ဒုတိယအိမ်ထောင်ရှိတဲ့ယောကျာ်း
ဝါကျင်ကျင်မီးရောင်အောက်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ကလေးအကျီင်္လေးတစ်ထည်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျွန်မ ငိုနေမိတာ ဘယ်နှစ်နာရီရှိသွားပြီလဲ မသိတော့ဘူး။ ဒီအကျီင်္လေးပေါ်က ပန်းပွင့်လေးတွေက ကျွန်မသမီးလေးရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးကို သိုဝှက်ထားတုန်းပဲ။ သမီးလေး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာဟာ လူတစ်ယောက်ကို ရူးသွပ်သွားစေဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မယောကျာ်း မင်းခန့်ကတော့ ကျွန်မဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ကျွန်မပုခုံးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ပေးထားတယ်။
"နှင်းရယ်... အတိတ်ကို ပြန်မတူးဆွပါနဲ့တော့လား။ ကိုယ်တို့လည်း ရှာသလောက် ရှာခဲ့ပြီးပြီပဲ။ သမီးလေးက ကံပါရင် တစ်နေ့ ပြန်ရောက်လာမှာပါ"
သူ့အသံက အေးစက်စက်ရှိလှပေမဲ့ ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးနေတယ်လို့ပဲ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတယ်။ မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အားကိုးရာ တစ်ခုတည်းသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းခန့်က အလုပ်ကိစ္စတွေ အကြောင်းပြပြီး ခရီးတွေ ခဏခဏ ထွက်တတ်လာတယ်။ အိမ်မှာရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာလည်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့
သမီးလေး ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေးက အက်ကြောင်းတွေ ထခဲ့တာပါ။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ဂရုစိုက်သယောင်ရှိပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောင်တ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ခံစားရတယ်။ "ဒုတိယအိမ်ထောင် ရှိနေတာလား မင်းခန့်" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကျွန်မ နှုတ်ဖျားက ထုတ်မမေးရဲခဲ့ဘူး။ အကယ်၍သာ အဖြေက ဟုတ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုရှင်သန်ရမလဲ။ ကျွန်မမှာ သမီးလေးလည်း မရှိတော့ဘူး၊ သူ့ကိုပါ ထပ်ဆုံးရှုံးရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဘဝက ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
---
တစ်နေ့မှာတော့ မင်းခန့် ခရီးသွားမယ်ဆိုပြီး အိမ်က ထွက်သွားတဲ့နောက်ကို ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူ့ရဲ့ ကားအကောင်းစားကြီးက မြို့ပြင်က ဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်တစ်ခုဆီကို ဦးတည်နေတယ်။ လမ်းတွေက ကျဉ်းမြောင်းပြီး ဖုန်ထူလှတယ်။ ကားရပ်လိုက်တဲ့ နေရာက ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးရှေ့မှာ။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်နေခဲ့ပြီ။ အဲဒီအိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူရှိနေလို့လဲ။ မင်းခန့် ကားပေါ်က ဆင်းသွားတော့ အိမ်ထဲကနေ မိန်းမတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး သူ့ကို ခပ်ရင်းရင်းနှီးနှီး ကြိုဆိုနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်မ ကားထဲမှာတင် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။ အဲဒီမိန်းမက အသားညိုညို၊ မျက်နှာက ခက်ထန်တဲ့ ပုံစံရှိပေမဲ့ မင်းခန့်နဲ့ကျတော့ ရယ်မောပြီး စကားပြောနေကြတာ။ ကျွန်မ တောက်လျှောက်တွေးနေခဲ့တဲ့ "ဒုတိယအိမ်ထောင်" ဆိုတာ ဒါလား။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီအိမ်ရှေ့မှာ ကလေးတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ။ အဝတ်အစား စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်နဲ့၊ မျက်နှာတွေမှာ ညစ်ပေနေတဲ့ ကလေးတွေ။ သူတို့တွေက လမ်းဘေးမှာ တောင်းရမ်းစားသောက်နေတဲ့ ကလေးတွေနဲ့ တူနေတယ်။
