မာယာများတဲ့ မယားငယ်
မာယာများတဲ့ မယားငယ်
ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပါပဲ။ အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း၊ လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ သားသမီးနှစ်ယောက်နဲ့ စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားတတ်တဲ့ ဇနီးသည် ခင်။ အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို အားကျခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာမျိုးက ကိုယ့်လက်ထဲမှာ အရာအားလုံး ရှိနေတဲ့အခါ ပိုလျှံနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို အလိုလို ရှာဖွေမိတတ်ကြတယ် ထင်ပါရဲ့။ အဲဒီ "ပိုလျှံမှု" က မေသူ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးဆီကနေ စတင်ခဲ့တာပါ။
မေသူ့ကို ကျွန်တော် ပထမဆုံး စတွေ့ခဲ့တာက ကုမ္ပဏီရဲ့ ရာထူးတိုးပွဲတစ်ခုမှာ။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးသစ်အဖြစ် ရောက်လာခဲ့တာ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်နေပြီး အပြုံးတွေက အပြစ်ကင်းစင်လွန်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတယ်။ ခင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး တာဝန်ကျေလွန်းတဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ မေသူကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညည်းစီစီ ဖြစ်နေတဲ့ နေ့ရက်တွေကို အရောင်အသွေးသစ်တွေ ဖြည့်ပေးနိုင်တဲ့သူလို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
"ဆရာ... ဒီနေ့ ပင်ပန်းနေပုံရတယ်နော်၊ ကော်ဖီလေး သောက်မလား"
သူမရဲ့ အသံက သိပ်ကို နူးညံ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်ပင်ပန်းမှုတွေကို အဲဒီအသံလေးက ဆေးတစ်ခွက်လို ကုစားပေးနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေထက် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ စကားတွေ ပိုများလာတယ်။ သူမရဲ့ ခက်ခဲတဲ့ ဘဝအကြောင်း၊ သူမကို ကူညီမယ့်သူ မရှိတဲ့အကြောင်းတွေကို မျက်ရည်ဝဲရင်း ပြောပြတတ်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက်ျားမာန်တွေက သူမကို ကာကွယ်ပေးချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ မာယာရဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတယ်။ ခင်နဲ့ ကလေးတွေကို ကြည့်ပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပေမဲ့ မေသူ့ဆီကရတဲ့ "လတ်ဆတ်မှု" ကို ကျွန်တော် မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မေသူက ကျွန်တော့်ကို သူမရဲ့ အရှင်သခင်တစ်ဦးလို ဆက်ဆံတယ်။ "ကိုကို" လို့ ခေါ်တဲ့ အသံနောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ အရာအားလုံးကို မေ့လျော့ပြီး သူမရဲ့ အလိုကျ ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ပဲ စဉ်းစားမိတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ဘဝရဲ့ ချောက်ကမ်းပါးဝကို ရောက်နေပြီဆိုတာကို သိခွင့်မရခဲ့ဘူး။
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ မေသူ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေက ပိုများလာတယ်။ အရင်က "ကိုကို့အနားမှာ ရှိရင် ပြည့်စုံပါပြီ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးက အခုတော့ တိုက်ခန်းကောင်းကောင်း၊ ကားကောင်းကောင်းတွေကို တောင်းဆိုလာတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း သူမကို သနားတာရော၊ စွဲလန်းတာရောပေါင်းပြီး ဖြစ်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။
"ကိုကို့ကို ခင် သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" လို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တကြီး မေးမိတိုင်း သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲပြီး "မေသူက ကိုကို့ကိုပဲ ချစ်တာပါ၊ ဘယ်သူမှ မသိစေရပါဘူး" လို့ ချိုချိုသာသာ ချော့မော့တတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာတယ်။ ခင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို သတိထားမိနေပေမဲ့ သူမရဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ပဲ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တယ်။ ဖုန်းတွေ မကြာခဏ လာတတ်တာ၊ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်တာ၊ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ စိတ်တိုတတ်တာတွေက ကျွန်တော့်အိမ်ထောင်ရေးကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အက်ကြောင်းထင်လာစေခဲ့တယ်။
