အဖြည့်ခံသုညလေးများ

 အဖြည့်ခံသုညလေးများ

“ညီလေးမောင်ဆုံးပြီ ဆရာ”

စံဖေ၏ စကားတစ်ခွန်းက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အပူရှိန်အောက်မှာပင် ကျွန်တော့်ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးသွားရသည်။ ညီလေးမောင်...။ အဖြူအထည်မသိသေးသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ အသက်သည် ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် ကြွေလွင့်သွားရသလား။ ကျွန်တော်က စံဖေကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ညီလေးမောင်ဆိုသည်ထက် ခင်လှ၏သားဟု ပြောလိုက်မှ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဟပ်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ 

ခင်လှ...။ ကျွန်တော့်တပည့်ဟောင်း။ ကျွန်တော်နှင့် ခင်လှကြားတွင် ဖျောက်ဖျက်မရနိုင်သော အတိတ်ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ကြိမ်ချောင်းရွာသို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုပုံရိပ်တို့က ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲ တရစပ် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သုံးမိုင်ခန့်ဝေးသော လမ်းကြမ်းကို ခြေကျင်လျှောက်ရင်း ရင်ထဲက တလှပ်လှပ်တုန်ယင်မှုကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အဖော်လိုက်လာသော ကလေးငယ်၏ ခြေသံထက် ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံက ပိုကျယ်နေသလိုပင်။

ခင်လှတို့အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ကျွန်တော် ခြေလှမ်းတို့ တန့်သွားသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ငိုနေသော ခင်လှသည် ကမ္ဘာပျက်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့။ သူမ၏ ရှေ့တွင်တော့ သားဖြစ်သူ၏ ဓာတ်ပုံလေးနှင့် အင်္ကျီ၊ ပုဆိုးငယ်လေးများကို ဘုရားစင်အောက်တွင် ဖြန့်ခင်းထားသည်။ သူမ၏ အငိုသည် အသံမထွက်တော့ဘဲ ရင်ဘတ်ကြီး တစ်ခုလုံး လှိုက်လှိုက်တက်လာသော ရှိုက်သံများသာ ဖြစ်သည်။

“ဆရာရယ်... သားလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ... ခုတော့ ဘာမှမရှိတော့ဘူး”

သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ပြီး တဟီးဟီးငိုသည်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာစကားမှ ပြောရန် အားမရှိ။ သေခြင်းတရားက လူကို ဒီလောက်အထိ အစွမ်းမဲ့စေမည်ဟု မထင်ခဲ့မိ။ ကျွန်တော်က သူမကို အားတင်းရန်ပြောရင်း အတိတ်က သင်ခန်းစာတစ်ခုကို သတိပေးမိသည်။ လေးတန်းတုန်းက သင်္ချာမှာ သုညရလို့ ငိုပြီး ကျောင်းတိုင်နှင့် ခေါင်းဆောင်ခဲ့သည့် ခင်လှ။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော် ခင်လှကို ပြောခဲ့ဖူးသည့် စကားရှိသည်။

“သုညက တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ နင့်ကို ဘယ်သူပြောလဲ။ ရဲ့ နောက်မှာ သုညကို ထည့်လိုက်ရင် ဖြစ်သွားတာပဲ။ သုညဆိုတာ တန်ဖိုးမရှိတာမဟုတ်ဘူး၊ တစ်စုံတစ်ခုရဲ့ နောက်မှာ အဖြည့်ခံအဖြစ် ရပ်တည်ပေးရတဲ့အခါ တန်ဖိုးက အဆမတန် တက်သွားတာ” ဟု ကျွန်တော် သင်ပြခဲ့ဖူးသည်။

