ကျောင်းဆရာမရဲ့ ရင်ဖွင့်စကား
ကျောင်းဆရာမရဲ့ ရင်ဖွင့်စကား
ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်မှာ မြေပန်းပွင့်တွေလို လွင့်စင်နေတဲ့ စာလုံးဖြူဖြူတွေကို ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိပါတယ်။ အတန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတဲ့ မြေဖြူမှုန့်နံ့တွေဟာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းထဲမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာလောက် အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီပဲ။ ဆရာမဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နောက်မှာ ပျော်ရွှင်ခြင်းတွေ၊ ဂုဏ်ယူခြင်းတွေ ရှိသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ လူမသိသူမသိ မြှုပ်နှံထားရတဲ့ နာကျင်မှုတွေလည်း အထပ်ထပ် ရှိနေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နံနက်ခင်းတိုင်းဟာ ကျောင်းသားလေးတွေရဲ့ နှုတ်ဆက်သံတွေ၊ စာအုပ်အဖွင့်အပိတ်သံတွေနဲ့ စတင်ခဲ့ပေမဲ့ ညနေခင်းတွေမှာတော့ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ အရိပ်တွေက ကျွန်မရဲ့
သူနဲ့ ကျွန်မ ဆုံစည်းခဲ့တာကလည်း ဒီကျောင်းဝင်းလေးထဲမှာပါပဲ။ မင်းခန့်က မြို့နယ်အင်ဂျင်နီယာအသစ်အဖြစ် ကျောင်းဆောင်သစ် ဆောက်ဖို့ ရောက်လာတဲ့သူ။ စကားနည်းပြီး တည်ကြည်တဲ့ သူ့ရဲ့ အမူအရာတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ခပ်အေးအေးပဲ သိမ်းပိုက်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က မြေဖြူမှုန့်တွေလိုပဲ ဖြူစင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာ သူနဲ့အတူ မြို့ပြင်က လယ်ကွင်းပြင်တွေကို ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ခဲ့ကြဖူးတယ်။ "သီတာ... မင်းက ကလေးတွေကို စာသင်နေရရင် ပျော်နေတာ။ တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ်တို့ရဲ့ ကလေးတွေကိုလည်း မင်းပဲ စာသင်ပေးရမှာနော်" လို့ သူက ပြောဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်တွေ နီမြန်းပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိခဲ့တာကို ခုထိ မှတ်မိနေပါသေးတယ်။
ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာလုံးမှာ သူက အဓိက ဇာတ်ဆောင်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မနက်ခင်းမှာ "နေကောင်းလား" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကအစ၊ ညဘက်မှာ "အိပ်မက်ကောင်းပါစေ" ဆိုတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအဆုံး၊ ကျွန်မဘဝက သူ့အပေါ်မှာ အရမ်းကို ယုံကြည်အားကိုးခဲ့မိတာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အဲဒါပါပဲ။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိပြီဆိုရင် အကန့်အသတ်မရှိ ယုံကြည်တတ်တာ၊ နောက်ပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်ထဲမှာပဲ ကြိတ်ပြီး ခံစားတတ်တဲ့ အကျင့်ပေါ့။ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေကပဲ ကျွန်မကို ချောက်ထဲ တွန်းပို့လိမ့်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက မတွေးခဲ့မိဘူး။ ကျောင်းက ကလေးတွေကို စာသင်တဲ့အခါ "အမှားနဲ့ အမှန်ကို ခွဲခြားတတ်ရမယ်" လို့ ကျွန်မ အမြဲ သင်ပြလေ့ရှိပေမဲ့ ကိုယ့်အချစ်ရေးမှာတော့ အမှားနဲ့ အမှန်ကို ခွဲခြားဖို့ မျက်စိကွယ်နေခဲ့ပုံရပါတယ်။
ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ကျွန်မအတွက် အချိန်က အရမ်းကို တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျောင်းက ကျောင်းသားမိဘတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကိုစိုးမင်းက သူ့သားရဲ့ ပညာရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ ကျွန်မဆီ ခဏခဏ ရောက်လာတတ်ပါတယ်။ သူက ဇနီးသည် ဆုံးပါးသွားရှာတဲ့ လူအေးတစ်ယောက်ပါ။ ကလေးကလည်း စာညံ့တော့ ကျွန်မက စေတနာနဲ့ အချိန်ပိုလေးတွေ ပေးပြီး သင်ပေးဖြစ်တယ်။ ဒါကိုပဲ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က မဟုတ်မတရား အတင်းအဖျင်းတွေ စပြောကြတော့တာပါပဲ။ "ဆရာမသီတာနဲ့ ကျောင်းသားမိဘက အခြေအနေ မဟန်ဘူး" ဆိုတဲ့ သတင်းဆိုးတွေက ကျွန်မ နားထဲကို မရောက်ခင် မင်းခန့် နားထဲကို အရင်ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
