ဦးမောင်ကြီးနှင့်မီးနေသည်သရဲမ(စ/ဆုံး)

 ဦးမောင်ကြီးနှင့်မီးနေသည်သရဲမ(စ/ဆုံး)

——————————————-

လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာကဖြစ်ရပ်မှန်[86 ]ပုဒ်မြောက်

ဇီးတောရွာတွင်သူကြီးဦးမောင်ကြီးကိုမသိသူမရှိပါဦးမောင်ကြီးဟေ့ဆိုလျှင်တရွာလုံးမီးသေသည်။

ဦးမောင်ကြီးကဗလကောင်းကောင်းနှင့်အသံကလဲဟိန်းနေကာလော်စပီကာမလိုပဲတရွာလုံးကြားအောင်

အော်နိုင်သောအသံပါဝါကောင်းသူဖြစ်သည်။ငယ်စဉ်ကဘုန်းကြီးကျောင်းသားပီပီဘုရားစာများ

ဘုရားလက်ထပ်ကပုံတိုပတ်စများအကုန်ကျွမ်းကျင်စွာတတ်လေသည်။

တော်ရုံဘုန်းကြီးလောက်တော့သူ့ရွာတွင်ကျောင်းလာထိုင်ဘို့မစဉ်းစားနှင့်

သူကပင်ဘုန်းကြီးအားတရားပြန်ဟောနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည်ပျော်ပျော်နေတတ်ပြီးစိတ်ရင်းကောင်းသဖြင့်တရွာလုံးကချစ်ကြောက်ရိုသေကြသည်

သိုပေမဲ့သူစိတ်ကြီးလာပါကဘီလူးဝင်စီးနေသလားထင်ရတာကြောင့်ရွာကလူများလန့်နေရသည်။

လန့်လဲလန့်ချင်စရာပါသူကြီးဦးမောင်ကြီးသတ္တိကမခေပါဂျပန်ခေတ်တုန်းက

သေမင်းတမန်ရထားလမ်းဖောက်ဖို့ချွေးတပ်ဆွဲတဲ့အထဲသူကြီးဦးမောင်ကြီးလဲပါသွားသည်။

ချွေးတပ်ဆွဲခံရသူများသည်ပင်ပန်းလွန်းလို့သေတဲ့သူကသေလဲသူကလဲနှင့်ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင်

ဦးမောင်ကြီးသည်ဂျပန်နှစ်ယောက်အားသတ်ကာထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

ဦးမောင်ကြီးရွာပြန်ရောက်ကထဲကစပါးတို့ပဲတို့ဝယ်ရောင်းလုပ်သည်။

ဦးမောင်ကြီး၏ဗလကောဇကောသိထားသောကြောင့်ထိုနယ်တကြောမှာတော့သူ့ကိုလိမ်ရဲသူမရှိပေ

ထိုကြောင့်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအောင်မြင်ကာလယ်များယာများပိုင်သောထိုရွာမှာတော့သဌေးတဦးဆိုလဲမမှားပါ

တနေ့တွင်ရွာထဲတွင်မိတုတ်ဆိုသောအမျိုးသမီးတယောက်သည်ကလေးမမွေးနိုင်ပဲမီးတွင်းထဲဆုံးသွားလေသည်။

ထိုအလောင်းကိုနေ့မကူးခင်ရွာင်္သချို ုင်း၌မြေမြုပ်လိုက်ကြသည်။

ထိုညတွင်တော့အသုဘအိမ်တွင်ဖဲဝိုင်းကအတော်စည်ကားနေသည်။

ညသန်းခေါင်လောက်တွင်တော့မီးနေသည်စနွင်းနံ့ကြီးအားအသုဘအိမ်ကလူအများစူးစူးဝါးဝါးရကာ

အသုဘအိမ်တွင်မွန်ထူ၍သွားသည်ထိုအချိန်တွင်ခွေးကလဲအူလိုက်တာကျက်သီးများပင်ထကုန်ကြသည်။

မရှေးမနှောင်းပင်ဖဲဝိုင်းနားတွင်ရပ်နေသောစနွင်းရောင်ဝါထိန်နေသောမီးနေသည်သရဲမမိတုတ်အားတွေ့ကြရလေသည်။

