အချစ်ကြီးသူရဲ့ နာကျဉ်မှု
အချစ်ကြီးသူရဲ့ နာကျဉ်မှု
နေရောင်ခြည်က သုသာန်မြေပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ကျရောက်နေသည်။ လေထုထဲတွင် ဖုန်မှုန့်နံ့နှင့်အတူ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တူးဆွထားသော မြေကြီးနံ့တို့က ရောယှက်နေသည်။ ဒီနေ့က ဒေါ်အေးကြည်ကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ရမည့်နေ့။ ကျွန်တော်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း လူအုပ်၏ နောက်နားကနေ ငြိမ်သက်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ အသက် နှစ်အရွယ် ဒေါ်အေးကြည်သည် လူကြီးရောဂါဖြင့် အေးအေးချမ်းချမ်းပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျွန်တော်တာဝန်ကျနေသည့် ရွာကလေးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆရာမလေး မအေးပုံ၏ မိခင်လည်း ဖြစ်သည်။
ရွာအသုဘ ထုံးစံအတိုင်း အလောင်းကို သင်္ချိုင်းတွင် ထားသည်။ ခုနစ်ရက်ပြည့်မှ ရွာထဲကလူတွေ အသုဘလိုက်ပို့မည်ဆိုကာ ရွာပြင်သုသာန်ကို စုရုံးရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သုသာန်ဇရပ်ပေါ်တွင် သံဃာတော်များထံမှ သရဏဂုံတင်ကြသည်။ တရားနာနေစဉ်အတွင်း ကျွန်တော့်စိတ်တွေက လွင့်ပျံနေမိသည်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီရွာကလေးကို ရောက်လာခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေး။ မြို့ပြ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများ၊ နာကျင်စရာ အတိတ်များမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လို၍ နယ်ဝေးက ဤရွာကလေးသို့ ဆရာအဖြစ် လာရောက်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း နာကျင်မှုဆိုသည်မှာ အရိပ်ပမာ ကျွန်တော့်နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေဆဲပင်။
တရားနာပြီးနောက် အလောင်းကို မြေမြှုပ်ရန် ပြင်ကြသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသံများ၊ မြေကျင်းထဲသို့ မြေကြီးများ ကျရောက်သွားသည့် တဗုန်းဗုန်းအသံများက ရင်ကို နင့်စေသည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လူ့ဘဝ၏ မမြဲခြင်းတရားကို ဆင်ခြင်မိသည်။ ချစ်သူ၊ ခင်သူ၊ မိခင်၊ ဖခင်... အားလုံးသည် တစ်နေ့တွင် ဤကဲ့သို့ပင် မြေကြီးအောက်သို့ ရောက်သွားကြရမည်သာ။ ဒေါ်အေးကြည်၏ မိသားစုဝင်များ ငိုကြွေးနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်မိသည်။ ထိုစိုးရိမ်မှုမှာ အခြားသူအတွက်မဟုတ်၊ အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အသက် နှစ်အရွယ် ဦးလေးအောင်အတွက် ဖြစ်သည်။
ဦးလေးအောင်သည် ဒေါ်အေးကြည်၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က ချော်လဲပြီးနောက် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားသည်ကို သူသိပါသလား၊ မသိဘူးလား ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ တပ်အပ်မပြောနိုင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တစ်ခါတရံ သတိမေ့လျော့နေတတ်ပြီး စကားကိုလည်း ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အသုဘကို လိုက်မပို့နိုင်ဘဲ အိမ်တွင်သာ အစောင့်များနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရရှာသည်။
