ထူးဆန်းသော ရေတွင်းကြီး
ထူးဆန်းသော ရေတွင်းကြီး
ကျွန်မတို့ ရပ်ကွက်ကလေးက မြို့ပြရဲ့ အစွန်အဖျား၊ တောင်ကုန်းလေးတွေ ဝန်းရံထားတဲ့ နေရာလေးတစ်ခုပါ။ အခုခေတ်လို ရေဘုံဘိုင်တွေ၊ အဝီစိတွင်းတွေ၊ ဖူးကြီးရေပိုက်နဲ့ ဂျိုးဖြူရေပိုက်တွေ ဆိုတာ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးသေးတဲ့ အချိန်ကာလပေါ့။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ အသက်သွေးကြောဟာ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အုတ်ရေတွင်းကြီးတွေပါပဲ။ ဆယ်တွင်းထက်မက ရှိတဲ့ အဲ့ဒီရေတွင်းကြီးတွေထဲမှာ အချို့ကလည်း သောက်သုံးလို့ရတယ်၊ အချို့ကတော့ သမိုင်းကြောင်းတွေနဲ့အတူ တွင်းပျက်ကြီးတွေ ဖြစ်လို့နေခဲ့ပြီ။ လူကြီးတွေကတော့ ပြောကြတယ်၊ ရေတွင်းဆိုတာ သက်တမ်းရင့်လာရင် သိုက်နန်းလိုလို ဘာလိုလို ဖြစ်တတ်တယ်တဲ့။ ရေတွင်းကို အလွယ်တကူ မြေဖို့ပစ်တာမျိုး၊ ဖျက်ဆီးတာမျိုး မလုပ်ကောင်းဘူးလို့ အယူသည်းကြတာပေါ့။ တချို့ရေတွင်းကြီးတွေဆိုရင် တစ်နှစ်တစ်ခါ၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နှစ်တစ်ခါ လူစတေးရတတ်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေကလည်း ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းလောက်အောင် ကြားခဲ့ဖူးတယ်။
အဲ့ဒီရေတွင်းတွေကြားမှာ ကျွန်မတို့ ရင်ခုန်သံတွေ စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာလေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ တောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်းအနီး၊ တောင်ခြေက ဘုန်းကြီးလှူထားတဲ့ မြေနေရာမှာ ရှိတဲ့ အမက ကျောင်းဝင်းထဲက ရေတွင်းကြီးပေါ့။ အဲ့ဒီရေတွင်းကြီးက အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အမှိုက်တွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ နွေရာသီရဲ့ ပူပြင်းတဲ့ ဒဏ်နဲ့ မီးခဏခဏ ပျက်တဲ့ ဒုက္ခကြောင့် ဘုန်းကြီးက အဲ့ဒီရေတွင်းကို ပြန်ဆယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ အုတ်ဘောင်တွေ အသစ်လုပ်၊ စည်းရိုးလေးတွေ ခတ်ပေးလိုက်တော့ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေအတွက် အားထားရာ ရေတွင်းကြီး ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးကတော့ "ကိုမင်း" ပါ။ ကိုမင်းက ကျွန်မထက် ငါးနှစ်လောက် ပိုကြီးတယ်။ သူက ရုပ်ရည်သန့်သန့်၊ စိတ်ထားနုနုနဲ့ လူအေးလေး တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းတာပါပဲ။ ခဏခဏ ခေါင်းမူးတတ်ပြီး လမ်းသွားရင်းတောင် ပစ်လဲကျသွားတတ်တဲ့ ရောဂါမျိုးပေါ့။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက စောင့်ရှောက်ပေးချင်ခဲ့တာ။ သူ လဲကျမှာကို စိုးရိမ်လို့ သူ့နောက်ကနေ အမြဲ တကောက်ကောက် လိုက်ခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အချစ်တွေကိုတော့ တစ်ခါမှ ထုတ်မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မကို ညီမလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ကြင်နာခဲ့တာလေ။ ကျွန်မရဲ့ ဖွင့်မပြောဖြစ်တဲ့ ချစ်ခြင်းတွေက အဲ့ဒီရေတွင်းကြီးလိုပဲ နက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်စက် အမှောင်ထုထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ရတယ်။
နွေဦးရဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ ကျွန်မတို့ ရပ်ကွက်က လူငယ်တွေ ရေတွင်းကြီးနားမှာ စုဝေးတတ်ကြတယ်။ ရေခပ်ရင်း၊ ရေချိုးရင်း၊ တချို့ကလည်း ဂစ်တာတီး သီချင်းဆိုရင်းနဲ့ပေါ့။ ကိုမင်းကတော့ သီချင်းဆိုတာကို ဝါသနာပါတယ်။ သူ့ရဲ့ တိုးညင်းတဲ့ အသံလေးက ညနေခင်း လေပြေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ အဝေးကနေပဲ သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူ့ရဲ့ ဖြူဖျော့ဖျော့ မျက်နှာလေးကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေက တလှပ်လှပ် ဖြစ်နေရစမြဲ။
"နွေး... ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ၊ ရေအိုး ပြည့်နေပြီလေ"
ကိုမင်းရဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်မ သတိဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက ပြုံးပြီး ကျွန်မရဲ့ ရေအိုးကို ကူမပေးတယ်။ သူ့လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ကျွန်မလက် အမှတ်မထင် ထိမိသွားတဲ့အခါ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုပါပဲ။
"ကိုကို... ဒီရက်ပိုင်း နေကောင်းရဲ့လား၊ မျက်နှာလည်း သိပ်မကောင်းဘူး"
ကျွန်မက စိုးရိမ်တကြီး မေးမိတော့ သူက ခေါင်းခါပြတယ်။
"ကောင်းပါတယ် နွေးရဲ့၊ နည်းနည်း ခေါင်းမူးနေတာကလွဲရင်ပေါ့။ ဒီရေတွင်းကြီးက အေးချမ်းတယ်နော်။ တစ်ခါတလေကျရင် ဒီရေတွင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ။ ကိုကို့ကို ခေါ်နေသလိုလို ခံစားရတယ်"
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်မ ကျောချမ်းသွားမိတယ်။ လူကြီးတွေ ပြောတဲ့ ရေတွင်းထဲမှာ ရှိတတ်တဲ့ ဓာတ်ငွေ့တွေအကြောင်း၊ ဖယောင်းတိုင်မီး ထွန်းညှိပြီး တွင်းထဲ ချကြည့်ရင် မီးငြိမ်းသွားတတ်တဲ့ အန္တရာယ်တွေအကြောင်း ကျွန်မ သိထားတယ်လေ။ ပြီးတော့ ဒီရေတွင်းကြီးက နှစ်ချို့ရေတွင်းကြီး မဟုတ်လား။
"အဲ့လိုတွေ မပြောပါနဲ့ ကိုကိုရယ်။ နွေး ကြောက်လို့ပါ။ ညဘက်ဆိုရင်လည်း အပြင်တွေ သိပ်မထွက်နဲ့ဦး"
ကျွန်မရဲ့ စိုးရိမ်စကားတွေကို သူက ရယ်မောပြီးပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ သူ မသိခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ အဲ့ဒီစိုးရိမ်စိတ်တွေထဲမှာ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့ အစွဲအလမ်းတွေ အပြည့်ပါနေတာကိုပေါ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲက စကားလုံးတွေကို နှုတ်ခမ်းဖျားအထိ ရောက်လာပေမယ့် "ချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကိုတော့ မြိုသိပ်ထားခဲ့မိပြန်တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ သတင်းတစ်ခု ပျံ့သွားတယ်။ ရေတွင်းဆယ်တဲ့သူတစ်ယောက် ရေတွင်းထဲမှာ အောက်ဆီဂျင်ပြတ်ပြီး မူးလဲသွားလို့ သီသီလေး လွတ်လာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းပေါ့။ လူကြီးတွေကတော့ "တွင်းစောင့်နတ်က မကြိုက်လို့" လို့ ဆိုကြပေမယ့် သိပ္ပံနည်းကျ ကြည့်ရင်တော့ ဒါဟာ မြေအောက်က ထွက်တဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေကြောင့်ပဲလေ။ ဒီသတင်းကို ကြားတော့ ကျွန်မ ကိုမင်းအတွက် ပိုပြီး စိုးရိမ်လာတယ်။ ကိုမင်းက ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့သူဆိုတော့ ပိုပြီး အန္တရာယ် များတာပေါ့။
