ရင်မခုန်သောပြန်ဆုံခြင်း

 ရင်မခုန်သောပြန်ဆုံခြင်း

လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က ပြည်လမ်းဘေးက “ဦးချစ်” လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အစပြုရာနှင့် အဆုံးသတ်ရာ ဖြစ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မတွေးမိခဲ့ပါ။ ကျွန်းပင်ကြီးများ၏ အရိပ်က ဝါးတဲတန်းလေးပေါ်တွင် ယိမ်းထိုးနေပြီး လေအဝေ့တွင် ကြွေကျလာသော သစ်ရွက်ခြောက်များ၏ အသံကို ယခုတိုင် ကျွန်တော် ကြားယောင်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထိုစဉ်က ရည်မှန်းချက်တွေနှင့် ခေါင်းမာနေသူတစ်ယောက်ပါ။ စာအုပ်ပုံထဲမှာပဲ ကိုယ့်ကမ္ဘာကို တည်ဆောက်ထားပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က သာယာမှုတွေကို အပိုအလုပ်တွေဟု သတ်မှတ်ခဲ့မိသည်။

“မောင်မောင်လတ်... မင်းကတော့ လုပ်ပြီ။ စာအုပ်ကြီးပဲ ဖက်ထားတော့မှာလား”

မြင့်ဆန်း၏ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်မှုကြောင့် ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့ရသည်။ ထိုနေ့က ကျော့ကေခိုင်နှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသည့် ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်မှာပင် ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲ တစ်စုံတစ်ရာ တိုးဝင်လာခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်မာနနှင့် ရည်မှန်းချက်က ထိုခံစားချက်ကို အတင်းဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။ သူမက အေးချမ်းပြီး သိက္ခာရှိသူတစ်ယောက်ပါ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို မျှော်လင့်နေသလိုမျိုး တောက်ပမှုတွေ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်ကတော့ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို အမြန်မော့သောက်ပြီး “ငါသွားတော့မယ်၊ ကိစ္စရှိလို့” ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းဖြင့် သူမ၏ ရှေ့မှ ကျောခိုင်းထွက်ခွာခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ကျွန်တော့်အတွေးထဲတွင် “မိန်းမဆိုတာ နောက်မှရှာလို့ရတယ်၊ ပညာရေးနဲ့ အောင်မြင်မှုကတော့ အခွင့်အရေးရှိတုန်း အရယူရမယ်” ဆိုသည့် အတ္တများက နေရာအပြည့်ယူထားသည်။ ကျွန်တော် ကျူတာဖြစ်ချင်ခဲ့သည်၊ နိုင်ငံခြားသွားချင်ခဲ့သည်၊ ပါရဂူဘွဲ့ ယူချင်ခဲ့သည်။ ထိုရည်မှန်းချက်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နှလုံးသား ကျိုးပဲ့ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ကို ကျွန်တော် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့မိပါ။ ကျော့ကေခိုင်က ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့မှန်း သိသော်လည်း ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါ။ ထိုလှည့်မကြည့်ခဲ့သော ကျောခိုင်းမှုသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံးသော အမှားတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိပါဘူး။

ကျောင်းပြီးသွားတော့ ကျွန်တော် ရည်မှန်းထားသလိုပဲ ကျူတာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်တော့ နိုင်ငံခြား ပညာတော်သင် သွားရဖို့ အခွင့်အရေး ရလာသည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ ကျော့ကေခိုင်က ကျွန်တော့်ထံ စာတစ်စောင် ရေးခဲ့သည်။ သူမက သူမ၏ ခံစားချက်တွေကို ရိုးရိုးသားသား ဖော်ပြခဲ့သည်။ “အစ်ကို့ကို စတွေ့ကတည်းက ကျော့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ အစ်ကို့ရည်မှန်းချက်တွေ အောင်မြင်တာကိုလည်း ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျော့ကိုရော အစ်ကို့ဘဝထဲမှာ နေရာလေးတစ်ခု ပေးလို့မရဘူးလား” တဲ့။

ထိုစာကို ဖတ်နေချိန်မှာတောင် ကျွန်တော့်နှလုံးသားက အေးစက်မြဲ အေးစက်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူမဆီ ပြန်စာတစ်စောင်မှ မရေးခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်က နိုင်ငံခြားသွားတော့မည့်သူ၊ ရှေ့မှာ အလားအလာတွေ အများကြီးရှိသူဆိုသည့် မာန်မာနက ကျွန်တော့်ကို ကန်းစေခဲ့သည်။ သူမဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကိုလည်း မကိုင်ဘဲ နေခဲ့သည်။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းနံပါတ်ကို မြင်နေရပေမဲ့ “အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်” ဆိုသည့် အတွေးဖြင့် ပစ်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် လေဆိပ်ကို ထွက်ခွာခဲ့သည့်နေ့က သူမ လာခဲ့သေးသည်ဟု နောက်မှ မြင့်ဆန်းက ပြောပြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို မရှာခဲ့သလို၊ နှုတ်ဆက်ဖို့လည်း မကြိုးစားခဲ့ပါ။

နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်နေစဉ် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ် အကြာမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို သတင်းတွေ ရောက်လာတတ်သည်။ “ကျော့ကေခိုင် နေမကောင်းဘူးတဲ့”၊ “သူမ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေတယ်တဲ့”။ ကျွန်တော် ခေတ္တမျှ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသော်လည်း စာကြည့်တိုက်ထဲမှ စာအုပ်တွေကြားထဲမှာပဲ ထိုခံစားချက်ကို နစ်မြုပ်ပစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် အောင်မြင်မှုတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရလာသည်။ ပါရဂူဘွဲ့ ရခဲ့သည်၊ လစာကောင်းသော အလုပ်ရခဲ့သည်၊ လူအများ လေးစားရသည့် ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ညဉ့်နက်သန်းခေါင် စာကြည့်စားပွဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရချိန်တိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတတ်သည်။ အောင်မြင်မှုတွေက ချိုမြိန်သလောက် အထီးကျန်မှုက ခါးသက်လှပါသည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ဖြတ်သန်းပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်တော် မြန်မာပြည်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် လိုချင်ခဲ့သည့် ဂုဏ်ပုဒ်တွေ၊ ရာထူးတွေ၊ ငွေကြေးတွေ အားလုံး ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေပါပြီ။ သို့သော် ကျွန်တော် ပျော်မနေခဲ့ပါ။ မြန်မာပြည်ကို ရောက်ရောက်ချင်း ကျွန်တော် ပထမဆုံး စုံစမ်းမိသည်က ကျော့ကေခိုင်အကြောင်းပါ။ သူမ ဘာတွေလုပ်နေသလဲ၊ ဘယ်မှာလဲ။ မြင့်ဆန်းဆီကနေ သိလိုက်ရသည့် သတင်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“သူမ... အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ဘူး မောင်မောင်လတ်။ မင်းကို စောင့်နေခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ မင်းကြောင့်ပဲ ယောကျ်ားတွေကို စိတ်ကုန်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လောက်က သူမ မိသားစု အခက်အခဲတွေကြားမှာ တော်တော်လေး ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ သူမက နယ်က စာသင်ကျောင်းလေးတစ်ခုမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေနေတယ်လို့ ကြားတယ်”

ကျွန်တော် နောင်တရမိသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနကြောင့်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တကြောင့် စိတ်ထားဖြူစင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးခဲ့မိပြီလား။ ကျွန်တော် သူမကို ပြန်ရှာချင်သည်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ချင်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို လက်ထပ်ပြီး ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝကို အကောင်းဆုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးချင်သည်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားကို ပြင်ဆင်နိုင်မယ့် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူမရှိရာ နယ်မြို့လေးကို လိုက်သွားခဲ့သော်လည်း သူမက ခရီးထွက်သွားသည်ဟု သိရသဖြင့် မတွေ့ခဲ့ရပါ။ ကျွန်တော် သူမကို ဆုံတွေ့နိုင်မည့်နေ့ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့မိသည်။

ယခု... အနှစ်နှစ်ဆယ် အကြာတွင် ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတစ်သိုက် ပြန်ဆုံကြသည်။ ရန်ကုန်က နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ခုမှာပါ။ စားပွဲဝိုင်းမှာ မြင့်ဆန်းနှင့် သူငယ်ချင်းတွေ စုံနေကြပြီ။ ကျွန်တော် ရောက်သွားတော့ အားလုံးက ဝိုင်းပြီး နှုတ်ဆက်ကြသည်။

“ဟေ့... မောင်မောင်လတ်ကြီး... ငါတို့ဒီမှာ”

မြင့်ဆန်းက အားရပါးရ အော်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ဆိုင်ထဲသို့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ အချိန်တွေက သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဟန်ပန်နှင့် အေးချမ်းမှုကတော့ ပြောင်းလဲမသွားပါ။ ကျော့ကေခိုင်...။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ခေတ္တမျှ တန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကတော့ ဗုံတီးနေသလို တုန်ခါနေခဲ့သည်။ သူမကို တွေ့ရင် ဘာပြောရမလဲ၊ ဘယ်လိုတောင်းပန်ရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်နေခဲ့မိသည်။

သူမက ကျွန်တော့်မျက်စောင်းထိုးမှာ ဝင်ထိုင်သည်။

“နေကောင်းလား အစ်ကို”

