မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အငြိုး

 မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အငြိုး

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခု၏ မှောင်ရီပျိုးစအချိန်တွင် ကျွန်မသည် ပြတင်းပေါက်မှန်သားပြင်ပေါ်၌ စီးကျနေသော မိုးရေစက်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ 

မင်းခန့်သည် ရည်မှန်းချက်ကြီးသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အောင်မြင်မှုကို လိုလားသော စိတ်က တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်မထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားနေတတ်သည်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အမြဲတမ်း နားလည်ပေးခဲ့သည်။ သူ့ကို ယုံကြည်လွန်းခြင်းကပင် ကျွန်မ၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ထိုစဉ်က ကျွန်မ လုံးဝ မတွေးတောခဲ့မိပေ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ရန် စီစဉ်နေသည့် အချိန်တွင် သူသည် အလုပ်ကိစ္စများဖြင့် ပိုမိုအလုပ်ရှုပ်လာသည်။ "နှင်း... ကိုယ်တို့ အနာဂတ်အတွက် အခုက အရေးကြီးဆုံးအချိန်ပဲ၊ ခဏလေးပဲ သည်းခံပေးပါ" ဟု သူပြောတိုင်း ကျွန်မသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျွန်မ မသိနိုင်သော အမှောင်ထုတစ်ခု စတင် အမြစ်တွယ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ပါ။

ကျွန်မတို့၏ အချစ်သည် ခိုင်မြဲသည်ဟု ယုံကြည်ထားသော်လည်း လူဆိုသည်မှာ အနီးဆုံးရှိနေသည့် အန္တရာယ်ကို သတိမထားမိတတ်ကြပေ။ ကျွန်မသည် သူ့အပေါ် အစွန်းရောက်အောင် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဖုန်းကို မစစ်ဆေးခဲ့ဖူးသလို၊ သူ ဘယ်ကိုသွားသွား၊ ဘယ်သူနှင့်တွေ့တွေ့ ကျွန်မ မမေးမြန်းခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ ထိုယုံကြည်မှုများသည်ပင် နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်မကို ပြန်လည် သတ်ဖြတ်မည့် ဓားတစ်စင်း ဖြစ်လာမည်ကို ကျွန်မ မသိခဲ့ပါ။ ထိုညနေက သူ ကျွန်မဆီသို့ ဖုန်းဆက်ပြီး "နှင်း... ဒီည ကိုယ်ပြန်မလာဖြစ်တော့ဘူး၊ အလုပ်ရှင်နဲ့ ညစာစားဖို့ ရှိလို့" ဟု ပြောခဲ့သည့် အသံမှာ ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသယောင် ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုတုန်ယင်မှုလေးမှာ ကျွန်မတို့ဘဝ၏ ကံကြမ္မာ အပြောင်းအလဲအတွက် ပထမဦးဆုံး သတိပေးခေါင်းလောင်းသံ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။

ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ မင်းခန့်၏ အပြုအမူများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာသည်။ သူသည် ကျွန်မနှင့် စကားပြောလျှင် မျက်လုံးချင်း မဆိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ဖုန်းမှာလည်း အမြဲတမ်း စကားဝှက် ခံထားတတ်လာပြီး ဖုန်းဝင်လာတိုင်း အဝေးတစ်နေရာသို့ ထွက်သွားပြီးမှ ဖြေကြားလေ့ရှိသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယဆိုသည့် အဆိပ်ပင်လေး စတင်ပေါက်ဖွားလာသည်။ တစ်ခါက သူအိပ်ပျော်နေစဉ် သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ မိန်းကလေးသုံး ရေမွှေးနံ့ ခပ်သင်းသင်းကို ရလိုက်သည့်အခါ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် မီးစနှင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ စတင် စုံစမ်းမိသည်။ သူ အလုပ်ရှင်ဟု ပြောခဲ့သော နေရာများသို့ သူ မသွားခဲ့ပါ။ သူ ဘယ်သူနှင့် ရှိနေသနည်း။

