အမှောင်ဖုံးနေသည့် အိမ်

 အမှောင်ဖုံးနေသည့် အိမ်

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ဦး ဇာတ်လမ်းက ရိုးရှင်းခဲ့သလောက် ခိုင်မာခဲ့သည်။ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားဘဝကတည်းက လက်တွဲခဲ့ကြတာ အိမ်ထောင်သက် ငါးနှစ်ကျော်တဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အဖုအထစ် မရှိခဲ့ဖူးပါ။ သီရိက နူးညံ့သည်။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို အမြဲ ဖြည့်ဆည်းပေးတတ်တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပင်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒေါသကြီးတတ်ပြီး မာနကြီးတဲ့သူ တစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ သီရိရှေ့မှာဆိုရင် ကျွန်တော်က ကလေးတစ်ယောက်လို နာခံတတ်သူ ဖြစ်သွားတတ်သည်။ 

"ကို... ကော်ဖီသောက်မလား။" 

သူမရဲ့ ထိုမေးခွန်းလေးကို ပြန်ကြားယောင်မိတိုင်း ရင်ထဲမှာ ဆူးနဲ့ အထိုးခံရသလို ခံစားရသည်။ အခုတော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကော်ဖီနံ့လည်း မရှိတော့သလို၊ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသံလေးလည်း မရှိတော့ပါ။ အိမ်ရှေ့က လမ်းမီးတိုင်လေးက ဝါကျင့်ကျင့် အလင်းရောင်က ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် 

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မခံစားနိုင်ဘူး။ သူမ မရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှာ ကျွန်တော် ရှင်သန်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဆီကို ကမ်းလှမ်းမှုတစ်ခု ရောက်လာခဲ့သည်။ အဲဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်ရှင်၊ သီရိကို တစ်ချိန်က အရူးအမူး ချစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူချမ်းသာကြီး ဦးမင်းထင်ဆီကပါ။ သူက သီရိအတွက် လိုအပ်တဲ့ ကုသစရိတ်အားလုံးကို တာဝန်ယူပေးမယ်၊ နိုင်ငံခြားအထိ ပို့ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ကျွန်တော်က သီရိရဲ့ ဘဝထဲကနေ အပြီးအပိုင် ထွက်သွားပေးရမယ်။ 

ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနတွေ၊ သိက္ခာတွေအားလုံး မြေမှာ ခဏခဏ နင်းခြေခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ "ခင်ဗျား သီရိကို တကယ် ပျော်အောင် ထားနိုင်မှာလား" လို့ ကျွန်တော် မေးမိတော့ သူက "မင်းထက်တော့ ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ထားနိုင်တာ သေချာတယ်" လို့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ဘူး။ သီရိရဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချခဲ့သည်။ သူမ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ကျွန်တော် လူယုတ်မာ အဖြစ် ခံရမှာကို မကြောက်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် နာကျင်ရပါစေ၊ သူမ ကောင်းစားဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ် မဟုတ်လား။ 

"ကို... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ ကျွန်မ ဘာမှားလို့လဲ။" 

သူမရဲ့ မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက 

ဖုန်းတွေ လာရင် မကိုင်တော့ဘူး။ သူမ ပို့တဲ့ စာတွေကို ဖတ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နေခဲ့သည်။ တစ်အိမ်တည်း နေပေမယ့် စိမ်းကားတဲ့ နံရံကြီးတစ်ခု ခြားထားသလို နေခဲ့ကြသည်။ သီရိကတော့ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်တတ်သည်။ အဲဒီအကြည့်တွေကို ရင်မဆိုင်ရဲလို့ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း မျက်နှာလွှဲခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရှိန်တက်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမကို အိမ်ကနေ နှင်ထုတ်တဲ့အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ 