ကျွန်တော်သည် လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်ကာ ရွာထဲသို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ နေက တဖြည်းဖြည်း စောင်းလာပြီ။ စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်မျိုးကြီး လေးလံနေသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝကလည်း ဒီရွာကလေးမှာ အခြေချနေထိုင်ရင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကြားထဲ နစ်ဝင်နေသလိုပင်။ မြို့က ချစ်သူနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ရသည့် ဒဏ်ရာ၊ မိသားစုက အမွေဖြတ်စွန့်ပစ်ခဲ့သည့် နာကျင်မှု... အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ ဒေါ်အေးကြည်ကို မြေမြှုပ်လိုက်ရသလို ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေကိုလည်း တစ်စစီ မြေမြှုပ်ပစ်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော် အသုဘပို့ပြီးအပြန် ရွာထဲက ဈေးဆိုင်ကလေးကို ဝင်ခဲ့သည်။ ညစာအတွက် တစ်ခုခု ဝယ်ရမည်။ ဆိုင်ထဲတွင် ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နှင့် နောက်ဆုံး ဘဲဥနှစ်လုံး ဝယ်လိုက်သည်။ ညစာကို ဘဲဥချက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်လုံးက ညစာအတွက်၊ တစ်လုံးက နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာအတွက်။ မန်ကျည်းမှည့်ရည်လေးနှင့် အစပ်ချက်ရန် မဆလာတစ်ထုပ်ပါ ဝယ်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အိမ်ဆိုသည်မှာ အမှန်တော့ ကျောင်းထဲက တဲကလေးသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဆရာအတွက်ဆိုကာ ရွာက ဆောက်ပေးထားသည့် တဲကလေးသည် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း နေရန်အတွက်တော့ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းပါသည်။ သို့သော် ထိုကျယ်ဝန်းမှုကပင် ကျွန်တော့်ကို ပို၍ အထီးကျန်စေသည်ဟု ထင်မိသည်။
နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် ကျွန်တော့်တဲကလေးဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ တဲကလေးသည် တံခါးမရှိသလို ဘာမျှ ပျောက်စရာလည်း မရှိပါ။ ရွာကလေး၏ အေးချမ်းမှုက တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ပို၍ ပေါ်လွင်စေသည်။ သို့သော် အိမ်နားသို့ ရောက်သည့်အခါ ထူးဆူးသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ အိမ်ထဲမှ အိုးခွက်ပန်းကန်သံများ ကြားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟာ... ခွေးတက်ပြန်ပြီလား မသိဘူး”
ကျွန်တော် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်မိသည်။ ရွာထဲက ခွေးလေခွေးလွင့်အချို့သည် တစ်ခါတရံ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ စားစရာ ရှာဖွေတတ်ကြသည်။ ကျွန်တော်သည် မြေကြီးပေါ်မှ တုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တဲပေါ်သို့ အပြေးတက်သွားသည်။
“ဟေ့... ထွက်စမ်း”
ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အခါ ကျွန်တော် ဆတ်ခနဲ တုံ့သွားသည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် လက်ထဲက တုတ်သည်ပင် လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ မီးဖိုချောင်၏ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် အိုးခွက်များကို ဟိုဒီ လှန်လှောရှာဖွေနေသည်။
“ဘယ်... ဘယ်သူလဲ”
ကျွန်တော် အသံကို ထိန်းကာ မေးလိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ်နှင့် တုန်ယင်နေမိသည်။
“ဆရာလေး... ကျွန်တော်ပါဗျ”
ထိုအသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ကျွန်တော် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။ အလွန် ရင်းနှီးနေသော အသံဖြစ်သည်။
“ဟာ... ဦးလေးအောင်... ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ မီးဖိုထဲမှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ”
ကျွန်တော် အလန့်တကြား မေးမိသည်။ ဦးလေးအောင်သည် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေရမည့်သူ မဟုတ်ပါလား။ လမ်းပင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်သည့်သူက ကျွန်တော့်ကျောင်းအိမ်ဆီသို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း။
“ဆရာလေးရာ စကားများလိုက်တာ... ထမင်းဆာလို့... ထမင်းလိုက်ရှာနေတာ”