ထိုနေ့က ခင်လှသည် သူမကိုယ်သူမ သုညဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို တန်ဖိုးရှိသော အဖြည့်ခံသုညလေးအဖြစ် ဂုဏ်ယူစေချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ ခင်လှ၏ ဘဝထဲမှ တစ်ခုတည်းသော တန်ဖိုးဖြစ်သည့် သူမ၏သားလေး (သူမ၏ တစ်ဂဏန်းလေး) မရှိတော့သည့်အခါ ခင်လှသည် တန်ဖိုးမဲ့သော သုညအစစ် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီလား။ ကျွန်တော် ခင်လှကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် လေးလံသော ခံစားချက်ကြီးက အိုင်ထွန်းလာသည်။ ဤကလေးငယ်၏ သေဆုံးမှုနောက်ကွယ်တွင် ကျွန်တော် မသိသေးသော အမှန်တရားများ ရှိနေနိုင်သည်ဟု စိတ်ထဲက စိုးရိမ်မိနေသည်။

ခင်လှ၏ အိမ်တွင် သင်္ဂြိုဟ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ကိစ္စတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းမှာ ခင်လှ၏ လင်ယောက်ျား ကျော်စွာ့အကြောင်း ဖြစ်သည်။ ကျော်စွာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က ခင်လှနှင့် သားလေးကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး မြို့တက်ကာ အလုပ်လုပ်မည်ဟုဆိုကာ ပျောက်ချက်သားကောင်းနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ခင်လှခမျာ သားလေးကို တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ကျွေးမွေးခဲ့ရသည်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က ကျော်စွာ ရွာကို ပြန်လာခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် နွမ်းပါးလှသော အဝတ်အစားများဖြင့်၊ မျက်နှာတွင်လည်း အားငယ်စိတ်များ ပြည့်နှက်လျက် ကျွန်တော့်ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက ခင်လှနှင့် ပြန်ပေါင်းချင်ကြောင်း၊ မြို့တွင် အလိမ်ခံရပြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြောင်း၊ အလုပ်အကိုင်ရရန်အတွက် ကျွန်တော့်ထံမှ ထောက်ခံစာ သို့မဟုတ် ငွေကြေးအကူအညီ လာတောင်းခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် ခင်လှ၏ ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့်ရော၊ ကျေးရွာလူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့်ပါ ကျော်စွာ့ကို အလွန်အမင်း ရွံရှာမိခဲ့သည်။ "မင်းလို တာဝန်မကျေတဲ့ကောင်က အခုမှ ပြန်လာပြီး အကူအညီတောင်းရဲတယ်လား" ဟု ကျွန်တော် အပြင်းအထန် နှိပ်ကွပ်ခဲ့သည်။ ကျော်စွာ့ကို ရွာထဲမှ ထွက်သွားရန်နှင့် ခင်လှတို့ဆီ မလာရန် ကျွန်တော် ရွာကလူပျိုခေါင်းများကို ခေါ်ပြီး နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ဒါသည် ခင်လှအတွက် ကျွန်တော်လုပ်ပေးနိုင်သော "တရားမျှတမှု" သို့မဟုတ် "ကလဲ့စားချေပေးမှု" ဟု မှတ်ယူခဲ့သည်။ 

"ခင်လှကို ငါ ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီ" ဟု ထိုစဉ်က ဂုဏ်ယူခဲ့မိသည်။ 

သို့သော် ယနေ့ ညီလေးမောင်၏ အသုဘတွင် ခင်လှကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ တစ်မျိုးဖြစ်လာသည်။ "ကျော်စွာသာ ရှိရင် ခင်လှ ဒီလောက်အထိ အားမငယ်လောက်ဘူး" ဟု တွေးမိသည်။ ညီလေးမောင်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်အမြန် ဆုံးသွားရတာလဲ။ 

"ကလေးက နေမကောင်းတာ ကြာပြီလား ခင်လှ" ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးမိသည်။