”’ ‘မိတုတ်သရဲ——မီးနေသည်သရဲမိတုတ် ””’

—

””မိတုတ်သရဲခြောက်နေတယ်””’

ဟုအော်ကာအားလုံးအလန့်တကြားဝရုန်းသုန်းကားဖြင့်ထွက်ပြေးကြသည်မှာအလဲလဲအကွဲကွဲဖြင့်

ဖဲဝိုင်းလဲပွစာကျဲကာကျန်ခဲ့လေသည်။ထိုအခါအိမ်တွင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူများကကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့်

””မိတုတ်ရေ—–အမျှ—–အမျှ ””

အမျှပေးပေမဲ့မိတုတ်ကပျောက်မသွားပဲအိမ်လှေကားတွင်ငုတ်တုတ်ထိုင်နေရာ

အိမ်ရှိလူကုန်သည်နောက်ဖေးပေါက်မှခုန်ချကာထွက်ပြေးကြလေသည်။

””သူကြီးဦးမောင်ကြီးရေကယ်ပါအုံး—–မိတုတ်သရဲအိမ်ရောက်နေလို့—””

ဦးမောင်ကြီးအိမ်ထဲအော်ဟစ်ကာပြေးလာသောအသုဘအိမ်ကလူများကြောင့်

့ဦးမောင်ကြီးလဲရေမန်းပုလင်းကိုင်ကာအသုဘအိမ်အပြေးလိုက်လာတော့

သရဲမကမရှိတော့ပါဦးမောင်ကြီးပဲအသုဘအိမ်စောင့်ပေးလိုက်ရသည်။

နောက်တနေ့တွင်ရွာထဲကအလောင်းအစားသန်သူများကအလောင်းအစားတခုလုပ်ရန်တိုင်ပင်ကြသည်။

ထိုသည်မှာအခြားမဟုတ်သရဲခြောက်သောမီးနေသည်မြေပုံပေါ်တွင်ဝါးတလုံးထောင်ကာ

ထိုဝါးလုံးထိပ်တွင်ပိုက်ဆံချိတ်ထားပြီးသရဲမမြေပုံပေါ်ကနာမည်ရေးထားသော

ဆိုင်းဘုတ်တွင်ကြက်အရှင်တကောင်ချည်ထားမည်ဖြစ်သည်။

ည၁၂နာရီတွင်သွားယူရဲသူသည်တယောက်ထဲသွားကာပိုက်ဆံယူကာကြက်အရှင်ကိုဖြုတ်၍ဖမ်းလာရန်ဖြစ်သည်။

ဒိအလောင်းအစားကြေးကလဲမနဲပေထိုသတင်းသည်နဘေးရွာများအထိပေါက်ကြားသွားကာ

စိတ်ဝင်စားသူများများလာသည်။အနီးအနားရွာကလူများပါအလောင်းအစားထဲဝင်ထည့်ကာ

အပျော်အပျက်မှသည်တစတစငွေအမောင့်ကများလာရာထိုခေတ်ကအိမ်ခြံဝိုင်းတခုဝယ်နိုင်သည်အထိဖြစ်လာသည်။

ဒိလိုနဲ့ညဘက်ရောက်တော့ပြိုင်ပွဲကစလေပြီရွာထဲကလူများကာလသားများသတ္တိခဲများ

လာရောက်လေ့လာသူများနှင်အသုဘအိမ်တွင်လူတရုံးရုံးဖြစ်နေသည်လူအုပ်များနေသောကြောင့်

မီးနေသည်သရဲမမိတုတ်အားအသုဘအိမ်တွင်အစအနပင်မမြင်ရပါ

မမြင်ဆိုမီးနေသည်သရဲမိတုတ်ကင်္သချိူင်းကစောင့်ကာလာသမျှလူအလွတ်မပေးခြောက်လှန့်နေသည်။

ညသန်းခေါင်ဘုန်းကြီးကျောင်းက၁၂ချက်ခေါက်သံနှင့်မရှေးမနှောင်းပင်ရွာထဲကခွေးများအူလိုက်သည်မှာ