ဦးလေးအောင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့် ပြောသည်။ သူ့မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေသလိုရှိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
“ထမင်းမချက်ရသေးဘူးဗျ။ ဦးလေးအောင်က ဘယ်လိုဖြစ်လို့... အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား”
“ဆရာကလည်း စကားများလိုက်တာ... ထမင်းချက်မှာ ချက်တာမဟုတ်ဘူး... ဗိုက်ဆာပါတယ်ဆိုမှ”
ဦးလေးအောင်က ကလေးတစ်ယောက်လို ဂျီကျနေသည်။ ကျွန်တော့်မှာ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူ့ကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ဦးလေးအောင်သည် ကျန်းမာစဉ်ကလည်း ကျောင်းကို မကြာခဏ လာတတ်သည်။ ကျွန်တော်နှင့် စကားလက်ဆုံ ကျတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ ရောက်လာပုံက လွန်စွာ ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ အိပ်ရာထဲလဲနေသူကို အိမ်စောင့်များက လွှတ်ပေးလိုက်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူ ခိုးထွက်လာခြင်းလော။
ကျွန်တော်သည် ဆန်ဆေးကာ ထမင်းချက်ရန် ပြင်ရတော့သည်။ စိတ်ထဲတွင်တော့ စိုးရိမ်စိတ်က တဖွားဖွား။
“ဦးလေးအောင် အပြင်မှာ အေးအေးဆေးဆေးနေဦးနော်”
“ကျုပ် အိပ်ချင်တယ်ဗျာ... အိပ်ဦးမယ်... ထမင်းကျက်ရင် နှိုးလိုက်”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဦးလေးအောင်သည် ကျွန်တော့် အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်ကာ လှဲအိပ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်မှာ ထမင်းအိုး တည်ထားခဲ့ပြီး နောက်ဖေးမှ ဆင်းကာ အသုဘအိမ်သို့ အပြေးသွားရတော့သည်။
“အေးပုံ... ဟဲ့ အေးပုံ”
အသုဘအိမ်သို့ ရောက်လျှင် ရောက်ချင်း ကျွန်တော် အော်ဟစ်ခေါ်လိုက်သည်။ မအေးပုံသည် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ထွက်လာသည်။
“ဆရာလေး... ဆရာလေး... အဖေ ပျောက်သွားလို့ လုပ်ပါဦး”
မအေးပုံ၏ စကားကြောင့် ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“အေး... အဲဒါ ပြောဖို့ လာတာ။ နင့်အဖေ ငါ့အိမ်ကို ရောက်နေတယ်”
“ဟင်... ဟုတ်လား... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဆရာလေးအိမ်ကို ရောက်သွားတာလဲ။ အဖေက လမ်းတောင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်တာကို”
မအေးပုံသည် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသာမက ဘေးနားရှိ ဆွေမျိုးများပါ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
“ငါလည်း မသိဘူး... အသုဘပို့ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မီးဖိုထဲမှာ သူ့ကို တွေ့တာပဲ။ ထမင်းဆာလို့ဆိုလို့ ငါတောင် ထမင်းချက်ပေးနေရတယ်။ အခု ငါ့အိပ်ရာထဲမှာ အိပ်နေတယ်”
လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် နားမလည်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်လလုံးလုံး အိပ်ရာထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲနေခဲ့သော လူမမာတစ်ယောက်သည် ယနေ့မှ မည်သို့သော ခွန်အားများဖြင့် ကျောင်းအိမ်အထိ လမ်းလျှောက်သွားနိုင်ခဲ့သနည်း။ သုသာန်သို့ လူအားလုံး ရောက်နေချိန်တွင် အိမ်စောင့်အချို့ ကျန်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ မသိလိုက်ဘဲ ဦးလေးအောင် မည်သို့ ထွက်သွားခဲ့သနည်း။ ဒါက အံ့သြစရာထက် ပိုနေသည်။
ကျွန်တော်နှင့်အတူ မအေးပုံ၊ သူမ၏ အစ်ကို ဖိုးသာထူးနှင့် ဆွေမျိုးအချို့ လိုက်လာကြသည်။ ကျွန်တော့်တဲကလေးသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဦးလေးအောင်သည် ကျွန်တော့်အိပ်ရာထဲတွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်မောကျနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ဖြူဖျော့လွန်းလှသည်။
“အဖေ... အဖေ...”
