နှောင်ကြိုးများနဲ့ အမေ

 နှောင်ကြိုးများနဲ့ အမေ

ကျွန်မ အသက်ကို ပြန်တွက်ကြည့်မိတော့ လေးဆယ်ကျော်ရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှန်ထဲက မြင်ရတဲ့ ရုပ်သွင်ကတော့ ငါးဆယ်ကျော်၊ ခြောက်ဆယ်နီးပါး အဘွားကြီးတစ်ယောက်လို ရင့်ရော်နေပြီ။ အသားအရေတွေက နေပူထဲမှာ အုတ်သယ်၊ အုတ်စီလုပ်ခဲ့ရတာမို့ မည်းတူးပြီး ကြမ်းတမ်းနေတယ်။ အုတ်ဖိုက အပြန် အုတ်ပို့ကား ခေါင်းခန်းထဲမှာ ငိုက်မြည်းရင်း လိုက်လာမိတာ၊ ဘေးက မိစန်းတင်က လက်မောင်းကို ဖြန်းခနဲရိုက်ပြီး နှိုးလိုက်မှပဲ ကျွန်မ လန့်နိုးတော့တယ်။ အပြင်မှာ မိုးဖွဲလေးတွေက တဖွဲဖွဲကျနေပြီ။ မည်းမှောင်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အလင်းရောင်ကို စုပ်ယူလိုက်သလိုပဲ၊ ညနေငါးနာရီဆိုပေမဲ့ တစ်လောကလုံး မှောင်အတိ ကျနေခဲ့ပြီ။

“မိစန်းတင် ရောက်ပြီဟဲ့၊ ထတော့” လို့ ဝင်းခင်က နှိုးလိုက်တော့ ကျွန်မ ပုခုံးက နာကျင်မှုကို အောင့်ထားရင်း ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ရတယ်။ အိမ်ကို အမြန်ရောက်ချင်တဲ့ဇောက ရင်ထဲမှာ တလှပ်လှပ်။ “အသာလုပ်ပါ ကောင်မရယ်၊ နာလိုက်တာ” လို့ ကျွန်မ ပြန်အော်မိပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေကတော့ အိမ်ဘက်ကို အလိုလို ဦးတည်နေပြီ။ မိစန်းတင်ကတော့ အေးဆေးပဲ။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး “အိမ်က ထွက်မပြေးပါဘူး ဝင်းခင်ရယ်၊ ညည်းကြည့်လိုက်ရင် အမြဲလောနေတာပဲ” လို့ ခနဲ့သလို ပြောရှာတယ်။ သူကတော့ ဘာသိမှာလဲ။ သူ့အိမ်မှာက ရောက်တာနဲ့ စားဖို့ အဆင်သင့်။ ကျွန်မမှာတော့ အိမ်ရောက်မှ ထမင်းချက်ရမှာ။ သမီးနဲ့ သမက်ကလည်း အိုတီ ဆင်းရဦးမှာဆိုတော့ မြေးလေးကို အနောက်ဖက်အိမ်မှာ ခဏအပ်ခဲ့ရတာ။ ကလေးက တစ်နေကုန် ကျွန်မကို မျှော်နေရှာတော့မှာ။

ကျွန်မ လက်အရွတ်ရောင်နေတာကြာပြီ။ အရင်ကတော့ အုတ်တင်အုတ်ချကို အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်နိုင်ပေမဲ့ အခုတော့ ကြိုကြားကြိုကြားပဲ လုပ်နိုင်တော့တယ်။ ဒီနေ့တော့ အလုပ်ရှင် မမထားက လူလိုတယ်ဆိုလို့ မန္တလေးဘက် အုတ်ပို့တဲ့ကားမှာ လိုက်ကူပေးခဲ့တာ။ အုတ်သုံးထောင်ကို ကားပေါ်ကနေ မြေပြင်မှာစီရတာ လူက ပင်ပန်းပေမဲ့ ရလာတဲ့ အပိုဝင်ငွေလေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးမိတယ်။ ဒီငွေလေးနဲ့ မြေးလေးအတွက် မုန့်ဝယ်ပေးရမယ်၊ အိမ်အတွက် ဆန်ဝယ်ရမယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပဲ၊ သူတစ်ပါးအတွက် ရုန်းကန်ရင်းနဲ့ပဲ နေဝင်ချိန်ကို ရောက်ခဲ့ရတာ။ မိုးက ပိုသည်းလာပြီ။ မိစန်းတင်တို့ ဝင်းထဲက ဖြတ်လမ်းအတိုင်း ကျွန်မ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ဒီလမ်းက ခြုံတွေပေါလို့ လူပြတ်ပေမဲ့ လမ်းမကြီးကသွားရင် ရေလျှံနေတာမို့ ဒီဘက်ကပဲ ရွေးလိုက်တာ။ “မိစန်းတင် ငါသွားပြီ၊ မနက်ဖြန် အုတ်ဖိုသွားရင် ငါ့ကို စောင့်ဦး” လို့ လှမ်းအော်ခဲ့ပြီး ကျွန်မ အမှောင်ထဲကို တိုးဝင်ခဲ့တယ်။