ခင်လှက မျက်ရည်သုတ်ရင်း "လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကတည်းက ရင်ကျပ်တာ ဆရာ။ မြို့တက်ပြဖို့ ငွေကလည်း မရှိဘူး။ အဖေဖြစ်သူဆီက အဆက်အသွယ်လေးများ ရမလားလို့ မျှော်ခဲ့သေးတာ။ သူက တစ်ပြားမှလည်း မပို့၊ လာလည်း မကြည့်ဘူး ဆရာရယ်။ သားလေးက အဖေကို တမ်းတရင်း ဆုံးသွားရှာတာ"

ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားသည်။ ကျော်စွာသည် ခင်လှဆီ လာချင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မောင်းထုတ်ခဲ့သည်မဟုတ်လား။ ကျော်စွာတွင် ငွေရှိခဲ့သလား၊ မရှိခဲ့သလား ကျွန်တော် မဝေဖန်ခဲ့မိ။ သူ့ကို "လူယုတ်မာ" ဟု တံဆိပ်ကပ်ပြီး ကျွန်တော် ကလဲ့စားချေခဲ့သည်။ ခင်လှ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများအတွက် ကျွန်တော်က ကျော်စွာ့ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်ခဲ့မိသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ခင်လှအတွက် အကောင်းဆုံးဟု ကျွန်တော် တစ်ထစ်ချ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ 

အသုဘပို့ရန် ပြင်ဆင်နေသည့်အချိန်တွင် ရွာထိပ်မှ လူတစ်ယောက် အမောတကော ပြေးဝင်လာသည်။ ထိုသူမှာ မြို့မှ ပြန်လာသည့် စံဖေ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်အိတ်နှင့် ပါဆယ်ထုပ်လေးတစ်ခု ပါလာသည်။

"ခင်လှ... ခင်လှရှိလား" ဟု သူက အော်ဟစ်မေးမြန်းသည်။ 

ခင်လှက ငိုသံပါကြီးဖြင့် "ဘာလဲ ကိုအေး... သားလေးတောင် မရှိတော့ဘူး။ ဘာလာလုပ်တာလဲ"

ကိုအေးက အသက်ကို လုရှူရင်း "ငါ... ငါ အခုမှ ပြန်ရောက်တာ။ ဒါ ကျော်စွာ မင်းဆီ ပို့ခိုင်းလိုက်တာတွေ။ သူ... သူ မင်းဆီကို လွန်ခဲ့တဲ့ လေးငါးလကတည်းက ပိုက်ဆံတွေ အမြဲပို့တာ။ သူ မြို့မှာ အန္တရာယ်များတဲ့ ကျောက်ကျင်းထဲ ဆင်းလုပ်နေတာ။ မင်းတို့ဆီကို အမြဲစာရေးပြီး ပိုက်ဆံပို့ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကြားထဲက ပို့ပေးတဲ့သူက မင်းတို့ဆီ မရောက်အောင် ဖြတ်စားထားတာ။ အခု အဲဒီလူ ဖမ်းမိတော့မှ ငါ့ကို ကျော်စွာက အတင်းလိုက်ပို့ခိုင်းတာ"

ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ ခင်လှက တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်သည်။ စာအိတ်ထဲတွင် ကျော်စွာ၏ စာတိုလေးများ ပါသည်။ 

"ခင်လှ... ငါ့ကို ဆရာက ရွာထဲ ဝင်ခွင့်မပေးဘူး။ မင်းကိုလည်း တွေ့ခွင့်မပေးဘူး။ ဆရာ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါဟာ တာဝန်မကျေတဲ့ ကောင်ပါ။ ဒါကြောင့် ငါ အဝေးမှာ အလုပ်ကြိုးစားပြီး ပိုက်ဆံရှာမယ်။ သားလေး နေမကောင်းဘူးဆိုတာ ကြားလို့ ငါ ရသမျှ ပိုက်ဆံ အကုန်ပို့ပေးလိုက်တယ်။ ဒီပိုက်ဆံနဲ့ သားကို ဆေးကုပါ။ ငါ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" 