မအေးပုံက သူမအဖေကို ညင်သာစွာ နှိုးလိုက်သည်။ ဦးလေးအောင်က ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ အရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ဟေ... အေးပုံတို့ပါလား”
“အဖေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဆရာ့ဆီ ရောက်လာတာလဲ။ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မသိအောင် ဘာလို့ ထွက်လာတာလဲ”
မအေးပုံက ဝမ်းနည်းတကြီး မေးသည်။ ဦးလေးအောင်ကတော့ ဘာကိုမှ မသိသလို မျက်နှာပေးနှင့်...
“ဒီလိုပဲ... လမ်းလျှောက်လာတာပေါ့။ ငါ ဆရာလေးနဲ့ စကားပြောချင်လို့ လာတာ”
“လာပါ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။ အိမ်မှာ အဖေ့ကို စောင့်နေကြတာ”
“မပြန်သေးဘူး... ဆရာနဲ့ ထမင်းစားဦးမယ်”
ဦးလေးအောင်က ခေါင်းမာနေသည်။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကာ မျက်ရိပ်ပြသည်။ သူသည် ကျွန်တော်နှင့် စားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
“ဆရာက ဘာမှ မချက်ရသေးဘူး။ အိမ်မှာ ချက်ထားပြီးသားတွေ အများကြီးရှိတယ် အဖေ။ အိမ်မှာပဲ စားရအောင်နော်”
“ငါ ဆာနေပြီလို့ ပြောနေတယ်လေ”
ဦးလေးအောင်၏ အသံက ကျယ်လောင်လာသည်။ ကျွန်တော်က ကြားထဲမှ ဝင်ပြောလိုက်ရသည်။
“ကဲ... ထမင်းအိုးလည်း ကျက်ပါပြီ။ ဦးလေးအောင် အိမ်ပြန်လိုက်သွားပါ။ ကျွန်တော်လည်း အသုဘအိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။ အိမ်မှာပဲ အားလုံးအတူတူ စားကြတာပေါ့”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဦးလေးအောင် ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူသည် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အသုဘအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတွင် ဦးလေးအောင်သည် အားရှိပါးရှိ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း အားလုံးက အံ့သြနေမိသည်။ တစ်လခန့် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေသည်ဟု ပြောလျှင် မည်သူမျှ ယုံမည်မဟုတ်။
အသုဘအိမ်သို့ ရောက်သည့်အခါ ဦးလေးအောင်သည် သားတွေ၊ သမီးတွေ၊ မြေးတွေကြားတွင် ထိုင်ကာ ရယ်ရယ်မောမော ထမင်းစားနေသည်။ သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ လူမမာနှင့်ပင် မတူတော့။ စိတ်ရောကိုယ်ပါ လန်းဆန်းနေသလိုပင်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘေးနားမှ ထိုင်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် မတင်မကျ ဖြစ်နေမိသည်။ လူတစ်ယောက်သည် ကွယ်လွန်ခါနီးတွင် ဤကဲ့သို့ ခွန်အားများ ပြန်တက်လာတတ်သည်ဟု ကြားဖူးသည်။ ဒါက နိမိတ်တစ်ခုလား။
ထမင်းစားပြီးနောက် ဦးလေးအောင်သည် ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မေးလိုက်သည့် စကားတစ်ခွန်းကြောင့် တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။
“ဟဲ့... အေးကြည်ရော... အေးကြည် ဘယ်ရောက်နေလဲ။ တစ်နေကုန် မတွေ့ပါလား”
ကျွန်တော်တို့ အားလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မအေးပုံ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောနိုင်ကြ။ လူတိုင်းက အသက်ရှူသံကိုပင် ထိန်းထားကြသည်။
“အဖေ... အမေက...”