ကျွန်မ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိတယ်။ မင်းခန့်က ဘာလို့ ဒီလိုနေရာမျိုးကို လာရတာလဲ။ သူတို့ စကားပြောနေတဲ့ ကြားထဲက "ပိုက်ဆံ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ခဏခဏ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မ ကားထဲကနေ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေပဲ စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ထဲကနေ ကလေးမလေးတစ်ယောက် ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကလေးမလေးက ခေါင်းတုံးလေးနဲ့၊ အသားက ဖြူဖြူပိန်ပိန်လေး။ သနပ်ခါးတွေ ထူပိန်းနေအောင် လိမ်းထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက တစ်နေရာရာကို ငေးမောနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရတယ်။ အဲဒီမျက်လုံးလေးတွေ... ကျွန်မ သမီးလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် တူနေရတာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသမီးလေးက ဒီလို ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနှစ်သိမ့်နေမိတယ်။
---
ကျွန်မ နေ့တိုင်း အဲဒီအိမ်ကို တိတ်တိတ်လေး လာကြည့်ဖြစ်တယ်။ မင်းခန့် မရှိတဲ့ အချိန်တွေမှာပေါ့။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို မြေမြိုမတတ် တုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။ အဲဒီ အမေသိန်း ဆိုတဲ့ မိန်းမနဲ့ မင်းခန့် (အဲဒီမှာတော့ သူ့ကို ဦးတိုး လို့ ခေါ်ကြတယ်) တို့ဟာ လင်မယားတွေလို နေထိုင်ကြပြီး ကလေးတွေကို ခိုးယူကာ တောင်းရမ်းခိုင်းနေတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ဦးဆောင်နေကြတာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ ယောကျာ်းဟာ တကယ်တော့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့တာလား။
ကျွန်မ အဲဒီအိမ်နားက ခြုံကွယ်မှာ ပုန်းနေတုန်း မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို ငိုကြွေးစေခဲ့တယ်။ ဖိုးသား ဆိုတဲ့ ကလေးလေး ခြေထောက်မသန်ဘဲ တရွတ်တိုက် သွားနေရတာ၊ ဂျစ်တူးမ ဆိုတဲ့ ကလေးမလေးက ဖိုးသားအတွက် ပိုက်ဆံတွေ ခိုးထည့်ပေးနေတာတွေကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သမီးလေး... ဂျစ်တူးမ ဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ မြတ်နိုးလေးပဲ။ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ သူ့ကို ခေါင်းတုံးရိတ်၊ အဝတ်အစား အစုတ်တွေ ဝတ်ပေးပြီး ရုပ်ဖျက်ထားကြတာ။ သမီးလေးက ကျွန်မကို မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူသိတာက အမေသိန်း ရိုက်မှာကို ကြောက်ရမယ်၊ တစ်နေ့ သုံးသောင်းရအောင် တောင်းရမယ်ဆိုတာပဲ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သလို ခံစားရတယ်။ မင်းခန့်... ရှင် ဘယ်လောက်တောင် ယုတ်မာခဲ့တာလဲ။ ကိုယ့်သမီးအရင်းကိုတောင် ပိုက်ဆံရှာတဲ့ ကိရိယာတစ်ခုလို သုံးရက်ရအောင် ရှင် လုပ်ရက်ခဲ့တာလား။ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မင်းခန့်ကို ဘာမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး စောင့်နေမိတယ်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်မိတယ်။
"မင်းခန့်... ရှင် သမီးလေးကို ဘယ်မှာ ဖျောက်ထားတာလဲ။ ရှင့်ရဲ့ ဒုတိယအိမ်ထောင်က အမေသိန်း ဆိုတာလား"
မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူက ခဏတော့ ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး ရယ်မောလိုက်တယ်။
"နှင်း... မင်း သိသွားပြီပဲ။ ဟုတ်တယ်... သမီးကို ငါပဲ ဖျောက်ထားတာ။ မင်းလို မိန်းမမျိုးက သမီးကို တန်ဖိုးထားတာထက်၊ သမီးကို သုံးပြီး ငါတို့ ပိုက်ဆံရှာတာက ပိုအကျိုးရှိတယ်။ အမေသိန်းက ငါ့ရဲ့ အလုပ်ဖော်လည်း ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဘက်လည်း ဟုတ်တယ်။ မင်းကတော့ ငါ့အတွက် အရုပ်တစ်ခုပဲ"
သူ့စကားတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ရှေ့က ယောကျာ်းကို သတ်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာခဲ့တယ်။
---
အခြေအနေတွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရဲကို အကြောင်းကြားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မင်းခန့်က ကျွန်မကို
ဂျစ်တူးမ... မဟုတ်ဘူး၊ မြတ်နိုးလေး။ သမီးလေးက မီးပွိုင့်တစ်ခုမှာ ကားတွေကြားထဲ ပြေးလွှားနေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းခန့်က ကျွန်မနောက်ကို လိုက်လာပြီး ကျွန်မကို အတင်းဆွဲခေါ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
"နှင်း... လာစမ်း။ မင်း ငါ့အလုပ်ကို လာမဖျက်စီးနဲ့"
သမီးလေးက ကျွန်မတို့ကို မြင်သွားတယ်။ သူက ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်နေရင်း မင်းခန့် (ဦးတိုး) ကို မြင်တော့ ပိုပြီး ထိတ်လန့်သွားတယ်။ မင်းခန့်က သမီးလေးဆီကို ဒေါသတကြီး ပြေးသွားတဲ့အချိန်မှာ သမီးလေးက လန့်ပြီး နောက်ကို ဆုတ်လိုက်မိတယ်။
"ကျွီ....."
