ဆက်ကြိုး

 ဆက်ကြိုး

ရွာဦးကျောင်း၏ သစ်သားတံခါးကြီးများမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထိုတံခါးများကြားမှ မြင်တွေ့ရသည့် မြင်ကွင်းများက နေ့စဉ်အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် မိုးဦးကျကာလ၏ မြေနံ့သင်းသင်းနှင့်အတူ ကျောင်းတံခါးဝသို့ ရောက်လာတတ်သည့် ထိုလူအိုကြီးနှင့် ကလေးမလေးကို မြင်ရလျှင် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတတ်စမြဲ။ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး၊ သေးသေးသွယ်သွယ်နှင့် ချစ်မွှေးလေးမှာ နာမည်နှင့်လိုက်အောင်ပင် မြင်ရသူအပေါင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ သို့သော် ထိုအလှတရားနောက်ကွယ်တွင် ဆွေးမြည့်နေသည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ရှိသည်ကို ရွာထဲကလူတိုင်း သိကြသည်။

ကျောင်းအပ်နှံစဉ်က အဖေနေရာတွင် အဘိုးဖြစ်သူ ဦးစိုး၊ အမေနေရာတွင် ကွယ်လွန်သူ မသိန်းမြင့်ဟု ဖြည့်စွက်ထားသည့် မှတ်တမ်းကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော် သက်ပြင်းချမိခဲ့သည်။ မသိန်းမြင့်ဆိုသည်မှာ ရွာကအေးအေးဆေးဆေးနေတတ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ မြို့ကို အလုပ်သွားလုပ်ရာမှ နှစ်နှစ်အကြာတွင် ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုကိုယ်ဝန်က ဘယ်သူ့ဆီကရခဲ့သနည်း၊ ဘယ်သူနှင့် အကြောင်းပါခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို မသိန်းမြင့်တစ်ယောက် သေသည့်တိုင် နှုတ်လုံသွားခဲ့သည်။ ကလေးမွေးပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာပဲ သူမသည် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာနှင့်အတူ မြေအောက်ကို ဆင်းသွားခဲ့သည်။

“ဆရာလေး … ကျွန်တော့်မြေးလေးကို သတိထားပေးပါဗျာ” ဟု ဦးစိုးက မျက်ရည်ဝဲချင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်းမှာတတ်သည်။

ဦးစိုးသည် မသိန်းမြင့်သေဆုံးပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူအပေါ်ထားသည့် အာဃာတနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြားတွင် လူးလွန့်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ သူ့ဇနီး ဒေါ်အေးမြင့်၏ အုတ်ဂူရှေ့တွင် “အေးမြင့်ရေ … နင်ကတော့ ဝဋ်ကျွတ်သွားပြီ၊ ငါ့မှာတော့ ဒီသမီးမိုက်က ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရှက်နဲ့ ဒုက္ခတွေကို ထမ်းနေရတယ်” ဟု ငိုယိုပြောဆိုတတ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်တော့ မြေးမလေးကို မျက်စိအောက်က အပျောက်မခံနိုင်အောင် ချစ်ရှာသူဖြစ်သည်။ ချစ်မွှေးလေးကို နို့တိုက်ကျွေးဖို့အတွက် ရွာထဲက ကလေးမွေးခါစ မကျည်းတန်တို့ လင်မယားကိုပါ အိမ်မှာခေါ်ထားပြီး ဝေယျာဝစ္စလုပ်ခိုင်းကာ မြေးမလေးကို အဖတ်တင်အောင် မွေးခဲ့ရသည်။

ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေတတ်သည်။ ချစ်မွှေးလေး၏ အဖေသည် ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ မသိန်းမြင့်က ဘာကြောင့်များ သေခါနီးတိုင် ထိုလူ၏အမည်ကို မပြောသွားခဲ့တာလဲ။ တစ်ဖက်က ကြည့်ပြန်လျှင်လည်း ထိုလူသည် မည်မျှရက်စက်သည့် လူစားမျိုးလဲ။ ကိုယ့်သွေးသားကို လွယ်ထားရသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်နေခဲ့သလဲ။

“ဆရာလေး … မြေးလေးက တစ်ခါတလေ ဘာမှန်းမသိဘူး၊ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒဏ်ရာတွေ ပေါ်လာတတ်တယ်ဗျ။ နာတယ်… နာတယ်လို့ အော်ရင် သွားကြည့်လိုက်၊ အဲဒီနေရာက ရဲနေပြီး မကြာဘူး အနာဖြစ်တော့တာပဲ” ဟု ဦးစိုးက တစ်ရက်တွင် ကျွန်တော့်ကို လာပြောသည်။

ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကလေးတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အကြောင်းမဲ့ ဒဏ်ရာများ ပေါ်လာတတ်သည်ဆိုခြင်းမှာ ဆေးပညာအရရော၊ လောကသဘာဝအရပါ ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ သို့သော် ထိုထူးဆန်းမှုကပင် ကျွန်တော်တို့ကျောင်းကို ရောက်လာတော့မည့် လူတစ်ယောက်နှင့် ဆက်နွှယ်နေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထိုစဉ်က မတွေးမိခဲ့ပါ။ ချစ်မွှေးလေး၏ ဘဝထဲသို့ နောက်ထပ် အရိပ်မည်းတစ်ခု ဝင်ရောက်လာတော့မည်ကိုလည်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။

ကျောင်းဖွင့်ရာသီ အလယ်လောက်တွင် ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ ဆရာသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ သူ့နာမည်က ကိုလေးမြတ်သူ။ အင်ဂျင်နီယာဘွဲ့ရတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ဆွဲခန့်ဆရာအဖြစ် အလုပ်ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူက အရပ်ရှည်ရှည်၊ ရုပ်ရည်သန့်သန့်နှင့် စကားပြောလျှင်လည်း အေးအေးဆေးဆေး ရှိလှသည်။ မြို့သားပီပီ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် နေတတ်သလို၊ ကလေးများအပေါ်တွင်လည်း အလွန်ကြင်နာတတ်သဖြင့် ကျောင်းက ဆရာမများကပင် ဝိုင်းပြီး သဘောကျနေကြသည်။

ကိုလေးမြတ်သူသည် ချစ်မွှေးလေးကို မြင်မြင်ချင်းမှာပင် တစ်မျိုး ထူးထူးခြားခြား သတိထားမိပုံရသည်။ သူက ချစ်မွှေးလေးကို အမြဲတမ်း ငေးကြည့်တတ်သည်။ စာသင်ချိန်မဟုတ်သည့် အချိန်များတွင်လည်း ချစ်မွှေးလေးအနားမှာပဲ နေတတ်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို သာမန် ဆရာနှင့် တပည့်ကြားက သံယောဇဉ်ဟုပဲ ထင်ခဲ့မိသည်။

“ကိုလေးမြတ်သူ … ခင်ဗျားက ချစ်မွှေးလေးကို တော်တော်ချစ်တာပဲနော်” ဟု တစ်ရက်တွင် ကျွန်တော်က စနောက်ပြီး ပြောမိသည်။

သူက ခဏမျှ တိတ်သွားပြီးမှ “သူ့ကိုကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို လွမ်းနေရသလိုပဲ ဆရာလေးရာ၊ မျက်လုံးလေးတွေက အမြဲတမ်း အရည်လည်နေသလိုပဲ” ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောသည်။

ထိုစဉ်က ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့သည်မှာ ကိုလေးမြတ်သူ၏ မျက်လုံးထဲက နာကျင်မှုများပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချစ်မွှေးလေးဆီမှာ ဦးစိုးပြောသကဲ့သို့ အကြောင်းမဲ့ ဒဏ်ရာများ ပေါ်လာတတ်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအချိန်မျိုးတွင် ကိုလေးမြတ်သူသည်လည်း ဖျားနာနေတတ်ခြင်း သို့မဟုတ် တစ်နေရာရာတွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရနေတတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်တို့ကျောင်းတွင် ဆရာအချင်းချင်း ခင်မင်မှုက တိုးလာသော်လည်း ကိုလေးမြတ်သူ၏ အတိတ်အကြောင်းကိုတော့ သူက ဘယ်တော့မှ အတိအကျ မပြောပြတတ်ပါ။ သူက မြို့မှာ မိသားစုရှိကြောင်း၊ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဒီရွာလေးကို ရောက်လာရခြင်းဖြစ်ကြောင်းသာ ခပ်လွယ်လွယ် ပြောပြတတ်သည်။

ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ သံသယအချို့က တဖြည်းဖြည်း အမြစ်တွယ်လာသည်။ ကိုလေးမြတ်သူသည် ချစ်မွှေးလေး၏ အကြောင်းကို မကြာခဏ မေးတတ်သည်။ သူမ၏ အမေ မသိန်းမြင့်အကြောင်း၊ သူမ ဘယ်အချိန်က ရွာကို ပြန်ရောက်လာသလဲဆိုသည့် အချက်အလက်များကို သူက သိချင်နေတတ်သည်။