မအေးပုံ စကားမဆက်နိုင်တော့ဘဲ ငိုချလိုက်သည်။ ဦးလေးအောင်ကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
“ဆရာလေး... ပြောစမ်းပါဦး။ အေးကြည် ဘယ်သွားနေတာလဲ။ ငါ့ကို ပစ်ထားပြီး ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ”
မအေးပုံက ကျွန်တော့်ကို မျက်ရိပ်ပြသည်။ ‘ဆရာပဲ ပြောလိုက်ပါတော့’ ဆိုသည့် သဘော။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်မိသည်။
“ဦးလေးအောင်... ဒီနေ့ပဲ ဒေါ်အေးကြည်ကို အသုဘချလိုက်ပြီလေ။ ခုနကတင် ကျွန်တော်တို့ သင်္ချိုင်းက ပြန်လာတာ”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဦးလေးအောင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံသည် ခြောက်ကပ်ကပ်နှင့် နားမခံသာစရာ ကောင်းလှသည်။
“ဟာ... မဖြစ်နိုင်တာ ဆရာလေးရာ။ မနေ့ကတောင် အေးကြည်နဲ့ ကျွန်တော် ရွာတောင်ပိုင်းမှာ အကြွေးသွားတောင်းသေးတာ။ သူက ကျုပ်လက်ကို ဆွဲပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့တာဗျ။ ကျုပ်ကိုတောင် ပြောသေးတယ်... အောင်ရေ... တို့တွေ အသက်ကြီးပြီ၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လက်တွဲမဖြုတ်ကြေးနော်တဲ့”
ဦးလေးအောင်၏ စကားကြောင့် တစ်အိမ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားကြသည်။ မနေ့ကတောင် အိပ်ရာထဲတွင် သတိလစ်သလို ဖြစ်နေသော ဦးလေးအောင်သည် ဒေါ်အေးကြည်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနေသည်။ ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စ။ သို့သော် ဦးလေးအောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ထိုအရာက အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။
ညသည် ပို၍ မှောင်မိုက်လာသလို ကျွန်တော့်ရင်ထဲက နာကျင်မှုတွေကလည်း ပို၍ ကြီးစိုးလာသည်။ ဦးလေးအောင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မြင်ယောင်မိသည်။ ချစ်လွန်းသူကို ဆုံးရှုံးရသည့်အခါ လူတစ်ယောက်သည် အသိစိတ်ကိုပင် လက်လွှတ်လိုက်ရတတ်သည်။ ဦးလေးအောင်သည် သူ့ဇနီး ဆုံးပါးသွားသည်ကို လက်မခံနိုင်ဘဲ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာတစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေရှာသည်။
ကျွန်တော်သည် ဦးလေးအောင်ကို ကြည့်ကာ သနားမိသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျွန်တော့်ဘဝက ကျိုးပျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထိုညက ကျွန်တော့်ဆီသို့ မြို့မှ ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျွန်တော် မတရား စွပ်စွဲခံထားရသော အမှုအတွက် တရားရုံးသို့ လာရောက်ရန် ဆင့်ခေါ်စာ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့်ဘဝသည် တစ်စစီ ပြိုလဲကျနေပြီ။ အလုပ်ပြုတ်သည်၊ ချစ်သူက တခြားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်သွားသည်၊ မိသားစုက အပယ်ခံရသည်... ယခု တရားရင်ဆိုင်ရဦးမည်။ ကျွန်တော် ဤရွာကလေးတွင် လာရောက် ပုန်းအောင်းနေခြင်းမှာ အားလုံးကို မေ့ပစ်ချင်၍ ဖြစ်သော်လည်း ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို အလွတ်မပေးခဲ့။
ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့မှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ထွက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဦးလေးအောင်သည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ငိုနေသည်။