အိမ်ထဲကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ စိုထိုင်းထိုင်း အနံ့က နှာခေါင်းထဲကို ဝေ့ခနဲ ရောက်လာတယ်။ သမီးတို့ ချက်ထားခဲ့တဲ့ ထမင်းအိုးကို အရင်ဖွင့်ကြည့်တော့ ထမင်းက သိုးတော့မနေသေးဘူး။ မြေးလေးအတွက် အလယ်သားလေးတွေကို ခပ်ထားလိုက်ပြီး ဘေးက ချွေးစိုနေတဲ့ ထမင်းတွေကိုတော့ ကျွန်မစားဖို့ ဖယ်ထားလိုက်တယ်။ မနက်က ကြော်ထားတဲ့ ငလူးလေး နှစ်ကောင်ရှိသေးတာပဲ၊ ဒါ မြေးလေးအတွက်။ ကျွန်မကတော့ ငပိရည်နဲ့ လက်ဖက်လေးရှိရင် အဆင်ပြေပါတယ်။ အိမ်က မြေစိုက်အိမ်ဆိုတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရေဝင်နေပြီ။ ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတယ်။ ဒီဘဝ၊ ဒီအခြေအနေ၊ ဒီနှောင်ကြိုးတွေကြားမှာ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ရုန်းကန်လာခဲ့တာ ဘယ်နှနှစ်တောင် ရှိသွားပြီလဲ။ ညည်းတွားဖို့ အချိန်တောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။

မိုးသံတွေက အိမ်ခေါင်မိုးကို တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ထုရိုက်နေသလိုပဲ။ အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က ပုံရိပ်တချို့က မိုးရေတွေနဲ့အတူ ပြန်လည် စီးဆင်းလာတယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို အလုပ်ကြမ်းလုပ်နိုင်တဲ့ ဒေါင်ကောင်းကောင်း မိန်းမကြီးလို့ပဲ သိကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကြမ်းတမ်းတဲ့ အပြင်ခွံအောက်မှာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်တဲ့ နာကျင်စရာ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တာကို ဘယ်သူမှ မမြင်ကြဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ကပေါ့။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မမှာလည်း ချစ်ခဲ့ရတဲ့သူ၊ မျှော်လင့်ခဲ့ရတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူ့နာမည်က ‘ကျော်စွာ’ တဲ့။ သူက ကျွန်မကို တကယ်မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာက ဆန်းကြယ်လွန်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းဆိုတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုက သံမဏိတံတိုင်းကြီးလို ခြားနားခဲ့တယ်။

ကျွန်မ သမီးလေး လုံးခင်ကို ကိုယ်ဝန်ရှိစအချိန်မှာ ကျော်စွာနဲ့ ကျွန်မ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု အခြေအနေနဲ့ ကျော်စွာ့ဘက်က ဖိအားတွေကြားမှာ ကျွန်မ လမ်းပျောက်ခဲ့ရတယ်။ ကျော်စွာက ကျွန်မကို သူ့နောက် လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဖျားနာနေတဲ့ အမေနဲ့ မောင်လေးတွေကို ပစ်မထားနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျော်စွာက ကျွန်မကို တစ်ခြားသူနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်လို့ အထင်လွဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းတွေကို မကိုင်တော့သလို၊ ကျွန်မဆီက စာတွေကိုလည်း ဖတ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေနဲ့ ရေးခဲ့တဲ့ စာတွေဟာ သူ့ဆီကို ရောက်ရဲ့သားနဲ့ သူကတော့ “” ပြပြီး ဘာအဖြေမှ ပြန်မပေးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပဲ ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ အဲဒီ နာကျင်မှုက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလိုပဲ။

ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး အမှားက ကျော်စွာ့ကို အမှန်အတိုင်း မပြောပြနိုင်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ သူတစ်ပါးဆီမှာ ငွေချေးပြီး အမေ့ဆေးဖိုးအတွက် ရုန်းကန်နေရတာကို ကျော်စွာက ကျွန်မကို ငွေမက်လို့ လူကုံထံတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ထင်သွားခဲ့တာ။ အဲဒီနေ့က မိုးတွေ ဒီလိုပဲ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေခဲ့တာပါ။ သူ ကျွန်မကို လမ်းခွဲစကား ပြောခဲ့တဲ့နေ့ပေါ့။ “မင်းက ငွေနောက်လိုက်သွားတဲ့ မိန်းမပဲ ဝင်းခင်၊ ငါ့ရဲ့ အချစ်တွေကို မင်း မတန်ဘူး” လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားက အခုထိ ကျွန်မ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။ ကျွန်မမှာ သမီးလေး ရှိနေပြီဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို ဆွဲမထားခဲ့ဘူး။ အဲဒီ မာနနဲ့ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မကို ဒီနေ့အထိ တစ်ကိုယ်တည်း ရုန်းကန်စေခဲ့တာပေါ့။