ဘရိတ်အုပ်သံ အကျယ်ကြီးက လေထုထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးသွားခဲ့ပြီ။ သမီးလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေး လေထဲကို မြောက်တက်သွားတာကို ကျွန်မ ဒူးထောက်လျက်သား မြင်လိုက်ရတယ်။ သွေးတွေ... လမ်းမပေါ်မှာ သွေးတွေ အများကြီးပဲ။ မင်းခန့်ကတော့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲကနေ ချက်ချင်းပဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သမီးလေးဆီကို ပြေးသွားမိတယ်။ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာလေးမှာ သွေးတွေ စိုရွှဲနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ။
"မေ... မေ..."
သမီးလေးက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်တယ်။ သုံးနှစ်လုံးလုံး မခေါ်ခဲ့ရတဲ့ အဲဒီအသံလေးက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။ သမီးလေးက ကျွန်မကို မှတ်မိသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းနောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သမီးလေးရဲ့ လက်ကလေးက အေးစက်သွားပြီး မျက်လုံးလေးတွေ မှိတ်ကျသွားခဲ့တယ်။
---
ဆေးရုံရဲ့ အအေးခန်းရှေ့မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ မင်းခန့်ကိုတော့ ရဲတွေက ဖမ်းမိသွားပြီလို့ ကြားရတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒုတိယအိမ်ထောင်၊ သူ့ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေ အကုန်လုံး ပေါ်ပေါက်ကုန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက် ဘာမှ အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ကျွန်မ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာက အိမ်ထောင်ဖက်တင် မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အသက်ဝိညာဉ်ဖြစ်တဲ့ သမီးလေးကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ။
ဖိုးသားလေးနဲ့ တခြားကလေးတွေကိုတော့ လူမှုဝန်ထမ်းတွေက ကယ်တင်သွားကြပြီ။ သမီးလေး မြတ်နိုးကတော့ ဖိုးသားလေးကို ကယ်တင်ရင်း၊ ကျွန်မကို မှတ်မိသွားရင်းနဲ့ပဲ ထာဝရ အိပ်စက်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ မင်းခန့်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုပဲ တွေးနေမိတယ်။ ရှင့်မှာ ဒုတိယအိမ်ထောင်ရှိတာကို ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင်၊ ရှင့်ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်က ကျွန်မတို့ရဲ့ သမီးလေးကို သတ်ပစ်ခဲ့တာကိုတော့ ကျွန်မ ဘယ်သောအခါမှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ အရမ်းကို ရက်စက်တတ်လွန်းတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားရတာ မှန်ပေမဲ့၊ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ လူတစ်ယောက်ကို အဆုံးစွန်ထိ ပျက်စီးသွားစေနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ကျန်ရစ်တာက နောင်တတွေနဲ့ အေးစက်နေတဲ့ သမီးလေးရဲ့ အကျီင်္လေးတစ်ထည်ပါပဲ။
---
သင်ခန်းစာ။ ။ ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ အဖိုးတန်သလောက် လူမှားမိပါက မိမိကိုယ်တိုင်သာမက မိမိချစ်ရသူများကိုပါ ပျက်စီးဆုံးရှုံးစေတတ်သည်။ ဒုစရိုက်တရားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မည်သည့်အိမ်ထောင်ရေးမျှ သာယာဝပြောခြင်း မရှိနိုင်ပေ။