နောက်ကျမှသိရတဲ့ ဖောက်ပြန်ခြင်း
နောက်ကျမှသိရတဲ့ ဖောက်ပြန်ခြင်း
ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေတဲ့ အိမ်ကလေးတစ်လုံး ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီအိမ်မှာ သီရိဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ ခုနစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာဟာ တချို့အတွက်တော့ ရိုးအီစရာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သီရိအတွက်တော့ ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက တစ်ရက်မှ မပျက်ကွက်ခဲ့ပါဘူး။ မနက်တိုင်း အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေတဲ့ ကော်ဖီခါးခါးတစ်ခွက်၊ သေသေသပ်သပ် မီးပူတိုက်ထားတဲ့ အင်္ကျီဖြူဖြူ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အလုပ်သွားခါနီးတိုင်း သူမဆီက ရနေကျ ခပ်သင်းသင်း ရေမွှေးနံ့လေး။ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နေ့စဉ်စားနေကျ ထမင်းတစ်နပ်လို ရိုးစင်းလွန်းပြီး တန်ဖိုးထားရကောင်းမှန်း မသိခဲ့တဲ့ အရာတွေပေါ့။
ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အကြီးတန်းမန်နေဂျာတစ်ယောက်ပါ။ အလုပ်တွေ ရှုပ်တယ်၊ ဖိအားတွေ များတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အိမ်ပြန်ချိန်တွေကို တဖြည်းဖြည်း နောက်ကျပစ်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီအချိန်တွေမှာ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ မေဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တာပါ။ မေက သီရိနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်။ သူမက တက်ကြွတယ်၊ စကားပြောပွင့်လင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို အသစ်အဆန်းတွေ ပေးနိုင်တယ်။ သီရိပေးတဲ့ "အေးချမ်းမှု" ထက် မေပေးတဲ့ "ရင်ခုန်မှု" ကို ကျွန်တော် ပိုမက်မောမိခဲ့တာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားကြီးတစ်ခုရဲ့ အစဆိုတာ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သီရိက အမြဲနိုးနေတတ်ပါတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် တီဗီက လာနေကျ ဇာတ်လမ်းတွဲလေးကို ငေးရင်းဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ "ပင်ပန်းလို့ အိပ်တော့မယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ခပ်ပြတ်ပြတ် နှုတ်ဆက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားလေ့ရှိတယ်။ သူမ မျက်ဝန်းထဲက အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်တော် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် ဖောက်ပြန်နေတာကို သူမ သိမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ထက်၊ သူမကို ငြီးငွေ့နေတဲ့ စိတ်က ပိုကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားက ဆက်သွယ်မှုဟာ လိုင်းမမိတဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးလိုပဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အသံတိတ်သွားခဲ့ရပါတယ်။
အပြစ်ရှိစိတ်ဆိုတာ အစပိုင်းမှာတော့ ထက်ရှတဲ့ ဓားတစ်စင်းလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတော့ အဲဒီဓားက သံချေးတက်သွားပြီး ထုံထိုင်းသွားတတ်တယ်။ ကျွန်တော် မေနဲ့ တွေ့တဲ့အကြိမ်တွေ များလာတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ မေဆီက လာတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို ပြုံးပြီး ဖတ်နေချိန်မှာ ဘေးနားက သီရိကို ကျွန်တော် လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့တာ။ တစ်ခါတလေ သီရိက ကျွန်တော့်အနားကို တိုးကပ်လာပြီး "အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေလား ကို" လို့ မေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော်က ဖုန်းကို အမြန်မှောက်ထားလိုက်ပြီး "အင်း... အလုပ်ကိစ္စတွေပဲ၊ သီရိ မအိပ်သေးဘူးလား" လို့ ခပ်အေးအေး ပြန်ပြောမိတယ်။
အဲဒီညက သီရိရဲ့ မျက်နှာကို ကျွန်တော် ခဏလေး ငေးကြည့်မိလိုက်တယ်။ သူမ မျက်ကွင်းတွေ ညိုနေပြီး ပါးပြင်တွေက အရင်ကထက် သိသိသာသာ ချောင်ကျနေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ စိတ်က "သူမလည်း အသက်ရလာပြီပဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် လွှတ်ချလိုက်တယ်။ မေဆီက ဖုန်းဝင်လာရင် ကျွန်တော် အိမ်သာထဲဝင်ပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့ စကားပြောရတာကိုပဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တာ။ သီရိကတော့
