ဆရာကတော်နှင့် တစ်ညတာ
ဆရာကတော်နှင့် တစ်ညတာ
အခန်း
မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ ညနေခင်းသည် ရေငွေ့ပျံသော လမ်းမထက်တွင် မှောင်ရိပ်သန်းစပြုနေပြီ။ ကျွန်တော် ဆရာ့အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်မှာ ဆယ်မိနစ်ခန့် ရှိတော့မည်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ထီးဆောင်းထားသည့်ကြားမှ ပုခုံးစွန်းနှစ်ဖက်က စိုရွှဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်က စံပယ်ရနံ့က မိုးရေထဲမှာ ပိုပြီး စူးရှနေသလိုပင်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်နှင့် ရင်ခုန်စိတ်တို့ ဒွန်တွဲနေသည်။ ဤအိမ်ကို ကျွန်တော် မလာဖြစ်သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ ဆရာဦးသူရသည် ကျွန်တော့်အပေါ် ကျေးဇူးကြီးမားခဲ့သော ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ လမ်းပြကြယ်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ရသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုက ဆရာ့ဇနီး၊ ဆရာကတော် ဒေါ်သီတာအပေါ် ထားရှိသည့် တစ်ဖက်သတ်အချစ်ပင် ဖြစ်သည်။
ခြံတံခါးကို ခေါက်ရန် လက်ရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးက အလိုလို ပွင့်လာသည်။ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာ မီးရောင်အောက်တွင် ရပ်နေသည်က ဒေါ်သီတာ။ သူမသည် အရင်ကအတိုင်းပင် လှပနေဆဲ။ အသားအရောင်က အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားသည်မှလွဲလျှင် သူမ၏ တည်ငြိမ်သော အလှက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူမှားစေသည်။ "ကျော်မင်း... မင်းပဲလား" ဟု သူမက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ယှက်သန်းနေသည်ကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။ "ဆရာကော ဆရာမ" ဟု ကျွန်တော် ခပ်အုပ်အုပ်လေး မေးမိတော့ သူမက အိမ်ထဲကို ဝင်ရန် လက်ယပ်ခေါ်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲရောက်တော့ ဆရာ့ကို မတွေ့ရ။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးက ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ "ဆရာ အပြင်သွားတယ် ကျော်မင်း။ ဒီည ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူမက ပြောရင်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းသည်။
ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာ ထင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဆရာကတော်နှင့် ကျွန်တော် ဤအိမ်ကြီးထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း။ မိုးသံက အမိုးကို တဖြောင်းဖြောင်း ရိုက်ခတ်နေသည်။ သူမက ကျွန်တော့်အတွက် ကော်ဖီဖျော်ပေးရန် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားသည်။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းကို ဝေ့ကြည့်မိသည်။ နံရံမှာ ချိတ်ထားသော ဆရာနှင့် ဆရာမ၏ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံက ဖုန်တက်နေသလိုပင်။ ကျွန်တော်နှင့် ဆရာမက အသက်ဆယ်နှစ်ခန့်သာ ကွာသော်လည်း ဆရာနှင့် သူမက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် ကွာခြားသည်။ ထိုကွာဟချက်ကပင် ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခုခု ရနိုင်မလားဟူသော မိုက်မဲသည့် မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးခဲ့ဖူးသည်။ "ကော်ဖီသောက်ပါဦး" ဟု ဆိုကာ သူမက ကော်ဖီခွက်ကို ကမ်းပေးသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက တုန်ရင်နေသလိုပင်။ ကျွန်တော့်လက်နှင့် သူမလက် ထိမိသွားသောအခါ လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မျက်လွှာချလိုက်သည်။ ထိုခဏမှာပင် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဗယောက်ဗယက် ဖြစ်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူမ ငိုနေရသနည်း။
အခန်း
