မယားငယ်မရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှု
မယားငယ်မရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှု
အခန်း ()
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ပြတင်းမှန်ကို လာမှန်နေတဲ့ အသံဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံနဲ့ အပြိုင် တိုးဝင်နေသလိုပဲ။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးက တိတ်ဆိတ်လွန်းလှတယ်။ အရင်တုန်းက ဒီအိမ်ဟာ ရယ်မောသံတွေ၊ နွေးထွေးတဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ အခုတော့ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်မနာမည်က နှင်း။ ဒီအိမ်ရဲ့ အိမ်ရှင်မပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ရိပ်စာတစ်ခုလို ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်မရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ အေးစက်နေတဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို ငေးကြည့်ရင်း ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လင်းသန့်ကို ခိုးကြည့်မိတယ်။ လင်းသန့်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ။ တစ်ချိန်က ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်ခဲ့တဲ့ ထိုလူသားဟာ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုကိုတောင် သတိမထားမိသလိုပဲ။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာပဲ ကပ်နေတယ်။ နှုတ်ခမ်းဖျားမှာလည်း ခပ်ဖွဖွ အပြုံးတစ်ခု။ အဲဒီအပြုံးဟာ ကျွန်မအတွက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။
“လင်း... ကော်ဖီ အသစ်ဖျော်ပေးရမလား”
ကျွန်မ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ သူက ဖုန်းကို မချဘဲ “ရတယ်၊ မသောက်တော့ဘူး” လို့ပဲ ခပ်တိုတို ဖြေတယ်။ သူ့အဖြေက တိုတောင်းလွန်းလို့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး တစ်ခု ဆို့တက်လာသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်အပေါ်ထပ်ကနေ ခြေသံသဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရတယ်။ သီရိ ဆင်းလာတာပါ။ သီရိဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲလေးလို ချစ်ရတဲ့သူ။ မိဘမဲ့ဖြစ်သွားတဲ့ သူမကို ကျွန်မကပဲ ခေါ်ထားပြီး ဒီအိမ်မှာ အတူနေခွင့်ပြုခဲ့တာ။ သူမက အသားဖြူဖြူ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှလှနဲ့ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်တဲ့ မိန်းကလေး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ အစက မသိခဲ့ဘူး။
သီရိက လင်းသန့်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ခပ်တည်တည်ပဲ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရှေ့မှာတင် သူမက လင်းသန့်ရဲ့ ပခုံးကို အသာအယာ ထိလိုက်ပြီး “ကိုလင်း... သီရိ ပြောတဲ့ စာအုပ်လေး ဝယ်ပေးမယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦးနော်” လို့ ချွဲနွဲ့တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ လင်းသန့်က ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး သီရိကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေက အရည်လဲ့နေတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ဆုံတဲ့အခါ တင်းမာနေတဲ့ သူ့မျက်နှာက သီရိရှေ့မှာတော့ နူးညံ့တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပဲ။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို လွှဲလိုက်မိတယ်။ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရပေမဲ့ ဘာမှ မပြောရဲဘူး။ အဲဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ။ ကျွန်မက အရာအားလုံးကို သည်းခံပြီး အိမ်ထောင်ရေးကို ထိန်းသိမ်းချင်နေတဲ့ မိန်းမမိုက်တစ်ယောက်လေ။ သီရိက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြတယ်။ အဲဒီအပြုံးက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးမျိုး။ သူမဟာ ဒီအိမ်ရဲ့ ဧည့်သည် မဟုတ်တော့ဘဲ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်လို ပြုမူလာတာ ကြာပြီ။
အခန်း ()
ရက်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ သီရိရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေက ပိုပြီး သိသာလာတယ်။ သူမက ကျွန်မတို့ ဇနီးမောင်နှံကြားကို အစီအစဉ်ရှိရှိနဲ့ ဝင်နှောင့်ယှက်လာတာ။ လင်းသန့်ကလည်း သီရိ ပြောသမျှကို ဗေဒင်ဟောသလို ယုံကြည်နေတတ်တယ်။ တစ်ခါက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း အပြင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း သီရိက ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လင်းသန့်ကို တားခဲ့တယ်။ လင်းသန့်က ကျွန်မကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ဘဲ “နှင်း... မင်းပဲ သွားလိုက်တော့၊ သီရိ နေမကောင်းဘူးဆိုတော့ ငါ စိတ်မချဘူး” တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို လူအများရှေ့မှာ ပါးရိုက်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကားမောင်းထွက်လာရင်း လမ်းဘေးမှာ ကားရပ်ပြီး အားပါးတရ ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်မှာ မှားသွားခဲ့တာလဲ။ ညီမလေးတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့သူက အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ အိပ်ယာကိုတင်မကဘဲ ကျွန်မ ခင်ပွန်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။
ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ မီးတွေ မှိတ်ထားတယ်။ အပေါ်ထပ်ကနေ ရယ်မောသံတွေ ကြားရတယ်။ ကျွန်မ ခြေသံကို တိုးနိုင်သမျှ တိုးပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားမိတယ်။ လင်းသန့်ရဲ့ အလုပ်ခန်းတံခါးက ဟနေတယ်။ အထဲမှာ သူတို့ နှစ်ယောက်။ သီရိက လင်းသန့်ရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး သူ့ရဲ့ လည်ပင်းကို ဖက်ထားတယ်။ လင်းသန့်ကလည်း သူမရဲ့ ခါးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားရင်း တစ်ခုခုကို တိုးတိုးလေး ပြောနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက မြေကြီးထဲ ကျွံဝင်နေသလိုပဲ။ လှုပ်ရှားလို့ မရဘူး။ အဲဒီအစား ကျွန်မ ကိုယ့်အခန်းထဲကိုယ် ပြန်ဝင်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်တယ်။ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်မိတော့ လင်းသန့်ဆီက လာထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျ တစ်စောင်မှ မရှိဘူး။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ “ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲ” ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျကတော့ “Seen” ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာအဖြေမှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ ဒီလိုပဲ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်အိမ်ထဲမှာတင် အပယ်ခံ ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။
သီရိဟာ ကျွန်မကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ နှိပ်စက်လာတယ်။ သူမက ကျွန်မ ချက်တဲ့ ဟင်းတွေကို “ငန်တယ်၊ မစားကောင်းဘူး” လို့ လင်းသန့်ရှေ့မှာ ဝေဖန်တတ်တယ်။ လင်းသန့်ကလည်း သူမစကားကို အဟုတ်မှတ်ပြီး ကျွန်မကို မျက်မှောင်ကြုတ် ကြည့်တတ်တယ်။ “နှင်း... မင်း နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ အိမ်မှုကိစ္စတောင် သေချာ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလား” တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက သူတို့အတွက်တော့ ပိုပြီး အခွင့်အရေး ဖြစ်စေခဲ့တာပေါ့။ သီရိက ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာတော့ သူမရဲ့ တကယ့်မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပြတတ်တယ်။ “မမနှင်း... အချစ်ဆိုတာ အတင်းဆွဲထားလို့ ရတာမဟုတ်ဘူးနော်၊ ကိုလင်းက အသစ်အဆန်းကို ကြိုက်တာ၊ မမလို အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ မိန်းမကို သူ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး” တဲ့။ အဲဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။
အခန်း ()
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့ အဆုံး လင်းသန့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်စောင့်နေခဲ့တယ်။
“လင်း... ကျွန်မတို့ စကားပြောရအောင်”
သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းချတယ်။ “ဘာပြောဦးမလို့လဲ နှင်းရယ်၊ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ”
“သီရိနဲ့ လင်း ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ၊ ကျွန်မ အကုန်သိတယ်၊ လင်း သူမကို ဘယ်လို သဘောထားတာလဲ”
လင်းသန့်က ကျွန်မကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်တယ်။ “သီရိက ကလေးပဲ ရှိသေးတာ နှင်း၊ မင်း ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ၊ သူက မင်းထက်တောင် ငါ့ကို ပိုနားလည်ပေးနိုင်သေးတယ်၊ မင်းကတော့ အမြဲတမ်း သံသယတွေနဲ့ ငါ့ကို ပိတ်လှောင်ထားဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာ”
ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ပိတ်လှောင်နေတာလဲ။ ကျွန်မက သူ့ကို ချစ်လွန်းလို့ အရာအားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ပေးနေတာလေ။ ဒါကို သူက မမြင်ဘဲ သီရိရဲ့ လိမ်လည်လှည့်ဖျားမှုတွေနောက်မှာ ပါသွားခဲ့ပြီ။ အဲဒီညကစပြီး လင်းသန့်ဟာ အိပ်ခန်းထဲကို မလာတော့ဘူး။ သူက အလုပ်ခန်းမှာပဲ အိပ်တယ်လို့ အကြောင်းပြပေမဲ့ သီရိရဲ့ အခန်းထဲမှာ ရှိနေတတ်တာကို ကျွန်မ သိနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်တွေက ညတိုင်း ခြောက်ခြားစရာတွေ ဖြစ်လာတယ်။ အိမ်မက်ထဲမှာ သီရိက ကျွန်မကို ဒီအိမ်ထဲကနေ မောင်းထုတ်နေပြီး လင်းသန့်ကတော့ ဘေးကနေ ရယ်မောကြည့်နေတတ်တယ်။
ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲလာတယ်။ အလုပ်ကိုလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း မတွေ့ဖြစ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာက ဒီအိမ်လေးထဲမှာတင် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီ။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဗီရိုထဲက အဝတ်အစားတွေ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သီရိက ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဖယ်ထုတ်ပြီး သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ထည့်နေတာ။
“နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ သီရိ” ကျွန်မ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်မိတယ်။
သီရိက လှည့်ကြည့်ပြီး ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ပြောတယ်။ “ကိုလင်းက ပြောတယ်၊ ဒီအခန်းက ကျယ်တော့ သီရိကို ပြောင်းနေဆိုလို့၊ မမကတော့ အောက်ထပ်က ဧည့်ခန်းလေးမှာ သွားနေလိုက်ပါလား”
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ လင်းသန့်ဆီကို ဖုန်းဆက်ပေမဲ့ သူက ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ တစ်ခါ မဟုတ်၊ နှစ်ခါ မဟုတ်၊ အကြိမ်နှစ်ဆယ်လောက် ဆက်ပေမဲ့ သူက လူကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ အထီးကျန်မှုနဲ့ နာကျင်မှုက ဘာနဲ့မှ မနှိုင်းသာဘူး။ ကိုယ်ယုံကြည်အားကိုးရတဲ့သူက ကိုယ့်ကို ရန်သူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံလာတဲ့အခါ ဘဝဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားသလိုပဲ။
အခန်း ()
နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တရားက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှန်တရားက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရက်စက်လွန်းနေတယ်။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ အိမ်ကို စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲကို ဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ လင်းသန့်နဲ့ သီရိတို့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး စာရွက်အချို့ကို ကြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့ ကျွန်မလာတာကို မသိကြဘူး။
“ကိုလင်း... ဒါကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်ရင် အိမ်က သီရိ နာမည် ဖြစ်သွားပြီနော်” သီရိရဲ့ အသံက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ လေသံမျိုး။
လင်းသန့်က တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းနဲ့ “ဒါပေမဲ့ နှင်း သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ သူက ဒီအိမ်အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာ”
သီရိက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။ “သူက ဘာလုပ်ပေးလို့လဲ၊ အပိုတွေ၊ ကိုလင်းကို ချုပ်ကိုင်ထားတာပဲ ရှိတာ၊ သီရိကသာ ကိုလင်းကို တကယ်ချစ်တာ၊ ပြီးတော့... သီရိရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ကိုလင်းရဲ့ ကလေး ရှိနေပြီလေ”
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားတယ်။ ကလေး...။ ကျွန်မတို့ ဆယ်နှစ်ကျော် လက်တွဲလာခဲ့ပေမဲ့ ကလေး မရခဲ့တာဟာ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်လို့ လင်းသန့်က အမြဲ ပြောခဲ့တာ။ အခုတော့ သူက ကျွန်မရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲနဲ့ ကလေးရနေပြီတဲ့လား။ ကျွန်မ အားတင်းပြီး သူတို့ရှေ့ကို ထွက်သွားလိုက်တယ်။
“ဒါ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”
လင်းသန့်က လန့်သွားပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။ သီရိကတော့ မလန့်တဲ့အပြင် ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ရင်း “မမ သိသွားတာလည်း ကောင်းတာပေါ့၊ သီရိတို့က အခု အသစ်ကစတော့မလို့၊ မမ ဒီအိမ်က ထွက်သွားပေးပါ” တဲ့။
ကျွန်မ လင်းသန့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “လင်း... ဒါ အမှန်ပဲလား၊ လင်း ကျွန်မကို တကယ်ပဲ ဒီလို လုပ်ရက်တာလား”
လင်းသန့်က မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲဘူး။ “နှင်း... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သီရိကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး၊ သူက ငါ့ကလေးကို လွယ်ထားရတာ”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ရင်ထဲက တကယ့်အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။ ဒီထက် ပိုပြီး ဆိုးရွားတဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကတော့... သီရိက ကျွန်မရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမဟာ လင်းသန့်ရဲ့ အရင်က ရည်းစားဟောင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အစကတည်းက ကြံစည်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း မေက ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့တယ်။ သီရိနဲ့ လင်းသန့်ဟာ ကျွန်မတို့ မလက်ထပ်ခင်ကတည်းက ပတ်သက်မှု ရှိခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကျွန်မကို ငွေကြေးနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအတွက်ပဲ အသုံးချခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကို သီရိနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာဟာလည်း သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုပဲ။