ကျွန်မ၏ သံသယများသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာသည်။ "မင်းခန့်... ဒီရက်ပိုင်း ရှင် အရမ်းပြောင်းလဲနေတယ်နော်" ဟု ကျွန်မ မေးမိသည့်အခါ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် "နှင်း... မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား၊ ငါက မင်းတို့အနာဂတ်အတွက် ရုန်းကန်နေရတာလေ၊ ဒီလို သံသယတွေနဲ့ ငါ့ကို စိတ်မညစ်စေနဲ့" ဟု ပြန်လည် ဟောက်ငေါက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျွန်မတို့ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ စတင် စိုးမိုးလာသည်။ ကျွန်မ ပို့လိုက်သော မက်ဆေ့ခ်ျများကို သူသည် "" လုပ်ပြီး ပြန်မဖြေတော့ပါ။ ဖုန်းခေါ်လျှင်လည်း "အလုပ်ရှုပ်နေသည်" ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောပြီး ချပစ်တတ်သည်။

တစ်ညတွင် ကျွန်မသည် သူ မသိအောင် သူ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားမိသည်။ သူသည် မြို့ထဲရှိ ဇိမ်ခံ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝပုံရသည့်အပြင် အလှအပကိုလည်း အထူးဂရုစိုက်ထားသူ ဖြစ်သည်။ မင်းခန့်သည် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး ပြုံးပျော်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခါ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာသော်လည်း မငိုမိအောင် အားတင်းထားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုထက် "အငြိုး" ဆိုသည့် ခါးသီးသော ခံစားချက်က ပိုမို ကြီးစိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ ငါးနှစ်တာ သစ္စာတရားကို ငွေကြေးနှင့် အာဏာရှိသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးအတွက် စတေးခဲ့လေပြီ။

ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်မသည် နှင်းဖြူ မဟုတ်တော့ပေ။ နာကျင်မှုများကို ရင်ထဲတွင် သိုဝှက်ပြီး ပြင်ပတွင်တော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။ မင်းခန့်ကတော့ ကျွန်မ ဘာမှမသိဟု ထင်မှတ်ကာ ဆက်လက် လိမ်ညာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ အတွင်းစိတ်တွင်တော့ သူ့ကို မည်သို့ ဖျက်ဆီးပစ်ရမလဲဆိုသည့် အစီအစဉ်များက တရိပ်ရိပ် ပေါ်ပေါက်နေသည်။ ကျွန်မ သိထားသည်မှာ သူသည် လက်ရှိ လုပ်ဆောင်နေသော ပရောဂျက်ကြီး တစ်ခုတွင် သူ၏ အနာဂတ် အားလုံးကို ပုံအောထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုပရောဂျက်သာ ပျက်စီးသွားလျှင် သူ၏ ဘဝသည်လည်း နာလန်မထူနိုင်အောင် ပျက်စီးသွားမည်ကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိသည်။

"နှင်း... ကိုယ်တို့ ရှေ့လထဲမှာ လက်ထပ်ကြမယ်လေ" ဟု သူက တစ်ရက်တွင် လာပြောသည်။ ထိုစကားသည် ကျွန်မအတွက်တော့ လှောင်ပြောင်သံ တစ်ခုလိုပင်။ သူသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အကူအညီဖြင့် အလုပ်တွင် အောင်မြင်မှု ရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်မကို အနားတွင် အလှပြရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုလို ထားချင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မကတော့ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အင်း... ရှင် စီစဉ်သလိုပေါ့" ဟုသာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ညဖက်များမှာ အိပ်မပျော်နိုင်သော ဝေဒနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ ဖုန်းထဲမှ အချက်အလက်များကို ခိုးယူရန် ကျွန်မ အခွင့်အရေး စောင့်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်မ အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်။ သူ ရေချိုးနေစဉ် သူ၏ ဖုန်းထဲမှ အရေးကြီးသော လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် အဂတိလိုက်စားမှု အထောက်အထား အချို့ကို ကျွန်မ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ထိုချမ်းသာသော အမျိုးသမီးနှင့် ပေါင်းပြီး ကုမ္ပဏီ၏ ရန်ပုံငွေများကို အလွဲသုံးစား လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေသော်လည်း စိတ်ကို ခိုင်ခိုင်ထားပြီး ထိုအထောက်အထားများကို ကျွန်မ၏ အီးမေးလ်ထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ "ရှင် ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သလို၊ ရှင့်ရဲ့ ဘဝကိုလည်း ငါ ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ အချစ်သည် အငြိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့် အခါ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိခဲ့ပေ။