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာမ... ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့ရပါတယ်" ဟု ကျွန်တော် အားတင်းပြီး မေးလိုက်သည်။ သူမက ခေါင်းကို ခါရမ်းရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မှောင်မည်းနေသော မိုးတိမ်တွေကို ငေးကြည့်နေသည်။ "ဒီအိမ်ကြီးက အရမ်းအေးစက်လွန်းတယ် ကျော်မင်း။ ဆရာက သူ့စာအုပ်တွေ၊ သူ့သုတေသနတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေတာ။ ငါ့ကို ရှိတယ်လို့တောင် မထင်တော့ဘူး" ဟု သူမက နာကျင်စွာ ပြောရှာသည်။ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ကြည့်မရတော့။ လူအများရှေ့မှာ စံပြဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ဇနီးသည်အပေါ် ဤမျှအထိ လျစ်လျူရှုထားသည်မှာ မတရားဟု ခံစားရသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ရှိနေသော အချစ်မီးက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တောက်လောင်လာသည်။ "ဆရာက ဆရာမအပေါ် မကောင်းဘူးလား" ဟု ကျွန်တော် မေးမိသည်။ သူမက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းတာထက် ပိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကောင်းတွေက ငါ့အတွက်တော့ အကျဉ်းထောင်လိုပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သူမအနားကို တိုးသွားမိသည်။ သူမ၏ ပုခုံးလေးကို အသာအယာ ထိလိုက်မိသည်။ သူမ ရုန်းမထွက်ပါ။ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လာပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့သည်။ "ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ ကျော်မင်း... ငါ့ကို ဒီည တစ်ယောက်တည်း မထားပါနဲ့လား" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒါဟာ ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်မဟုတ်လား။ သို့သော် စိတ်ထဲမှာတော့ ဆရာ့မျက်နှာက အရိပ်လို ဝဲနေသည်။ ကျေးဇူးတရားနှင့် အချစ်၊ အမှားနှင့် အမှန်တို့ကြားမှာ ကျွန်တော် လမ်းပျောက်နေသည်။ "ကျွန်တော် ရှိပါတယ် ဆရာမ... ကျွန်တော် ဆရာမအနားမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ" ဟု ကျွန်တော် ကတိပေးမိသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ စကားသံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မိုးသံနှင့် နှလုံးခုန်သံတွေကသာ ကြီးစိုးလာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်သည်။ ထိုမျက်ဝန်းတွေထဲမှာ တောင့်တမှု၊ နာကျင်မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုတွေ ရောပြွမ်းနေသည်။ ကျွန်တော် သူမကို ဆွဲဖက်လိုက်မိသည်။ ဤညသည် မှားယွင်းသောည ဖြစ်လာမည်ကို ကျွန်တော် သိသည်။ သို့သော် ထိုအမှားကို ကျွန်တော် တလိုတလား ကျူးလွန်ချင်နေမိသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ငွေ့က နွေးထွေးနေသော်လည်း သူမ၏ အသက်ရှူသံကတော့ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသည်။ "ကျော်မင်း... မင်း ငါ့ကို တကယ်ချစ်တာလား" ဟု သူမက မေးသည်။ "ကျွန်တော် ဆရာမကို ကျောင်းသားဘဝကတည်းက ချစ်ခဲ့တာပါ" ဟု ကျွန်တော် ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူမက ကျွန်တော့်ပါးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း "ဒါဆို ဒီညတော့ ငါ့အတွက်ပဲ ဖြစ်ပေးပါ" ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်ခဲ့ကြသည်။
အခန်း
ညသည် ရှည်လျားလွန်းလှသည်။ အိပ်ခန်းထဲမှာ ထွန်းထားသော မီးအိမ်မှိန်မှိန်လေးက သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို အရိပ်အယောင်မျှသာ ပြနေသည်။ ကျွန်တော် သူမအနားမှာ ရှိနေသော်လည်း တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်အနားမှာ ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က အဝေးတစ်နေရာကို ရောက်နေသလိုပင်။ ကျွန်တော်တို့ နီးစပ်ခဲ့ကြသော်လည်း ထိုနီးစပ်မှုက ကျွန်တော့်ကို ပျော်ရွှင်မှု မပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ အပြစ်ရှိစိတ်က ကျွန်တော့်ရင်ကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားသည်။ "ကျော်မင်း... မင်း ဆရာ့ကို မုန်းလား" ဟု သူမက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော် ခဏမျှ ငြိမ်သွားမိသည်။ "မမုန်းပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဆရာမကို အခုလို ဖြစ်အောင် ထားတဲ့အတွက်တော့ ကျွန်တော် စိတ်နာတယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။ သူမက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။