အဲ့ဒီညက လပြည့်ည တစ်ညပါ။ လရောင်က ရေတွင်းအုတ်ဘောင်ပေါ်ကို ငွေရောင်တွေ ဖြန်းပက်ထားသလို လှပနေတယ်။ ကျွန်မ ကိုမင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ သူ့အိမ်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချထားပြီးပြီ။ ဒီညတော့ ကျွန်မ သူ့ကို ဖွင့်ပြောတော့မယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့ သူ့ကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားချင်တဲ့ အကြောင်းတွေကိုပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူ့အိမ်ကို ရောက်တော့ သူ အိမ်မှာ မရှိဘူး။ အဒေါ်ဖြစ်သူက ပြောတယ်၊ သူ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားတယ်တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အတိတ်နိမိတ်တစ်ခုလို တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာတယ်။ ခြေလှမ်းတွေက အလိုအလျောက် ရေတွင်းကြီးရှိရာ ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်းထဲကို ဦးတည်သွားမိတယ်။
ရေတွင်းနား ရောက်တော့ လူငယ်အချို့ ဂစ်တာတီးပြီး သီချင်းဆိုနေကြတာကို တွေ့ရတယ်။ သီချင်းသံတွေက ညဉ့်နက်သံနဲ့အတူ လွင့်ပျံ့နေတယ်။ ကိုမင်းကိုတော့ မတွေ့သေးဘူး။ ကျွန်မ ရေတွင်းအနီးက သစ်ပင်ရိပ်မှာ ရပ်ပြီး စောင့်နေမိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကိုမင်း လမ်းလျှောက်ရင်း ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက လူငယ်တွေရဲ့ သီချင်းသံကို နားထောင်ရင်း ပြုံးနေတယ်။ သူ အုတ်ဘောင်ပေါ်မှာ ခဏထိုင်ဖို့ ပြင်လိုက်တာကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။
ကျွန်မ လှမ်းခေါ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် တစ်ခုခုက ကျွန်မရဲ့ အသံကို တားဆီးထားသလိုပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကိုမင်းက ခေါင်းကို တစ်ချက် ခါလိုက်တယ်။ သူ ခေါင်းမူးနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်တယ်။ သူက အမှတ်မထင် လက်ကို အုတ်ဘောင်ပေါ်မှာ ထောက်လိုက်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ အားနည်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဟန်ချက်မညီတော့ဘဲ နောက်ကို လန်ကျသွားတယ်။
"ကိုကို!!!"
ကျွန်မရဲ့ စူးရှတဲ့ အော်ဟစ်သံက ညဉ့်နက်နက်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပါပြီ။ ကိုမင်းက ရေတွင်းထဲကို ဇောက်ထိုး ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီ။
"လူပြုတ်ကျလို့ဟေ့... ကယ်ကြပါဦး!"
အနီးအနားက လူငယ်တွေ ရေတွင်းဆီကို အပြေးအလွှား ရောက်လာကြတယ်။ ရေတွင်းက အတော်လေး နက်ပြီး အောက်ခြေမှာ အမှောင်ထုက ကြီးစိုးနေတယ်။ ကျွန်မ ရေတွင်းဘောင်ကို ပြေးဖက်ပြီး ငိုယိုအော်ဟစ်နေမိတယ်။
"ကိုကို... ကိုကို... ပြန်တက်လာပါဦး၊ ကိုကိုရယ်!"
ရေတွင်းထဲမှာ ရေတွေ လှုပ်ခတ်နေတဲ့ အသံကို ကြားနေရတယ်။ ကိုမင်းက ရေပုံးကို အားကိုးတကြီးနဲ့ လှမ်းဖမ်းလိုက်တာကို အပေါ်က လူတွေ မြင်ရတယ်။ လူငယ်တွေက ရေပုံးကြိုးကို အားကုန် ဆွဲတင်ကြပေမယ့် ကိုမင်းက အားအင် သိပ်မရှိရှာဘူး။ သူ့ရဲ့ ရောဂါအခံက သူ့ကို သစ္စာဖောက်နေပြီ။ ဆယ်မိနစ်လောက် အသက်လုပြီး ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုမင်းရဲ့ လက်တွေက လျော့ကျသွားခဲ့တယ်။
"ဟင့်အင်း... မဟုတ်ဘူး... မလုပ်ပါနဲ့!"
