အချစ်လက်လွဲ
အချစ်လက်လွဲ
(
ဆေးရုံနံရံတွေဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ပိုးသတ်ဆေးနံ့သင်းသင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ အသိအာရုံတွေကို ထုံထိုင်းစေပါတယ်။ နာကျင်မှုတွေကြားက မွေးဖွားသန့်စင်လာတဲ့ ဒီအနှီးထုတ်ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲပွေ့ပိုက်ထားရင်း ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ငြိမ်သက်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီငြိမ်သက်မှုကို လာရောက်ရိုက်ခတ်လိုက်တာက ပုခုံးပေါ်ကျလာတဲ့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ စူးစူးဝါးဝါးထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံတစ်သံပါ။
“ညီမ… ဟိုကုတင်ပေါ်အိပ်နေတာ ညီမယောက်ျားမို့လား။ အစ်မတို့က နေရာဖယ်ပေးဖို့ပြောတာကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေတာ။”
ကျွန်မ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အဖြူရောင်အနှီးထုတ်လေးကို ပွေ့ချီထားတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့ညွှန်ပြတဲ့ဆီ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လူနာကုတင်ပေါ်မှာ ခြေပစ်လက်ပစ် အိပ်မောကျနေတဲ့ ကိုဇော်။ ဘေးကလူတွေ နေရာမရှိလို့ မတ်တတ်ရပ်နေရတာကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ဘီယာနံ့တွေနဲ့အတူ ဟောက်သံတောင် ထွက်နေသေးတာ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတဲ့ ရှက်စိတ်ကို အံကြိတ်မျိုချလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲက နီတာရဲလေးကို အသာအယာပွေ့ချီကာ ကိုဇော့်ဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ မွေးခန်းကထွက်လာတုန်းကတည်းက ကျွန်မကို ကူတွဲပေးမယ့်သူ၊ ကလေးကို ကူချီပေးမယ့်သူ ရှာမတွေ့လို့ ဘေးကစိမ်းသက်တဲ့ အန်တီကြီးတစ်ယောက်က ကူညီခဲ့ရတာ။ မွေးလူနာစောင့်ဆိုပြီး လိုက်လာတဲ့ လင်ယောက်ျားဖြစ်သူကတော့ စင်္ကြန်လမ်းထိုင်ခုံပေါ်မှာ မူးပြီးအိပ်ပျော်နေခဲ့တာလေ။
“ကိုဇော်… ထဦး။ ဒါ လူနာကုတင်လေ။ အားနာစရာကြီး။”
ကျွန်မ ခေါ်လိုက်တော့ ကိုဇော်က မနည်းခြေလှမ်းမှန်အောင် ကြိုးစားပြီး ထလာတယ်။ သူ့ဆီကထွက်နေတဲ့ အရက်နံ့က ကျွန်မရဲ့ နုနယ်သေးတဲ့ သားဦးလေးရဲ့ အဆုတ်ထဲအထိ ရောက်သွားမှာကို ကြောက်မိတယ်။ အားကိုးချင်လို့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပုံအပ်ခဲ့တဲ့ လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ကျောပြင်ဟာ အခုတော့ ကျွန်မအတွက် လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
(
“မိုက်လိုက်တာ… မိရီရယ်။ နင် ဉီးနှောက်မရှိဘူးလား… ဟင်။ နင် ဒီလိုလုပ်ဖို့ ဘယ်သူတွေက မြှောက်ပေးကြတာတုန်း။”
ကိုဇော့်အမေရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ မြည်ဟည်းနေတုန်းပဲ။ ကိုဇော်နဲ့ ကျွန်မ ခိုးပြေးခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်မတို့ ကိုဇော့်အမေခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်ခဲ့ရတယ်။ ကိုဇော်က “ကျုပ်… ရီ့ကိုမခွဲနိုင်ဘူးအမေ။ အခု ဆိုက်လည်းသိမ်းတော့မှာ။ နောက်တစ်နေရာ ကျုပ်တို့ပြောင်းကြရင် ကျုပ်နဲ့ရီရီဝေးသွားမှာ။ ဒါကြောင့် ကျုပ် ရီကို တစ်ခါတည်း ခိုးပြေးလာတာ” လို့ ပြောခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေဟာ သိပ်ကိုချိုမြိန်ခဲ့တာပေါ့။
ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းတောင် မထွက်သေးတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် အချစ်ဆိုတာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးထက် ပိုကြီးမားတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အမှားပေါ့။ ကျွန်မ အမေနဲ့ အစ်မတို့ ကိုဇော့်အိမ်ကို လိုက်လာခဲ့တဲ့နေ့က အဖြစ်အပျက်ကို အခုထိ မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။
ရေချိုးကန်နားမှာ ထိုင်ခုံလေးတစ်လုံးနဲ့ အဝတ်တွေ လျှော်နေတဲ့ ကျွန်မရှေ့ကို အမေ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်သည်းရှည်ရှည်လေးတွေ ညှပ်ထားတာကို အမေ ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။