"ဆရာက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ ကျော်မင်း။ သူက ငါ့ထက် မင်းကို ပိုချစ်တာ" ဟု သူမက ပြောသောအခါ ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ချစ်သည်ဆိုသည်မှာ ဆရာနှင့် တပည့်သံယောဇဉ်ကို ပြောတာလား။ "ဘာလို့ အဲလိုပြောတာလဲ ဆရာမ" ဟု ကျွန်တော် မေးမိသော်လည်း သူမက ပြန်မဖြေတော့ဘဲ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ မှေးစက်သွားသည်။ ကျွန်တော် မအိပ်နိုင်ပါ။ သူမ၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အမှားကို တွေးနေမိသည်။ အကယ်၍ ဆရာ သိသွားလျှင် ဘာဖြစ်မည်နည်း။ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ခဲ့သော ဆရာ့မျက်နှာကို ကျွန်တော် မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း။ သို့သော် ဒေါ်သီတာကို ကြည့်ပြန်တော့လည်း သူမ၏ နာကျင်မှုတွေကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းသာ သက်သာစေနိုင်သည်ဟု ထင်မြင်နေမိသည်။
မိုးလင်းခါနီးအချိန်မှာ သူမ နိုးလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ပို၍ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမက ထိုင်ခုံပေါ်မှာ တင်ထားသော စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးသည်။ "ဒါကို ယူသွားပါ ကျော်မင်း။ ပြီးတော့ ဒီအိမ်က အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့။ ငါ့ကိုလည်း ပြန်မလာကြည့်ပါနဲ့တော့" ဟု သူမက အသံမာမာနှင့် ပြောသည်။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာမ... ကျွန်တော် ဆရာမကို တာဝန်ယူမှာပါ" ဟု ကျွန်တော် ဆိုသော်လည်း သူမက ခေါင်းခါသည်။ "မင်း တာဝန်ယူရမယ့်အရာက ဒီစာအိတ်ထဲမှာ ရှိတယ်။ သွားတော့... ဆရာ ပြန်လာတော့မယ်" ဟု သူမက တွန်းလွှတ်သည်။ ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့်ပင် စာအိတ်ကို ယူပြီး အိမ်ထဲမှ ထွက်ခဲ့ရသည်။ လမ်းမပေါ်ရောက်တော့ မိုးက တဖွဲဖွဲ ရွာနေဆဲ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။
အခန်း
ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စာအိတ်ထဲမှာ ပါလာသည်က ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းအချို့နှင့် ဆရာ့လက်ရေးနှင့် ရေးထားသော ပေးစာတစ်စောင်။ ဆေးစစ်ချက်တွေကို ကြည့်လိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒေါ်သီတာမှာ အသည်းကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေသည်တဲ့။ သူမတွင် ရှင်သန်ရန် အချိန် တစ်လပင် မရှိတော့။ ကျွန်တော် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဆရာ့စာကို ဖတ်လိုက်မိသည်။
"ကျော်မင်း... မင်း ဒီစာကို ဖတ်နေရချိန်မှာ ငါ အရာအားလုံးကို သိနေလောက်ပြီ။ သီတာက မင်းကို ချစ်နေတာ ငါ သိပါတယ်။ မင်းကလည်း သူမအပေါ် ဘယ်လို စိတ်ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို ဘာလို့ အဝေးကို လွှတ်ခဲ့သလဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သီတာ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သူမ တကယ် လိုလားတဲ့သူက ငါ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဖြစ်နေတာကို ငါ လက်ခံလိုက်ရတယ်။ ငါ ဒီည အိမ်ပြန်မလာတာက မင်းတို့ နှစ်ယောက်အတွက် နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခွင့် ပေးခဲ့တာပါ။ ငါက အသုံးမကျတဲ့ လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့ ဝေဒနာတွေကို ငါ မကုသပေးနိုင်သလို၊ သူမရဲ့ နှလုံးသားကိုလည်း ငါ မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရဘူး။ ကျော်မင်း... ငါ့ဇနီးကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း သိထားဖို့က သီတာက မင်းကို အသုံးချခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ မင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တာ"