မင်းခန့်၏ ပရောဂျက် ဖွင့်ပွဲနေ့ ရောက်လာသည်။ သူသည် အလွန်တက်ကြွနေပြီး အောင်မြင်မှု၏ အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေရသည်။ ကျွန်မကတော့ ပွဲသို့ မသွားဘဲ အိမ်တွင်သာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ပွဲစတင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ရဲတပ်ဖွဲ့က ပွဲခင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မင်းခန့်ကို အဂတိလိုက်စားမှု၊ ငွေကြေးအလွဲသုံးစားမှုများဖြင့် ဖမ်းဆီးလိုက်ကြောင်း သတင်းများ တက်လာသည်။ ကျွန်မသည် တီဗွီဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် သူ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးနေမိသည်။ "ဒါ ရှင့်အတွက် လက်ဆောင်ပဲ မင်းခန့်" ဟု ကျွန်မ စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုကျေနပ်မှုသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပါ။ ထိုနေ့ညနေမှာပင် ကျွန်မ၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရှေ့နေတစ်ဦး ရောက်လာသည်။ သူက ကျွန်မကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးသည်။ "ဒါက မစ္စတာ မင်းခန့်က ကျွန်တော့်ကို အပ်ထားတာပါ။ အခြေအနေ တစ်ခုခုကြောင့် သူ မပြောနိုင်ခဲ့ရင် ဒီစာကို မမနှင်းဖြူဆီ ပေးပါလို့ သူ မှာထားပါတယ်" ဟု ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။ ကျွန်မသည် စာအိတ်ကို အေးစက်သော လက်များဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စာထဲတွင် မင်းခန့်၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော စကားလုံးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်မ၏ နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

"နှင်း... နှင်း ဒါကို ဖတ်နေရချိန်မှာ ကိုယ် အဖမ်းခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ဘဝပျက်နေတာမျိုး ဖြစ်နေနိုင်တယ်။ ကိုယ် နှင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ နှင်းရဲ့ အသည်းနှလုံး ခွဲစိတ်ကုသမှုအတွက် ငွေအမြောက်အမြား လိုအပ်နေတာကို နှင်းကို ကိုယ် မပြောခဲ့ဘူး။ နှင်း စိတ်ပူမှာ စိုးလို့ပါ။ ကိုယ် အဲဒီ အမျိုးသမီးနဲ့ ပေါင်းပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့တာက သူမဆီကနေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရဖို့ပါ။ သူမနဲ့ ကိုယ် ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိပါဘူး။ ကိုယ် သူမကို လိမ်ညာပြီး ငွေတွေ ယူခဲ့တာပါ။ နှင်းကို တစ်သက်လုံး စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားချင်လို့ ကိုယ် အမှားတွေ လုပ်ခဲ့မိတယ်။ ကိုယ် သေသွားရင်တောင် နှင်းအတွက် ကျန်ခဲ့မယ့် အာမခံငွေတွေနဲ့ ကုသမှုတွေ အဆင်ပြေအောင် ကိုယ် စီစဉ်ထားပါတယ်။ နှင်း... ကိုယ် နှင်းကို အရမ်းချစ်တယ်"

