သပြေကုန်းရွာက ဦးဖိုညို
သပြေကုန်းရွာက ဦးဖိုးညို
ဦးဖိုးသာက ယောက္ခမတွေပိုင်တဲ့ လယ်ယာတွေကို ဇောက်ချလုပ်ကိုင်ရင်း အိမ်ထောင်ဦးစီးပီသခဲ့သူ။ ဒေါ်အေးသန့်ကတော့ ရိုးသားအေးဆေးတဲ့ သပြေကုန်းရွာသူစစ်စစ်ပေါ့။ သူတို့ အိမ်ထောင်သက် ငါးနှစ်မှာ သားလေး မြင့်ကျော်ကို ရခဲ့ပြီး နောက်ထပ် သုံးနှစ်အကြာမှာ သမီးလေး မရွှေအိကို ထွန်းကားခဲ့တယ်။ သူတို့မိသားစုလေး လယ်ကန်သင်းပေါ်မှာ စုစုစည်းစည်း စားသောက်နေကြတာကို မြင်တိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုနဲ့အတူ နာကျင်မှုတစ်မျိုးက အမြဲတွဲလျက် ပါလာတတ်ပါတယ်။
ဒါကို ဘယ်သူမှမသိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိစေချင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အေးသန့်ကို ဦးဖိုးသာနဲ့ မညားခင်ကတည်းက တိတ်တခိုး ချစ်ခဲ့ရသူပါ။ အေးသန့်ရဲ့ မျက်ဝန်းကြည်ကြည်လေးတွေ၊ စကားပြောရင် သိမ်မွေ့တဲ့ အမူအရာလေးတွေကို ကျွန်တော် မြတ်နိုးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူရဲဘောကြောင်မှုနဲ့ ဆင်းရဲနိမ့်ပါးမှုက "ချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို လည်ချောင်းဝမှာပဲ တစ်သက်လုံး တစ်ဆို့နေစေခဲ့တယ်။ သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့က ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖိုးသာကို ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးခဲ့ပြီး အေးသန့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး ကြိတ်ပြုံး ပြုံးခဲ့ရတယ်။
"ကိုဖိုးညို... ဒီနေ့ လယ်ထဲမဆင်းဘူးလား"
အေးသန့်ရဲ့ ခေါ်သံကြောင့် ကျွန်တော့်အတွေးတွေ ပြတ်တောက်သွားတယ်။ သူက ထမင်းချိုင့်ကလေးဆွဲပြီး လယ်ထဲကို လာနေတာ။ နေရောင်ခြည်က တိမ်တိုက်တွေကြားထဲ တစ်ချက်တစ်ချက် ပြူထွက်နေတဲ့ မွန်းတည့်ချိန်ပေါ့။
"ဆင်းတာပေါ့ အေးသန့်ရဲ့... ဒီနေ့ ဖိုးသာတို့ လယ်ဘက်ကို ခဏဝင်ကူမလို့"
ကျွန်တော် လေသံကို ထိန်းပြီး ပြန်ပြောလိုက်ရတယ်။ သူမရှေ့ရောက်ရင် ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ပုန်ကန်ချင်နေတာမို့။ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုအရင်းတစ်ယောက်လို ယုံကြည်အားကိုးတဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့ ပြုံးပြတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးနဲ့ အခါးဆုံး အဆိပ်တစ်ခုပါပဲ။
"ကိုဖိုးသာ ရေနွေးကြမ်းလေး ပူတုန်း စားလိုက်ပါတော့"
အေးသန့်ရဲ့ အသံလေးက လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်သွားတယ်။ ဖိုးသာက ခြေလက်ဆေးပြီး အေးသန့်နားကို လျှောက်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြင်နာမှုအပြည့်နဲ့ ကြည့်နေကြတာ။ ကျွန်တော်ဟာ အဲ့ဒီမြင်ကွင်းထဲမှာ မပါဝင်နိုင်တဲ့ ပိုနေတဲ့ လူပိုတစ်ယောက်ပဲ။
"ဒီရေနေ ရေထားအတိုင်းဆိုရင်တော့ လပြည့်ကျော်လောက်ဆိုရင် စိုက်နိုင်မယ်ထင်တယ် အေးသန့်" လို့ ဖိုးသာက ပြောတော့ အေးသန့်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပြန်ပြောရှာတယ်။ "သေချာရဲ့လား ကိုဖိုးသာရယ်... ဟုတ်မှလည်း ပြောပါ၊ တော်ကြာ ကျုပ်က ခောက်စိုက်သမတွေကို ရက်ချိန်းပေးပြီးမှ ကိုယ့်ဘက်က အဆင်မပြေရင် စကားတွေ ပျက်ကုန်ပါ့မယ်"
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တိုင်ပင်နှိုင်းနှိုင်း စကားသံတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ဆူညံနေတယ်။ ကျွန်တော့်မှာလည်း အေးသန့်ကို ပြောချင်တဲ့ စကားတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာပေါ့။ "အေးသန့်... နေပူထဲ အကြာကြီး မနေနဲ့၊ မင်း နေမကောင်းဖြစ်မှာ ငါစိုးရိမ်တယ်" လို့ ဖြစ်စေ၊ "မင်း ပင်ပန်းနေရင် ငါ့ကိုခိုင်းပါ" လို့ဖြစ်စေ ပြောချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဟာ "ကိုဖိုးညို" ဆိုတဲ့ အကိုကြီး အနေအထားနဲ့ပဲ ရပ်နေခဲ့ရတယ်။
အဲ့ဒီနေ့က ဖိုးသာက နေစောင်းတဲ့အထိ ထွန်ဦးမယ်ဆိုလို့ အေးသန့်က အိမ်ပြန်ဖို့ ပြင်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူမနဲ့အတူ ရွာဘက်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေတယ်။ ကျွန်တော် စကားတစ်ခွန်း စပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ရင်ထဲကလာတဲ့ စကားလုံးတွေက လျှာဖျားမှာတင် ပျောက်ရှကုန်တယ်။
"ကိုဖိုးညို... အေးသန့်လေ... တစ်ခါတလေကျရင် ရင်ထဲမှာ မောမောနေတယ်"
