နောင်တရချိန်နောက်ကျသော သမီး
နောင်တရချိန်နောက်ကျသော သမီး
မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ထမင်းရည်ငှဲ့သံနဲ့ ဟင်းအိုးဆူသံဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ နားငြီးစရာ တေးသံတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အမေဟာ အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အရွယ်အထိ အနားမနေဘဲ တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု လုပ်ကိုင်နေတတ်သူ။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီရိုးအီနေတဲ့ ဘဝကြီးကနေ ရုန်းထွက်ချင်နေတဲ့သူ။ ကျွန်မနာမည်က သီရိ။ ရန်ကုန်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း အောင်မြင်မှုကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။
“သီရိ... ထမင်းစားရအောင်လေအေ၊ အမေ မင်းကြိုက်တဲ့ ငါးဖယ်ဟင်းလေး ချက်ထားတယ်”
အမေ့ရဲ့ အသံက တိုးညှင်းပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာတော့ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မက မှန်ရှေ့မှာ နှုတ်ခမ်းနီဆိုးရင်း အိတ်ကို ကောက်လွယ်လိုက်တယ်။
“မစားတော့ဘူးအမေ၊ အပြင်မှာ ချိန်းထားတာရှိတယ်”
“ဘယ်သူနဲ့လဲ သမီး၊ ကိုဇင်မင်းနဲ့လား”
အမေ့အမေးကို ကျွန်မ မဖြေဘဲ အိမ်ပေါ်က ဆင်းခဲ့မိတယ်။ ကိုဇင်မင်းဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ။ သူက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်။ ကျွန်မကို အမြဲတမ်း အိမ်မက်လှလှလေးတွေ ပေးတတ်သူပေါ့။ အမေကတော့ ကိုဇင်မင်းကို သိပ်သဘောမကျဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေက မရိုးသားဘူးလို့ အမေ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီစကားတွေကပဲ ကျွန်မနဲ့ အမေ့ကြားမှာ တံတိုင်းတွေ ခြားစေခဲ့တာပါ။
အိမ်ရှေ့က ခြံဝင်းလေးထဲမှာ အမေ စိုက်ထားတဲ့ စံပယ်ပင်လေးတွေက ပွင့်နေကြတယ်။ အမေကတော့ ကျွန်မ ထွက်သွားတာကို လှေကားထိပ်ကနေ ငေးကြည့်နေခဲ့မှာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေက အမေ့ရဲ့ မေတ္တာထက် ပိုကြီးမားနေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေပေါ့။ ကျွန်မ စဉ်းစားမိတာက ဒီဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အိမ်အိုကြီးနဲ့ အမေ့ရဲ့ ရှေးရိုးစွဲ အယူအဆတွေကနေ ဘယ်တော့ လွတ်မြောက်မလဲ ဆိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကိုဇင်မင်းနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ပြောပြတယ်။
“သီရိ... ကိုယ်တို့ ဒီတစ်ခါသာ အောင်မြင်ရင် ထိုင်းမှာ ဟိုတယ်လုပ်ငန်း လုပ်လို့ရပြီ။ အဲဒီကျရင် မင်းကို အခုလို ရုန်းကန်နေရတဲ့ ဘဝထဲမှာ မထားတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရင်းအနှီးက နည်းနည်း လိုနေတယ်”
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ နတ်သုဒ္ဓါလိုပဲ။ ကျွန်မတို့မှာ ရှိတာဆိုလို့ အမေနဲ့ ကျွန်မ နေတဲ့ အိမ်နဲ့ ခြံပဲ ရှိတယ်။ ဒီအိမ်က အဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမွေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စိတ်ကူးထဲမှာတော့ ဒီအိမ်ကို ရောင်းပြီး ရင်းနှီးလိုက်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီထက် ဆယ်ဆသာတဲ့ တိုက်ကြီးနဲ့ နေနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေခဲ့တယ်။
“အမေ့ကို ပြောကြည့်မယ် ကိုဇင်မင်း”
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမေ့ကို အကျိုးအကြောင်း ပြောပြမိတယ်။ အမေက မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပြီး ခေါင်းကို တရမ်းရမ်း ခါတယ်။
“မလုပ်ပါနဲ့ သမီးရယ်၊ ဒါက မင်းအဖေ ချွေးနည်းစာနဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်လေးပါ။ အမေတို့ သားအမိ နားခိုရာ နောက်ဆုံး နေရာလေးပါ”
“အမေကလည်း... အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ။ တိုးတက်ချင်စိတ် မရှိဘူး။ ဒီအိမ်ကို ရောင်းပြီး ရင်းနှီးလိုက်ရင် သမီးတို့ ချမ်းသာတော့မှာ သိလား။ အမေ အိုစာမင်းစာအတွက်လည်း စိတ်မပူရတော့ဘူးပေါ့”