ခင်လှသည် စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ရင်ဘတ်ကို တဗုန်းဗုန်းထုကာ အော်ငိုတော့သည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုင်နေရာမှ မတ်တပ်ထရပ်မိသော်လည်း ခြေထောက်များက အားမရှိတော့။ ကျွန်တော့်ကြောင့်... ကျွန်တော့်ကြောင့်လား။ ကျော်စွာ ရွာကို ပြန်လာတုန်းက ကျွန်တော်သာ သူ့ကို ခင်လှနှင့် တွေ့ခွင့်ပေးခဲ့လျှင်၊ ကျွန်တော်သာ သူ့အကြောင်းကို စုံစမ်းခဲ့လျှင်...။ 

ကျွန်တော်သည် ခင်လှ၏ အဖြည့်ခံသုညဘဝကို မြှင့်တင်ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင်တော့ ခင်လှ၏ ဘဝကို သုညအဖြစ်သို့ ဆွဲချခဲ့သူမှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်၏ အတ္တ၊ ကျွန်တော်၏ အမှားဟု မထင်မှတ်သော စေတနာဆိုး၊ ကျော်စွာ့အပေါ် ထားခဲ့သော မုန်းတီးမှုဖြင့် ကလဲ့စားချေခဲ့ခြင်းတို့က ဖြူစင်သော ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ အသက်ကို နုတ်ယူသွားခဲ့ပြီ။

ထိုညက ကျွန်တော် အိပ်၍မရ။ ခင်လှအိမ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ညီလေးမောင်၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျွန်တော့်ကို တရားစွဲဆိုနေသကဲ့သို့။ ခင်လှသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ သားဖြစ်သူ၏ အဝတ်အစားလေးများကို ပိုက်ကာ ငိုင်နေသည်။ ကျွန်တော် သူမအနားကို သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်းက လေးလံလွန်းနေသည်။ 

မနက်လင်းတော့ ကျော်စွာ ရောက်လာသည်။ သို့သော် သူသည် ကျွန်တော် ထင်သလို နာကျင်မှုဖြင့် အော်ဟစ်နေသူမဟုတ်။ သူသည် သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ ကျော်စွာသည် အိမ်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး သားဖြစ်သူ၏ ရုပ်အလောင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖျံများတွင် ကျောက်ကျင်းတွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့သော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များက အထင်အသား။ 

ကျွန်တော် ကျော်စွာ့အနားကို တိုးသွားပြီး "ကျော်စွာ... ဆရာ... ဆရာ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု တုန်ရီစွာ ပြောမိသည်။

ကျော်စွာက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်းတီးမှုထက် ပိုသော စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများကို ကျွန်တော် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဆရာ့မှာ ပညာတွေ ရှိတယ်နော်... ဆရာက လူတွေကို ဆုံးမတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာ့မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို စာနာတတ်တဲ့ စိတ်မရှိဘူး။ ဆရာ့ရဲ့ မာနနဲ့ ဆရာ့ရဲ့ အထင်အမြင်က ကျွန်တော့်သားကို သတ်လိုက်တာပဲ။ အခု ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး ဆရာ။ ဆရာ ကျေနပ်ပြီလား"

ကျွန်တော့်မှာ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်။ ခင်လှက ကျော်စွာ့ကို ဖက်ပြီး ငိုသည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုမြင်ကွင်းထဲတွင် မရှိသင့်သော ပိုလျှံနေသူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ခင်လှကို ကာကွယ်ပေးသူအဖြစ်မှ သူမ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးသူအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော် ကျော်စွာ့ကို ကလဲ့စားချေခဲ့ခြင်းသည် တကယ်တမ်းတွင်တော့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ကလဲ့စားပြန်ချေမိခြင်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ 