"ကိုကို... မေသူ့ အစ်ကို အကြွေးတွေ တင်နေလို့တဲ့၊ မေသူ့ကို ကူညီပါဦးနော်"
ဒီလို အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီက ငွေကြေးတွေ အမြောက်အမြား စီးထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်းတွေကိုတောင် ကျွန်တော် လက်စွပ်လက်ဖျား လှည့်စားပြီး သူမအတွက် သုံးစွဲမိတဲ့အထိ ကျွန်တော် မိုက်မဲခဲ့တယ်။ မေသူ့ရဲ့ မာယာက သိပ်ကို နက်နဲတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ သူမအပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေအောင် ဖန်တီးထားခဲ့တာ။
ခင်က တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော့်ရှေ့ကို တိတ်တဆိတ် ရောက်လာပြီး "ရှင် မေသူနဲ့ ပတ်သက်နေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့၊ ကျွန်မ သိနေတာ ကြာပါပြီ" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ နောင်တရမယ့်အစား "မင်း မသိတာတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ငါ့ကို လာမချုပ်ချယ်နဲ့" လို့ ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောခဲ့မိတယ်။ အဲဒီညက ခင်ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာ မေသူ့ရဲ့ အတုအယောင် အပြုံးတွေကပဲ ပိုပြီး တောက်ပနေခဲ့တာကိုး။
အရာအားလုံးက ရုတ်ချည်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်း စစ်ဆေးမှုတွေကနေ ကျွန်တော် ငွေလွဲသုံးစားလုပ်ထားတာတွေ ပေါ်ပေါက်ကုန်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေဟာ တစ်ညတည်းနဲ့ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် အားကိုးရာ ရှာမိတာက မေသူ့ဆီပါ။ ကျွန်တော် ပြဿနာတွေ တက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း၊ အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်ရတော့မှာဖြစ်ကြောင်း သူမကို ပြောပြခဲ့တယ်။ အရင်က နူးညံ့ပျော့ပြောင်းခဲ့တဲ့ မေသူ့ရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော် မမြင်ဖူးတဲ့ အေးစက်စက် အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
"ကိုကို... ဒါက ကိုကို့ဘာသာ ဖြစ်တာလေ၊ မေသူ့ကို လာပြောလို့ ဘာထူးမှာလဲ"
သူမရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရင်ကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမအတွက် ဘာတွေ ပေးဆပ်ခဲ့သလဲ၊ ဘာတွေ စွန့်လွှတ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သူမ လုံးဝ မေ့သွားပုံရတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ ပို့တဲ့စာတွေကို ပြပြီး ပြန်မဖြေတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပေးထားတဲ့ တိုက်ခန်းကို သွားကြည့်တော့လည်း သူမ မရှိတော့ဘူး။
တစ်ဖက်မှာလည်း ခင်က ကျွန်တော့်ကို ကွာရှင်းခွင့် တောင်းလာတယ်။ "ရှင် ရှာခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေကို ရှင်ဘာသာ ဖြေရှင်းပါ၊ ကလေးတွေအတွက်တော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး" တဲ့။ ခင်က ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ မိသားစုကမ္ဘာလေးက ဝုန်းကနဲ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။
အလုပ်မှာလည်း ကျွန်တော့်ကို တရားစွဲဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ကျွန်တော့်ကို ဖယ်ကြဉ်ကုန်ကြတယ်။ တစ်ချိန်က အောင်မြင်ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ အခုတော့ အကြွေးနွံထဲမှာ နစ်မွန်းပြီး ဘယ်သူ့ဆီကမှ အကူအညီ မရတော့တဲ့ ဘဝကို ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။ မေသူ့ဆီက ရခဲ့တဲ့ "ချစ်ခြင်း" ဆိုတာက ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ လာတဲ့ မာယာတွေမှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော် လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ ထိုင်ရင်း မေသူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက ကျွန်တော် မသိတဲ့ လူရွယ်တစ်ယောက်နဲ့အတူ ကားအသစ်တစ်စီးပေါ်မှာ ပါလာတာ။ အဲဒီကားက ကျွန်တော် သူမကို ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ ကားမဟုတ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ အပြုံးတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြခဲ့တဲ့ အပြုံးတွေအတိုင်းပဲ။
ကျွန်တော် သူမအနားကို ပြေးသွားပြီး ကားတံခါးကို ခေါက်မိတယ်။ "မေသူ... ကိုကို့ကို ဒီလိုပဲ ပစ်ထားတော့မှာလား"