“မသိန်းမြင့်က … တကယ့်ကို ဘာမှမပြောသွားဘူးလားဟင်” ဟု သူက တစ်ခါက မေးဖူးသည်။

“အင်း … ဘာမှမပြောဘူးဗျ။ တကယ့်ကို နှုတ်လုံတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ သူ့အဖေတောင် အခုထိ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးခံနေရတာ” ဟု ကျွန်တော်က ပြန်ဖြေတော့ သူက ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

ထိုနေ့ညက မိုးကြီးလေကြီး ကျခဲ့သည်။ ရွာတစ်ရွာလုံး မှောင်အတိကျနေစဉ် ကျွန်တော် ကျောင်းဝင်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေတုန်း ကိုလေးမြတ်သူ၏ 

နောက်ရက်များတွင် ကျွန်တော် ကိုလေးမြတ်သူကို စောင့်ကြည့်မိသည်။ သူကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ချစ်မွှေးလေးကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်လာသည်။ ဦးစိုးကလည်း ဆရာသစ်လေးက မြေးမလေးကို ချစ်ရှာသည်ဆိုပြီး သူ့အိမ်မှာ ခဏခဏ ထမင်းဖိတ်ကျွေးတတ်သည်။ ကိုလေးမြတ်သူက ဦးစိုးကို အဘိုးအရင်းတစ်ယောက်လို ပြုစုယုယသည်။ ဦးစိုးကတော့ သူ့သမီးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် လူသတ်သမားသည် သူနှင့်တစ်ဝိုင်းတည်း ထမင်းစားနေသည့် ထိုလူငယ်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု အိမ်မက်ပင် မက်ဖူးလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ဝေခွဲမရသည့် ခံစားချက်များက ပြည့်နှက်နေသည်။ ကိုလေးမြတ်သူကို ကျွန်တော်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို ခင်မင်ခဲ့ရသည်။ သူက စိတ်ထားကောင်းသည်၊ ပညာတတ်သည်၊ ရည်မွန်သည်။ သို့သော် သူသည် မသိန်းမြင့်ကို အရှက်ခွဲပြီး ပစ်ထားခဲ့သည့် လူဖြစ်နေခဲ့လျှင်ကော။ ထိုအတွေးက ကျွန်တော့်ကို အိပ်မပျော်အောင် နှိပ်စက်နေခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ချစ်မွှေးလေး ကျောင်းမှာ ကစားရင်း လဲကျသွားသည်။ ဒူးခေါင်းတွင် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာ ရသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းရုံးခန်းထဲ၌ ထိုင်နေသော ကိုလေးမြတ်သူသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ သူ၏ဒူးခေါင်းကို ဖိထားသည်ကို ကျွန်တော် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကိုလေးမြတ်သူ … ဘာဖြစ်တာလဲ”

သူက နာကျင်နေသည့် ကြားကပင် “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး … ရုတ်တရက် အကြောတက်သွားလို့ပါ” ဟု ညာပြောသည်။

ကျွန်တော် သူ၏ပုဆိုးကို မပြီး ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ဒူးခေါင်းမှာလည်း ချစ်မွှေးလေး လဲကျသည့်နေရာအတိုင်း အသားများ နီရဲတက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒါက သိပ္ပံနည်းကျ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ အမှန်တရားကို စတင် ရှာဖွေခဲ့သည်။ ကိုလေးမြတ်သူ၏ အိပ်ရာဘေးက သေတ္တာလေးထဲမှာ မသိန်းမြင့်၏ ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံနှင့် မြို့က ဆေးရုံတစ်ခု၏ မှတ်တမ်းအချို့ကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုမှတ်တမ်းများအရ မသိန်းမြင့်နှင့် ကိုလေးမြတ်သူတို့သည် မြို့မှာ အတူနေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ကိုလေးမြတ်သူက အင်ဂျင်နီယာကျောင်းသား၊ မသိန်းမြင့်က စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်သူ။ သူတို့နှစ်ယောက် ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း ကိုလေးမြတ်သူ၏ မိသားစုက အဆင့်အတန်းမတူဟုဆိုကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကိုလေးမြတ်သူသည် မိသားစု၏ ဖိအားကို မကျော်လွှားနိုင်ဘဲ မသိန်းမြင့်ကို ပစ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