"ကို... ဒီတစ်ပတ် တနင်္ဂနွေကျရင် အပြင်မှာ ထမင်းသွားစားကြမလား၊ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်းလေ" လို့ သီရိက တစ်ရက်မှာ တောင်းဆိုလာတယ်။ ကျွန်တော်က မေနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိနေတော့ "ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ခေတ္တသွားရဖို့ ရှိတယ် သီရိ၊ နောက်မှပေါ့" လို့ လိမ်ပြောလိုက်တယ်။ သီရိရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ခဏတာ ဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ နာကျင်မှုကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရပေမဲ့ ဂရုမစိုက်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ "အင်း... ကောင်းပါပြီ၊ အလုပ်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ပါ" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီကျောပြင်လေးဟာ ဘယ်လောက်တောင် အထီးကျန်နေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မတွေးပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ မေနဲ့ ဘယ်ဟိုတယ်မှာ တွေ့မလဲဆိုတာကိုပဲ စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့တာပါ။
အမှားတစ်ခုကို အမှားမှန်း သိလာရတဲ့ အချိန်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်အတွက် အဆိုးရွားဆုံး အချိန်ပါပဲ။ ကျွန်တော် မေနဲ့ တွဲလာတာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိလာတဲ့အခါ မေရဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေက များလာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို သီရိနဲ့ ကွာရှင်းဖို့ ဖိအားပေးလာတယ်။ "ရှင် သူမကို မချစ်တော့ဘူးဆိုတာ သိသာနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ဆွဲထားနေတာလဲ" လို့ မေက ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော် တွေဝေသွားမိတယ်။ သီရိကို ကျွန်တော် မချစ်တော့ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် သီရိက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အစိတ်
တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော် အိမ်ကို စောစောပြန်ရောက်သွားတော့ သီရိကို ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူမကို ပွေ့ချီလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်က အရမ်းကို ပေါ့ပါးလွန်းနေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဆေးရုံကို အမြန်ပို့လိုက်တော့ ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပျက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောတယ် "လူနာက ကင်ဆာရောဂါ ခံစားနေရတာ ကြာပြီပဲ၊ လူနာရှင်က ဘာလို့ အခုမှ သိရတာလဲ" တဲ့။ ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကင်ဆာ? သီရိက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာလဲ။
အဲဒီညမှာပဲ သီရိ သတိပြန်ရလာတယ်။ သူမကို ကြည့်ရတာ အရမ်းနွမ်းနယ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အားယူပြီး ပြုံးပြတယ်။ "ကို... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ သက်သာပါတယ်" တဲ့။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ထားရင်း ငိုမိတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် မေနဲ့ ပျော်ပါးနေချိန်မှာ သီရိက ဒီလို ဝေဒနာတွေကို တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခံစားနေခဲ့တာလား။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ အနားမှာ ရှိမနေခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ကျွန်တော် မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုက သူမကို ဒီထက်ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့မှာလားဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို အပ်နဲ့ ထိုးသလို ခံစားရစေတယ်။
သီရိ ဆေးရုံက ဆင်းလာတဲ့နောက်ပိုင်း ကျွန်တော် မေနဲ့ အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်လိုက်တယ်။ မေက ဖုန်းတွေ တရစပ်ခေါ်တယ်၊ မက်ဆေ့ချ်တွေ ပို့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခုမှ ပြန်မထူးတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆန္ဒက သီရိကို ပြန်ပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ပဲ။ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ ခွင့်ယူပြီး အိမ်မှာပဲ နေခဲ့တယ်။ သီရိအတွက် ဆေးနွေးနွေးလေး တိုက်တယ်၊ သူမ နှစ်သက်တဲ့ ဟင်းလေးတွေ ချက်ကျွေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သီရိကတော့ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့အခါ တစ်ခုခုကို အဝေးကနေ ကြည့်နေသလိုမျိုး လွင့်စင်နေတတ်တယ်။
