ယုံကြည်ခြင်းဖောက်ပြန်ခံရတဲ့ ဇနီး
ယုံကြည်ခြင်းဖောက်ပြန်ခံရတဲ့ ဇနီး
အမှောင်ရိပ်ကျစပြုနေတဲ့ ဧည့်ခန်းလေးထဲမှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ မသိတော့ဘူး။ နံရံက နာရီစက္ကန့်တံ သံကလွဲလို့ တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်လို့နေတယ်။ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို အပ်နဲ့အဖန်ဖန် ထိုးဆွနေသလိုပဲ။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ ဟင်းနံ့တွေက အေးစက်နေပြီ။ စားပွဲပေါ်မှာ ခင်းကျင်းထားတဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေကလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော်နေရတာ မောလှပြီထင်ပါရဲ့။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကတော့ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားလိုက်၊ ပြန်မှောင်သွားလိုက်နဲ့။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေအောက်မှာ 'ဖတ်ပြီး' ဆိုတဲ့ အမှတ်အသားလေးတွေက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ရှင် ဘယ်မှာလဲ မင်းခန့်... ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်ခဲ့ရသလဲ။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ငါးနှစ်တာအတွင်းမှာ မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးရဲ့ အလုံခြုံဆုံး ခိုလှုံရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူဟာ သဘောကောင်းတယ်၊ ကျွန်မအပေါ် အစစအရာရာ ဂရုစိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူတစ်ပါးကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်ချစ်တဲ့သူဆိုရင် သူ့ရဲ့ စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ဘုရားဟောဒေသနာလို မှတ်ယူခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ တခြားသူတွေအတွက် အားကျစရာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပနေခဲ့တယ်။ မင်းခန့်က အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားတိုင်း၊ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အလုပ်လုပ်တိုင်း 'ကိုယ် မင်းအတွက် ကြိုးစားနေတာပါ နှင်းရယ်' လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ပဲ သူ့ကို နွေးထွေးတဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက် ဖျော်ပေးခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအပြုံးတွေနောက်မှာ ဘယ်လိုအမှောင်ထုတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးဝံ့ခဲ့ဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကစပြီး မင်းခန့်ရဲ့ အမူအရာတွေက တစ်စစ ပြောင်းလဲလာတယ်။ အရင်လို ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နွေးထွေးမှုထက် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပူပန်မှုတွေက နေရာယူလာတယ်။ ဖုန်းကို လူမမြင်အောင် သိမ်းထားတတ်တာ၊ ရေချိုးခန်းထဲအထိ ဖုန်းယူသွားတာ၊ ပြီးတော့ အရင်က မရှိခဲ့တဲ့ ဆေးရုံနံ့လိုလို၊ ပိုးသတ်ဆေးနံ့လိုလို အနံ့မျိုးတွေ သူ့အင်္ကျီတွေမှာ စွဲကပ်လာတာ။ ကျွန်မ မေးမိတဲ့အခါတိုင်း သူက 'အလုပ်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် နေမကောင်းလို့ သွားကြည့်ပေးတာပါ' လို့ပဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယဆိုတဲ့ အဆိပ်စေ့လေးက စတင်ပြီး အမြစ်တွယ်လာခဲ့တယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကပေါ့။ သူ့ဖုန်းဆီကို ဖုန်းနံပါတ် အစိမ်းတစ်ခုကနေ မက်ဆေ့ခ်ျဝင်လာတာကို ကျွန်မ မတော်တဆ မြင်လိုက်ရတယ်။ 'ဒီနေ့လည်း မလာဘူးလား... စောင့်နေတယ်' တဲ့။ အဲဒီစာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို လှုပ်ခါပစ်လိုက်သလိုပဲ။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆုပ်နယ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အိပ်ရာထဲမှာ အသာလေး ကြည့်နေမိတယ်။ သူကတော့ ဘာမှမသိသလို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေလေရဲ့။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အလိုအလျောက် စီးကျလာတယ်။ 'မင်းခန့်... ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာလား' လို့ ခပ်တိုးတိုးလေး မေးမိပေမဲ့ သူကတော့ မကြားနိုင်ရှာဘူး။ အဲဒီညက ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်တဲ့ညပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းတွေက ဖန်သားပြင်တစ်ခုလို အက်ကြောင်းတွေ ထသွားခဲ့ပြီ။
နောက်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ အလုပ်သွားတယ်လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ တက္ကစီတစ်စီးနဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူ ကားမောင်းသွားတာက ရုံးကို မဟုတ်ဘဲ မြို့ပြင်က ဆေးရုံငယ်လေးတစ်ခုဆီကို။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ 'ဘယ်သူ့ဆီကို သွားတာလဲ' ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ တူနဲ့ ထုနေသလိုပဲ။ သူ ဆေးရုံထဲကို ဝင်သွားတာ မြင်တော့ ကျွန်မလည်း အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ သူ ပြန်ထွက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ ကုလားထိုင်ဘီးတပ်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ကို သူက သာသာယာယာ တွန်းပေးနေတာ။ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် ရပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး။