မင်းခန့်ဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ ကျဲလာတယ်။ အရင်လို ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေအစား တိုတိုတုတ်တုတ် စကားလုံးတွေပဲ ကြားရတော့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲနေပြီဆိုတာ သိပေမဲ့ "သူ အလုပ်ရှုပ်နေလို့နေမှာပါ" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ သူ့ဆီ ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ ဖုန်းမှာ "" ပြနေပေမဲ့ ပြန်စာ မလာတော့တဲ့ နာရီပေါင်းများစွာဟာ ကျွန်မအတွက် ငရဲပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အားနာတတ်တာပါ။ သူ့ကို "ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ တည့်တည့်မေးဖို့ ဝန်လေးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သူ ပြန်ဆက်လာမှာကိုပဲ ငိုင်ငိုင်ကြီး ထိုင်စောင့်နေမိတာ။
နောက်ဆုံး သူ ကျောင်းကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ရောက်လာတာက ကျွန်မကို တွေ့ဖို့ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လာသိမ်းဖို့ပါ။ ကျွန်မတို့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ ကြားထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ အကာအကွယ်နံရံကြီးတစ်ခု ခြားနေသလိုပါပဲ။ "မင်းမှာ ငါ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့လူ ရှိနေပြီပဲ သီတာ" လို့ သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ "မင်းခန့်... ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပါ။ ကျမမှာ တခြားသူ မရှိပါဘူး" လို့ ပြောပေမဲ့ သူက ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို မယုံတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အတတ်နိုင်ဆုံး သည်းခံမှုတွေက သူ့ရှေ့မှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားခဲ့ရတယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အရောင်မဲ့သွားခဲ့တယ်။ ကျောင်းမှာ စာသင်နေပေမဲ့ စိတ်ကတော့ လွင့်စင်နေတတ်တယ်။ အဖြူအစိမ်း ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ပြီး မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်လိုက်တိုင်း မျက်ဝန်းတွေက ဖောင်းအိနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ကျောင်းသားလေးတွေက "ဆရာမ... နေမကောင်းဘူးလား" လို့ မေးတဲ့အခါတိုင်း "အင်း... အိပ်ရေးပျက်လို့ပါ" လို့ လိမ်ညာပြီး ပြုံးပြခဲ့ရတာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။ ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ မင်းခန့်ရဲ့ အပြောအဆိုတွေ၊ အမူအရာတွေကပဲ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူနဲ့ ဝေးကွာသွားတာထက် သူက ကျွန်မကို အယုံအကြည် မရှိတော့တာက ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။
တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက မင်းခန့်ဟာ သူ့မိဘတွေ စီစဉ်ပေးတဲ့ တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီသတင်းက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မတို့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တာ အချိန်တွေ၊ ကတိကဝတ်တွေက ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ပျက်စီးသွားရတာလား။ ကျွန်မ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက နံပါတ်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်မရဲ့
မင်းခန့်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ သုံးရက်အလိုမှာ ထူးခြားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မဆီကို မင်းခန့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ မင်းခန့် ရေးထားတဲ့ စာတစ်စောင် ပါပါတယ်။ သူက "သီတာ... မင်းကို ငါ တကယ်ချစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အတ္တနဲ့ သဝန်တိုမှုတွေက ငါ့ကို မျက်စိကွယ်စေခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ မင်းကို မယုံကြည်နိုင်တော့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ရွံရှာမိလို့ ထွက်သွားတာပါ" တဲ့။ ကျွန်မ စာကို ဖတ်ရင်း လက်တွေ တုန်နေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို တကယ်တော့ ချစ်နေတုန်းပဲလား။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီညမှာပဲ ကြောက်မက်ဖွယ် သတင်းဆိုးတစ်ခု ရောက်လာခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ဟာ မြို့ကိုအပြန် ကားမှောက်ပြီး ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီဆိုတဲ့ သတင်းပါ။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း လမ်းမပေါ်ကို ပြေးထွက်သွားမိတယ်။ "မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး" လို့ အော်ဟစ်နေပေမဲ့ လေပြင်းတွေကပဲ ကျွန်မရဲ့ အသံကို ဝါးမြိုသွားခဲ့တယ်။ သူ မသေခင်မှာ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ကြောင်း စာရေးခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ပြီး "ကျွန်မ ရှင့်ကိုပဲ ချစ်တာပါ" လို့ ပြောခွင့် မရတော့ဘူး။ လွဲချော်မှုတွေက သေဆုံးခြင်းအထိ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တာပါပဲ။
အခုဆိုရင် မင်းခန့် ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ သုံးနှစ်တောင် ရှိခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မလည်း အရင်လိုပဲ ကျောင်းဆရာမအလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေတုန်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ အဲဒီနေ့ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့တာ။ အတန်းထဲမှာ ကလေးတွေကို "တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ယုံကြည်မှု ရှိကြပါ၊ စကားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြပါ" လို့ သင်ပြတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတတ်တယ်။ ကိုယ်တိုင် မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို သူတစ်ပါးကို သင်ပြနေရတာက တကယ်တော့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု တစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်မရဲ့ ညနေခင်းတွေဟာ အရင်လိုပဲ အထီးကျန်နေဆဲပါ။ မင်းခန့် ပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်ဟောင်းလေးတွေက စင်ပေါ်မှာ ဖုန်တွေ တက်နေပြီ။ ကျွန်မ ဖုန်းထဲမှာ သူ့ရဲ့ နံပါတ်ကို ခုထိ မဖျက်ရသေးဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ မရည်ရွယ်ဘဲ အဲဒီနံပါတ်ကို နှိပ်မိတဲ့အခါ "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော နံပါတ်သည်..." ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားရတိုင်း မျက်ရည်တွေက အလိုလို ကျလာတတ်ပါတယ်။ လောကမှာ အဆိုးဆုံး နာကျင်မှုက တစ်ဖက်လူကို ရှင်းပြခွင့် မရတော့ဘဲ ထာဝရ ခွဲခွာသွားရတာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ "နှုတ်ဆိတ်နေခြင်း" က ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ။
ကျောင်းဝင်းထဲက သစ်ပင်ကြီးအောက်မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မ ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ မင်းခန့်... ရှင် အဲဒီမှာ နေကောင်းရဲ့လား။ ကျွန်မကိုရော ခွင့်လွှတ်နိုင်ပြီလား။ ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ နောင်တတွေနဲ့ပဲ ဘဝကို ဆက်လျှောက်နေရဦးမှာပါ။ ဆရာမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကလေးတွေကို အမှားအမှန် သင်ပေးနိုင်ပေမဲ့၊ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အမှားကိုတော့ ပြင်ဆင်ခွင့် မရခဲ့ဘူး။ ဒီရင်ဖွင့်စကားဟာ ကျွန်မလို နာကျင်မှုမျိုး ဘယ်သူမှ မခံစားရပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရင်း ရေးဖွဲ့လိုက်တဲ့
နောင်တဆိုတာ ရှေ့မှာ မရှိဘဲ နောက်မှာပဲ အမြဲ ရှိနေတတ်တဲ့ အရာပါ။ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောဖို့ ဝန်လေးနေတဲ့ အခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ အဲဒီစကားဟာ ထာဝရအတွက် နောက်ဆုံးစကား ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သတိရကြပါ။ အချစ်မှာ ယုံကြည်မှု မရှိရင် အဲဒီအချစ်ဟာ အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားနိုင်တဲ့ သဲရဲတိုက်တစ်ခုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရခြင်းထက် ပိုနာကျင်ရတာက အမှန်တရားကို ရှင်းပြခွင့်မရဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။