“အေးကြည်ရာ... မင်းက ငါ့ကို ထားခဲ့တာလား။ မင်းမရှိရင် ငါ ဘယ်လို နေရမလဲ။ ငါ့ဘဝမှာ မင်းပဲ ရှိတာပါ”
သူသည် ယခုမှ အမှန်တရားကို သိရှိသွားပုံရသည်။ ဒေါ်အေးကြည် မရှိတော့ဘူးဆိုသည့် အသိက သူ့ကို ရိုက်နှက်လိုက်သလိုပင်။ ကျွန်တော်သည် သူ့အနားသို့ သွားကာ ပခုံးကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်သည်။
“ဦးလေးအောင်... စိတ်ကို ထိန်းပါဗျာ”
“ဆရာလေး... ကျုပ် အချစ်ကြီးခဲ့တာ မှားသလားဗျာ။ အချစ်ကြီးတော့ နာကျင်ရတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးလား။ ကျုပ်မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး ဆရာလေးရဲ့။ ကျုပ်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားပြီ”
ဦးလေးအောင်၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ကျွန်တော့်ရင်ကို လှံနှင့် ထိုးသလို ခံစားရသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ အချစ်ကြီးသူတွေဟာ အမြဲတမ်း နာကျင်ရတတ်သည်။ ချစ်ခြင်းတရားဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို၊ အဆုံးမဲ့ ချောက်ထဲသို့လည်း တွန်းချနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ထိုညက ကျွန်တော်နှင့် ဦးလေးအောင်သည် အတူတူ ထိုင်ကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတူညီသော နာကျင်မှုများကို ဖလှယ်နေခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော်က ဘဝပျက်နေသူတစ်ယောက်၊ သူကတော့ ကမ္ဘာပျက်နေသူတစ်ယောက်။ ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ လေထုက ပို၍ အေးစက်လာသည်။
ရုတ်တရက် ဦးလေးအောင်က ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက ထူးဆန်းစွာ တောက်ပနေသည်။
“ဆရာလေး... ကျုပ်ကို အေးကြည် ခေါ်နေတယ်ဗျ။ ဟိုမှာ... သုသာန်ဘက်မှာ သူ စောင့်နေတယ်”
“ဟာ... ဦးလေးအောင် မဟုတ်တာ။ ညကြီးမင်းကြီး ဘယ်မှ မသွားပါနဲ့”
ကျွန်တော် တားသော်လည်း ဦးလေးအောင်က နားမထောင်။ သူသည် အင်အားအပြည့်နှင့် အိမ်ပေါ်မှ ပြေးဆင်းသွားသည်။ ကျွန်တော်လည်း နောက်ကနေ အပြေးလိုက်ရတော့သည်။ မအေးပုံတို့ မောင်နှမများလည်း လန့်နိုးလာကာ လိုက်လာကြသည်။
ဦးလေးအောင်သည် မှောင်မည်းနေသော လမ်းအတိုင်း သုသာန်ဘက်သို့ အပြေးသွားနေသည်။ အသက် နှစ်အရွယ် အဖိုးအိုတစ်ယောက် မည်သို့ ဤမျှ မြန်မြန် ပြေးနိုင်သနည်းဆိုသည်မှာ စဉ်းစားမရနိုင်။ ကျွန်တော်တို့ လိုက်သည့်အခါ သူသည် သုသာန်ထဲသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ။
သုသာန်ထဲတွင် ညက တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဦးလေးအောင်သည် ဒေါ်အေးကြည်၏ မြေပုံအသစ်ကလေးရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေသည်။ သူသည် မြေကြီးများကို လက်နှင့် ယက်ထုတ်နေသည်။
“အေးကြည်... ထွက်လာခဲ့လေ။ ငါ ရောက်ပြီ။ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း မထားပါနဲ့”
သူ၏ အော်ဟစ်သံက တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကျွန်တော်တို့ သူ့အနားသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ဦးလေးအောင်သည် မြေပုံပေါ်သို့ မှောက်ရက်လဲကျသွားသည်။
မအေးပုံက အော်ငိုကာ သူ့အဖေကို မထူလိုက်သည်။ သို့သော်...
ဦးလေးအောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အေးစက်နေပြီ။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံသည် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင်တော့ ထူးဆန်းသော ပြုံးယောင်သန်းမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ နာကျင်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်သွားသည့် အပြုံးမျိုး။
နောက်တစ်နေ့တွင်တော့ ဦးလေးအောင်ကို ဒေါ်အေးကြည်၏ ဘေးတွင်ပင် မြေမြှုပ်လိုက်ကြသည်။ ရွာသူရွာသားများကတော့ ၎င်းကို "မခွဲနိုင်မခွာနိုင်သော အချစ်" ဟု ပြောစမှတ် ပြုကြသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထိုအရာသည် "နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသော အချစ်" သာ ဖြစ်သည်။
ဦးလေးအောင် ဆုံးပြီးနောက် ကျွန်တော့်ထံသို့ နောက်ထပ် သတင်းစိုးတစ်ခု ရောက်လာပြန်သည်။ ကျွန်တော့်အပေါ် တရားစွဲထားသော အမှုသည် ပို၍ ဆိုးဝါးလာပြီး ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံး သိမ်းဆည်းခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ဒီရွာကလေးမှာပင် ဆက်နေ၍ မရတော့။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်လို ကြည့်လာကြသည်။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်တဲကလေးထဲတွင် ထိုင်ရင်း ဘဲဥနှစ်လုံးကို ကြည့်နေမိသည်။ မဆလာနံ့က မီးဖိုထဲတွင် ကျန်နေသေးသလိုပင်။ ကျွန်တော်သည် ညစာကို မချက်ရသေး။ ဗိုက်ဆာသော်လည်း စားချင်စိတ် မရှိ။
ကျွန်တော့်ဘဝသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။ အလုပ်၊ မိသားစု၊ အချစ်... အားလုံးသည် ဖုန်မှုန့်များပမာ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်သည် ဦးလေးအောင်ကို အားကျမိသည်။ သူကတော့ သူ့အချစ်အတွက် အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ နာကျင်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အသက်ရှင်လျက်နှင့် ငရဲကျနေရသလို ခံစားရသည်။
ကျွန်တော်သည် အဝတ်အစားအချို့ကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဤရွာကလေးကို နှုတ်ဆက်ရတော့မည်။ ဘယ်ကို သွားရမည်နည်း မသိသော်လည်း ဤနေရာတွင်တော့ ဆက်နေ၍ မဖြစ်တော့။ ကျွန်တော် တဲပေါ်က ဆင်းလာစဉ် မအေးပုံနှင့် တွေ့သည်။
“ဆရာလေး... သွားတော့မလို့လား”
သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းနေသည်။
“အေး... အေးပုံ။ ငါ သွားရတော့မယ်။ မင်းတို့ အဖေနဲ့ အမေကိုတော့ အားကျတယ်ကွာ။ သူတို့က နာကျင်ရပေမယ့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လက်တွဲမဖြုတ်ဘဲ သွားနိုင်ခဲ့ကြတယ်”
“ဆရာလေးလည်း စိတ်ကို တင်းထားပါနော်။ ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေ ပြိုလဲတတ်ပေမယ့် ပြန်ထလို့ ရပါတယ်”
မအေးပုံ၏ စကားကို ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ ခါးသက်နေသည်။ ဘဝဆိုတာ ပြိုလဲသွားဖို့ လွယ်သလောက် ပြန်ထဖို့ကတော့ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။
ကျွန်တော် ရွာပြင်သို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ သုသာန်နားသို့ ရောက်သည့်အခါ ခဏရပ်ကာ ဦးလေးအောင်တို့ ဇနီးမောင်နှံ၏ မြေပုံအသစ်ကလေးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အချစ်ကြီးသူတွေဟာ အမြဲတမ်း နာကျင်ရတတ်သည်။ သို့သော် ထိုနာကျင်မှုကိုပင် တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးနေကြပြန်သည်။ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ ကျိုးပျက်မှုတွေကြားမှာလည်း အချစ်ကြောင့် ရခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုတွေက အကြီးမားဆုံး အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
ဘဝဆိုသည်မှာ တစ်ခါတရံတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုလိုပင်။ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တတ်သည်။ သို့သော် ထိုပျက်စီးခြင်းများကြားတွင် ကျွန်ုပ်တို့ သင်ယူရမည့် သင်ခန်းစာတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ "ဆုံးရှုံးခြင်းကို လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိလျှင် ပိုင်ဆိုင်ခြင်းကိုလည်း မမက်မောသင့်" ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်သည် နောက်သို့ ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ ရှေ့သို့သာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့တွင်တော့ မှောင်မည်းနေသော လမ်းမကြီးက စောင့်ကြိုနေသည်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်သည် လူတစ်ယောက်ကို ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပိုင်ဆိုင်စေနိုင်သလို၊ ထိုကမ္ဘာကြီးကိုပင် တစ်စစီ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်။ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ဆုံးရှုံးခြင်းက အရိပ်ပမာ လိုက်နေသည်ကို မမေ့ပါနှင့်။