ကျွန်မရဲ့ အမြင်တွေ ဝေဝါးလာတယ်။ ရေအောက်ကို သူ ဆုံးဆုံးမြုပ်သွားတာကို ကြည့်နေရတာက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို
လူကြီးအချို့က ရေတွင်းထဲကို ဆင်းပြီး ကယ်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တွင်းအောက်ခြေက ဓာတ်ငွေ့တွေကြောင့် ဖယောင်းတိုင်မီးတွေ ငြိမ်းသွားတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မဆင်းရဲကြတော့ဘူး။ ကိုမင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆယ်ယူဖို့အတွက် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မ ရေတွင်းဘောင်နားမှာပဲ ဝပ်ကျပြီး ငိုနေမိတယ်။ ကျွန်မ ဖွင့်မပြောရသေးတဲ့ စကားလုံးတွေက ရင်ထဲမှာ အတုံးလိုက် အခဲလိုက်။ ကိုကို့ကို ချစ်တယ်လို့ တစ်ခွန်းတောင် မပြောရသေးဘူး။ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်လို့ ကတိမပေးရသေးဘူး။ အခုတော့ သူက အေးစက်စက် ရေအောက်ခြေမှာ တစ်ယောက်တည်း။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေက သူ့ဆီကို မရောက်နိုင်တော့တဲ့ အရပ်ကို သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။
နောက်ရက် အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ကိုမင်းရဲ့ နာရေးကို ကျင်းပခဲ့ပါတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲမှာတော့ အဲ့ဒီရေတွင်းကြီးအကြောင်း အမျိုးမျိုး ပြောနေကြတာပေါ့။ တချို့ကလည်း "ကိုမင်းကို သိုက်က ခေါ်သွားတာ" လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲ့ဒီရေတွင်းကြီးဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြိုသေလိုက်တဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အပေါက်ကြီး တစ်ခုပါပဲ။
ကိုမင်းရဲ့
"နွေး... ဒီစာကို နွေးဖတ်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကိုကို့ရဲ့ စိတ်တွေကို နွေး သိသွားလောက်ပါပြီ။ ကိုကိုက ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ နွေးကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ ရင်ထဲမှာ နွေးကို ချစ်တဲ့စိတ်တွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုလာခဲ့တယ်။ ဖွင့်ပြောဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ကိုကို မရဲခဲ့ဘူး။ နွေးရဲ့ အနာဂတ်မှာ ကိုကိုက အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ။ တစ်နေ့တော့... ကိုကို အားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်"
စာကို ဖတ်အပြီးမှာ ကျွန်မရဲ့ ရှိုက်သံတွေက ထိန်းမရတော့အောင် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်နေခဲ့ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်လုံးက အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်ရင်းနဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ထာဝရ ခွဲခွာခြင်းနဲ့ လွဲချော်ခဲ့ရပြီ။
အခုဆိုရင် အဲ့ဒီရေတွင်းကြီးကို မြေဖို့လိုက်ကြပါပြီ။ အမက ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ရေတွင်းကြီး မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခု အမြဲ ရှိနေတတ်တယ်။ ဖွင့်မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းတွေက အဲ့ဒီမြေအောက်ထဲမှာပဲ ကိုမင်းနဲ့အတူ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ရင်၊ သံယောဇဉ် ရှိရင် အချိန်ဆွဲမနေပါနဲ့။ မနက်ဖြန်ဆိုတာ ရှိချင်မှ ရှိမှာပါ။ "ချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောဖို့ ဝန်လေးနေခဲ့ရင် အဲ့ဒီစကားက သင့်ရင်ထဲမှာပဲ ထာဝရ မြှုပ်နှံထားရတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်ခု ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။
နောင်တဆိုတာ နောက်ဆုံးမှ လာတတ်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ နောင်တဆိုတာ ကျွန်မတို့ ဖွင့်မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ စတင် ကိန်းအောင်းနေခဲ့တာပါ။
အဆုံးသတ် သင်ခန်းစာ -
ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွင် အချိန်သည် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းက တစ်ခါတရံတွင် လုံခြုံမှုပေးနိုင်သော်လည်း၊ အချိန်လွန်သွားသည့်အခါ ထိုနှုတ်ဆိတ်ခြင်းကပင် သင့်နှလုံးသားကို ထာဝရ ပြာချသွားလိမ့်မည်။ သင်ချစ်ရသူကို ယနေ့ပဲ ပြောပြလိုက်ပါ၊ မနက်ဖြန်သည် မသေချာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။