မယားငယ်ရဲ့ယုတ်မာမှုခံရတဲ့ မယားကြီး
မယားငယ်ရဲ့ယုတ်မာမှုခံရတဲ့ မယားကြီး
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးဟာ ဒီအိမ်ကလေးထဲမှာတင် အဆုံးသတ်ခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုရှိခဲ့ပါပြီ။ ကိုကိုနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အပြင်လူတွေအတွက်တော့ အားကျစရာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပေါ့။ နူးညံ့တဲ့ နှင်းဆီရနံ့တွေ သင်းပျံ့နေတတ်တဲ့ ကျွန်မတို့ အိပ်ခန်းလေး၊ မနက်ခင်းတိုင်း ကိုကို့အတွက် ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီခါးခါးလေးရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက တစ်သက်လုံး တည်မြဲနေမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာ။ ကိုကိုဟာ ကျွန်မအပေါ် သိပ်ကြင်နာခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းတဲ့ ကျန်းမာရေးကြောင့် စိတ်ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ ဘယ်တော့မှ အသံကျယ်ကျယ် မပြောခဲ့သလို၊ အလုပ်ကပြန်လာတိုင်းလည်း ကျွန်မအတွက် လက်ဆောင်ပစ္စည်းလေးတွေ အမြဲပါတတ်စမြဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေနောက်ကွယ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ခိုအောင်းနေတာကို ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကစပြီး ကိုကို့ဆီကနေ ကျွန်မ မရင်းနှီးတဲ့ ရေမွှေးနံ့တစ်ခု ရလာတယ်။ နူးညံ့တဲ့ ပန်းရနံ့မဟုတ်ဘဲ ပြင်းရှရှနဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ စူးရှရှ ရနံ့မျိုး။ ကျွန်မ မေးမိတိုင်း ကိုကိုက "အလုပ်က ကိစ္စတွေပါ ဟန်နီရယ်၊ ကိုယ် ပင်ပန်းနေပြီ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ကျောခိုင်းအိပ်ပျော်သွားတတ်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းကို ပက်လက်လှန်မထားတော့ဘဲ မှောက်ထားတတ်လာတာ၊ အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေကို ကျွန်မ နှလုံးရောဂါအခံကြောင့် စိတ်မပူစေချင်လို့ ဖုံးကွယ်ထားတာလို့ပဲ အပြစ်ကင်းစွာ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မက ကိုကို့ကို သိပ်ချစ်တာကိုး။ ကိုကို့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မမဟုတ်တဲ့ တခြားအရိပ်တစ်ခု ရှိနေပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားသလိုပဲ။ အဲဒီအရိပ်က "မေ" တဲ့။ ငယ်ရွယ်တယ်၊ လှပတယ်၊ ပြီးတော့ ရက်စက်တတ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။
မေက ကျွန်မတို့အိမ်ထဲကို ဇနီးငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရဲရဲတင်းတင်း ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကိုကိုက သူမကို ခေါ်လာတဲ့နေ့က ကျွန်မ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ "ဟန်နီ... မေက ဒီမှာ ခဏနေလိမ့်မယ်၊ သူ့မှာ နေစရာမရှိလို့ပါ" တဲ့။ ကိုကို့ရဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ မေကတော့ ကျွန်မကို စိန်ခေါ်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ပြီး ဧည့်ခန်းအလယ်မှာ ခန့်ခန့်ကြီး ထိုင်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ငရဲခန်းက စတင်ခဲ့တာပါပဲ။ မေဟာ အိမ်မှာရှိတဲ့ အစေခံတွေကို ကျွန်မထက် ပိုအမိန့်ပေးလာတယ်။ ကျွန်မ အမြတ်တနိုး သုံးစွဲခဲ့တဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ၊ အသုံးအဆောင်တွေကို သူမက ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။
"မမက လူနာပဲ၊ ဒီလို အလှအပပစ္စည်းတွေက မမနဲ့ မလိုက်ဖက်ပါဘူး" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မရဲ့ အဖိုးတန် ရေမွှေးပုလင်းတွေကို မှန်တင်ခုံပေါ်ကနေ ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့တဲ့ မေ့ရဲ့ ပုံရိပ်က အခုထိ မျက်စိထဲက မထွက်ဘူး။ ကိုကိုကလည်း ဒါတွေကို မြင်ရက်နဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာမဲ့မှုက မေ့အတွက်တော့ ပျော်စရာ ပြဇာတ်တစ်ခုလိုပဲ။ ကျွန်မ နှလုံးအောင့်လို့ လဲကျနေချိန်မှာတောင် မေက ရေတစ်ခွက် လာမတိုက်တဲ့အပြင် "သေမလို ဖြစ်နေရင်လည်း
နေရက်တွေ ကြာလာလေလေ မေ့ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေက ပိုပြီး အတောမသတ်နိုင်အောင် ဖြစ်လာလေလေပဲ။ ကိုကို့ကို ကျွန်မနဲ့ စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောနိုင်အောင် သူမက အမျိုးမျိုး ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် ကိုကိုက ဖုန်းမကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း "" ဖြစ်ပြီး ဘာပြန်စာမှ ရောက်မလာတော့ဘူး။ အိမ်မှာ အတူရှိနေရင်တောင် မေက ကိုကို့လက်မောင်းကို ချိတ်ပြီး ကျွန်မရှေ့မှာတင် ရွဲ့ပြတတ်တယ်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ မခံစားနိုင်တော့တဲ့အဆုံး ကိုကို့