သူမက မှန်ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ရွံရှာသလို ကြည့်တယ်။ "ရှင့်ကို ကျွန်မက ဘာလို့ ပြန်ကြည့်ရမှာလဲ၊ ရှင့်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလေ။ ရှင် ကျွန်မကို ပေးခဲ့တာတွေက ရှင့်ရဲ့ စေတနာကြောင့် ပေးခဲ့တာပဲ၊ အခု ပြန်တောင်းချင်လို့လား"
ဘေးက လူရွယ်က "မေ... ဒါ ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးတဲ့အခါ သူမက အေးအေးဆေးဆေးပဲ "ဪ... အရင်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုက လူကြီးတစ်ယောက်ပါ၊ အခုတော့ ရူးနေပုံရတယ်" လို့ ဖြေခဲ့တယ်။
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ဘဝကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သတ်လိုက်တာပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမအတွက် သစ္စာရှိခဲ့တဲ့ ဇနီးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်၊ ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြေလှန်ခဲ့တယ်။ အရာအားလုံးက မာယာတစ်ခုအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရတာလား။
ကျွန်တော့်ကို တရားရုံးက ထောင်ဒဏ် အမိန့်ချလိုက်တယ်။ ငွေလွဲသုံးစားမှု၊ လိမ်လည်မှုတွေနဲ့ ကျွန်တော် ထောင်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ထောင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ နေ့ရက်တွေက ငရဲလိုပဲ။ ဘယ်သူမှ လာမတွေ့ကြဘူး။ ခင် လာမလားလို့ မျှော်လင့်မိပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ကို သူမရဲ့ ဘဝထဲကနေ အပြီးတိုင် ဖျက်ထုတ်လိုက်ပြီဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ မိသားစုလည်း မရှိ၊ ချစ်သူဆိုတဲ့သူကလည်း နောက်ဆုံးမှာ ဓားနဲ့ ထိုးသွားခဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ထောင်က ထွက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ဆံပင်တွေ ဖြူကုန်ပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း အိုမင်းရင့်ရော်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ လမ်းပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေမိတယ်။ တစ်ချိန်က ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးရှေ့ကို ရောက်သွားတော့ တခြားသူတွေ နေထိုင်နေကြပြီ။ ကလေးတွေကတော့ ဘယ်မှာမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် တစ်နေ့မှာ ခင်ကို ဝေးဝေးကနေ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမက ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်လာတာ။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်ကထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အလှတရားတွေ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် သူမအနားကို သွားဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သူတို့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။
ကျွန်တော် အခုတော့ မြို့ပြင်က ပလက်ဖောင်းတစ်ခုပေါ်မှာ ညအိပ်ရင်း ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ မေသူ့ရဲ့ မာယာတွေက ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာကြီးတစ်ခု ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသင်ခန်းစာက သိပ်ကို တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်။ ဘဝတစ်ခုလုံးနဲ့ လဲခဲ့ရတာ။
ညဘက်တွေမှာ အိပ်မရတိုင်း ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ မိမိမှာ ရှိပြီးသား အစစ်အမှန် ချစ်ခြင်းကို တန်ဖိုးမထားဘဲ အပြင်ပန်း အလှအပနဲ့ မာယာနောက်ကို လိုက်မိတဲ့အခါ ရရှိလာမယ့် ရလဒ်ကတော့ "အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးခြင်း" ပါပဲ။ မေသူ့ကို ကျွန်တော် မမုန်းတော့ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုကိုပဲ ကိုယ် မုန်းမိတာပါ။
ကျွန်တော်ဟာ အရင်က အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ မာယာတွေရဲ့ သားကောင်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတယ်... "ခင်... ကိုယ် မှားခဲ့တယ်" လို့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားကို ကြားမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ လေထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - အပေါ်ယံ အလှအပနှင့် ချိုသာသော မာယာများသည် ခိုင်မြဲသော အိမ်ထောင်ရေးနှင့် စစ်မှန်သော မေတ္တာကို မည်သည့်အခါမျှ အစားမထိုးနိုင်ဘဲ၊ ခဏတာ သာယာမှုနောက်သို့ လိုက်ခြင်းသည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်စေနိုင်သည်။