ကျောချမ်းချင်စရာကောင်းကာင်္သချိုင်းသွားမည့်သူများတွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ြဖြစ်နေသည်။

ညသန်းခေါင်င်္သချိူင်းထဲတယောက်ထဲသွားရမှာကအပြောလွယ်သလောက်အလုပ်ခက်သည်

မီးနေသည်မိတုတ်သရဲမကလဲရှိသေးသို့ပေမဲ့ငွေကမက်လောက်စရာဖြစ်နေတော့အရဲစွန့်ကာသွားကြသည်။

အလှည့်ကြသွားကြသူများကင်္သချိုင်းဝကပြန်ပြေးလာသူများသရဲမမိတုတ်လိုက်၍ပုဆိုးကျွတ်ကျန်ခဲ့သူများ

ဝါးလုံးပေါ်ကပိုက်စံယူနေတုန်းအောက်ကကြက်ကအကြီးကြီးဖြစ်လာလို့လန့်လာသူများ

ပိုက်စံရပြီးကြက်အရှင်ကိုဖြုတ်နေတုန်းမိတုတ်ကပြန်ဆွဲထား၍သေပြေးရှင်ပြေးပြေးလာသူနှင့်

အရေးမလှကာတပ်ဆုပ်ပြန်လာသူများအားသူကြီးဦးမောင်ကြီးကရေမန်းတိုက်လိုက်ပုတီလည်ပင်းဆွဲပေးလိုက်

နှင့်အတော်အလုပ်ရှုတ်နေသည်နောက်ဆုံးဘယ်သူမှမအောင်မြင်တော့သူကြီးဦးမောင်ကြီးက

”’ကဲငါ့လူတို့ရေ—-ဘယ်သူမှမအောင်မြင်ရင်တော့—–

မောင်ကြီးအကြောင်းပြရသေးတာပေါ့—-””

သူ့သတ္တိကိုပြချင်တာကြောင့်င်္သချိူ င်းသို့အေးဆေးစွာသွားလေသည်။

ရွာသားအားလုံးကတော့တယောက်တပေါက်ဝေဖန်ရေးနှင့်လေကန်ရေးလုပ်နေကြသည်

”’ဒီတခါသူကြီးလဲမိတုတ်နှင့်တွေ့မှသူကြီးအရှက်ကွဲမဲ့ကိန်းပဲဟေ့”’

””’သူကြီးဦးမောင်ကြီးရာဇဝင်စာတင်မဲ့အရေးပဲကွ””’

ဦးမောင်ကြီးကတော့အသံဝါဝါကြီးနှင့်မေတ္တာသုတ်ရွတ်ကာင်္သချိုင်းကုန်းထဲဝင်သွားလေသည်။

သချို င်းကုန်ထဲရောက်တော့မိတုတ်မြေပုံပေါ်ကဝါးလုံးအားနုတ်ကာ

မြေပုံတိုင်တွင်ချည်ထားသောကြက်အရှင်အားကြိုးဖြေလိုက်သည်

ဒီအချိန်မှာပဲဦးမောင်ကြီးနှာခေါင်းထဲမီးနေသည်စနွင်းနံ့ကြီးတိုးဝင်လာသည်။

ကြက်သည်ယူ၍မရတစုံတခုကဆွဲထားသလိုနေရာမကြွပဲအော်နေသည်။

ဒိအခါဦးမောင်ကြီးသည်သ့ူ့အသံကျယ်ကြီးဖြင့်

””ကဲမိတုတ်ရေ—-နင်အစာစားချင်ရင်ငါ့အိမ်ကိုလိုက်ခဲ့—-ဟိုရောက်မှငါအဝကျွေးမယ်—-အခုတော့ဒီကြက်အရှင်ကိုငါ့ကိုပေးလိုက်—-ငါပိုက်စံတွေရတဲ့အခါနင့်အတွက်တရွာလုံးမီးခိုးတိတ်အလူုလုပ်ပြီးအမျှဝေပေးမယ်—–ဒါဟာငါ့အလုူမဟုတ်ဘူးနင့်အလုူဖြစ်သွားပြီ—–နင်ကအလုူအမပေါ့ဟာ—အဲဒီအခါကျမှနင်သာဓုခေါ်ပါဒါမှနင်ကောင်းရာသွားနိုင်မှာမဟုတ်လား”””’