ဒါက ကျွန်တော် သူမကို ပြောခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး စကားပဲ။ သီရိက ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ အဝတ်အစား အိတ်ကလေးကို ဆွဲပြီး အိမ်တံခါးဝမှာ ခဏရပ်နေခဲ့သည်။ "ကို... တကယ်ပဲလားဟင်" လို့ တိုးတိုးလေး မေးတဲ့အခါ ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ အဲဒီနောက် ဦးမင်းထင်ရဲ့ ကားက အိမ်ရှေ့မှာ လာရပ်သည်။ သီရိ ကားပေါ် တက်သွားတာကို လိုက်ကာစလေးကြားကနေ ချောင်းကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခွေခယပြီး ငိုချလိုက်မိသည်။ 

သီရိ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမ နိုင်ငံခြားမှာ ခွဲစိတ်မှု ခံယူဖို့အတွက် ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် အနစ်နာခံခဲ့ရသလဲဆိုတာ။ ဦးမင်းထင်ဆီက ငွေတွေကို ယူဖို့အတွက် ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းထဲက မတရားတဲ့ ကိစ္စတွေကို ခေါင်းခံပေးခဲ့ရသည်။ သူမ ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ ထောင်ထဲမှာ။ သီရိကတော့ ကျွန်တော် သူမကို ပိုက်ဆံအတွက် ရောင်းစားခဲ့တယ်လို့ ထင်နေမှာပါ။ ဦးမင်းထင်ကလည်း အဲဒီလိုပဲ ယုံကြည်အောင် လုပ်ထားခဲ့တာကိုး။ 

ထောင်ထဲမှာ နေရတဲ့ နှစ်တွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငရဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သီရိ အသက်ရှင်နေပြီ၊ သူမ နှလုံးသားက ပြန်ပြီး လှုပ်ရှားနေပြီဆိုတဲ့ အသိလေးနဲ့တင် ကျွန်တော် အသက်ဆက်ခဲ့သည်။ ထောင်က ထွက်လာတော့ ဒီအိမ်အိုကြီးကိုပဲ ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အလင်းရောင်တွေ မရှိတော့ဘူး။ သီရိရဲ့ အသံတွေ မရှိတော့ဘူး။ သူမကတော့ အခုဆို ဦးမင်းထင်နဲ့အတူ ပျော်ရွှင်စရာ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုမှာ ရှိနေလောက်ပါပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုက သူမအတွက် အသက်တစ်ချောင်း ဖြစ်ခဲ့သလို၊ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တစ်သက်စာ အမှောင်ထု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ 

ကျွန်တော် 

အိမ်ပြင်မှာ မိုးတွေ စရွာလာပြီ။ အမိုးက ယိုနေတဲ့ ရေစက်တွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို 'တောက်... တောက်' နဲ့ ကျနေတဲ့ အသံက နာရီသံလိုပဲ။ ကျွန်တော့် ဘဝရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေကို ဒီအမှောင်ဖုံးနေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးသွားတော့မှာပါ။ သီရိ... မင်း ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်တော့မယ့် အမှန်တရား တစ်ခုကတော့၊ မင်းကို မုန်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက မင်းအတွက် ဘုရားသခင်ဆီမှာ နေ့တိုင်း ဆုတောင်းပေးနေခဲ့တာပါပဲ။ မင်းကို နှင်ထုတ်ခဲ့တဲ့ လက်တွေက မင်းကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ဖျက်ဆီးခဲ့တာပါ။ 

နောင်တဆိုတာ ရှိခဲ့ရင်တောင် အဲဒီနောင်တက မင်းကို အသက်ရှင်စေခဲ့လို့ ကျွန်တော် ကျေနပ်ပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အတူတူ နေထိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက်က အဝေးကနေ ငေးကြည့်ရင်း လောင်မြိုက်နေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤအမှောင်ဖုံးနေသည့် အိမ်ကြီးထဲတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပါစေဦးတော့။ သီရိရဲ့ ကမ္ဘာလေး လင်းထိန်နေဖို့အတွက် ကျွန်တော်ကတော့ အမှောင်ထုကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ 

သင်ခန်းစာ - စစ်မှန်သော အချစ်ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် နာကျင်ခံစားရပါစေ၊ ချစ်သူ၏ ဘဝ လှပစေရန်အတွက် မိမိ၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဘဝတစ်ခုလုံးကိုပင် စတေးရန် ဝန်မလေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။