မေတ္တာအိမ်
မေတ္တာအိမ်
မနက်ခင်းရဲ့ အလင်းရောင်မှိန်ပျပျအောက်မှာ နှင်းဆီရနံ့တွေက စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းနေပါတယ်။ ကျွန်မ လက်ချောင်းလေးတွေက ဆူးတွေကို ကျွမ်းကျင်စွာရှောင်ရှားရင်း ပန်းခိုင်တွေကို ခူးဆွတ်နေမိတယ်။ ဒီအလုပ်က ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ ဝမ်းစာဖြစ်သလို၊ ဒီအိမ်လေးရဲ့ ရှင်သန်ခြင်းလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မနက်မှာတော့ ပန်းရနံ့တွေက အရင်လို မမွှေးကြိုင်တော့သလိုပဲ။ အိမ်ထဲကနေ ကြားလိုက်ရတဲ့ "အိုးခွဲစားမယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲကို နှင်းခါးတွေ မှန်သလို အေးစိမ့်သွားစေခဲ့တာပါ။
“အေးလေ သမီးတို့သဘောပါပဲ။ အမေတို့က ရပါတယ်။ သမီးတို့အဆင်ပြေတဲ့နေ့ ခွဲပေါ့”
အမေ့ရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတည်ငြိမ်မှုနောက်ကွယ်မှာ ကြေကွဲမှုလှိုင်းတံပိုးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရိုက်ခတ်နေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတာပေါ့။ မမအေးတို့ လင်မယား အိမ်ပေါ်တက်သွားတဲ့ ခြေသံတွေကို နားထောင်ရင်း ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အမေ့နားကို ကျွန်မ တိုးကပ်သွားမိတယ်။ အမေ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက တုန်ရီနေရှာတယ်။ ကျွန်မ အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ အမေက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ ကျွန်မလက်ကို ဖွဖွလေး ပြန်ညှစ်တယ်။
“အေးလေ.. ငါ့သမီးလေး ပင်ပန်းသက်သာတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အေးအေးတို့ရုံးအမှီ ချက်ပြုတ်နေရတော့ ငါ့သမီးလေး မနက်အစောကြီးထနေရတာ။ ညနေဆိုလည်း ပန်းခူးလိုက်ရတာတစ်မျိုး မီးဖိုချောင်ဝင်ရတာကတစ်မျိုးနဲ့ နားချိန်တောင်မရှိဘူး။ တို့သားအမိဆို ထမင်းမနက်ကတည်းကချက်ထားလိုက်ရင် တစ်နေကုန်ပြီးပြီ”
အမေက ကျွန်မကို ငဲ့ညှာပြီး ပြောနေတာပါ။ တကယ်တော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ မိသားစုစုံစုံလင်လင်နဲ့ ထမင်းဝိုင်းလေး တစ်ခုတည်းမှာ စားချင်တာက အမေ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ မမအေးက အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက သူ့ယောက်ျားရဲ့ အလိုကို လိုက်လာခဲ့တယ်။ ကိုလတ်က လူအေးပုံစံဆိုပေမဲ့ သူ့မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်လာရင် အရမ်းစိစစ်တတ်သူပါ။ အခုလည်း မမအေး ယောက္ခမ ရောက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာပဲ ဒီ "အိုးခွဲစားခြင်း" ဆိုတဲ့ ကိစ္စက ပေါ်ပေါက်လာတာ။
ကျွန်မ စဉ်းစားကြည့်မိတယ်။ အရင်က မမအေး လစာရရင် အမေ့လက်ထဲ အကုန်အပ်တယ်။ ကျွန်မ ပန်းရောင်းတဲ့ငွေနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် အိမ်မှာ စားဖို့သောက်ဖို့တင်မက မမအေးအတွက် ရွှေလေးတွေတောင် စုပေးနိုင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ "မိသားစုနောင်ရေး" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်က တစ်ဖက်၊ မမအေးတို့ လင်မယားက တစ်ဖက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အမေကတော့ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်စမြဲပါ။ "တို့ သားအမိ နှစ်ယောက်တည်းဆို ပိုလွတ်လပ်တာပေါ့" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့ပါတယ်။
အိုးခွဲစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အိမ်ကြီးက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အမေ့အတွက် ဒယ်အိုးအဟောင်းလေးတစ်လုံးနဲ့ ကျွန်မတို့အတွက် သီးသန့်ဖြစ်သွားတယ်။ မမအေးတို့ကတော့ လျှပ်စစ်ပေါင်းအိုးအသစ်၊ ဒယ်နီအသစ်တွေနဲ့။ ညနေစောင်းရင် အိမ်ထဲမှာ ဟင်းနံ့နှစ်မျိုး သင်းနေတတ်ပေမဲ့ အရင်လို "ဟင်းမြည်းကြည့်ပါဦး" ဆိုတဲ့ စကားသံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
တစ်ရက်တော့ မမအေး ရုံးကပြန်လာပြီး အဝတ်လျှော်နေတာ တွေ့တော့ အမေက စိတ်မကောင်းဘူး။
“ဪ ဒီကလေးမ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ မနားရသေးပါလား။ ထမင်းမချက်ရသေးဘူးထင်တယ်။ သမီးငယ် ..မမကိုသွားမေးလိုက်အုံး။ မချက်ရသေးရင်လည်း မီးလာတုန်း ထမင်းအိုးလေးတည်ပေးလိုက်အုံး”
အမေကတော့ အိုးခွဲထားပေမဲ့ စိတ်ကိုတော့ ခွဲမထားနိုင်ဘူး။ ကျွန်မ မမအေးနား သွားမေးတော့ သူက မော့တောင်မကြည့်ဘဲ ဖြေတယ်။
“ကိုလတ်က သူပြန်လာရင် တိုင်းကျော်က ခေါက်ဆွဲကြော်ဝယ်ခဲ့မယ်တဲ့။ မချက်တော့ဘူး..အငယ်”
အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မကို အစိမ်းလိုက် ခွဲပစ်လိုက်သလိုပဲ။ တိုင်းကျော်က ဝယ်လာမယ့် အထုပ်ထဲမှာ ကျွန်မတို့ သားအမိအတွက် ဝေစုပါမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာလွန်းနေတယ်။ မမအေးတို့ လင်မယားက
မမအေးက တစ်လကို ငွေနှစ်သောင်း အမေ့ကို ပေးပါတယ်။ ဒါဟာ သူတို့ ဒီအိမ်မှာ နေထိုင်ခွင့်အတွက် ပေးတဲ့ အခကြေးငွေလို ဖြစ်နေပြီ။ သီတင်းကျွတ်ရင်တောင် အမေ့ကို သီးသန့် ကန်တော့တာမျိုး မရှိတော့ဘူး။ "လတိုင်း ပေးနေတာပဲလေ" ဆိုတဲ့ အမူအရာက မမအေးရဲ့ မျက်နှာမှာ အထင်အရှား။ ကျွန်မ ပန်းခူးလို့ရတဲ့ ငွေလေးနဲ့ အမေ့ကို အာဟာရဖြစ်တာလေးတွေ ဝယ်ကျွေးချင်ပေမဲ့ အမေက အမြဲတမ်း ငြင်းတယ်။ "ငါ့သမီးလေး စုထားပါ၊ နောင်တစ်ချိန် ညည်းအိမ်ထောင်ကျရင် သုံးရအောင်" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ အိမ်ဆိုတာ ဘာလဲ? အတူတူ နေထိုင်ရုံနဲ့ အိမ်လို့ ခေါ်နိုင်ပါသလား။ သွေးသားချင်းတွေကြားမှာ ငွေကြေးဆိုတဲ့ နံရံကြီး ခြားသွားတဲ့အခါ အဲ့ဒီအိမ်ဟာ ငရဲခန်းတစ်ခုနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ။ ညဘက်တွေမှာ မမအေးတို့
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ မမအေးရဲ့ ယောက္ခမက ခဏခဏ ရောက်လာတတ်တယ်။ ရောက်လာတိုင်းလည်း အမေ့ကို ရိုရိုသေသေ မဆက်ဆံဘဲ "ဒီအိမ်ကြီးက အေးအေးတို့ ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဆိုတဲ့ လေသံမျိုးတွေ ပစ်စလက်ခတ် ပြောတတ်တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ မခံစားနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“ညည်းတို့ ဒီမှာနေတာ အလကားမဟုတ်ဘူးနော်၊ အေးအေး။ လစဉ်လည်း ပေးနေရတယ်၊ လူကလည်း အားမရဘူး။ အိမ်ခွဲနေဖို့ ကြည့်ဦးမှပေါ့။ ဒီအိမ်ကြီးက ညည်းတို့အမေ နာမည်နဲ့ဆိုတော့ နောက်ပိုင်း ညည်းညီမလည်း ပါဦးမှာ။ ညည်းတို့ စုထားတာလေးတွေ အိမ်ဝယ်ဖို့ ပြင်တော့”
မမအေးက ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ အဲ့ဒီလို ငြိမ်နေတာကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။ အမေကတော့ နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ မမအေး ဘွဲ့ယူတုန်းက ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်နေတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မတို့အားလုံး ပြုံးနေခဲ့ကြတာ။ မမအေး ဘွဲ့ရဖို့အတွက် အမေက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်စွပ်လေးကို ချွတ်ရောင်းခဲ့ရတာ မမအေး မေ့သွားပြီလား။ ကျွန်မ ကျောင်းထွက်ပြီး ပန်းခူးခဲ့ရတာတွေကိုရော သူ သတိမရတော့ဘူးလား။