“ရီ… သမီးလက်ကလေးတွေက သိပ်နုတာပဲ။ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရမယ့် ဇာတာ မပါလောက်ဘူး။ စာကြိုးစား။ ဟိုးအိမ်ရှေ့က မသက်လို ဆရာမလေး ဖြစ်စေချင်တယ်…”
အမေ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတွေကို အမေ ပြန်သတိရနေမှာပါ။ အမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတာကို မြင်တော့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးတစ်ခု ဆို့တက်လာတယ်။ အမေက ကိုဇော့်ကို ကျွန်မကို ပြန်အပ်ဖို့၊ မင်္ဂလာဆွမ်းကျွေးလေးဖြစ်ဖြစ် လုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပေမယ့် ကိုဇော့်အမေကတော့ “သူတို့ လက်မှတ်ထိုးပြီးသွားပြီ။ လိုသေးလို့လား။ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံအများကြီး မတတ်နိုင်ဘူး” လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းခဲ့တယ်။
အမေက သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက တစ်ထောင်တန်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပေးပြီး “ဒါလေးနဲ့ပဲ သမီးအတွက် မင်္ဂလာစရိတ် သုံးလိုက်ပါ” လို့ ပြောတဲ့အချိန်မှာ ကိုဇော့်အမေရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရကတည်းက ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြိုသိနေခဲ့သင့်တာ။
(
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက် တစ်နှစ်ကျော်အတွင်းမှာ အချစ်ဆိုတဲ့အရာက ဗိုက်မဆာအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်လာခဲ့တယ်။ သုံးထပ်သား ကာထားတဲ့ အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကိုဇော့်ရဲ့ အရက်နံ့တွေ၊ ညည်းတွားသံတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်ရှေ့ကို မင်းသူ ရောက်လာခဲ့တယ်။ မင်းသူဆိုတာ ကျွန်မနဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျောင်းအတူတက်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း။ သူက ကျွန်မတို့အိမ်ဘေးမှာ နေတာ။ သူက အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ စာပဲ ကြိုးစားတဲ့သူ။ ကျွန်မ ခိုးပြေးသွားတဲ့နေ့က မင်းသူ တစ်ညလုံး ရွာထိပ်မှာ ထိုင်စောင့်နေခဲ့တယ်လို့ နောက်မှ ပြန်ကြားခဲ့ရတယ်။
“ရီရီ… နေကောင်းလား။”
မင်းသူ့ရဲ့ အသံက အရင်အတိုင်းပဲ နူးညံ့နေတုန်း။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ ဖော်ပြမတတ်တဲ့ နာကျင်မှုတွေ အရိပ်ထင်နေတယ်။ သူက ကျွန်မအတွက် အားဆေးတွေနဲ့ စားစရာတချို့ လာပေးတာ။
“ငါ ရန်ကုန်မှာ အလုပ်ရပြီ ရီရီ။ မနက်ဖြန် သွားတော့မလို့။ ဒါလေးတွေကတော့… နင့်အတွက် ငါ ဝယ်ပေးချင်တာလေးတွေပါ။”
သူပေးတဲ့ အထုပ်လေးကို ယူရင်း ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက အဝတ်လျှော်လွန်းလို့ ကြမ်းတမ်းနေပြီ။ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကလည်း အရင်လို လန်းဆန်းမနေတော့ဘူး။ ကိုဇော်ကတော့ အထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတုန်း။ မင်းသူက ကျွန်မကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရပေမယ့် အဲ့ဒါ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လည်း အမည်မတပ်တတ်ခဲ့ဘူး။
(
ဆေးရုံက ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့မှာပဲ အဖြစ်အပျက်အားလုံးရဲ့ အလှည့်အပြောင်းကို ကျွန်မ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတယ်။ ကိုဇော်က သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အရက်သောက်ဖို့ အိမ်က ပိုက်ဆံတွေကို ယူသွားခဲ့တယ်။ ကလေးအတွက် နို့မှုန့်ဝယ်ဖို့ သိမ်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေ။
ကျွန်မ ငိုရင်းနဲ့
