အိမ်ထောင်ရှိအမျိုးသမီးရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု
အိမ်ထောင်ရှိအမျိုးသမီးရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု
နံရံပေါ်က နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေတဲ့ အသံဟာ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့
ကျွန်မ နာမည်က နှင်း။ လူတွေအမြင်မှာတော့ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်း တစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အေးဆေးမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အထီးကျန်ခြင်းတွေက ပင်လယ်လို နက်ရှိုင်းနေခဲ့တာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။ ဦးရဲနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ စကားပြောသံတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုများလာတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ လှလှပပ ပြင်ဆင်ထားရင်တောင် သူက “အော်... အပြင်သွားမလို့လား” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးတတ်သူပါ။ အဲဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက ဆန္ဒတွေဟာ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ သဲကန္တာရထဲက ရေအိုင်လေးတစ်ခုကို တမ်းတသလို ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းရင်းခေါက်ကြီး မေ နဲ့ ဆုံဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ မေက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုကို အသိဆုံးလူပါ။ “နှင်းရယ်... နင့်ဘဝက အရွယ်ကောင်းတုန်းမှာ ဒီလိုပဲ အိုစာသွားတော့မှာလား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်စမ်းပါ” ဆိုတဲ့ မေရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ ငြိမ်သက်နေတဲ့ စိတ်အိုင်ထဲကို ခဲလုံးတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။
မေကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မ မင်းနဲ့ သိခဲ့ရတယ်။ မင်းက ကျွန်မထက် အသက်ငါးနှစ်လောက် ငယ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စကားပြောပုံတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်မကို မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို ပြန်လည် နိုးထစေခဲ့တယ်။ ဦးရဲဆီက တစ်ခါမှ မရခဲ့တဲ့ “ဒီနေ့ လှနေတယ်” ဆိုတဲ့ ချီးမွမ်းစကားတွေ၊ “ဘာစားချင်လဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းလေးတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ နတ်သုဒ္ဓါလိုပါပဲ။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ ခင်မင်မှုသက်သက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ဖုန်းပြောဖြစ်လာတဲ့အခါ၊ ဖုန်းထဲကနေ ပို့လိုက်တဲ့ ဓာတ်ပုံလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ပြုံးမိလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မဟာ အမှားတစ်ခုရဲ့ နှုတ်ခမ်းဝကို ရောက်နေမှန်း သိလိုက်ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှားက ပေးတဲ့ ချိုမြိန်မှုက ကျွန်မကို ရှေ့ဆက်ဖို့ တွန်းအားပေးနေခဲ့တယ်။
အမှားဆိုတာ သိသိကြီးနဲ့ ကျူးလွန်ရတဲ့ အရသာဟာ ထူးဆန်းလွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်မဟာ အိမ်မှာ ဦးရဲအတွက် ထမင်းဟင်းတွေ ချက်ပြုတ်ပေးနေရင်းနဲ့ စိတ်ကတော့ မင်းဆီကို ရောက်နေတတ်တယ်။ ဖုန်းကို မိနစ်တိုင်း စစ်နေမိတယ်။ ဦးရဲ အိမ်မှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ မင်းဆီက ဖုန်းဝင်လာရင် ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ရေချိုးခန်းထဲ ပြေးဝင်ပြီး တိုးတိုးလေး စကားပြောရတာဟာ ရင်ခုန်စရာ ကောင်းသလိုလိုနဲ့ ကြောက်စရာလည်း ကောင်းလှပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမူအရာတွေ ပြောင်းလဲလာတာကို ဦးရဲ သတိထားမိမှာကို ကျွန်မ အရမ်းကြောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ဦးရဲဟာ အရင်အတိုင်းပါပဲ။ သူဟာ ကျွန်မကို သံသယ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်မနေခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အေးစက်မှုကပဲ ကျွန်မကို မင်းဆီကို ပိုပြီး တွန်းပို့နေသလိုပါပဲ။
