ယုတ်မာခံရပြီး သေဆုံးသွားတဲ့မိန်းကလေး
ယုတ်မာခံရပြီး သေဆုံးသွားတဲ့မိန်းကလေး
ကျွန်မနာမည်က နွေ။ နွေဦးပေါက်မှာ မွေးခဲ့လို့ အဖေက နွေလို့ အမည်ပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကတော့ နွေဦးလို လန်းဆန်းမနေခဲ့ဘဲ အမြဲတမ်း အေးစက်နေတဲ့ ဆောင်းညတွေလို ခြောက်ကပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ အသက်ထက်ချစ်ရတဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ နာမည်က မင်း။ မောင်လေးက ဆေးကျောင်းတက်နေတာဆိုတော့ ကျွန်မအတွက်ကတော့ သူဟာ ဂုဏ်ယူစရာ အကောင်းဆုံး ရတနာတစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်လုပ်ရင်း မောင်လေးရဲ့ ကျောင်းစရိတ်ကို ရှာပေးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဘဝမှာ နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်ကတော့ ကိုအောင်။ ကိုအောင်က ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူပါ။ သူက စကားပြောရင် သိပ်ချိုတာ။ ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို သူကပဲ နှစ်သိမ့်ပေးတတ်သူပါ။
"နွေ... ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ပြီးရင် နွေ့ကို ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ခိုင်းတော့ဘူး။ နွေ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ" လို့ သူက ကျွန်မလက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးလို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်တာပဲ။ ကိုအောင်က ကျွန်မအတွက်တော့ ခိုလှုံရာ နားခိုရာ စခန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနားခိုရာက ကျွန်မကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေမယ့် မီးတောင်တစ်ခုမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
တစ်ရက်မှာ ကိုအောင်ရဲ့ ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကျွန်မ မတော်တဆ မြင်လိုက်ရတယ်။ လောင်းကစားကြွေးတွေ၊ ခြိမ်းခြောက်စာတွေ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ "ကိုအောင်... ဒါတွေက ဘာတွေလဲ" လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးခဲ့မိတယ်။ သူက ပထမတော့ ငြင်းပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး ငိုခဲ့တယ်။ "နွေရယ်... ကိုယ် မှားသွားတယ်။ ကိုယ် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှုံးထားလို့ပါ။ သူတို့ ကိုယ့်ကို သတ်လိမ့်မယ်။ နွေပဲ ကိုယ့်ကို ကယ်နိုင်တာ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ငရဲတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့ သော့ချက်မှန်း အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
ကိုအောင့်ကို လိုက်လံခြိမ်းခြောက်နေတဲ့သူတွေက သာမန်လူတွေမဟုတ်ဘူး။ မြို့ထဲက နာမည်ကြီး လူမိုက်ဂိုဏ်းကလူတွေ။ သူတို့က ကိုအောင့်ဆီက သိန်းရာနဲ့ချီတဲ့ ကြွေးမြီတွေကို တောင်းနေတာ။ ကိုအောင်က ဘာမှမရှိတော့တဲ့အဆုံး ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက ပြောင်းလဲလာတယ်။ အဲဒီမျက်လုံးတွေထဲမှာ အချစ်ကို မတွေ့ရတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုတွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကိုပဲ တွေ့ရတော့တယ်။
"နွေ... ကိုယ်တို့ သူဌေးကြီး ဦးဘုန်းနဲ့ တွေ့ကြည့်မလား။ သူက ငွေတိုးပေးစားတာတင်မကဘူး၊ လူတွေကိုလည်း ကူညီတတ်တယ်။ နွေသာ ပြောပေးရင် ကိုယ့်ကြွေးတွေကို သူ လျှော့ပေးမှာပါ" တဲ့။ ကျွန်မက အသည်းနုတဲ့သူ၊ ကိုအောင့်ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်တဲ့သူဆိုတော့ ခေါင်းညိတ်မိခဲ့တယ်။ ဦးဘုန်းဆိုတဲ့ လူကြီးက အသက်ငါးဆယ်ကျော်၊ မျက်လုံးတွေက ရမ္မက်ဇောတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့သူ။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အသားစားသတ္တဝါတစ်ကောင်က သားကောင်ကို ကြည့်နေသလိုပဲ။
