အရပ်ပျက်အောင်ဆိုးသည့် မိထွေး
အရပ်ပျက်အောင်ဆိုးသည့် မိထွေး
အခန်း (တစ်)
ဖုန်တထောင်းထောင်းထနေသည့် လမ်းမဟောင်းအတိုင်း ကားကြီးကို ဂရုတစိုက်မောင်းနှင်ရင်း ကျွန်တော့်စိတ်တွေက အိမ်ကိုပဲ ကြိုရောက်နေခဲ့သည်။ တစ်လနီးပါးခန့် ခရီးထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည့် ပင်ပန်းမှုဒဏ်က ကျွန်တော့်ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်မှာ အလေးချိန်တစ်ခုလို ဖိစီးနေသည်။ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်တော့ အဆုတ်ထဲမှာ ဖုန်နံ့တွေထက် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မြင်ရမည့် ဇနီးသည် မနွဲ့ရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိသည်။ မနွဲ့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယမြောက်ဇနီး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဇနီးဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သားနှစ်ယောက်ကို မိခင်မရှိဘဲ မကြီးပြင်းစေချင်သည့် စေတနာဖြင့် မနွဲ့ကို အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ကားပေါ်ကအဆင်းမှာပဲ ရင်ထဲက တလှပ်လှပ်တုန်နေသည့် ဝေဒနာက ထကြွလာပြန်သည်။ မကြာခဏဆိုသလို ရင်ဘတ်က အောင့်အောင့်လာတတ်သည်မှာ လနဲ့ချီနေပြီဖြစ်သော်လည်း မနွဲ့ကို မပြောဖြစ်ခဲ့။ ဆေးခန်းပြဖို့ ကုန်မည့်ငွေထက် သားတွေအတွက်၊ အိမ်အတွက် ငွေပိုရှာပေးချင်သည့် စိတ်ကပဲ ရှေ့တန်းရောက်နေခဲ့သည်။
“ကိုအေးသိန်း.. ကျွန်မ မသိလို့မေးပါဦးမယ်.. ရှင်ခရီးထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်လို့ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံက ဒီလောက်ပဲလား.. ဟင်..”
အိမ်ထဲခြေချရုံရှိသေး၊ ရေတစ်ခွက်တောင် အဝမသောက်ရသေးခင်မှာပဲ မနွဲ့ရဲ့ စူးရှရှအသံက နားထဲကို ဆောက်နဲ့ထွင်းသလို ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေး မှုတ်ထုတ်လိုက်မိသည်။ ခရီးက ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ဆီးကြိုတဲ့ စကားက နွေးထွေးမှုမရှိဘဲ ငွေကြေးနောက်ကွယ်က လောဘသံတွေပဲ ပါနေသည်။
“နွဲ့ရယ်.. ဒီပိုက်ဆံ ငါးသောင်းက နည်းနေသေးလားကွာ.. ငါ လမ်းမှာလည်း အလုပ်ကကျွေးတဲ့ ထမင်းဟင်းပဲ စားပြီး နေလာတာ.. ဘာမှ အပိုမကုန်ခဲ့ဘူး.. မင်းကို ရသမျှ အကုန်အပ်တာပဲကွာ..”
ကျွန်တော့်အသံက အားနည်းနေသော်လည်း ဖျော့တော့စွာ ချော့မော့ပြောလိုက်သည်။ မနွဲ့ကတော့ ပိုက်ဆံတွေကို ရေတွက်နေရင်း မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ပုတ်ခတ်သွားသည်။
“အော်.. ရှင်က ကျွန်မကို ငွေမက်လွန်းတယ်လို့ ပြောချင်တာပေါ့လေ.. ဒီမယ်ကိုယ်တော် အိမ်ကကလေးတွေက အငတ်နေနေသလား.. အချိန်တန်ရင် မုန့်ဖိုး၊ ဟော.. ဘာဖိုး၊ ရပ်ထဲရွာထဲမှာလည်း အကောက်အခံတွေက နည်းတာမဟုတ်ဘူး.. တော်ကြာနေ ဘုန်းကြီးကျောင်းသိမ်အတွက်၊ တော်ကြာနေ ဘုန်းကြီးခရီးသွားဖို့အတွက်၊ ဘုန်းကြီးအကြောင်းပြပြီး လာကောက်နေတာက နည်းသလား.. ဟမ်.. ကျွန်မမှာ မလောက်ငှရင် ဟိုလူ့ဆီမှာ အောက်ကျို့၊ ဒီလူ့ဆီမှာ အောက်ကျို့နဲ့..”