စာကို ဆက်ဖတ်လိုက်တော့ ကျွန်တော့် မျက်ရည်တွေက စာရွက်ပေါ်ကို တစိမ့်စိမ့် ကျလာသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့သော ငွေကြေးအလွဲသုံးစားမှု ပြဿနာကို ဆရာက သူကိုယ်တိုင် စိုက်လျော်ပြီး ဖြေရှင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာ့မှာ ရှိသမျှ အိုးအိမ်တိုက်တာတွေကို ပေါင်နှံပြီး ကျွန်တော့် အရှုပ်ထုပ်ကို ရှင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာမ ဒေါ်သီတာက ထိုအကြောင်းကို သိသွားပြီး ဆရာ့အပေါ် အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် သူမကိုယ်သူမ နှိပ်စက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ခဲ့သည်မှာ သူမ၏ ဆန္ဒအတွက် မဟုတ်ဘဲ ဆရာ့အပေါ် ထားရှိသော ကျေးဇူးတရားကို ဆပ်ရန်နှင့် ကျွန်တော့်ကို အမှန်တရား ပြောပြရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမက နှုတ်ဖြင့် မပြောဘဲ သူမ၏ သိက္ခာကို စတေးပြီး ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခန်း
ကျွန်တော် ဆရာ့အိမ်ကို အပြေးအလွှား ပြန်သွားမိသည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အိမ်ရှေ့မှာ လူနာတင်ကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်။ လူနာတင် ခုတင်ပေါ်မှာ အဖြူရောင် ပိတ်စလွှမ်းထားသော ရုပ်အလောင်းတစ်ခု။ ဆရာဦးသူရသည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်ပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသည်။ ကျွန်တော် ဆရာ့ခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်လဲကျသွားသည်။ "ဆရာ... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ် ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ပါတော့" ဟု ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုယိုမိသည်။ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ပါ။ သူက ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်ရင်း "သူမ ထွက်သွားပြီ ကျော်မင်း။ သူမ ညက အေးအေးဆေးဆေးပဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်တဲ့။ မင်းကို သူမ ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပါတယ်" ဟု အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ပြောရှာသည်။
ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်မှာ ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ထို "တစ်ညတာ" သည် အချစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စတေးမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ပင်။ ဆရာမသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးအသက်ရှူသံကို ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ ဆရာ့အပေါ်ထားသော အပြစ်ရှိစိတ်များဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို အချစ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော လူယုတ်မာတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဆရာဦးသူရသည် ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်မျှပင် အပြစ်မတင်ဘဲ ခြံထဲက ထွက်သွားရန် လက်ယပ်ပြသည်။ ထိုအကြည့်၊ ထိုအပြုအမူက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်နှက်ဆုံးမသည်ထက် ပို၍ နာကျင်စေသည်။
ကျွန်တော် ခြံအပြင်ဘက်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ မိုးက စဲသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း လမ်းမတွေကတော့ စိုစွတ်နေဆဲ။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ပြန်ပြင်လို့မရသော အမှားကြီးတစ်ခုကို ထမ်းပိုးပြီး ရှေ့ဆက်ရတော့မည်။ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့သော အမျိုးသမီးကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့သလို ခံစားရသည်။ ဆရာ့အပေါ် ထားရှိသော ကျေးဇူးတရားကိုလည်း ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီ။ အမှန်တရားကို သိရချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျလွန်းခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် အချစ်ကို ရှာဖွေရင်း လူသားဆန်မှုတွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဟူသည် မိမိဆန္ဒကို ရှေ့တန်းတင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ နာကျင်မှုကို နားလည်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သိက္ခာကို စတေးပြီး ရယူခဲ့သော ပျော်ရွှင်မှုသည် နောင်တဟူသော ငရဲမီးအဖြစ်သာ ပြန်လည်လောင်မြိုက်တတ်သည်။