သုည၏ တန်ဖိုးကို သင်ပြခဲ့သော ဆရာတစ်ယောက်သည် ယခုအခါ ဘဝ၏ တန်ဖိုးကို သုညအောက် ရောက်သွားအောင် လုပ်ဆောင်မိသူ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ ခင်လှက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပြီး "ဆရာ... ဆရာ ပြောသလို သုညက တန်ဖိုးရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဖြည့်ခံသုညတွေ အများကြီး စုမိသွားတဲ့အခါ... အဲဒါဟာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတာပဲ ဆရာရယ်" ဟု ပြောလိုက်သည့် စကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလိုပင်။

ညီလေးမောင်ကို သင်္ဂြိုဟ်ပြီးနောက် တစ်ရွာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခင်လှနှင့် ကျော်စွာတို့လည်း ရွာတွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ မြို့သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်မသွားမီ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခွန်းမှ နှုတ်မဆက်ခဲ့ကြ။ ကျွန်တော်သည် သူတို့အတွက် "ဆရာ" မဟုတ်တော့ဘဲ "လူစိမ်း" တစ်ယောက်၊ သို့မဟုတ် "ရန်သူ" တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ကျွန်တော် ကျောင်းတိုင်လေးကို ကိုင်ရင်း ငိုင်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ခင်လှ ခေါင်းနှင့် ဆောင့်ခဲ့သော ထိုကျောင်းတိုင်လေး။ ထိုစဉ်က ခင်လှ၏ နာကျင်မှုကို ကျွန်တော် ဆေးထည့်ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ခင်လှ၏ နာကျင်မှုကိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်သောအခါမှ ကုစားပေးနိုင်တော့မည်မဟုတ်။ 

ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်၏ အသိဥာဏ်ကို အသုံးချကာ လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးမခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင်တော့ ကျွန်တော်သည် အမှားနှင့် အမှန်ကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်းမရှိသော အသိဥာဏ်မဲ့သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ကျော်စွာ့အပေါ် ထားခဲ့သော အာဃာတသည် ခင်လှအတွက် အကာအကွယ်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်အတောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ 

ယခု ကျွန်တော့်ဘဝတွင်လည်း ဘာမှမရှိတော့။ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် နောင်တတို့သာ အဖော်အဖြစ် ကျန်ရစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် အဖြည့်ခံသုညလေးများကို တန်ဖိုးရှိအောင် လုပ်ပေးချင်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ အဆုံးသတ်တွင်တော့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် တန်ဖိုးမဲ့သော၊ အနှစ်သာရမရှိသော သုညတစ်လုံးအဖြစ်သာ မြင်တွေ့နေရတော့သည်။ 

ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် " - = " ဟု ရေးလိုက်မိသည်။ တစ်ထဲက တစ်ကို နုတ်လျှင် သုညကျန်သည်။ ကျွန်တော့်ဘဝထဲမှ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် စေတနာဆိုသော "တစ်" များကို နုတ်လိုက်သည့်အခါ ကျွန်တော့်ဆီတွင် ဘာမှမကျန်တော့ဘဲ သုညသက်သက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဤသုညသည် မည်သည့်ဂဏန်း၏ နောက်တွင်မှ ကပ်၍ မလိုက်နိုင်တော့သော၊ တန်ဖိုးမရှိတော့သော၊ ဖုန်မှုန့်များကြားထဲက သုညတစ်လုံးသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

နောင်တဆိုသည်မှာ နောင်မှရတတ်သည်ဟူသော စကားသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ခါးသီးလွန်းလှသည်။ ကျွန်တော် ကလဲ့စားချေခဲ့မိသော အမုန်းတရား၏ ရလဒ်သည် ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် သွေးစွန်းနေသော နောင်တများအဖြစ်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။ 

သင်ခန်းစာ-

"ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှန်တရားဟု ယူဆထားသော အရာများသည် တပါးသူအတွက် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်မသွားစေရန် သတိပြုပါ။ စေတနာဖြင့် ကလဲ့စားချေခြင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆိုးဝါးဆုံးသော အမှားတစ်ခု ဖြစ်သည်။"