ညက နက်လာလေ၊ မိုးက သည်းလာလေ။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပြန်ပွင့်လာသလိုပဲ။ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း သမီးလေးနဲ့ မြေးလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်မိတော့ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော နှောင်ကြိုးတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှောင်ကြိုးတွေကပဲ ကျွန်မကို နာကျင်စေခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ကျော်စွာနဲ့ ဝေးခဲ့ရတာလည်း ဒီနှောင်ကြိုးတွေကြောင့်၊ အခုထိ အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်နေရတာလည်း ဒီနှောင်ကြိုးတွေကြောင့်ပဲ။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မတို့ကို ပြန်ဆုံခွင့် မပေးခဲ့ဘူး။ မနှစ်ကပဲ ကျော်စွာ တစ်ယောက် ရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားပြီလို့ သတင်းကြားခဲ့ရတယ်။ သူ ဆုံးခါနီးအထိ ကျွန်မကို အမုန်းကြီး မုန်းသွားခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမှန်တရားကို သိသွားခဲ့တာလားဆိုတာ ကျွန်မ မသိရတော့ဘူး။ အဲဒီ သတင်းကို ကြားရတဲ့နေ့က ကျွန်မ ဘာမျက်ရည်မှ မကျခဲ့ပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အသက်ရှူရတာ ကျပ်သွားခဲ့တယ်။

မနက်ဖြန်ဆိုရင် ကျွန်မ ပြန်ရုန်းကန်ရဦးမယ်။ အုတ်တွေကို သယ်ရဦးမယ်၊ မြေကြီးနဲ့ နပန်းလုံးရဦးမယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းလာဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း မိုးရွာနေခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က ရွာခဲ့တဲ့ အဲဒီမိုးဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို စိုရွှဲစေခဲ့တာ။ တစ်ခါတစ်လေကျတော့လည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အလွန်လှပတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ နှောင်ကြိုးတွေက ကျွန်မတို့ကို ရပ်တည်စေပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း ကျွန်မတို့ရဲ့ အတောင်ပံတွေကို ရိုက်ချိုးပစ်တတ်တယ်။ သမီးလေး လုံးခင်ကတော့ သူ့အဖေ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အခုထိ မသိရှာဘူး။ ကျွန်မလည်း ပြောပြဖို့ စိတ်မကူးတော့ပါဘူး။ အချို့သော အမှန်တရားတွေက ဖုံးကွယ်ထားမှပဲ ပိုပြီး လှပနေတတ်လို့ပါ။

အိမ်ရှေ့က ဝါးကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း အပြင်က မိုးသံကို နားထောင်နေမိတယ်။ မိုးရေစက်တွေက အိမ်ခေါင်မိုးကနေ တစ်ပေါက်ချင်း ကျနေတာဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသွေးတွေ ယိုစီးနေသလိုပဲ။ “ကျော်စွာ… ရှင် ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါစေ” လို့ စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကတော့ ပြန်မဆုံနိုင်တော့တဲ့ မြစ်နှစ်စင်းလိုပါပဲ။ နှောင်ကြိုးတွေက ကျွန်မကို ဒီမြေပြင်မှာ တွဲချည်ထားပေမဲ့ ကျော်စွာကတော့ လွတ်လပ်တဲ့ ကောင်းကင်ကြီးဆီကို ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ ကျန်ခဲ့တာကတော့ မောဟိုက်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နာကျင်နေတဲ့ အတိတ်တစ်ခုပဲ။

မနက်လင်းရင်တော့ ကျွန်မ ပြန်ပြုံးရဦးမယ်။ မြေးလေးအတွက်၊ သမီးလေးအတွက် ကျွန်မက ‘အမေ’ ဆိုတဲ့ တာဝန်ကို ဆက်ထမ်းရဦးမယ်။ ရင်ထဲက ဒဏ်ရာတွေကိုတော့ ဒီမိုးရေတွေထဲမှာပဲ မျှောချလိုက်ပါတော့မယ်။ နှောင်ကြိုးဆိုတာ ချည်နှောင်ဖို့တင် မဟုတ်ဘဲ တစ်ခါတစ်လေမှာတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထိန်းထားဖို့အတွက်လည်း လိုအပ်တာပဲ မဟုတ်လား။ နာကျင်မှုတွေကြားကနေ ကျွန်မ လှပအောင် ရှင်သန်ရဦးမယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်း၊ ကျွန်မ လျှောက်နေတဲ့ ဘဝပဲ။

သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချစ်သည် ပေးဆပ်ခြင်းထက် နားလည်မှုလွဲခြင်းဖြင့်သာ ပြီးဆုံးသွားတတ်ပြီး၊ ကျန်ရစ်သူအတွက် နှောင်ကြိုးများသည် အသက်ဆက်ရန် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သလို တစ်သက်တာ နာကျင်မှုလည်း ဖြစ်စေတတ်သည်။