“နင်တို့... နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက လူယုတ်မာတွေပဲ” ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း သူတို့ကို ရိုက်နှက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လင်းသန့်က ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတယ်။
“တော်စမ်း နှင်း၊ မင်းက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အမှန် လုပ်နေတာ၊ အခု ဒီအိမ်က မင်းနာမည်နဲ့ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ထွက်သွားတော့” လင်းသန့်ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို သေနတ်နဲ့ ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို မချစ်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ အစကတည်းက သစ္စာဖောက်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ အနီးဆုံးလို့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူနှစ်ယောက်က ကျွန်မကို ကျင်းတူးပြီး စောင့်နေခဲ့ကြတာ။
အခန်း ()
ကျွန်မ အိမ်ပြင်ကို ရောက်နေခဲ့ပြီ။ လက်ထဲမှာ အဝတ်အစား အချို့ ပါတဲ့ အိတ်တစ်လုံးကလွဲရင် ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ မိုးက တဖွဲဖွဲကနေ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာချလာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေပေမဲ့ မအေးဘူး။ ရင်ထဲမှာ လောင်မြိုက်နေတဲ့ မီးက ပိုပြီး ပူလောင်နေလို့ပါ။ အိမ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်မိတော့ မီးရောင်တွေ လင်းထိန်နေပြီး ပျော်ရွှင်စရာ ကမ္ဘာလေးတစ်ခုလို ထင်မှတ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေကတော့ တကယ့် မိစ္ဆာတွေပဲ။
ကျွန်မ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်လာရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ ကျွန်မ ဘာတွေ မှားခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မ မှားခဲ့တာက လူတွေကို အလွန်အကျွံ ယုံကြည်ခဲ့တာပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ စေတနာကို အသုံးချသွားတဲ့သူတွေကိုမှ ကျွန်မက မေတ္တာတွေ ပေးခဲ့မိတာ။ သီရိရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုဆိုတာ တကယ်တော့ လင်းသန့်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ ဖြစ်လာတာပါ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက လမ်းဖွင့်မပေးရင် ဘယ်မယားငယ်မကမှ အိမ်ရှင်မကို မနှိပ်စက်နိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ဘဝကို စဉ်းစားကြည့်တယ်။ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အသက်ရှူနေသေးတဲ့ အသက်တစ်ချောင်း ရှိသေးတယ်။ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး မာကျောစေခဲ့ပြီ။ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့သူတွေဟာ တစ်နေ့မှာ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ သူတို့နဲ့ အဝေးဆုံး တစ်နေရာမှာ အသစ်က ပြန်စနေပြီ ဖြစ်မှာပါ။
မိုးရေထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အဲဒီအပြုံးက နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အပြုံးဖြစ်သလို၊ လွတ်မြောက်ခြင်းရဲ့ အပြုံးလည်း ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့ သံခြေကျင်းတွေကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ။ ကျွန်မဟာ အရှုံးသမားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တရားကို စောစောသိခွင့်ရလိုက်တဲ့ ကံကောင်းသူတစ်ယောက်ပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးရင်း မှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းမထက်မှာ ခြေလှမ်းကျကျ လှမ်းထွက်ခဲ့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရတာ မှန်ပေမဲ့၊ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုဟာ သင့်ကို အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။ သင့်နှလုံးသားရဲ့ သော့ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ အလွယ်တကူ ပေးမအပ်လိုက်ပါနဲ့။ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာဟာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။