မနွဲ့ရဲ့ အသံက တစ်စတစ်စ မြင့်တက်လာပြီး ခုနစ်အိမ်ကြား ရှစ်အိမ်ကြား အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ကျွန်တော် ရှက်လှသည်။ ဘေးအိမ်ကလူတွေကလည်း ကျွန်တော်ပြန်လာတိုင်း ဒီအသံတွေကို နားယဉ်နေကြပြီလားမသိ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ဝေဒနာတစ်ခုက တဆစ်ဆစ် တိုးဝင်လာသည်။ ကျွန်တော်ရှာသမျှငွေတွေကို သူမက အဝတ်အစားသစ်တွေ၊ မိတ်ကပ်တွေနဲ့ အပြင်အဆင်တွေမှာပဲ သုံးပစ်တတ်တာကို ကျွန်တော်သိသော်လည်း ငြင်းခုံရမှာ ကြောက်တာကြောင့် ဘာမှမပြောခဲ့မိ။
“ကဲ.. ကဲ.. တော်ပါပြီကွာ.. မင်းပဲ သင့်တော်သလို စီမံပါ.. ငါ ဘာမှမပြောတော့ပါဘူး..”
ကျွန်တော် သူမရှေ့ကနေ ရှောင်ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ အိမ်ဆိုတာ ငြိမ်းချမ်းရာလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အိမ်ဟာ နောက်ထပ် စစ်တလင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (နှစ်)
ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်၍ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှာ ထားထားသည့် သားနှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်နေကြသည်။ သားအကြီးလေးက အသက် နှစ်၊ အငယ်လေးက နှစ်။ သူတို့လေးတွေ အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်မှာတောင် အိမ်က မစိုပြည်ခဲ့။ မနွဲ့က သားတွေကို မြင်တာနဲ့ မျက်နှာက ဆူပုတ်နေတတ်ပြီး ခိုင်းဖို့ပဲ သိသည်။
“သားတို့.. ကျောင်းမှာ စာတွေ မှန်မှန်လုပ်ရဲ့လား..”
ကျွန်တော် သားတွေကို ဖက်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သားအကြီးလေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်နေရသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်၊ မနွဲ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်နှင့် စကားကို အားမရပါးမရ ပြောရှာသည်။
“လုပ်ပါတယ် ဖေဖေ.. ဒါပေမဲ့..”
“ဒါပေမဲ့ ဘာလဲ.. ဟမ်.. နင်တို့က ကျောင်းမှာနေပြီး ဘုန်းကြီးကျွေးတာ စားနေရတာတောင် အပိုတွေ ပြောချင်သေးတာလား..”
မနွဲ့က မီးဖိုချောင်ထဲကနေ အော်ပြောလိုက်သည်။ သားအငယ်လေးက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လာပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။
“ဖေဖေ.. သားတို့ ကျောင်းမှာပဲ ပြန်နေချင်တယ်.. မေမေနွဲ့က သားတို့ကို နှက်တယ်.. ဖေဖေ မရှိတဲ့အချိန်ဆို ထမင်းလည်း ကောင်းကောင်းမကျွေးဘူး..”
သားရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် မနွဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမက လက်ထဲက တံမြက်စည်းကို ပစ်ချပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့ကို ဒေါသတကြီး လျှောက်လာသည်။
“အောင်မာ.. ဒီကောင်တွေက လင်ရှိတုန်း ကုန်းချောနေတာပေါ့လေ.. ရှင်ကလည်း သူတို့စကားကို ယုံမလို့လား.. ကျွန်မမှာ သူတို့ကို ဘယ်လောက် ပြုစုထားရသလဲဆိုတာ ရပ်ထဲရွာထဲ မေးကြည့်လိုက်.. သူတို့က ပျက်စီးချင်လို့ ကျောင်းပြန်ချင်တယ် ပြောနေတာ..”
မနွဲ့ရဲ့ အသံက တစ်ရွာလုံးကြားအောင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။ သူမက ရပ်ကွက်ထဲမှာလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မရှောင်၊ အငြင်းအခုံသန်သူမို့ ဘယ်သူကမှ သူမကို မယှဉ်ရဲကြ။ ကျွန်တော် သားတွေကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝဲမိသည်။ ကျွန်တော် အလုပ်သွားနေရတဲ့ အချိန်တွေမှာ သားတို့လေးတွေ ဘယ်လောက်တောင် နှိပ်စက်ခံနေရမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသည်။
“နွဲ့.. မင်း ကလေးတွေကို ဒီလောက်အထိတော့ မလုပ်သင့်ဘူးလေ.. ငါက မင်းကို ယုံကြည်လို့ အပ်ထားခဲ့တာ..”