ကျွန်မတို့ တွေ့ဆုံမှုတွေ များလာတယ်။ ကိုအောင်က ကျွန်မကို ဦးဘုန်းနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာမျိုးတွေ ခဏခဏ လုပ်လာတယ်။ "နွေ... ခဏလေးနော်။ ကိုယ် အပြင်မှာ ဖုန်းပြောလိုက်ဦးမယ်" ဆိုပြီး ထွက်သွားတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်နေမိတယ်။ ကိုအောင်ကို ဖုန်းဆက်ရင်လည်း သူက မကိုင်ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ပြပြီး ပြန်စာ မလာဘူး။ ကျွန်မရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေက ထိပ်ဆုံးကို ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက ကိုအောင်ဟာ ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ကြွေးမြီတွေအတွက် လဲလှယ်စရာ ပစ္စည်းတစ်ခုလို အသုံးချနေတာပဲ။
မောင်လေး မင်း ကတော့ ဘာမှမသိဘဲ သူ့စာမေးပွဲတွေအတွက်ပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက်၊ ပြီးတော့ ကိုအောင်ရဲ့ အသက်ဘေးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေသလို ခံစားနေရတယ်။ တစ်ရက်မှာ ဦးဘုန်းက ကျွန်မကို အတိအလင်း ပြောလာတယ်။ "နင် ငါ့ဆီမှာ တစ်ည လာနေရင် အောင်မင်းရဲ့ ကြွေးမြီအားလုံးကို ငါ ကျေပေးမယ်။ ပြီးတော့ နင့်မောင်လေးရဲ့ ကျောင်းစရိတ်အတွက်လည်း ငါ ထောက်ပံ့ပေးမယ်" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်မ ကိုအောင့်ဆီကို ပြေးသွားပြီး အားလုံးကို ပြောပြခဲ့တယ်။ ကိုအောင်က ကျွန်မကို ဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက "နွေရယ်... ကိုယ့်အသက်ကို ကယ်ပါဦး။ နွေက ကိုယ့်ကို ချစ်တယ်ဆို။ တစ်ညတည်းပါပဲ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူက ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို ပိုက်ဆံနဲ့ လဲဖို့ တောင်းဆိုနေတာလား။
ကျွန်မမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ မောင်လေးရဲ့ အနာဂတ်ကလည်း ရှိသေးတယ်။ မောင်လေးသာ ကျောင်းဆက်မတက်နိုင်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုအောင် အသတ်ခံရရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုရှင်သန်မလဲ။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်ခုတော့ လိုချင်တယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုအောင် ကျွန်မကို တကယ် မုန်းသွားဖို့ပဲ။ သူသာ ကျွန်မအပေါ် သံယောဇဉ် ရှိနေရင် သူ နောင်တရနေမှာစိုးလို့ ကျွန်မကပဲ လူယုတ်မာ အဖြစ် ခံယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီလေ... ကိုအောင်။ ရှင် ကျွန်မကို အသုံးချချင်တယ်မလား။ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင်။ ကျွန်မက ရှင့်ထက် ချမ်းသာတဲ့သူနောက်ကို လိုက်တော့မယ်" လို့ ကျွန်မ ညာပြောလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နာကျင်မှုတွေထက် သက်သာရာရသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။
အဲဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ ကျွန်မ ဦးဘုန်းရဲ့ ဟိုတယ်
နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မဟာ သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲလျောင်းနေခဲ့တယ်။ ဦးဘုန်းကတော့ စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး ကြွေးမြီကျေစာချုပ်တွေကို ပစ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အားတင်းပြီး ထလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက နာကျင်နေပြီ။ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကိုအောင်က အိမ်ရှေ့မှာ စောင့်နေတယ်။ သူက ကျွန်မ လက်ထဲက စာချုပ်ကို မြင်တော့ ဝမ်းသာအားရ လုယူသွားတယ်။ "နွေ... ကျေးဇူးပဲ။ နွေက တကယ်ကို တော်တာပဲ" တဲ့။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို မမြင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မမြင်ဘူး။ သူ မြင်တာက သူ့ရဲ့ လွတ်မြောက်မှုပဲ။
ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက သေလူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးမျိုးပေါ့။ "ကိုအောင်... ရှင် ထွက်သွားတော့။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မမြင်ချင်တော့ဘူး။ ရှင်လည်း ကျွန်မကို မေ့လိုက်တော့" လို့ ပြောပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မောင်လေးအတွက် စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်။ "မောင်လေး... မမ ခရီးဝေး သွားတော့မယ်။ မောင်လေး စာကြိုးစားပါ။ မမရဲ့ စုငွေတွေ အားလုံးကို မောင်လေးအတွက် ထားခဲ့တယ်။ မမကို မေ့လိုက်ပါ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အဆိပ်တွေထက် ပိုပြင်းတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ခံစားနေရပြီ။ အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မ သောက်နေကျ အိပ်ဆေးတွေကို အများကြီး သောက်လိုက်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ မဟုတ်ဘဲ ဒီနာကျင်မှုတွေကနေ ခဏလောက် ဖြစ်ဖြစ် လွတ်မြောက်ချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဦးဘုန်းရဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေကြောင့် အတွင်းကြေ ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ နိုးလာတဲ့အချိန်မှာတော့ အဖြူရောင်
ကျွန်မ ပြုံးမိပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီအပြုံးက အေးချမ်းမှု အနည်းငယ် ပါနေတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူတွေ ဘေးကင်းသွားပြီပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ အသက်... အားလုံးကို ကျွန်မ စတေးခဲ့ပြီးပြီ။ ကျွန်မသာ ဦးဘုန်းဆီ မသွားခဲ့ရင် ကိုအောင် အသတ်ခံရမှာဖြစ်သလို၊ မောင်လေးရဲ့ ပညာရေးလည်း ရပ်တန့်သွားမှာပါ။ ကျွန်မကသာ သူတို့အတွက် အဆိပ်ခွက်ကို သောက်ပေးလိုက်တဲ့သူပေါ့။
"မောင်လေး... ကိုအောင့်ကို မမုန်းပါနဲ့။ ကိုအောင်... မောင်လေးကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းမှာတော့ ကိုအောင်ရဲ့ နောင်တရနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ မောင်လေးရဲ့ ငိုသံတွေကိုပဲ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မ သေဆုံးသွားတဲ့အခါ လူတွေက ကျွန်မကို "ယုတ်မာတဲ့ မိန်းကလေး" လို့ ပြောကြလိမ့်မယ်။ ဦးဘုန်းရဲ့ မယားငယ်အဖြစ် ခံယူခဲ့တယ်လို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်က သူတို့အတွက် အသက်ဆက်စရာ ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ကျွန်မအတွက် လုံလောက်ပါပြီ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဇာတ်ခုံကတော့ ဒီမှာတင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ နွေဦးမှာ မွေးဖွားခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ ချမ်းအေးလှတဲ့ ညတစ်ညမှာ အရာအားလုံးကို စတေးပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသေအလဲ ချစ်ခဲ့ရတဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေက ကျွန်မကို သတ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသေခံမှုကနေ တစ်ဖက်လူတွေအတွက်တော့ ပန်းပွင့်လေးတွေ ပွင့်လာခဲ့ရင် ကျွန်မရဲ့ အရှုံးက တန်ဖိုးရှိသွားမှာပါ။
နောင်တဆိုတာ အဖြစ်အပျက်တွေ ပြီးဆုံးသွားမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပါ။ လူတစ်ယောက်ကို တကယ်ချစ်ရင် သူ့ရဲ့ အသက်နဲ့ သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုတွေကြောင့် တစ်ဖက်လူရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးမသွားပါစေနဲ့။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ဆိုကြပေမဲ့ သိက္ခာမဲ့စွာ စတေးခံရခြင်းကိုတော့ အချစ်လို့ မခေါ်ပါဘူး။ ။