ကျွန်မ အမေ့ကို အော်ဟစ်မိတယ်။ အမေက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်တိတ်လေး ငိုနေခဲ့တယ်။ တစ်ပတ်လောက် ကျွန်မ အမေ့ကို စကားမပြောဘဲ နေခဲ့တယ်။ ထမင်းမစားဘူး၊
“ကဲ... သမီး စိတ်ချမ်းသာရင် ပြီးရော။ အမေ လက်မှတ်ထိုးပေးပါ့မယ်”
အဲဒီနေ့က အမေ့လက်တွေ တုန်နေတာကို ကျွန်မ သတိပြုမိပေမဲ့ လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် အမေ့ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ အိမ်ရောင်းလို့ ရတဲ့ ငွေအားလုံးကို ကိုဇင်မင်းရဲ့ လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ကမ္ဘာ့အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးလို့ ထင်ခဲ့မိတာ။
အိမ်ရောင်းပြီးတော့ ကျွန်မတို့ မြို့ထဲက တိုက်ခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေး တစ်ခုမှာ အငှားပြောင်းနေကြတယ်။ အမေကတော့
ကျွန်မ အမေ့ကို ကြည့်မိတိုင်း စိတ်တိုမိတယ်။ အမေက တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချုံးလာပြီး ချောင်းတွေ ခဏခဏ ဆိုးလာတယ်။
“သီရိ... အမေ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်နေတယ် သမီး”
“အမေကလည်း... ခဏခဏပဲ။ ဆေးခန်းသွားရင် ပိုက်ဆံကုန်ဦးမယ်။ ခဏနေရင် သက်သာသွားမှာပါ”
ကျွန်မ အမေ့အပေါ် ရက်စက်ခဲ့တယ်။ အမေက ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်ရင်လည်း '' ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့တဲ့ အကြိမ်တွေ များလှပြီ။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ကိုဇင်မင်းကိုပဲ စိုးရိမ်နေမိတာ။ သူ့ဆီက ငွေတွေ ပြန်ရမှ အမေ့ကို ဆေးကုပေးမယ်လို့ပဲ တွေးနေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ ကိုဇင်မင်းဆီ ဖုန်းဆက်တော့ ဖုန်းစက်ပိတ်ထားတယ်။ သူ့ရုံးခန်းကို သွားတော့လည်း လူမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ အိမ်ကို အပြေးအလွှား ပြန်လာတော့ အမေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အမေ့ကို ဆေးရုံ ပို့ခဲ့ရတယ်။
ဆေးရုံမှာ အမေ့ကို အရေးပေါ် ကုသနေတုန်း ကိုဇင်မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နဲ့ လမ်းမှာ ဆုံတယ်။ သူပြောပြတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုပျက်သွားစေခဲ့တယ်။
“သီရိ... မင်းကို ကိုဇင်မင်း မပြောဘူးလား။ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်ကတည်းက သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးရှိတဲ့ စင်ကာပူကို ထွက်သွားပြီလေ။ မင်းဆီက ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ သူ အကြွေးတွေ ဆပ်ပြီး ထွက်သွားတာ”
ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ ခွေကျသွားတယ်။ ယုံကြည်မှုတွေ၊ အချစ်တွေ၊ အိမ်မက်တွေအားလုံးဟာ လှည့်စားမှု သက်သက်ပဲလား။ ကျွန်မ အနီးဆုံး လူတစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီ။ အဲဒီထက် ပိုနာကျင်ရတာက ကျွန်မ အမေ့ကို ရောင်းစားမိသလို ဖြစ်သွားတာပဲ။
ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေနဲ့ အမေ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ အမေ သတိမရသေးဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ပြန်ကြည့်မိတော့ အမေ ပို့ထားတဲ့ အသံဖိုင်လေး တစ်ခုကို တွေ့တယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ဆိုပြီး နားမထောင်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အသံဖိုင်လေး။
ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲဒီအသံဖိုင်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
“သမီးလေး... အမေ ဒီနေ့ သမီးကြိုက်တဲ့ ဟင်းလေး ချက်ထားတယ်။ သမီး ပြန်လာရင် အတူစားရအောင်နော်။ ပြီးတော့... ကိုဇင်မင်းကို သမီး သိပ်ယုံမနေနဲ့ဦး။ အမေ သူ့အကြောင်း ကြားထားတာလေးတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီး စိတ်ညစ်မှာစိုးလို့ အမေ မပြောရဲဘူး။ သမီးမှာ အမေပဲ ရှိတာနော်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ့ဆီ ပြန်လာခဲ့ပါ...”