တစ်ညမှာတော့ သီရိက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးတယ်။ "ကို... ဒါက ကျွန်မ ကို့ကို ပေးချင်နေတာ ကြာပြီ" လို့ ပြောတယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ ဓာတ်ပုံအချို့နဲ့ စာတိုလေးတွေ ရှိနေတယ်။ အဲဒါတွေက ကျွန်တော်နဲ့ မေတို့ အတူတူရှိနေခဲ့တဲ့ ပုံတွေပါ။ ကျွန်တော့် လက်ဖျားတွေ တုန်ရီသွားတယ်။ "သီရိ... ကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကို တကယ် မှားသွားတာပါ၊ ကို အားလုံးကို ပြင်ပါရစေဦး" လို့ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်မိတယ်။ ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း သူမရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းခံနေမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ သီရိက ကျွန်တော့်ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း "ကျွန်မ သိတာ ကြာပါပြီ ကို... ကို ပျော်နေတယ်ဆိုရင် ကျွန်မက ကျေနပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အနာက ကို့ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကို့ကို ဆက်ပြီး ချစ်ဖို့ ခွန်အားမရှိတော့တာပါ" လို့ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို သေမိန့်ချလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ချင်တယ်၊ ကျွန်တော် သူမကို အရင်ကထက် ပိုချစ်ပြချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက် နေရာမရှိတော့ဘူး။ "ကို... ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် လွှတ်ပေးကြရအောင်နော်" လို့ သူမက နောက်ဆုံးစကားအဖြစ် ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှပြန်ပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ သီရိ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီး သူမ အိမ်ကနေ ထွက်သွားတဲ့နေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို တားခဲ့ပေမဲ့ သူမက "ကို့ဘဝကို ကို အကောင်းဆုံး ရှင်သန်ပါ၊ ကျွန်မလည်း ကျွန်မရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ အချိန်လေးတွေကို အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ ကုန်ဆုံးပါရစေ" လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ရောဂါက ကုသလို့ မရနိုင်တော့တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အညံ့ဖျင်းဆုံး လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
အခုတော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပေါ့။ မနက်တိုင်း ကော်ဖီဖျော်ပေးမဲ့သူ မရှိတော့ဘူး။ မီးပူတိုက်ပေးမဲ့သူ မရှိတော့ဘူး။ ညဘက်တွေမှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေမဲ့သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် မေဆီကို ပြန်သွားဖို့လည်း စိတ်မကူးမိဘူး။ ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတဲ့ အရာက ခဏတာ သာယာမှု ပေးနိုင်ပေမဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကိုတော့ ပြာကျစေနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိလိုက်ရပြီ။ ကျွန်တော် သီရိကို ရှာဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူမက ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ကုန်ဆုံးနေခဲ့တာပါ။
လအနည်းငယ်အကြာမှာတော့ သီရိ ဆုံးပါးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ဈာပနကို သွားတဲ့အခါ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး တစ်အုပ် ပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ သီရိက ကျွန်တော့်ကို ရည်ညွှန်းပြီး ရေးထားတာလေး တစ်ခု ရှိတယ်။ "ကျွန်မ ကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ကိုတော့ ကျွန်မ ပြန်မပြင်နိုင်တော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို ရင့်ကျက်စေတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့၊ ကို့အတွက် နောင်တက အရမ်း နောက်မကျပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" တဲ့။ အဲဒီစာသားလေးကို ဖတ်ရင်း ကျွန်တော် ဈာပနခန်းမထဲမှာတင် လူမမြင်အောင် ကြိတ်ငိုမိတယ်။ ကျွန်တော် သိခဲ့ရတဲ့ အမှန်တရားတွေက နောက်ကျလွန်းခဲ့ပြီ။ ဖောက်ပြန်ခြင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာက ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ မဟုတ်ဘဲ ပြန်ပြင်လို့မရတော့တဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ထာဝရ နောင်တတွေသာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ- တန်ဖိုးထားရမယ့်အရာကို လက်လွတ်မခံခင်အထိ တန်ဖိုးမထားတတ်ခြင်းသည် လူတို့၏ အကြီးမားဆုံးသော အမှားဖြစ်ပြီး၊ နောင်တဆိုသည်မှာ မည်မျှပင် ကြီးမားစေကာမူ အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်၍မရနိုင်ပေ။