စာကို ဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ရီရီ… နင် ဒီစာကို ဖတ်ရတဲ့အချိန်မှာ ငါ ရှိချင်မှ ရှိတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ခုတော့ ပြောပြချင်တယ်။ ငါ နင့်ကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ချစ်ခဲ့တာ။ နင် ခိုးမပြေးခင် တစ်ရက်က နင့်ကို ငါ ဖွင့်ပြောဖို့ လာခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်က ကိုဇော့်အကြောင်းတွေပဲ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြောနေတာ မြင်တော့ ငါ့စကားတွေကို ပြန်မျိုချခဲ့ရတယ်။ နင် ပျော်မယ်ထင်လို့ ငါ လွှတ်ပေးခဲ့တာပါ။ နင် ခိုးပြေးတဲ့နေ့ကလည်း ငါ ရွာထိပ်မှာ စောင့်နေခဲ့တယ်။ နင် စိတ်ပြောင်းပြီး ပြန်လာမလားလို့။ ငါ့မှာ နင့်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် အလုပ်အကိုင်နဲ့ အနာဂတ်ရှိအောင် ငါ ကြိုးစားနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ နင်က ငါ့ကို အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။”
စာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ဒီစာကို ကိုဇော့်အမေက ဖျောက်ထားခဲ့တာ နေမှာပါ။ မင်းသူဟာ ကျွန်မကို တိတ်တိတ်လေး ချစ်နေခဲ့တာ။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အနားမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တဲ့ အရိပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ လျှပ်တပြတ် တောက်ပတဲ့ မီးရှူးမီးပန်းနောက်ကို လိုက်ရင်း ကိုယ့်ဘဝကိုယ် မီးရှို့မိခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ မင်းသူ့ကို ဖုန်းဆက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူ့ဖုန်းက စက်ပိတ်ထားတယ်။ နောက်မှ သိလိုက်ရတာက မင်းသူဟာ ရန်ကုန်မှာ အလုပ်လုပ်နေရင်း မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီဆိုတာပါပဲ။
(
အခုတော့ ကျွန်မ ရင်ခွင်ထဲမှာ သားလေးတစ်ယောက်နဲ့အတူ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ကိုဇော်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ။ တာဝန်မယူတတ်တဲ့ လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ လူငယ်ဘဝဟာ ညှိုးနွမ်းခဲ့ရပြီ။
တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကသာ ကျွန်မ စိတ်မလောခဲ့ရင်… အဲ့ဒီတုန်းကသာ မင်းသူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက စကားလုံးတွေကို ကျွန်မ ဖတ်တတ်ခဲ့ရင်… အခုလို ဘဝမျိုးကို ကျွန်မ ရွေးချယ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။
အချစ်ဆိုတာ အချိန်ကိုက်ဖို့ သိပ်လိုတာပဲ။ ကျွန်မတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ခဲ့ကြပေမယ့် တစ်ယောက်က ဖွင့်မပြောဖြစ်ခဲ့သလို၊ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း စောင့်မကြည့်တတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အချစ်က အခုတော့ ကျွန်မကို နာကျင်မှုတွေပဲ ပေးနေခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ လက်ထဲက တစ်ထောင်တန်အုပ်လေးကို ကြည့်ရင်း အမေ့ကို သတိရတယ်။ အမေ ပြောခဲ့သလို ကျွန်မရဲ့ လက်တွေဟာ နုနယ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှားတစ်ခုကို ရွေးချယ်မိခဲ့တဲ့အတွက် အခုတော့ အဲ့ဒီလက်တွေဟာ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်းနဲ့ပဲ ကြမ်းတမ်းလာခဲ့ရပြီ။
အချစ်လက်လွဲဆိုတာ သေရာပါမယ့် ဒဏ်ရာတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မ ချစ်ရသူကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသလို၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။ ဖွင့်မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေက ကမ္ဘာခြားသွားတဲ့အခါ ကျန်ရစ်သူအတွက်ကတော့ နောင်တဆိုတဲ့ ဆူးတွေက ရင်ဘတ်ထဲမှာ အမြဲစူးနေတော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ - စိတ်လှုပ်ရှားမှုနောက်ကိုပဲ လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်မချပါနဲ့။ သင့်ကို တကယ်တန်ဖိုးထားတဲ့သူဟာ ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းတွေကြားမှာ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ အချိန်နှောင်းမှ သိရတဲ့အမှန်တရားဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနာကျင်ရဆုံး အရာပါပဲ။