“နှင်း... နင် တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဦးရဲ သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” လို့ မေက တစ်ခါတလေ စိုးရိမ်တကြီး မေးတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မေကိုယ်တိုင်ကပဲ ကျွန်မနဲ့ မင်း တွေ့နိုင်ဖို့ နေရာတွေ စီစဉ်ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မတို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တွေ့ဆုံမှုတွေဟာ တစ်ဖြည်းဖြည်း ရဲတင်းလာခဲ့တယ်။ ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ မှေးမှိန်တဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ မင်းရဲ့ လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ခါးကို ဖက်တွဲထားတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ သစ္စာတရားတွေဟာ အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထပ်လက်စွပ်ကလေးကို ချွတ်ပြီး အိတ်ထဲ ထည့်ထားမိတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်ထက် လွတ်လပ်မှုကို ပိုခံစားရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ ဦးရဲရဲ့ ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်မိတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ဆို့တက်လာတတ်တယ်။ သူက ကျွန်မကို တစ်ခါမှ မနှိပ်စက်ခဲ့ဖူးဘူး။ သူက သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို တာဝန်ကျေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လိုချင်တာက ငွေကြေးနဲ့ တည်ငြိမ်မှုတင် မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးတဲ့ ရင်ခွင်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာကို သူ မသိခဲ့ဘူး။ “နှင်း... ဒီနေ့ ဘာဟင်းချက်လဲ” လို့ သူ မေးတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ အသံတွေက တုန်ရီနေတတ်တယ်။ သူ သိသွားမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က ကျွန်မကို နေ့တိုင်း ခြောက်လှန့်နေတယ်။ ဖုန်းထဲက စာတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ဖျက်ပစ်တယ်။ ဖုန်းကို လက်ကမချဘဲ ထားတယ်။ တစ်ခါတလေ ဦးရဲက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားရင် ကျွန်မ ဒေါသတကြီးနဲ့ ရန်ဖြစ်မိတယ်။ “ရှင် ကျွန်မကို မယုံဘူးလား” လို့ ပြန်မေးမိတဲ့အခါ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပြီး ရွံရှာမိတယ်။ ကျွန်မဟာ လိမ်လည်ခြင်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်ကြီးထဲမှာ ဘုရင်မ တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေမိတာပဲ။
အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေဟာ ပိုပြီး ပင်ပန်းလာလေလေပါပဲ။ မင်းက ကျွန်မကို အပိုင်လိုချင်လာတယ်။ “နှင်း... မင်း အဲဒီလူနဲ့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်နေမှာလဲ။ ငါ့ဆီကို အပြီးလာခဲ့ပါလား” လို့ သူက တောင်းဆိုလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖြိုဖျက်ဖို့ ကျွန်မမှာ သတ္တိမရှိဘူး။ တစ်ဖက်မှာလည်း မင်းပေးတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီကြားထဲမှာ ကျွန်မ ညှပ်နေခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း ဦးရဲရဲ့ ယုံကြည်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မင်းရဲ့ တောင်းဆိုတဲ့ အကြည့်တွေကို တလှည့်စီ မြင်နေရတယ်။
ဦးရဲကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်လာသလိုပဲ။ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ အပြင်ထွက်တာတွေ များလာတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မင်းနဲ့ ပိုတွေ့ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်း မေဟာ အရင်လို ကျွန်မဘေးမှာ အမြဲမရှိတော့တာပါပဲ။ ဖုန်းခေါ်ရင် မအားဘူး ပြောတတ်လာတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ရေး အရှုပ်အထွေးတွေကြားမှာ မေကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ ဦးရဲရဲ့ အကျီအိတ်ထဲကနေ ဟိုတယ် ဘောက်ချာတစ်ခုကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်သွားတယ်။ ဦးရဲကလည်း ဖောက်ပြန်နေတာလား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့အတူ ထူးဆန်းတဲ့ သက်သာရာရမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ “သူလည်း လုပ်တာပဲ၊ ငါလုပ်တာ ဘာအဆန်းလဲ” ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သံသယက ကျွန်မကို ပိုပြီး ရူးသွပ်စေတယ်။ ကျွန်မ ဦးရဲရဲ့ နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့နေတာလဲ၊ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲဆိုတာ သိချင်လာတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း မင်းက ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် ခေါ်နေပြီ။ “ဒီည မင်း မလာရင် ငါတို့ လမ်းခွဲမယ်” လို့ မင်းက ပြောလာတယ်။ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းက အဲဒီညမှာပဲ စတင်ခဲ့တာပါ။ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာလည်း မိုးသက်မုန်တိုင်းတွေ ကျနေသလိုပဲ။ ကျွန်မဟာ အိမ်ကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဦးရဲကို စောင့်ကြည့်ဖို့ထက် မင်းဆီကို သွားဖို့က ပိုအရေးကြီးနေသလို ခံစားရလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။
မင်း ပြောတဲ့ ဟိုတယ်ကို ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့အခါ