အမေ့ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပြီး ကြင်နာမှုတွေ အပြည့်။ ကျွန်မ အဲဒီအသံကို နားထောင်ရင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ကျွန်မဟာ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲ။ သစ္စာမရှိတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ကျွန်မကို အသက်နဲ့ထပ်တူ ချစ်တဲ့ အမေ့ကို လစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ အမေ့ရဲ့ အိမ်အိုလေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆရာဝန် ထွက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက မကောင်းဘူး။
“လူနာက နှလုံးရောဂါအပြင် အာဟာရချို့တဲ့မှုနဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကြောင့် အခြေအနေ တော်တော် ဆိုးနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်”
ကျွန်မ အမေ့အနားကို ပြေးသွားပြီး အမေ့လက်ကို ကိုင်လိုက်တယ်။ အမေ့လက်တွေက အရင်လို နွေးထွေးမနေတော့ဘူး။ အေးစက်နေပြီ။
“အမေ... သမီး မှားသွားပြီ။ အမေ ပြန်ထလာပါဦး။ သမီးကို ရိုက်ပါ၊ ဆဲပါအမေရယ်။ သမီး အမေ့စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်”
အမေ မျက်လုံးလေး ပွင့်လာတယ်။ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အမေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အပြစ်တင်တာ တစ်ခုမှ မပါဘူး။ ကရုဏာတွေပဲ ရှိတယ်။ အမေက ကျွန်မလက်ကို အားယူပြီး တစ်ချက်လောက် ဖျစ်ညှစ်တယ်။ ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းလေးက တိုးတိုးလေး လှုပ်ရုံ ပြောသွားတယ်။
“သမီး... ဗိုက်မဆာစေနဲ့ဦး... နော်...”
အဲဒါ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစကား။ အမေဟာ သေခါနီးအချိန်အထိ သူ့ကိုယ်သူထက် ကျွန်မ ဗိုက်ဆာမှာကိုပဲ ပူပန်သွားခဲ့တာ။ စက်ကနေ မြည်လာတဲ့ အသံရှည်ကြီးက အမေ ကျွန်မကို ထားသွားပြီဆိုတာကို ကြေညာလိုက်သလိုပါပဲ။
အမေ့ရဲ့ ရက်လည်ဆွမ်းသွတ်ပွဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ ထိုင်နေမိတယ်။ အိမ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ အမေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ချစ်သူဆိုတဲ့ လူကလည်း ကျွန်မကို ဝါးမြိုပြီး ထွက်သွားပြီ။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာက အမေ အမြဲပတ်တဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ပုဝါလေး တစ်ထည်ပဲ။
အဲဒီပုဝါလေးထဲကနေ အမေ့ရဲ့ ကိုယ်နံ့လေး ရနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်မ အမေ့ဆီက ခေါ်ဆိုမှုပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး လွဲချော်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မအားဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အမေ့ရဲ့ မေတ္တာကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ကို ကျွေးဖို့ ထမင်းတစ်လုပ်တောင် ခွံ့ခွင့် မရှိတော့ဘူး။
လူတွေက ပြောကြတယ်၊ ရှိတဲ့အချိန်မှာ တန်ဖိုးထားပါတဲ့။ အဲဒီစကားက ဘယ်လောက်ထိ နာကျင်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ သိတော့တယ်။ သစ္စာဖောက်တဲ့သူက ကျွန်မကို ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ဆုံးရှုံးစေခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲမှုကတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဖြစ်တဲ့ အမေ့ကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့တာ။
ကျွန်မ အမေ စိုက်ခဲ့တဲ့ စံပယ်ပင်လေးတွေ ရှိရာ အိမ်ဟောင်းလေးရှေ့ကို သွားရပ်မိတယ်။ အိမ်အသစ် ဝယ်လိုက်တဲ့သူက စံပယ်ပင်တွေကို ခုတ်ထွင်ပစ်လိုက်ပြီ။ အရာအားလုံးက အသစ်ဖြစ်သွားပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ အတိတ်ရဲ့ နောင်တတွေနဲ့ ဟောင်းလောင်းပေါက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ညဘက်တွေမှာ အမေ့ရဲ့ အသံဖိုင်ကို ပြန်ပြန်နားထောင်ရင်း ကျွန်မ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ "သမီး... ဗိုက်မဆာစေနဲ့ဦး..." ဆိုတဲ့ စကားလေးက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ထာဝရ ခြောက်လှန့်နေတော့မယ်။
နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တဲ့ အရာလို့ လူတွေ ပြောကြပေမဲ့၊ တကယ်တော့ နောင်တဆိုတာ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့ အမှားတစ်ခုကို ထိုင်ကြည့်နေရတဲ့ ငရဲတစ်ခုပါပဲ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - သင့်ကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးသူ၏ တန်ဖိုးကို ၎င်းတို့ ရှိနေစဉ်အတွင်း မသိပါက၊ ၎င်းတို့ မရှိတော့သော အခါတွင် သင်ရရှိမည့်အရာမှာ ပြန်ပြင်၍မရသော နာကျင်မှု တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။