ကျွန်တော် ထိုမှတ်တမ်းများကို ကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်မိသလို၊ ဝမ်းလည်း နည်းမိသည်။ သူက ဘာကြောင့် အခုမှ ပြန်လာရတာလဲ။ မသိန်းမြင့် သေမှပဲ နောင်တတွေရပြီး ပြန်လာတာလား။ သို့မဟုတ် ချစ်မွှေးလေးကို ခိုးယူဖို့ ပြန်လာတာလား။

ထိုနေ့က ရွာတွင် ဘုရားပွဲရှိသဖြင့် လူတွေ အလွန်စည်ကားနေသည်။ ကျွန်တော် ကိုလေးမြတ်သူကို သီးသန့်ခေါ်ပြီး စကားပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျောင်းနောက်ဘက်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေစဉ် ကျွန်တော်က သူ့ရှေ့ကို မသိန်းမြင့်၏ ဓာတ်ပုံကို ချပြလိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့သွားသည်။ “ဆရာလေး … ဒါက …”

“ခင်ဗျား မညာပါနဲ့တော့ ကိုလေးမြတ်သူ။ ခင်ဗျားက ချစ်မွှေးလေးရဲ့ အဖေ မဟုတ်လား။ ခင်ဗျား ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ ခင်ဗျားကြောင့် မသိန်းမြင့် သေခဲ့ရတာ၊ ဦးစိုး တစ်ယောက်လုံး အရှက်ရခဲ့ရတာ။ အခု ခင်ဗျား ဘာလာလုပ်တာလဲ” ဟု ကျွန်တော်က အံကြိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ကိုလေးမြတ်သူသည် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့သည်။ “ကျွန်တော် မှားခဲ့ပါတယ် ဆရာလေးရာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က လူငယ်မို့လို့ ကြောက်ခဲ့တာပါ။ မိဘတွေကို မလွန်ဆန်ရဲခဲ့ဘူး။ သိန်းမြင့် ထွက်သွားမှ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက ကျွန်တော့်ဘဝမှာ သူ မရှိရင် ဘာမှတန်ဖိုးမရှိတော့ဘူးဆိုတာပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို လိုက်ရှာနေတာ နှစ်နဲ့ချီနေပြီ။ ဒီရွာကို ရောက်လာတော့မှ သူ သေသွားပြီဆိုတာ သိရတာ”

“ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာလို့ အမှန်အတိုင်း မပြောတာလဲ”

“ကျွန်တော် မပြောရဲဘူး။ အဘိုးကြီးသာ သိရင် ကျွန်တော့်ကို သတ်မှာပဲ။ ပြီးတော့ … ချစ်မွှေးလေး။ ကျွန်တော့်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဆက်ကြိုးတစ်ခု ပါလာတယ် ဆရာလေး။ ကျွန်တော့်မှာ ရောဂါတစ်ခုရှိတယ်။ ကျွန်တော် နာကျင်ရင် ကျွန်တော့်သွေးသားကလည်း လိုက်ပြီး နာကျင်တတ်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ရောဂါဆန်းတစ်ခု။ ချစ်မွှေးလေး ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေက ကျွန်တော့်ဆီက ကူးစက်သွားတာ။ ကျွန်တော် နောင်တရတိုင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်တိုင်း သမီးလေးမှာပါ ဒဏ်ရာတွေ ပေါ်လာတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော် ရူးမတတ်ပဲ”

ကျွန်တော် နားလည်သွားသည်။ ချစ်မွှေးလေး၏ အကြောင်းမဲ့ ဒဏ်ရာများသည် သူမ၏ဖခင် ဖြစ်သူ ခံစားနေရသည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုများ၏ ပဲ့တင်သံများပင် ဖြစ်သည်။ ဒါက “ဆက်ကြိုး” ပဲ။ သွေးသားအရ ပတ်သက်နေသည့် အဆက်အသွယ်တစ်ခုက ကလေးမလေးကို နှိပ်စက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဦးစိုး ရောက်လာသည်။ သူက ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေသည်ကို အစအဆုံး ကြားသွားပုံရသည်။ ဦးစိုး၏ လက်ထဲတွင် ပါလာသည့် တူရွင်းပြားက မြေကြီးပေါ်သို့ ခပ်ပြင်းပြင်း ကျသွားသည်။

“နင် … နင်က ငါ့သမီးကို သတ်တဲ့လူလား” ဦးစိုး၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။

ကိုလေးမြတ်သူက ဦးစိုး၏ ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်သည်။ သို့သော် ဦးစိုးက သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ “ထွက်သွားစမ်း … ငါ့အိမ်ပေါ်က၊ ငါ့မြေးနားက အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း။ နင့်လို လူသစ္စာမရှိတဲ့ကောင်ရဲ့ သွေးတွေ ငါ့မြေးကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတာကိုက ငါ့အတွက်တော့ ငရဲပဲ”