အဲဒါ မင်းခန့်ရဲ့ ရည်းစားဟောင်း 'နွယ်' ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်လောက်က သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ်လို့ ကျွန်မ သိထားခဲ့တာ။ မင်းခန့်က ပြောဖူးတယ်၊ 'သူမက ကိုယ့်ကို ထားခဲ့တာ၊ ကိုယ် သူမကို မုန်းတယ်' တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အခုမြင်နေရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ မုန်းနေတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး။ မင်းခန့်က သူမရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို သပ်ပေးနေတယ်၊ သူမရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကြားမှာ ရှိနေတဲ့ ကြင်နာမှုတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ဓားချက်တွေပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းတွေဟာ မြေပြင်ပေါ်မှာ
ညပိုင်းမှာ မင်းခန့် အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူက ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ 'နှင်း... ကိုယ်ပြန်လာပြီ' လို့ လှမ်းနှုတ်ဆက်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အရင်က ကျွန်မ မြင်ခဲ့တဲ့ မင်းခန့် မဟုတ်တော့ဘူး။ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ။ 'ဒီနေ့ ဘယ်ကို သွားခဲ့သလဲ' လို့ ကျွန်မ ခပ်အေးအေးလေး မေးလိုက်တယ်။ သူက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး 'ရုံးမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတာပေါ့ နှင်းရဲ့၊ ကိုယ် ပြောထားသားပဲ' လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှုတွေက အတားအဆီးမဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့တယ်။ 'ရုံးမှာလား... ဒါမှမဟုတ် နွယ်ရဲ့ နံဘေးမှာလား' လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားတယ်။ သူ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ကျွန်မကို ကြောင်ကြည့်နေတယ်။
'နှင်း... မင်း... မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ' လို့ သူက တုန်တုန်ရီရီ မေးတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အမှန်တရားတွေက ရေတံခွန်လို စီးကျလာတော့တယ်။ နွယ်က ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရတာတဲ့။ သူမမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက သူမက မင်းခန့်ကို ဆက်သွယ်လာပြီး အကူအညီတောင်းခဲ့တာတဲ့။ 'ကိုယ် မင်းကို ပြောရင် မင်း စိတ်ပူမှာ စိုးလို့ပါ၊ ပြီးတော့ သူမက သေခါနီးဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကိုယ် လူသားချင်း စာနာလို့ပါ' လို့ သူက ဆင်ခြေပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒါက ဆင်ခြေသက်သက်ပဲ။ 'စာနာတာနဲ့ လိမ်ညာတာနဲ့ မတူဘူး မင်းခန့်။ ရှင် သူမကို စောင့်ရှောက်နေတာထက် ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကြားက အတိတ်တွေကို ပြန်တမ်းတနေတာ မဟုတ်လား' လို့ ကျွန်မ ပြန်ပြောမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းခန့်ရဲ့ ဖုန်းက မြည်လာတယ်။ တစ်ဖက်ကနေ နွယ် ဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းက ဝင်လာတာ။ မင်းခန့်က ကျွန်မရဲ့ ရှေ့မှာတင် ဒူးထောက်ကျပြီး ငိုကြွေးတော့တယ်။ သူက သူမအတွက် ငိုနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် ငိုနေတာလား။
နွယ်ရဲ့ နာရေးကိစ္စတွေ ပြီးသွားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကြားမှာတော့ အေးစက်တဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားသွားခဲ့ပြီ။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ အမျိုးမျိုး တောင်းပန်တယ်။ သူက သူမကို သနားရုံသက်သက်ပါလို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ယုံကြည်ခြင်းဆိုတာ ဖန်ခွက်တစ်ခုလိုပဲ၊ တစ်ခါကွဲပြီးရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်တိုင်း သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို သပ်ပေးနေတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်တွေကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေက နာကျင်မှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီ။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ အထုပ်အပိုးတွေကို ပြင်လိုက်တယ်။ 'ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပေမဲ့ ရှင့်ကို ပြန်ပြီး မယုံကြည်နိုင်တော့ဘူး မင်းခန့်' လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တရိပ်တွေ အထင်းသား မြင်နေရပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ အိမ်တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တဲ့အချိန်မှာ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ဟာ လှပခဲ့ဖူးပေမဲ့ လိမ်ညာမှုဆိုတဲ့ အဆိပ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ။ လောကမှာ အဆိုးဆုံးသော နာကျင်မှုက ကိုယ်အယုံကြည်ရဆုံးသူဆီက ရတဲ့ သစ္စာဖောက်မှုပဲ။ ကျွန်မ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားမိတယ်၊ နောက်ကို တစ်ချက်ကလေးမှ လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ သိတဲ့အချိန်မှာ အရာရာဟာ လက်လွတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။
သင်ခန်းစာ - ယုံကြည်ခြင်းဆိုသည်မှာ တည်ဆောက်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသော်လည်း ဖျက်ဆီးရန် စက္ကန့်ပိုင်းသာ လိုအပ်ပြီး၊ တစ်ကြိမ်ပျက်စီးသွားသော ယုံကြည်မှုကို မည်သည့်မျက်ရည်နှင့်မျှ ပြန်လည်မဝယ်ယူနိုင်ပေ။