ယုတ်မာခံရတဲ့ အမျိုးသမီး
ယုတ်မာခံရတဲ့ အမျိုးသမီး
ကျွန်မတို့ အိမ်ကလေးရဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်နေရတဲ့ ကောင်းကင်ဟာ တစ်ချိန်ကတော့ ပြာလွင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အခုတော့ မှိုင်းညို့နေတဲ့ တိမ်တိုက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက လေထုလိုပဲ အသက်ရှူရ ကြပ်လွန်းလှတယ်။ မင်းထက်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပါပြီ။ အဲဒီငါးနှစ်တာကာလအတွင်းမှာ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် အရိပ်တစ်ခုလို နေထိုင်ခဲ့တယ်။ သူ အင်ဂျင်နီယာဘွဲ့ရဖို့ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး အလုပ်နှစ်ခု ပြိုင်လုပ်ခဲ့ရတာတွေကို ဘယ်တော့မှ နောင်တမရခဲ့ဖူးဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ပဲ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တာကိုး။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ သူ့အတွက် မနက်စာပြင်ပေးခြင်း၊ သူ့အဝတ်အစားတွေကို မွှေးပျံ့နေအောင် မီးပူတိုက်ပေးခြင်းနဲ့ သူပြန်လာမယ့် အချိန်ကို တံခါးဝကနေ မျှော်လင့်နေခြင်းတွေနဲ့ပဲ လည်ပတ်ခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး မင်းထက် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ အရင်ကဆို အလုပ်ကပြန်လာရင် ကျွန်မကို ဖက်လှဲတကင်း နှုတ်ဆက်တတ်တဲ့ သူဟာ အခုတော့ အိမ်ထဲကို ဝိညာဉ်မရှိတဲ့ ရုပ်အလောင်းတစ်ခုလို ဝင်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေကို မြည်းတောင်မကြည့်တော့ဘဲ "ပင်ပန်းလို့ အိပ်တော့မယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်နဲ့တင် ကျောခိုင်းသွားတတ်တာမျိုးပေါ့။ ညနက်သန်းခေါင်တွေမှာ သူ့ဖုန်းဆီကနေ တုန်ခါသံတွေ ခဏခဏ ကြားရတတ်တယ်။ ကျွန်မ ကြည့်လိုက်ရင်တော့ သူဟာ ဖုန်းကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ပြီး အိပ်ပျော်ချင်ဟန် ဆောင်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မသင်္ကာစိတ်တွေဟာ အဆိပ်ပင်တစ်ပင်လို ရင်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်လာခဲ့တယ်။
"မင်းထက်... ဒီညလည်း အလုပ်နောက်ကျပြန်ပြီလား" လို့ ကျွန်မ မေးမိတော့ သူက ကျွန်မမျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ "အင်း... ပရောဂျက်အသစ်တစ်ခု ကိုင်ထားရလို့" လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပဲ ဖြေတယ်။ သူ့အကျီ င်္ကော်လာမှာ ကပ်ပါလာတဲ့ မိန်းကလေးသုံး ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်ဖူးတယ်။ သူက မကိုင်ဘူး။ ပြီးမှ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်ကြောင်းပဲ ပြန်ပို့တယ်။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ 'ထမင်းစားပြီးပြီလား'၊ 'နေမကောင်းဘူးလား' ဆိုတဲ့ စာတွေကိုတော့ သူ '' ဖြစ်အောင် ကြည့်ပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်အောင် တွန်းပို့နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် အရာရာ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ အခုလို ယုတ်မာခံနေရတာလဲဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို အမှောင်ထဲ ဆွဲချသွားခဲ့ပါတယ်။
ပြဿနာတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ မင်းထက်ရဲ့ အလုပ်စားပွဲပေါ်က စာရွက်အချို့ကို ရှင်းလင်းရင်းနဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ မင်းထက်ဟာ လစဉ်လတိုင်း သိန်းပေါင်းများစွာကို 'မေမြတ်' ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အကောင့်ထဲကို လွှဲပေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်အတွက် အသုံးစရိတ်တောင် ခြစ်ခြစ်ကုပ်ကုပ် သုံးနေရတဲ့အချိန်မှာ သူက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အများကြီး ထောက်ပံ့နေတာလား။
ကျွန်မ မင်းထက်နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူဟာ ကုမ္ပဏီက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက မင်းထက်ရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုထက် ဒေါသက ပိုပြီး အရှိန်ပြင်းလာတယ်။ "ငါ့အပေါ် ဒီလောက်ထိ ယုတ်မာရက်လေခြင်း" လို့ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီညက မင်းထက် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ ဘာမှမမေးခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာတော့ ကလဲ့စားချေဖို့ အစီအစဉ်တွေ စတင်နေပြီ။
ကျွန်မ မင်းထက်ရဲ့ ဖုန်းကို သူအိပ်ပျော်နေတုန်း ခိုးယူစစ်ဆေးခဲ့တယ်။ မေမြတ်နဲ့ ပြောထားတဲ့ စာတွေထဲမှာ "ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"၊ "မင်းမရှိရင် ငါဘယ်လိုလုပ်မလဲ မသိဘူး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို သတ်နေသလိုပါပဲ။ မင်းထက်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ခြေတော်တင်ပြီး တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပါးနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို အဆုံးရှုံးခံနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ယုတ်မာမှုကိုတော့ အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး။ သူ ကျွန်မကို နှိပ်စက်သလိုမျိုး သူလည်း အဆပေါင်းများစွာ ပြန်ခံစားရစေရမယ်လို့ ကျွန်မ ကျိန်ဆိုမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေဟာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ပြင်းထန်တဲ့ အမုန်းတရားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်မရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုဟာ သွေးအေးအေးနဲ့ စတင်ခဲ့တယ်။ မင်းထက်ဟာ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်းတွေကို ကိုင်တွယ်နေရသူ ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ကို ငွေအလွဲသုံးစားမှုနဲ့ စွပ်စွဲနိုင်ဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်မှတ်ကို အတုပြုလုပ်ပြီး ကုမ္ပဏီရဲ့ ရန်ပုံငွေထဲက ငွေအချို့ကို မေမြတ်ရဲ့ အကောင့်ထဲ လွှဲပြောင်းလိုက်တဲ့ အထောက်အထားအတုတွေကို ကျွန်မ ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီအထောက်အထားတွေကို ကုမ္ပဏီရဲ့ အထက်လူကြီးတွေဆီ အမည်မဖော်ဘဲ ပေးပို့ခဲ့တယ်။