ထိုညက ရွာလယ်လမ်းမပေါ်တွင် ဦးစိုး၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ကိုလေးမြတ်သူ၏ ငိုယိုသံများက ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ချစ်မွှေးလေးကတော့ ဘာမှနားမလည်ဘဲ အိမ်ပေါ်ကနေ ငေးကြည့်နေရှာသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းလေးမှာတော့ အကြောင်းမဲ့ ဒဏ်ရာအသစ်တစ်ခု ထပ်ပြီး ပေါ်လာပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကိုလေးမြတ်သူ ရွာက ထွက်သွားရသည်။ သူသည် ချစ်မွှေးလေးကို ခေါ်သွားဖို့ မပြောရဲခဲ့သလို၊ ဦးစိုးကလည်း ပေးမည်မဟုတ်ပါ။ သူ ထွက်သွားသည့်နေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေသည်။ သူသည် ကျောင်းတံခါးဝတွင် ရပ်ပြီး ချစ်မွှေးလေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ငေးကြည့်သွားခဲ့သည်။

“ဆရာလေး … သမီးလေးကို ဂရုစိုက်ပေးပါ။ ကျွန်တော် ဝေးဝေးကို သွားပါ့မယ်။ ကျွန်တော် မနာကျင်တော့ရင် သမီးလေးလည်း ဒဏ်ရာတွေ မရတော့ဘူးလို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်” ဟု သူက ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်သွားသည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ရွာကလေးက ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဦးစိုးသည်လည်း အိုမင်းရင့်ရော်သွားပြီး စကားနည်းသွားသည်။ ချစ်မွှေးလေးကတော့ တစ်ခါတစ်ရံတွင် “သားသား ဆရာလေးကို လွမ်းတယ်” ဟု ပြောတတ်သည်။ သူမသည် ထိုလူက သူမ၏ အဖေအရင်းဖြစ်သည်ကို သိသလား၊ မသိဘူးလား ဆိုသည်ကိုတော့ ကျွန်တော်လည်း မခန့်မှန်းနိုင်ပါ။

ထူးဆန်းသည်မှာ ကိုလေးမြတ်သူ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ချစ်မွှေးလေး၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ဒဏ်ရာများ မပေါ်လာတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်နေရာရာမှာ စိတ်အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ သမီးလေးအတွက် သူ၏ နာကျင်မှုများကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ကျွန်တော် ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း တွေးမိသည်။ လူတွေကြားမှာ မြင်မရသည့် ဆက်ကြိုးတွေ ရှိတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုဆက်ကြိုးများက ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သယ်ဆောင်လာတတ်သလို၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်တော့ နာကျင်မှုနှင့် နောင်တများကိုသာ သယ်ဆောင်လာတတ်သည်။ မသိန်းမြင့်သည် သူမချစ်ခဲ့သည့် လူကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အမှန်တရားကို မြေမြှုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုလူ၏ သစ္စာဖောက်မှုကတော့ သွေးသားထဲအထိ စီးဝင်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို နာကျင်စေခဲ့သည်။

ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးလွယ်သည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အနီးဆုံးလူက သစ္စာဖောက်လိုက်သည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဒဏ်ရာက တစ်သက်လုံး ပျောက်ကင်းဖို့ ခဲယဉ်းလှသည်။ ဦးစိုးသည် ယနေ့တိုင် ကိုလေးမြတ်သူကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်သေးသလို၊ ကိုလေးမြတ်သူသည်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

ကျွန်တော် ချစ်မွှေးလေးကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမလေးသည် ကြီးပြင်းလာသည့်အခါ ဤနာကျင်စရာ ဇာတ်လမ်းကို သိသွားမည်လား။ သို့မဟုတ် သူမ၏ ဖခင် ချန်ထားခဲ့သည့် ထိုအဆက်အသွယ်မဲ့ ဆက်ကြိုးကြီးကို တစ်သက်လုံး ရှာဖွေနေရမည်လား။

သင်ခန်းစာ - “သွေးသားဆိုသည်မှာ ဖြတ်တောက်၍ မရနိုင်သော ဆက်ကြိုးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ သစ္စာတရား မရှိသော ချစ်ခြင်းသည် ထိုဆက်ကြိုးကို နာကျင်မှုများဖြင့်သာ ကျစ်နှောင်ထားတတ်သည်။”