ကျွန်မ၏ လက်ထဲမှ စာရွက်ကလေး မြေပြင်ပေါ်သို့ လျောကျသွားသည်။ ကျွန်မသည် မူးဝေနောက်ကျိစွာဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်သား လဲကျသွားသည်။ ကျွန်မ၏ အငြိုးသည် မှားယွင်းသော သံသယပေါ်တွင် အခြေခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူ၏ ဘဝကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျွန်မကတော့ သူ၏ သစ္စာတရားကို နားလည်မှု လွဲမှားပြီး သူ့ကို ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့မိလေပြီ။

တစ်နှစ်ခွဲခန့် ကြာပြီးနောက်...။

ကျွန်မသည် ထောင်ဝင်စာ တွေ့ရန်အတွက် သံတိုင်များ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေမိသည်။ သို့သော် ကျွန်မ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့သော မင်းခန့် မဟုတ်တော့ပေ။ ပိန်ချောင်ပြီး မျက်တွင်းဟောက်ပက်ဖြင့် ဘဝကို လက်လျှော့ထားသော လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်မကို မြင်သည့်အခါ နာကျင်စွာ ပြုံးပြသည်။ "နှင်း... နေကောင်းတယ် မဟုတ်လား၊ ခွဲစိတ်မှုက အောင်မြင်တယ် ဆိုတော့ ကိုယ် ဝမ်းသာပါတယ်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ သူ၏ အသံမှာ အားအင် ကင်းမဲ့နေသည်။

ကျွန်မသည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိသည်။ ကျွန်မ၏ အငြိုးက သူ့ကို ထောင်ထဲသို့ ပို့ခဲ့ရုံသာမက၊ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အနာဂတ် အားလုံးကို ပြာဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မကို ဘယ်သောအခါမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ပါ။ ထိုအချက်ကပင် ကျွန်မကို ပို၍ နာကျင်စေသည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် မင်းခန့်ရယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို မယုံခဲ့မိဘူး" ဟု ကျွန်မ ပြောသည့်အခါ သူက ခေါင်းယမ်းပြသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး နှင်းရယ်... အားလုံးက ကိုယ့်အမှားတွေပါ။ ကိုယ်က နှင်းကို အမှန်အတိုင်း မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ခဲ့လို့ နှင်း ဒီလို ထင်သွားတာ ကိုယ် နားလည်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ"

မင်းခန့်သည် ထောင်ထဲတွင် ရရှိထားသော ရောဂါဝေဒနာများကြောင့် နောက်ထပ် သုံးလခန့်သာ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ သူ ကွယ်လွန်သွားသည့်နေ့က မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် သူ၏ အုတ်ဂူရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း ကျွန်မတို့၏ အတိတ်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။ ကျွန်မတွင် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး ရခဲ့သော်လည်း ထိုအသက်ကို ပေးခဲ့သူကိုတော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့မိပြီ။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် အငြိုးများ မရှိတော့သော်လည်း၊ ထိုနေရာတွင် ထာဝရ ပျောက်ကွယ်မသွားနိုင်သော "နောင်တ" ဆိုသည့် အဆိပ်အတောက်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မိန်းမတစ်ယောက်၏ အငြိုးသည် တောင်တစ်တောင်ကို ပြိုကျစေနိုင်သော်လည်း၊ ထိုပြိုကျမှုအောက်တွင် သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း နစ်မွန်းသွားတတ်သည်ကို ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်မတို့ မြင်တွေ့နေရသော အမှန်တရားများသည် အစစ်အမှန် မဟုတ်တတ်ကြပေ။ သံသယနှင့် အမုန်းတရားတို့ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချမိသည့်အခါ ပြန်လည် ပြင်ဆင်၍ မရနိုင်သော ဆုံးရှုံးမှုများကိုသာ ရရှိတတ်သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝမှာတော့ နှမြောတသခြင်းများဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရလေပြီ။

နောင်တဆိုသည်မှာ ရှေ့ဆောင်၍ မရနိုင်ဘဲ အမြဲတမ်း နောက်မှသာ လိုက်လာတတ်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖော်တစ်ဦး ဖြစ်ပါတော့သည်။