“ကိုမင်း... နှင်းကတော့ ရှင့်ကို တကယ် ချစ်သွားပြီထင်တယ်နော်။ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ အိမ်ကနေတောင် ထွက်လာရဲတယ်” လို့ မေက ရယ်မောရင်း ပြောနေတယ်။ မင်းက ပြန်ဖြေလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ “ချစ်တာ မချစ်တာ ငါ့အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး မေရယ်။ နင် ခိုင်းတဲ့အတိုင်း ငါကတော့ သရုပ်ဆောင်ပေးနေတာပဲ။ အခု ဦးရဲဆီကို ဓာတ်ပုံတွေ အကုန်ပို့လိုက်ပြီ မဟုတ်လား။ သူတို့ ကွာရှင်းကြတော့မှာလား” တဲ့။
ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ နံရံကို မှီလိုက်မိတယ်။ ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ မေက ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ “အေးပေါ့။ ဦးရဲက နှင်းကို အယုံအကြည် မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ငါ့အတွက် လမ်းပွင့်သွားပြီလေ။ ငါက ဦးရဲကို ချစ်နေတာ ကြာပြီ။ နှင်းကတော့ နဂိုကတည်းက စိတ်ကစားတတ်တဲ့ မိန်းမဆိုတာ ငါသိလို့ ရှင့်ကို အသုံးချပြီး မြှူခိုင်းလိုက်တာ။ အခုတော့ အစီအစဉ်က အောင်မြင်သွားပြီ” တဲ့။
ကျွန်မ
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ဦးရဲဆီကပါ။ “နှင်း... မင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ငါတွေ့ပြီးပြီ။ ငါတို့ ဒီမှာတင် ဇာတ်သိမ်းကြရအောင်။ မနက်ဖြန်ကျရင် အဝတ်အစားတွေ လာသိမ်းလိုက်ပါ” တဲ့။ ကျွန်မ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ ချစ်သူလို့ ထင်ခဲ့တဲ့လူရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံရသလို၊ သူငယ်ချင်းရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကိုလည်း ခံလိုက်ရတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်က ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖျက်ဆီးခဲ့မိတာပါပဲ။
တစ်နှစ် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ အခုတော့ မြို့ပြင်က အိမ်လေးတစ်လုံးမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေပါတယ်။ ဦးရဲနဲ့ ကွာရှင်းပြီးကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့သလိုပဲ။ ဦးရဲကတော့ မေနဲ့ လက်ထပ်လိုက်တယ်လို့ ကြားရတယ်။ မေက သူလိုချင်တာကို ရသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မကတော့ နောင်တတွေနဲ့အတူ နေ့စဉ်ရက်ဆက် လောင်မြိုက်နေရတုန်းပါပဲ။ တစ်ခါတလေ လမ်းမှာ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို တွဲလျက်တွေ့ရင် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာတဲ့စိတ်က ပိုများပါတယ်။
မင်းဆိုတဲ့ လူကတော့ ပိုက်ဆံရပြီးကတည်းက ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုကို အသုံးချပြီး ကစားသွားတဲ့ ကစားသမား တစ်ယောက်ပါပဲ။ ကျွန်မ ဖောက်ပြန်ခဲ့မိတာဟာ ဦးရဲရဲ့ အေးစက်မှုကြောင့်လို့ အပြစ်ပုံချချင်ခဲ့ပေမဲ့၊ တကယ်တော့ အဲဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ် ပျော့ညံ့မှုကြောင့်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ အခုမှ နားလည်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အေးစက်နေရင် နွေးထွေးအောင် အတူတူ ကြိုးစားရမယ့်အရာမျိုးဖြစ်ပြီး၊ အပြင်က မီးတောက်တွေကို သွားတောက်မိရင်တော့ တစ်အိမ်လုံး ပြာကျသွားတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပ်နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။
ညနေခင်းတွေမှာ ကျွန်မ ကမ်းနားမှာ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်တတ်တယ်။ လေအေးလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ကို တိုးဝှေ့သွားတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အရင်လို ရင်ခုန်သံတွေ မရှိတော့ဘူး။ ရှိနေတာကတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ လဟာပြင်ကြီး တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အမှားကနေ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ အကြီးကြီး ရခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သင်ခန်းစာအတွက် ပေးလိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ သူငယ်ချင်းလည်း မရှိ၊ ခင်ပွန်းလည်း မရှိ၊ ချစ်သူလည်း မရှိတော့ဘဲ နောင်တဆိုတဲ့ အရိပ်ကြီးနဲ့ပဲ အဖော်ပြုနေရပါတော့တယ်။
ဖောက်ပြန်မှုဆိုတာ ခဏတာ ချိုမြိန်တဲ့ အဆိပ်ခွက်တစ်ခုပါပဲ။ အဲဒီ အဆိပ်ကို သောက်လိုက်မိတဲ့နေ့ကစပြီး သင့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ ထာဝရ သေဆုံးသွားပါလိမ့်မယ်။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - သစ္စာတရားဆိုတာ မှန်တစ်ချပ်လိုပါပဲ၊ တစ်ခါကွဲသွားရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ဆက်ဆက် အက်ကြောင်းတွေကတော့ ထင်ကျန်နေရစ်မှာပါ။ အထီးကျန်မှုကို အကြောင်းပြပြီး အမှားကို လမ်းမခင်းပါနဲ့။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒီလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ သင်ဟာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့မှာမို့လို့ပါပဲ။