“အော်.. အခုတော့ ကျွန်မက လူဆိုးကြီး ဖြစ်သွားပြီပေါ့လေ.. ကိုအေးသိန်း.. ရှင်က ကျွန်မကို စွပ်စွဲတာလား.. ဟမ်.. ရှင့်သားတွေက လူလိမ်လေးတွေ ဖြစ်နေတာကို ရှင်မမြင်ဘူးလား..”
သူမက ကလေးတွေကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ထိုးရင်း ဆဲဆိုနေတော့သည်။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သားတွေကို ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က သူမကို ပြန်မပြောရဲတာပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိသားစုလေး မပြိုကွဲစေချင်တဲ့ အတ္တပဲလား ကျွန်တော် မဝေခွဲတတ်တော့ပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာသည်၊ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်က အောင့်တဲ့ဝေဒနာက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာနေခဲ့ပြီ။
အခန်း (သုံး)
ရက်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ မနွဲ့ရဲ့ ဆိုးသွမ်းမှုတွေက အရပ်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ ရွာထဲက ဘယ်သူနဲ့မဆို စကားများရမှ၊ ရန်ဖြစ်ရမှ ကျေနပ်တတ်သူ။ အဝတ်အစား အသစ်အဆန်းပေါ်ရင်လည်း အကြွေးနဲ့ ဝယ်ပစ်သည်။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ ငါးသောင်းဆိုတာ သူမအတွက်တော့ တစ်ပတ်တောင် မခံ။
“ကိုအေးသိန်း.. ကျွန်မ ရွှေဆွဲကြိုးလေး တစ်ကုံးလောက် လိုချင်တယ်.. ဟိုဘက်အိမ်က မလှက ဝယ်လိုက်တာ အလှကြီးပဲ.. ရှင် ပိုက်ဆံ ရှာပေးဦး..”
ညစာစားနေရင်း မနွဲ့က ကလေးဆိုး ဆိုးသလို ပြောလာသည်။ ကျွန်တော် ထမင်းလုတ်ကို မြိုမကျဘဲ ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။
“နွဲ့ရယ်.. ငါ အခုတလော နေလို့သိပ်မကောင်းဘူး.. ကားမောင်းရတာလည်း အရင်လို အဆင်မပြေတော့ဘူး.. ရှိတဲ့ပိုက်ဆံလေးကို စုဆောင်းထားရအောင်ပါ.. သားတွေ ပညာရေးအတွက်လည်း ရှိသေးတယ်လေ..”
ကျွန်တော့်စကား မဆုံးခင်မှာပဲ မနွဲ့က ထမင်းပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ် ဆောင့်ချလိုက်သည်။
“ပိုက်ဆံ.. ပိုက်ဆံ.. ရှင့်ဆီမှာ အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံမရှိဘူးပဲ ဖြစ်နေတာ.. ရှင် တခြားမိန်းမတွေကို ပေးနေတာလား.. ဒါမှမဟုတ် ရှင့်သားတွေအတွက်ပဲ သီးသန့် ဖွက်ထားတာလား.. ကျွန်မကိုကျတော့ အမြဲ ကပ်စေးနည်းပြနေတယ်..”
သူမရဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အလိုလိုက်ခဲ့သမျှ အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာတွေက အဆိပ်အတောက်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ အဲ့ဒီနေ့ညက မနွဲ့က ကျွန်တော့်ကို အိပ်ရာပေါ်ကနေ နှင်ချလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းမှာပဲ အိပ်ခိုင်းသည်။
ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်မှာ လှဲနေရင်း အမှောင်ထဲမှာ မျက်ရည်ကျမိသည်။ ကျွန်တော့် အိတ်ကပ်ထဲက ဆေးဘူးလေးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဆရာဝန်က ပြောထားသည်မှာ ကျွန်တော့်နှလုံးက သိပ်မကောင်းတော့ကြောင်း၊ အနားယူရမည်ဖြစ်ကြောင်း။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်လို အနားယူရမလဲ။ ကျွန်တော် အလုပ်မလုပ်ရင် ဒီမိန်းမရဲ့ လောဘကို ဘယ်သူက ဖြည့်ဆည်းပေးမှာလဲ၊ ကျွန်တော့်သားတွေရဲ့ ရှေ့ရေးက ဘယ်လိုဖြစ်မှာလဲ။
မနွဲ့ကတော့ အိပ်ခန်းထဲမှာ မှန်ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ပြုပြင်နေတုန်းပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သူမ ဘယ်တော့မှ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ဒဏ်ရာကို မြင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူမ သိတာက ငွေရဖို့နဲ့ သူမရဲ့ လိုအင်တွေ ပြည့်ဖို့ပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက် ငွေထုတ်စက်တစ်ခုထက် ဘာမှမပိုခဲ့ပါလားလို့ တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ အေးစက်လာသည်။
အခန်း (လေး)
မမျှော်လင့်ဘဲ အရာအားလုံးက ရုတ်ချည်း ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော် ကားဂိတ်မှာ ကားပေါ် ပစ္စည်းတင်နေရင်း ရင်ဘတ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် အောင့်တက်လာပြီး သတိလစ်လဲကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် နိုးလာတော့ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ။ ဘေးမှာ မနွဲ့ရဲ့ မျက်နှာကို တွေ့ရပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက စိုးရိမ်စိတ်ထက် ဒေါသနဲ့ ငွေရေးကြေးရေး ပူပန်မှုတွေက ပိုသိသာနေသည်။
“ရှင်.. ဘာဖြစ်တာလဲ.. အလုပ်မလုပ်ဘဲ ဆေးရုံတက်နေတော့ ကျွန်မတို့ ဘာစားရမလဲ.. ရှင်ကတော့ ခက်ပြီ..”
သူမက ကျွန်တော် နိုးလာတာနဲ့ နှုတ်ဆက်တဲ့ စကားက ဒါပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိသည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဆရာဝန်က အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။
“လူနာရှင်.. ခဏလောက် အပြင်ထွက်ခဲ့ပါဦး..”
မနွဲ့ အပြင်ထွက်သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ ခဏအကြာမှာတော့ သူမ အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာတဲ့ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းနေသည်။ သူမ လက်ထဲမှာ စာအိတ်တစ်အိတ် ပါလာသည်။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော် အမြဲတမ်း သိမ်းထားတဲ့ လျှို့ဝှက်စာအိတ်လေး။
“ကိုအေးသိန်း.. ရှင်.. ရှင် ဒါတွေ ဘာလို့ လုပ်ခဲ့တာလဲ..”
မနွဲ့ရဲ့ အသံက ပထမဆုံးအကြိမ် တုန်ယင်နေသည်။ သူမ လက်ထဲက စာအိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အလုပ်ပိုတွေ လုပ်ပြီး စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေစုစာအုပ်လေး တစ်အုပ်ရှိသည်။ အဲ့ဒီစာအုပ်ပေါ်မှာ “သားကြီးနဲ့ သားငယ်အတွက် ပညာရေးရန်ပုံငွေ” လို့ ရေးထားသည်။
“ငါ.. ငါ မင်းကို မပြောချင်လို့ပါ နွဲ့ရယ်.. ငါ့မှာ နှလုံးရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ.. ငါ့အသက်က သိပ်မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်.. ဒါကြောင့် ငါ မသေခင်မှာ သားတွေအတွက် တတ်နိုင်သလောက် ရှာပေးခဲ့တာ.. မင်းကို ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံကလည်း ငါ့ရဲ့ ဆေးဖိုးတွေကို ဖြတ်ပြီး ပေးခဲ့တာပါ..”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် မနွဲ့ ခြေမခိုင်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားသည်။ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး လက်ထဲက စာအုပ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရှာသည်။
“ရှင်.. ရှင်က ဆေးမသောက်ဘဲ.. အလုပ်တွေ ဒီလောက် လုပ်ခဲ့တာလား.. ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို.. ရှင့်ကို..”
