အဖြေမရှိသည့် အိမ်ဖော်မလေး ကိုယ်ဝန်
အဖြေမရှိသည့် အိမ်ဖော်မလေး ကိုယ်ဝန်
ကျွန်တော့်
မြနှင်းက ရိုးသားတယ်။ တောကတက်လာတဲ့ မအူမနပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဖြူစင်မှုမျိုး သူမမှာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မြို့ပြရဲ့ အယုတ်တမာတွေကြားမှာ ရှင်သန်နေတဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ချစ်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်။ ညဖက်တွေမှာ အရက်မူးပြီး ပြန်လာတိုင်း ကျွန်တော့်ကို ရေပတ်တိုက်ပေးတာ၊ အဝတ်အစားလဲပေးတာ မြနှင်းပဲ။ အဲဒီလို ညတစ်ညမှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိရစ္ဆာန်ဆန်တဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေက သူမရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ နိုးလာတဲ့အခါ နောင်တရသလိုလို ရှိခဲ့ပေမဲ့ "သူမက အိမ်ဖော်ပဲလေ" ဆိုတဲ့ အနိမ့်စားစိတ်က ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ငွေအချို့ပေးပြီး နှုတ်ပိတ်ခဲ့တယ်။ သူမကတော့ ငွေကို မကြည့်ဘဲ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကိုပဲ ဝမ်းနည်းတိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့တာကို အခုထိ မြင်ယောင်နေမိတုန်းပါပဲ။
ရက်သတ္တပတ်တွေ ကုန်လွန်သွားတဲ့အခါ မြနှင်းရဲ့ ပုံစံက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာတယ်။ သူမ အစားအသောက် ပျက်လာတယ်၊ မကြာခဏ အော့အန်တတ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်အမေကတော့ အစပိုင်းမှာ အစာအိမ်ရောဂါလို့ ထင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်လ၊ နှစ်လ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ အမေက ရိပ်မိလာတယ်။ အိမ်မှာ မုန်တိုင်းစဝင်တဲ့နေ့က မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အမေက မြနှင်းကို ဒူးထောက်ခိုင်းထားပြီး စစ်မေးနေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အပေါ်ထပ် လှေကားထိပ်ကနေ အသက်ရှူသံကို ထိန်းပြီး ချောင်းကြည့်နေခဲ့တယ်။
"ဘယ်သူလဲ မြနှင်း... နင့်ဗိုက်ထဲက ကလေးအဖေက ဘယ်သူလဲ" လို့ အမေက အော်ဟစ်မေးနေတယ်။ မြနှင်းကတော့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတာကလွဲလို့ ဘာစကားမှ မပြောဘူး။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒိတ်ဒိတ်တုန်နေတယ်။ သူမသာ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ အနာဂတ်တွေ အားလုံး ပြာကျသွားတော့မယ်။ ကျွန်တော် ဆုတောင်းနေမိတာက သူမ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားဖို့ပဲ။ အမေက ရိုက်နှက်စစ်မေးပေမဲ့ သူမကတော့ "ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး အမေကြီးရယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေခဲ့တယ်။ အဖြေမရှိတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆိုပြီး အမေက သူမကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် ရှေ့ကိုထွက်ပြီး ဝန်ခံသင့်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြောက်စိတ်က အမှန်တရားထက် ပိုကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။
မြနှင်း အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားရတဲ့နေ့က ကျွန်တော် သူမကို လိုက်မကြည့်ရဲခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ အထုတ်အပိုးလေး တစ်ထုပ်နဲ့ မိုးထဲလေထဲ ထွက်သွားတာကို ပြတင်းပေါက်ကနေ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေမိတယ်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားပေမဲ့ သူမကတော့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက်သားပဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း အိမ်ထဲမှာ သူမရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ခြောက်လှန့်နေဆဲပဲ။ အမေကတော့ "ဒီလောက် အနေအေးတဲ့ကလေးက နောက်ကွယ်မှာ ဖောက်ပြန်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ဆိုပြီး နေ့တိုင်း ပြောနေတတ်တယ်။
ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ သူမဆီမှာ ဖုန်းမရှိပေမဲ့ သူမရဲ့ ရွာက လူတစ်ယောက်ဆီကို ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ရွာကို ပြန်မရောက်လာဘူးဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောက်သွားသလိုပဲ။ မိန်းမပျိုတစ်ယောက်၊ ကိုယ်ဝန်တစ်ဖက်နဲ့ ဘယ်မှာ သွားနားခိုနေမလဲ။ ကျွန်တော် ညတိုင်း အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ အရက်ကို ပိုသောက်လာမိတယ်။ ဖုန်းထဲက "" မဖြစ်တော့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေလိုပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်စကားတွေကလည်း သူမဆီကို ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အဖြေမရှိတဲ့ ကိုယ်ဝန်က အခုတော့ အဖြေမရှိတဲ့ ပျောက်ဆုံးခြင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် မြနှင်းရှိနိုင်မယ့် နေရာတွေကို မြို့အနှံ့ လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ နောင်တဆိုတာက နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရပြီ။ ကျွန်တော် သူမကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတဲ့ နေရာမျိုးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မြို့ပြင်က ဘုန်းကြီးကျောင်း ဇရပ်တစ်ခုမှာ သူမကို တွေ့ခဲ့ရတာ။ သူမက အင်မတန် ပိန်ချိုင်းနေပြီး ဗိုက်ကတော့ သိသိသာသာ ထွက်နေပြီ။ သူမကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်တော် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူမက အံ့သြသွားပုံမရဘူး။ နဂိုအတိုင်း အေးစက်စက်နဲ့ ငြိမ်သက်နေတယ်။
"ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ မြနှင်း... ငါ မင်းကို လာခေါ်တာ" လို့ ကျွန်တော် ပြောမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ခေါင်းခါပြတယ်။ "အဖြေမရှိတာ ကောင်းပါတယ် ကိုလေး... အဖြေရှိသွားရင် လူတွေ အများကြီး နာကျင်ရလိမ့်မယ်" တဲ့။ သူမရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ငွေတွေ ပေးခဲ့တယ်၊ ဆေးရုံတက်ဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဘာမှ လက်မခံခဲ့ဘူး။ အဲဒီညက ကျွန်တော် သူမကို အတင်းခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူမက "ကျွန်မကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော် သူမကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အချိန်ပါပဲ။
နောက်တစ်ပတ်မှာ ကျွန်တော် ထပ်သွားတဲ့အခါ ဇရပ်မှာ မြနှင်း မရှိတော့ဘူး။ သူမ မီးဖွားရင်း သွေးလွန်ပြီး ဆုံးသွားပြီလို့ ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့တယ်။ ကလေးကတော့ အဖတ်မတင်ခဲ့ဘူးတဲ့။ သူမ သေဆုံးသွားတဲ့အထိ ကလေးအဖေဟာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောသွားခဲ့ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူမရဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး စောင့်ရှောက်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် အခု အိမ်ကြီးရခိုင်မှာ နေထိုင်နေရပေမဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကတော့ ချောက်ကပ်နေတဲ့ ဇရပ်ဟောင်းကြီးလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် မှားခဲ့မှန်း သိတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက ပြင်မရတော့ဘူး။ သူမရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ပြီး ငိုကြွေးနေမိတယ်။ "ငါက ကလေးအဖေပါ" လို့ တစ်လောကလုံးကို အော်ဟစ်ပြောချင်ပေမဲ့ နားထောင်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ သေလူအတွက် မဟုတ်ဘဲ ရှင်ကျန်ရစ်သူအတွက် ငရဲတစ်ခုပဲဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ အနာဂတ်မရှိတဲ့ အချစ်တစ်ခုအတွက် သူမက သူမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်သွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူ့ငနွားတစ်ယောက်ပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ခြင်းဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်နိုင်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် မိမိအချစ်ဆုံးသူ၏ ဘဝကို ထာဝရ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်ကြောင်း သတိပြုပါ။ နောင်တဟူသည် ပြုပြင်ခွင့်မရှိတော့သော အချိန်မှသာ ရောက်ရှိလာတတ်သည့် အခါးဆုံးသော ဝေဒနာဖြစ်သည်။