"ကိုကို... ဟန်နီ့ကို ဒီလောက်တောင် ပစ်ပယ်ထားရသလား၊ ဟန်နီက ကိုကို့ရဲ့ ဇနီးလေ" လို့ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့မိတယ်။ ကိုကိုက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေမှာ ဂရုဏာအရိပ်အယောင်တောင် မရှိတော့ဘူး။ မေကတော့ ကြားထဲကနေ "မမရာ... ကိုကို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့၊ မမမှာ ရောဂါရှိနေတာကို အကြောင်းပြပြီး ကိုကို့ကို ချုပ်မထားပါနဲ့လား" လို့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလာတယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘဝမှာ ဘာအမှားတွေ လုပ်ခဲ့လို့ ဒီလို ဝဋ်ကြွေးတွေ ခံနေရတာလဲ။ ကိုကို့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ သစ္စာတရားတွေက မေ့ရဲ့ အယုတ်တမာစကားတွေအောက်မှာ ဖုန်မှုန့်လိုပဲ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီ။ ကျွန်မ နှလုံးသားက နာကျင်မှုဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တစ်စစီ ကြွေမွပျက်စီးနေခဲ့ပါပြီ။
တစ်နေ့မှာတော့ မေက ကျွန်မကို ခြံထဲက ဂိုဒေါင်အိုကြီးထဲ ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ ကိုကို အိမ်မှာမရှိတဲ့ အချိန်ပေါ့။ "မမကို ကျွန်မ ပြစရာရှိတယ်" တဲ့။ သူမရဲ့ မျက်နှာက အရင်လို လှောင်ပြုံးတွေ မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်နေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ ဂိုဒေါင်ထဲရောက်တော့ မေက စာအိတ်အထပ်လိုက်နဲ့ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေကို ကျွန်မရှေ့ ချပေးလိုက်တယ်။ "ဒါတွေက ဘာလဲ" လို့ ကျွန်မ တုန်တုန်ရင်ရင် မေးမိတော့ မေက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်တယ်။ "ဒါတွေက ကိုကို့ရဲ့ လောင်းကစားကြွေးမြီတွေနဲ့ လူသတ်မှုတစ်ခုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ အထောက်အထားတွေပါ" တဲ့။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
မေက ဆက်ပြောပြတယ်။ "ကျွန်မက မယားငယ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက ရဲတပ်ဖွဲ့က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အထူးစုံစမ်းရေးမှူးပါ။ ကိုကိုက မမရဲ့ အမည်ပေါက် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရဖို့အတွက် မမကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အဆိပ်ခတ် သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ မမ သောက်နေတဲ့ နှလုံးဆေးတွေထဲမှာ အဆိပ်တွေ ရောထားတာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရလို့ ဆေးတွေကို လဲထားပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ မမကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံခဲ့တာက မမ ဒီအိမ်ကနေ စိတ်နာပြီး ထွက်သွားအောင်၊ ကိုကို့ရဲ့ အန္တရာယ်ကနေ လွတ်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တာပါ။ မမ ဒီမှာ ဆက်နေရင် မမ အသက်အန္တရာယ် ရှိတယ်" တဲ့။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ချာချာလည်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေပါတယ်ဆိုတဲ့ မေက ကျွန်မရဲ့ အသက်သခင် ဖြစ်နေပြီး၊ ကျွန်မ အသက်ထက်ချစ်တဲ့ ကိုကိုက ကျွန်မကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသူတဲ့လား။ မေက သူမရဲ့ လုံခြုံရေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက အဆပေါင်းများစွာ ပိုတိုးသွားခဲ့ရတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ကိုကို့ကို ရဲတွေက ဖမ်းဆီးသွားခဲ့ပါပြီ။ မေကတော့ သူမရဲ့ တာဝန်ပြီးဆုံးသွားပြီမို့ ကျွန်မကို နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ ခြံဝင်းထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မုန်းခဲ့မိတဲ့၊ ယုတ်မာတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတဲ့ မေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကောင်းကင်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ ယောက်ျားကတော့ ကျွန်မရဲ့ အလောင်းပေါ်မှာ အိမ်ဆောက်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပေါ့။ အိမ်ကြီးကတော့ အရင်လိုပဲ ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ ဘယ်တော့မှ အရင်လို ပြန်မနွေးထွေးနိုင်တော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ စေတနာကို အပေါ်ယံ အပြုအမူနဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့၊ တခါတရံမှာ သင့်ကို အနာကျင်ဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်နေသူဟာ သင့်ကို အသက်ပေးပြီး ကာကွယ်နေသူလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။