သူမ စကားမဆက်နိုင်ဘဲ ငိုချလိုက်သည်။ ဒါဟာ ကျွန်တော် သူမနဲ့ ပေါင်းလာတဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက် သူမရဲ့ ပထမဆုံးသော နောင်တမျက်ရည် ဖြစ်နိုင်သလို၊ နောက်ဆုံးသော အမှန်တရားကို သိလိုက်ရခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျွန်တော် သိမ်းထားတဲ့ စာအိတ်ထဲမှာ နောက်ထပ် စာတစ်စောင်လည်း ရှိသေးသည်။ အဲ့ဒါကတော့ ကျွန်တော် သေဆုံးသွားခဲ့ရင် မနွဲ့အနေနဲ့ သားတွေကို ဘယ်လို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တောင်းပန်ထားတဲ့ စာလေး။
အခန်း (ငါး)
ဆေးရုံက ဆင်းလာပြီးနောက် ကျွန်တော် အိမ်မှာပဲ အနားယူနေရသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆိုးရွားလာခဲ့ပြီ။ မနွဲ့ကတော့ အရင်လို ရွာထဲမှာ အသံပြဲကြီးနဲ့ အော်ဟစ်မနေတော့။ သူမဟာ အိမ်ထဲမှာပဲ အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်နေတတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြုစုဖို့ ကြိုးစားနေရှာသည်။ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီလား။
သားနှစ်ယောက်ကတော့ အိမ်ကို မပြန်ချင်ကြတော့။ မနွဲ့အပေါ် ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ ကြောက်စိတ်နဲ့ မုန်းတီးမှုတွေက အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ခေါ်လို့သာ အနားကို လာကြပေမယ့် မနွဲ့ကိုတော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ ကြည့်ကြသည်။
“နွဲ့.. ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ.. ငါ မင်းကို ကောင်းကောင်း မထားနိုင်ခဲ့ဘူး..”
ကျွန်တော် အားယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ မနွဲ့က ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ရင်း မျက်ရည်တွေ စီးကျနေသည်။
“မဟုတ်ဘူး ကိုအေးသိန်း.. ကျွန်မကသာ မှားခဲ့တာ.. ကျွန်မရဲ့ မာန်မာနတွေ၊ လောဘတွေကြောင့် ရှင့်ရဲ့ အသက်ကို ကျွန်မ တိုက်စားခဲ့မိပြီ.. ရွာထဲမှာလည်း ကျွန်မကို ဘယ်သူမှ အဖတ်မလုပ်ကြတော့ဘူး.. ကျွန်မ လုပ်ခဲ့သမျှတွေက ကျွန်မဆီ ပြန်လာနေပြီ..”
ဟုတ်ပါသည်။ မနွဲ့ရဲ့ ဆိုးသွမ်းမှုတွေကြောင့် ရွာထဲမှာ သူမကို မြင်ရင် အားလုံးက ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။ သူမ ဝတ်ထားတဲ့ အကောင်းစား အဝတ်အစားတွေက အခုတော့ သူမရဲ့ အထီးကျန်မှုကို ဖုံးကွယ်မပေးနိုင်တော့။ ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ ပိုပြီး ခက်ခဲလာသည်။ မြင်ကွင်းတွေက ဝေဝါးလာခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရတာကတော့ မနွဲ့က ကျွန်တော့် သားနှစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်နေတဲ့ ပုံရိပ်လေးပါ။ သားတွေကတော့ ကျောက်ရုပ်တွေလို ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ ငယ်ဘဝကို ခြောက်လှန့်ခဲ့တဲ့ မိထွေးတစ်ယောက်အပေါ် ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာ သူတို့အတွက် သိပ်ကို ခက်ခဲနေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်မိသည်။ ရင်ထဲမှာတော့ နောင်တတစ်ခုပဲ ကျန်ရစ်သည်။ မနွဲ့ကို အလိုလိုက်ခဲ့မိတဲ့ နောင်တ၊ သားတွေကို အကာအကွယ် မပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ နောင်တ။ အပြင်ဘက်မှာတော့ လေတွေ တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ရွက်ခြောက်တွေ ကြွေကျနေတဲ့ အသံကို ကြားနေရသည်။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးကတော့ အရပ်ပျက်အောင် ဆိုးခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ငိုရှိုက်သံတွေနဲ့သာ ဖုံးလွှမ်းလို့နေတော့သည်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးကို သူရှိနေစဉ်မှာ မသိဘဲ၊ ဆုံးရှုံးသွားမှ သိမြင်ရခြင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အနာကျင်ရဆုံးသော နောင်တဖြစ်သည်။ မာန်မာနနှင့် လောဘကြောင့် ဖျက်ဆီးလိုက်မိသော မိသားစုနွေးထွေးမှုသည် မည်သည့်ရွှေငွေနှင့်မျှ ပြန်လည်ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ပါ။