သူမ၏ အသံက အေးစက်လွန်းလှသည်။ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သလို၊ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်သလိုမျိုးပင်။ ကျွန်တော် နှလုံးသားထဲမှာ နာကျင်သွားသည်။

“နေကောင်းပါတယ် ကျော့... ကျော့ရော... နေကောင်းရဲ့လား”

“ဟုတ်ကဲ့၊ နေကောင်းပါတယ်။ အစ်ကိုလည်း အောင်မြင်နေတယ်ဆိုတာ ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

ထိုစကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို အဝေးသို့ တွန်းပို့နေသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်မိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက် နာကျင်မှုလည်း မရှိတော့ပါ၊ အမုန်းလည်း မရှိတော့ပါ၊ မျှော်လင့်ချက်လည်း မရှိတော့ပါ။ အရာအားလုံးက ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့သည့် “ရင်ခုန်သံ” မျိုး သူမဆီမှာ မရှိတော့သည်မှာ သေချာလှပါသည်။

စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာတော့ ညဉ့်နက်နေပြီ။ ကျွန်တော် သူမကို ကားဖြင့် လိုက်ပို့ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ သူမက ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ကားမောင်းနေစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကပဲ စကားကို စတင်လိုက်ရသည်။

“ကျော့... အစ်ကို တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ အတိတ်က အစ်ကို့ရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေအတွက်၊ ကျော့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့တာတွေအတွက် အစ်ကို တကယ်နောင်တရနေတာပါ။ အခု... အချိန်တွေ နှောင်းသွားပြီဆိုတာ သိပေမဲ့... အစ်ကို့ကို ပြင်ဆင်ခွင့် ပေးလို့မရဘူးလား”

ကျွန်တော် ကားကို လမ်းဘေးမှာ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်အသံတွေ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျော့ကေခိုင်ကတော့ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေဆဲပါ။ ခဏအကြာမှ သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ အပြုံးက အားနာစရာ ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်နေသည်။

“အစ်ကို... ပြင်ဆင်ဖို့ ဆိုတာက တစ်ခုခု ကျန်ရှိနေသေးမှ ဖြစ်တာပါ။ ကျော့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အစ်ကို့အတွက် နာကျင်စရာတွေတောင် မကျန်တော့တာ ကြာပါပြီ။ တစ်ချိန်က ကျော့ အစ်ကို့ကို အရမ်းချစ်ခဲ့တယ်၊ အရမ်းစောင့်ခဲ့တယ်။ အစ်ကို့ဆီက စာတစ်စောင်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ အကြာကြီး စောင့်ရင်းနဲ့ အဲဒီ ချစ်ခြင်းတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အငွေ့ပျံသွားခဲ့ပြီ။ အခု ကျော့ အစ်ကို့ကို မြင်ရတာ သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ယောက်ကို မြင်ရသလိုပါပဲ။ ရင်ထဲမှာ ဘာမှ မခံစားရတော့ဘူး။ အမုန်းတောင် မရှိတော့တာမို့... ခွင့်လွှတ်စရာလည်း မလိုတော့ပါဘူး”

သူမ၏ စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို 

“ကျော့ အိမ်ရောက်ပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို”

သူမ ကားပေါ်က ဆင်းသွားသည်။ ကျွန်တော် သူမ ကျောပြင်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း ကားထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အောင်မြင်ကျော်ကြားသည့် ပါရဂူဘွဲ့ရ ပညာတတ်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် ကျွန်တော်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရှုံးအကြီးဆုံး လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အတိတ်ကို ပြန်ပြင်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းသည် ကျိုးပဲ့သွားသော ဖန်ခွက်ကို ပြန်ဆက်ရန် ကြိုးစားခြင်းနှင့် တူပါသည်။ ကျွန်တော် ဖန်ခွက်ကို ပြန်ဆက်နိုင်လျှင်တောင် အက်ကြောင်းတွေက ထင်ကျန်နေမည် ဖြစ်သလို၊ အဆိုးဆုံးမှာ ထိုဖန်ခွက်ထဲတွင် ထည့်စရာ ရေတစ်စက်မှ မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံခဲ့ကြသော်လည်း... ဒါဟာ ရင်မခုန်တော့သော၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ပြန်ဆုံခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့ပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ- တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တန်ဖိုးထားဖို့ဆိုတာ အချိန်တွေ အကြာကြီး စောင့်စရာမလိုပါဘူး။ အခွင့်အရေးရှိတုန်းမှာ လက်မလွှတ်မိဖို့ပဲ လိုတာပါ။ အချိန်က ကုစားပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ အမှန်တရား ဖြစ်သလို၊ အချိန်ကပဲ အရာအားလုံးကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း မမေ့ပါနဲ့။