မကြာခင်မှာပဲ အမေ နေမကောင်း ဖြစ်လာတယ်။ အသက်အရွယ်ရလာတာရယ်၊ စိတ်ဖိစီးမှုတွေရယ်ကြောင့် အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ယုတ်လျော့လာတာ။ ဆေးဖိုးဝါးခတွေ လိုအပ်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ မမအေးကို အကူအညီ တောင်းခဲ့မိတယ်။
“မမ... အမေ့အတွက် ဆေးဝယ်ဖို့ ငွေနည်းနည်း လောက်ဦးမလား။ ညီမဆီမှာ ပန်းဖိုးက မရသေးလို့”
မမအေးက သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး မျက်နှာပျက်သွားတယ်။
“ငါ့မှာလည်း လကုန်ခါနီးတော့ မရှိတော့ဘူး အငယ်ရယ်။ ကိုလတ်လည်း သူ့အမေဆီ ပို့လိုက်လို့ လက်ထဲ မကျန်တော့ဘူး။ အမေ့ကို အစိုးရဆေးခန်းပဲ ပြလိုက်ပါလား”
အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ အမေကတော့
ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ "စွန့်လွှတ်ခြင်း" ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ရိုးရိုးစွန့်လွှတ်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။ မမအေးကိုရော၊ သူ့ယောက်ျားကိုရော အစွဲအလမ်း ကင်းကင်းနဲ့ ပေးဆပ်ခဲ့တာမျိုးပါ။
တစ်ညမှာ ကျွန်မ မမအေးတို့ လင်မယားကို ဧည့်ခန်းထဲမှာ ခေါ်တွေ့လိုက်တယ်။ အမေကတော့ အိပ်ခန်းထဲမှာ။
“မမ... ညီမ စဉ်းစားပြီးပြီ။ အမေနဲ့ ညီမ ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားတော့မယ်”
မမအေးက အံ့သြသွားတဲ့ပုံနဲ့ ကြည့်တယ်။ ကိုလတ်ကတော့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်တယ်။
“ဘာလို့လဲ... ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ”
“နယ်က ဒေါ်ဒေါ်တို့ဆီမှာ သွားနေမလို့။ အဲ့ဒီမှာ ပန်းခြံကြီးရှိတယ်၊ အမေလည်း လေကောင်းလေသန့် ရတာပေါ့။ ဒီအိမ်ကြီးကိုတော့... မမတို့ပဲ ယူလိုက်ပါ။ အမေက ညီမကို လွှဲပေးထားတဲ့ အပိုင်စာချုပ်ကို မမနာမည်နဲ့ ပြောင်းပေးခဲ့မယ်”
ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော လိမ်ညာမှုနဲ့ စွန့်လွှတ်မှုပါ။ တကယ်တော့ ဒေါ်ဒေါ်တို့ဆီက ဖိတ်ခေါ်တာမျိုး မရှိပါဘူး။ အမေကလည်း အိမ်ကို ကျွန်မနာမည်နဲ့ လွှဲထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မမအေးတို့ စိတ်ချမ်းသာဖို့၊ အမေ့အပေါ် ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ အငြိုးအတေးတွေ ပြေပျောက်ဖို့အတွက် ကျွန်မက အမေ့ကိုယ်စား "မကောင်းသူ" အဖြစ် ခံယူလိုက်တာပါ။ ကျွန်မ အမေ့ကို ဖျောင်းဖျရတာ တော်တော် ခက်ခဲ့ပါတယ်။
“အမေ... မမအေးကို အိမ်ပေးခဲ့လိုက်ရအောင်။ သူတို့မှာက ကလေးရလာရင် နေစရာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ကတော့ ဘယ်မှာနေနေ ဖြစ်ပါတယ်။ အမေ ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါ”
အမေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ငိုတယ်။ အမေ သိနေတာပေါ့။ ကျွန်မ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တယ်ဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ အမေက ခေါင်းညိတ်ရှာတယ်။ မေတ္တာဆိုတာ အတ္တမပါတဲ့ စွန့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာ အမေက ကျွန်မကို လက်တွေ့သင်ပေးခဲ့တာကိုး။