သူမက ရုတ်တရက် လှည့်ပြောတော့ ကျွန်တော် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ အေးသန့်၊ နေမကောင်းဘူးလား"
"မသိပါဘူး ကိုဖိုးညိုရယ်၊ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ လယ်အလုပ်တွေနဲ့ဆိုတော့ ပင်ပန်းလို့ ဖြစ်မှာပါ"
သူမက ရယ်ရယ်မောမောပဲ ပြောသွားပေမယ့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ တလိမ့်လိမ့် တက်လာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ "ငါ မင်းကို ဂရုစိုက်ပါရစေ" လို့ ဖွင့်ပြောလိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖိုးသာရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေကို ပြန်မြိုချလိုက်ရပြန်တယ်။ အဲ့ဒီတိတ်ဆိတ်မှုဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
တစ်နေ့မှာ ဖိုးသာက မြို့ကို လယ်ယာသုံးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ သွားရတယ်။ အိမ်မှာ အေးသန့်နဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တဲ့အချိန်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ သူတို့အိမ်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ အေးသန့်က အိမ်ပြင်ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"အေးသန့်... အေးသန့်!"
ကျွန်တော် အပြေးအလွှား သွားကြည့်တော့ သူမ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်က အရမ်းကို ပေါ့ပါးနေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ "ငါ... ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ အေးသန့်" လို့ တိုးတိုးလေး မေးမိတော့ သူမက မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
"ကိုဖိုးညို... ကျုပ်... ကျုပ် မောတယ်... ကိုဖိုးသာကို မပြောပါနဲ့ဦး... သူ အလုပ်ပျက်မှာစိုးလို့"
ဒီလောက်အထိ လင်ကို ငဲ့ညှာတဲ့ အမျိုးသမီး။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မနာလိုစိတ်ထက် သနားစိတ်က ပိုကြီးစိုးသွားတယ်။ "မင်းကလည်း အေးသန့်ရယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ကြည့်ပါဦး" လို့ ကျွန်တော် ငေါ့သလိုလို ပြောမိပေမယ့် မျက်ရည်တွေက ဝဲနေပြီ။
အဲ့ဒီညက ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်ပြီး တစ်ညလုံး ပြုစုပေးခဲ့တယ်။ သူမ သတိပြန်ရလာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာ။ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညဥ့်နက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက စကားတွေကို ထုတ်ပြောဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပါပဲ။ "အေးသန့်... တကယ်တော့ ငါ မင်းကို..." ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက အိပ်မက်ထဲမှာတောင် "ကိုဖိုးသာ... သားလေး မြင့်ကျော်..." လို့ တိုးတိုးလေး ယောင်နေရှာတာကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျွန်တော့်စကားတွေဟာ လေထဲမှာပဲ ကွယ်ပျောက်သွားရပြန်တယ်။
ကျွန်တော်ဟာ သူမဘဝရဲ့ အရေးပါတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခွင့်မရှိမှန်း သိသာလွန်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်ခြင်းဟာ သူမအတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပဲ ဖြစ်သွားနိုင်တာကိုး။
ဗွက်အိုင်တွေ၊ ချိုင့်ခွက်တွေကြားမှာ လှည်းကို အတင်းမောင်းနေရတယ်။ အေးသန့်က ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သူမရဲ့ လက်ကလေးတွေက အေးစက်နေပြီ။
"ကိုဖိုးညို... ကျုပ်... ကျုပ် မမီတော့ဘူး ထင်တယ်"
"မဟုတ်တာ အေးသန့်ရယ်၊ မင်း ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး... ငါ ရှိတယ်လေ... ငါ မင်းကို ကယ်မှာပါ"
ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပြီး ပြောနေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက မိုးရေတွေနဲ့အတူ ရောထွေးစီးကျနေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ သိက္ခာတွေ၊ သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်တွေ၊ လူမှုရေးတွေကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။
"အေးသန့်... ငါ မင်းကို တစ်သက်လုံး ချစ်ခဲ့တာ... မင်းကို တစ်ခါမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး... ငါ့ကို ထားမသွားပါနဲ့ဦး... ငါ မင်းကို ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်"