ဦးမောင်ကြီးကမိတုတ်အားထိုသို့ပြောကာဂူတလုံးပေါ်တွင်ကျကျနနထိုင်ကာင်္သချိူင်းကုန်ထဲတွင်

သူသိသမျှတတ်သမျှတရားများအားမျက်စိမှိတ်ကာဟောလေသည်ထိုအခါရွာထဲကလူများလဲင်္သချိုူင်းကဦးမောင်ကြီး

အသံကိုကြားနေရကာဘာတွေဖြစ်နေလဲအလွန်သိချင်နေကြသည်။

မကြာခင်မနက်အာရုံရောက်တော့မည်ဒီအချိန်မှာပဲဦးမောင်ကြီးသည်သချိုင်းကုန်းထဲမှထွက်လာသည်။

ဦးမောင်ကြီးမျက်နှာသည်ပြုံးနေကာပိုက်စံချိတ်ထားသောဝါးလုံးကြီးထမ်းကာ

ကြက်အရှင်ကြီးပိုက်၍လာသည်မှာအောင်ပွဲရစစ်သူကြီးပမာရင်ကိုကော့၍ရှောက်လာရင်း

”’ဟေးးးးးးးးးးးးးးးးရွာထဲကလူတွေ—-မောင်ကြီးပြန်လာပြီကွကြက်သားကာလသားဟင်းချက်ဘို့အဆင်သင့်ပြင်ထား—-””

””မောင်ကြီးကွ—ဘယ်ကောင်မှဗိုလ်မထားဘူး—–မောင်ကြီးကိုလာမစမ်းနဲ့—–ယောင်ကြီးဗွေပြုတ်သွားမယ် ””’

ဦးမောင်ကြီးရဲ့အောင်မြင်သောအသံကြီးကရွာသားများအားလုံးကြားရကာ

ဦးမောင်ကြီးလာရာလမ်းသို့စုရုံးကာထွက်ကြည့်ကြလေသည်။

ထိုအခါဦးမောင်ကြီးနောက်တွင်ပါလာသောသရဲမမိတုတ်အားမြင်ကြရသောကြောင့်

ဆူဆူညံညံနှင့်ပြန်ပြေးကြလေသည်။ဦးမောင်ကြီးကတော့ခပ်အေးအေးပင်သူ့အိမ်သို့

သရဲမအားခေါ်သွားလင်ဗန်းထဲထမင်းကျန်ဟင်းကျန်များပုံကာအိမ်ရှေ့တွင်ချကြွေးလိုက်သည်။

ဆင်းရဲရှာသောမိတုတ်ရက်လည်မှာတော့ဦးမောင်ကြီးကသူရလာသောပိုက်စံများဖြင့်

ဘုန်းကြီးအားလျူ ဖွယ်ပစ္စည်းအစုံအလင်နှင့်တရွာလုံးမီခိုးတိတ်အလျူ ပေးကာဘုန်းကြီးကျောင်း

ပြင်ရန်ကျန်ျငွေများအားမိတုတ်နံမည်နှင့်လျူ၍ရေစက်ချအမျှဝေပွဲမှာတော့

””မိတုတ်ရေ—-အမျှ—အမျှ—-”’

ဦးမောင်ကြီး၏အသံသည်အကျယ်ဆုံးဖြစ်ကာဇီးတောရွာတရွာလုံးပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

အဲဒီကထဲကမီနေသည်သရဲမိတုတ်ခြောက်သံမကြားရတော့ပါ။

မီးနေသည်မိတုတ်အသုဘနှင့်ဗိုလ်မောင်ကြီးအကြောင်းကတော့ထိုရွာတွင်ပြောစမှတ်တင်ကျန်ခဲ့လေသည်။

ပြီး

D MoeMoe