ကျွန်မတို့ အထုပ်အပိုးလေးတွေနဲ့ အိမ်ကနေ ထွက်လာတဲ့နေ့က မိုးတွေ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေခဲ့တယ်။ မမအေးက အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ရှိနေပေမဲ့ ကိုလတ်ကတော့ ပြုံးပြီး အိမ်တံခါးကို ပိတ်ဖို့ ပြင်နေတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ "မေတ္တာအိမ်" လို့ ကျွန်မတို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့ ဒီအဆောက်အဦးက အခုတော့ အုတ်နဲ့ အင်္ဂတေတွေပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။ မေတ္တာတွေကတော့ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ပါလာခဲ့ပြီ။
မြို့ပြင်က ကျူးကျော်ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုမှာ ကျွန်မနဲ့ အမေ နေထိုင်လာတာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ။ တဲအိမ်လေးက သေးငယ်ပေမဲ့ ဒီထဲမှာ မေတ္တာတွေ အပြည့်ရှိတယ်။ ကျွန်မ ပန်းဆက်ရောင်းတယ်၊ ညဘက်ဆိုရင် အထည်ချုပ်စက်လေးနဲ့ အလုပ်လုပ်တယ်။ အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကတော့ အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာတယ်။ အေးချမ်းတဲ့ စိတ်ကြောင့်ထင်ပါရဲ့။
တစ်နေ့မှာတော့ မမအေး ကျွန်မတို့ဆီကို ရောက်လာတယ်။ သူ အရမ်းအိုစာသွားပြီ။ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကလည်း နွမ်းပါးနေတယ်။
“အငယ်... မမ မှားခဲ့ပါတယ်။ နင့်ကိုလည်း အားနာတယ်၊ အမေ့ကိုလည်း မျက်နှာမပြရဲဘူး”
ကိုလတ်က အိမ်ကြီးကို ပေါင်နှံပြီး လုပ်ငန်းလုပ်ရာမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အိမ်ကြီးကလည်း သူများလက်ထဲ ပါသွားပြီ၊ မမအေး ယောက္ခမကလည်း သူတို့ကို ပစ်ပယ်သွားခဲ့ပြီ။ မမအေးက ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုတယ်။
ကျွန်မ မမအေးကို ထူလိုက်တယ်။ ရင်ထဲမှာ ဘာအငြိုးမှ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မ စွန့်လွှတ်ခဲ့တာက အိမ်ဆိုတဲ့ အခွံကြီးပါ။ အမေကတော့
“လာပါ သမီးရယ်... အမေတို့ဆီမှာ ထမင်းတစ်နပ်တော့ ရှိပါသေးတယ်။ အတူတူ စားကြတာပေါ့”
အဲ့ဒီညက ကျွန်မတို့ သားအမိ သုံးယောက် ထမင်းဝိုင်းလေးမှာ ပြန်ဆုံကြတယ်။ ဟင်းကတော့ ကန်စွန်းရွက်ဟင်းချိုနဲ့ ငါးပိရည်လေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီထမင်းဝိုင်းက တိုင်းကျော်က ခေါက်ဆွဲကြော်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး အရသာရှိနေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ နားလည်လိုက်ပါပြီ။ အိမ်ဆိုတာ အုတ်တံတိုင်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ထားရှိတဲ့ နားလည်မှု၊ ခွင့်လွှတ်မှုနဲ့ စွန့်လွှတ်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာပါ။ ကျွန်မတို့မှာ တိုက်အိမ်ကြီး မရှိတော့ပေမဲ့ အခု ကျွန်မတို့ နေထိုင်နေတာဟာ တကယ့် "မေတ္တာအိမ်" အစစ်အမှန်ပါပဲ။
ကျွန်မ မမအေးရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ အရင်က ကျွန်မ ဆုပ်ကိုင်ခဲ့တဲ့ အမေ့လက်ကလေးလိုပဲ အခုတော့ မမအေးရဲ့ လက်ကလေးတွေကလည်း ကျွန်မကို ပြန်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။ နောင်တဆိုတာ အချိန်လွန်မှ ရောက်လာတတ်ပေမဲ့ မေတ္တာဆိုတာကတော့ ဘယ်အချိန်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်ပြန်လမ်းကို ပြသပေးတတ်စမြဲပါ။
သင်ခန်းစာ- ပိုင်ဆိုင်မှုဆိုသည်မှာ အခွံမျှသာဖြစ်ပြီး၊ စွန့်လွှတ်နိုင်သော မေတ္တာတရားသည်သာလျှင် ထာဝရတည်မြဲသော အိမ်ဂေဟာကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။