ကျွန်တော် ရင်ထဲရှိသမျှ အကုန်ဖွင့်ချလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမဆီက ပြန်ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
"သိ... သိပါတယ် ကိုဖိုးညို... ကိုဖိုးညိုရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ကတည်းက ကျုပ် သိနေခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့... ကျုပ်က ကိုဖိုးသာရဲ့ ဇနီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီလေ... ကိုဖိုးညိုရဲ့ စေတနာတွေကို... ကျုပ် အကြွေးအဖြစ်နဲ့ပဲ ယူသွားပါရစေတော့..."
သူမရဲ့ အသံက တိုးသွားတယ်။ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကလေးက တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲသွားတယ်။ မိုးသံတွေကြားမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူမ သိနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော် မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းတွေကို သူမ သိနေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ဖွင့်ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သူမက ထွက်ခွာသွားဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
လူတွေက ကျွန်တော့်ကို "သပြေကုန်းရွာက ဦးဖိုးညို" လို့ သိကြတယ်။ လူပျိုကြီး ဇာတာပါသူ၊ တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်း နေသွားသူလို့ ပြောကြတယ်။ ဘယ်သူမှ မသိတာကတော့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ အေးသန့်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အုတ်ဂူကို တည်ဆောက်ထားတယ်ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော် လယ်ကန်သင်းပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း နောင်တတွေက တလှိုင်းပြီး တလှိုင်း တက်လာတတ်တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က... လယ်ထဲမှာ သူတို့လင်မယားကို ငေးကြည့်နေခဲ့တဲ့နေ့က... ဒါမှမဟုတ် ရွာပြန်လမ်းမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့တဲ့နေ့က... ကျွန်တော်သာ သတ္တိရှိရှိ ဖွင့်ပြောခဲ့ရင် ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားမလဲ။
ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာ အချိန်ကိုက်မှ ဖြစ်တည်တာမျိုးပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်က အချိန်ကိုက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အမြဲတမ်း နောက်ကျနေခဲ့တယ်။ ဖွင့်မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းတွေဟာ တစ်ခါတလေမှာ အနှစ်သာရ ရှိသယောင်ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ နာကျင်စရာ အကောင်းဆုံး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော် အေးသန့်ကို လွမ်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအလွမ်းက ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိတဲ့ အလွမ်းမျိုး။ သူမရဲ့ ပြာကို ငဝန်မြစ်ထဲ မျှောလိုက်တဲ့နေ့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုလည်း တစ်ပါတည်း မျှောလိုက်သလိုပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အသက်မဲ့နေတဲ့ ရုပ်အလောင်းတစ်ခုလို သပြေကုန်းရွာမှာ ရှင်သန်နေရဆဲ။
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာ လယ်ကန်သင်းဘေးက ရေကြည်ကွက်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတယ်။
"အေးသန့်... မင်း သိနေခဲ့တာပဲနော်... ငါ့ကို ဘာလို့ တစ်ခါမှ ထုတ်မပြောခဲ့တာလဲ..."
လေပြေကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သပြေပင်တွေကြားကနေ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာလည်း ဒီစကားလုံးလေး သုံးလုံးကပဲ ကြီးစိုးနေလိမ့်မယ်။ "ဖွင့်မပြောဖြစ်ခဲ့သော ချစ်ခြင်း" တဲ့။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို ချစ်နေကြောင်း ဖွင့်ပြောဖို့ အချိန်ဆွဲမနေပါနဲ့။ သင့်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုဟာ တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ နားလည်မှုလွဲခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ သင့်အတွက်တော့ တစ်သက်စာ နောင်တ ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ပွင့်လင်းခြင်း မရှိတဲ့ ချစ်ခြင်းဟာ သေဆုံးနေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်နဲ့ တူပါတယ်။