"မင်းထက်... ရှင် ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခုတော့ ရှင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ ရှင့်ရဲ့ အနာဂတ်တွေ အားလုံးကို ကျွန်မ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်" လို့ ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ ကြုံးဝါးနေမိတယ်။ မင်းထက်ဟာ ဘာမှမသိဘဲ အိမ်ပြန်လာမြဲ၊ အလုပ်သွားမြဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတာကိုတော့ ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ သူ ကျွန်မကို စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတိုင်း "ကျွန်မ ခေါင်းကိုက်နေလို့" ဆိုပြီး ရှောင်ဖယ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ကြားက စကားပြောသံတွေဟာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်တဲ့ အငြိုးအတေးတွေကပဲ
တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ မင်းထက် အလုပ်ကနေ အထုတ်ခံလိုက်ရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ ကုမ္ပဏီက သူ့ကို တရားစွဲဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။ သူ အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်နှာဟာ ဖြူလျော့နေပြီး ခြေမခိုင်တော့သလို ဖြစ်နေတယ်။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "သန္တာ... ငါ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ မင်းယုံတယ်မလား" လို့ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ရွံရှာသလို ကြည့်ပြီး "ရှင့်ကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ မင်းထက်။ ရှင့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေက အခုတော့ အထောက်အထားနဲ့တကွ ပေါ်ပေါက်ကုန်ပြီလေ" လို့ ခပ်အေးအေးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ စီးကျလာတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် ထိုက်တန်တဲ့ ကလဲ့စားချေမှုပဲလို့ ထင်ခဲ့မိတာပေါ့။
မင်းထက်ကို ရဲတွေ လာဖမ်းသွားတဲ့နေ့က မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေခဲ့တယ်။ သူ အိမ်ကနေ ထွက်သွားခါနီးမှာ ကျွန်မကို ကြည့်ခဲ့တဲ့ အကြည့်ကို အခုထိ မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။ အဲဒါဟာ အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်မျိုးမဟုတ်ဘဲ အနက်ရှိုင်းဆုံး နာကျင်မှုကို ခံစားနေရတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်မျိုးပါ။ သူ ထောင်ထဲ ရောက်သွားပြီး သုံးရက်အကြာမှာတော့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်ကိုယ် ဝင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒါ မေမြတ်ဆီကပါ။
"မမ... ကျွန်မ မင်းထက်ရဲ့ သူငယ်ချင်း မေမြတ်ပါ။ အခု အခြေအနေတွေက အရမ်းဆိုးနေလို့ ကျွန်မ မမဆီ လာခဲ့ပါရစေ" တဲ့။ ကျွန်မ ဒေါသတွေ ထိန်းမရဘဲ သူမကို အိမ်ကို လာဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။ သူမကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ပြီး ပါးရိုက်ပစ်ချင်တဲ့ စိတ်က တဖွားဖွား ပေါ်နေခဲ့တာပါ။ မေမြတ် အိမ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကလည်း ငိုထားလို့ ဖောင်းအစ်နေခဲ့တယ်။ သူမက စားပွဲပေါ်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ချပေးလိုက်တယ်။
"ဒါတွေက ဘာလဲ" လို့ ကျွန်မ ခပ်ထောက်ထောက် မေးလိုက်တော့ သူမက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ပြောပြလာတယ်။ "မမ... မင်းထက်က မမကို အရမ်းချစ်တာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက မင်းထက် သိလိုက်ရတာက မမရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ အကျိတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ။ မမရဲ့ ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးချက်တွေကို သူ ခိုးကြည့်ပြီး သိခဲ့တာ။ မမ စိတ်ပူမှာစိုးလို့ သူ မပြောခဲ့တာပါ။ မမကို ခွဲစိတ်ဖို့အတွက် သူ ငွေတွေ အများကြီး လိုနေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူ မနက်အလုပ်ပြီးတာနဲ့ ညဘက်မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပရဟိတဆေးခန်းမှာ အချိန်ပိုင်း ဝင်လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ဆေးရုံက အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းမှာ လုပ်နေတာဆိုတော့ ခွဲစိတ်ခတွေ လျှော့ပေးလို့ရအောင် သူ ကျွန်မကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာ။ မမဆီက ငွေလွှဲစာရင်းတွေက သူ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ခွဲစိတ်ခအတွက် ကျွန်မဆီမှာ ကြိုတင်အပ်ထားတာပါ..."
ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "ဒါ... ဒါဆို ရေမွှေးနံ့ကရော" လို့ တုန်ရီစွာ မေးမိတော့ "မမရဲ့ မွေးနေ့အတွက် သူ ရေမွှေးဝယ်ချင်လို့ ကျွန်မကို လိုက်ရွေးခိုင်းတာပါ။ သူက မိန်းကလေး ပစ္စည်းတွေ မရွေးတတ်ဘူးလေ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မတို့ ရွေးပြီးပြန်လာတော့ ကျွန်မ အကျီ င်္ပေါ်ကို ရေမွှေးပုလင်း ကွဲကျသွားလို့ သူက သူ့အကျီ င်္နဲ့ သုတ်ပေးခဲ့တာ..."
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တကယ်ပဲ ပြိုလဲသွားပါပြီ။ မေမြတ်က ဆက်ပြောတယ်။ "သူ ထောင်ထဲမှာ မမအတွက်ပဲ စိတ်ပူနေတာ။ သူ့ကို ဘယ်သူတွေက ဘယ်လိုပဲ လုပ်ကြံပါစေ၊ မမကိုတော့ ဘာမှမသိစေနဲ့လို့ ကျွန်မကို မှာထားခဲ့တာ။ သူက မမရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှာကို မလိုလားဘူးတဲ့..."
ကျွန်မ လက်ထဲက စာအိတ်ထဲမှာ မင်းထက် ရေးထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီလေး ရှိနေတယ်။ အဲဒီထဲမှာ နေ့တိုင်း သူ ကျွန်မကို ဘယ်လောက်ချစ်ကြောင်း၊ ကျွန်မရဲ့ ရောဂါကို ကုသပေးဖို့ သူ ဘယ်လောက် ကြိုးစားနေရကြောင်း၊ ကျွန်မ သူ့ကို စိမ်းကားနေတဲ့အတွက် သူ ဘယ်လောက် နာကျင်ရကြောင်းတွေကို တစ်လုံးချင်း ရေးထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အထောက်အထားအတုတွေကြောင့် ကျွန်မ အချစ်ဆုံးသူဟာ အကျဉ်းကျနေခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ ရဲစခန်းကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်တွေကို ဝန်ခံပြီး မင်းထက်ကို ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဥပဒေဆိုတာ ကျွန်မ ကစားချင်သလို ကစားလို့ရတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူးလေ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ကျော့ကွင်းထဲမှာ မင်းထက်က ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းထက်ဟာ အပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူဟာ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေလည်း မြေစာပင် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
သူ ထောင်က လွတ်လာတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ သူ့ကို သွားကြိုခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ မင်းထက်ဟာ အရင်က မင်းထက် မဟုတ်တော့ဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "မင်းထက်... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို သံသယဝင်ခဲ့မိတာပါ။ ကျွန်မကို သတ်ချင်သတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့" လို့ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတယ်။
မင်းထက်က ကျွန်မကို ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ငုံ့ကြည့်တယ်။ "သန္တာ... မင်းကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကြည့်တိုင်း ငါ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အမှောင်ခန်းတွေကိုပဲ မြင်နေရတော့မယ်။ မင်း ငါ့ကို မယုံကြည်ခဲ့တာက ငါ့နှလုံးသားကို သတ်လိုက်တာပဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် သူ ကျွန်မကို ထာဝရ ကျောခိုင်းသွားခဲ့တယ်။
အခုတော့ ကျွန်မ အိမ်ကလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ရောဂါကလည်း တဖြည်းဖြည်း ရင့်လာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခွဲစိတ်မှု မခံယူတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ မင်းထက် မရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှာ ကျွန်မ အသက်ရှင်နေဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူးလေ။ ကျွန်မ ကလဲ့စားချေခဲ့တယ်၊ ကျွန်မ အောင်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်မဟာ ကိုယ်တိုင်ဆောက်တဲ့ ငရဲထဲမှာ ကိုယ်တိုင် လောင်မြိုက်နေရတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ သံသယစိတ်နဲ့ ဒေါသက ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - "သံသယဆိုတာ မျက်မြင်သက်သေမရှိဘဲ တရားစီရင်တတ်တဲ့ ကြိုးမိန့်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အမုန်းတရားနဲ့ ချေတဲ့ ကလဲ့စားဟာ ကိုယ်ချစ်ရသူကိုတင်မကဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်တတ်ပါတယ်။"