နောင်တမရသော အပျက်မသမီး
နောင်တမရသော အပျက်မသမီး
ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်က ကိုကို့ကို တွေ့ခဲ့တဲ့နေ့ကစခဲ့တာ။ ကိုကိုက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို သိတယ်။ အမေ့ရဲ့ အလုပ်ကိုလည်း သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ခိုင်ခိုင်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး "ကိုယ် မင်းကို ဒီနွံထဲက ဆွဲထုတ်ပေးမယ်၊ မင်းက ကိုယ်နဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဖြစ်သွားခဲ့ရတာပေါ့။ ကိုကိုက ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဂုဏ်ရှိတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာတဲ့သူ၊ လူချစ်လူခင်ပေါတဲ့သူ။ ကျွန်မကတော့ ရွှံ့နွံထဲက ပန်းတစ်ပွင့်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သူခိုင်းသမျှ၊ သူလိုချင်သမျှ အရာအားလုံးကို ကျွန်မ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာ။
ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် တိတ်တိတ်လေး တွေ့ခဲ့ကြတဲ့ ညတွေဟာ လိပ်ပြာလေးတွေ ပျံဝဲနေသလိုပါပဲ။ လမင်းရဲ့ အလင်းဖျော့ဖျော့အောက်မှာ ကိုကို့ရဲ့ မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း "ကျွန်မကို တကယ်ရော လက်ထပ်မှာလား" လို့ မေးမိတိုင်း သူက ကျွန်မရဲ့ နဖူးကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး နမ်းလေ့ရှိတယ်။ အမေ ရှာကျွေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေထဲက ဖဲ့ပြီး ကိုကို့ရဲ့ စီးပွားရေး အဆင်မပြေမှုတွေမှာ ကျွန်မ ကူညီခဲ့တယ်။ "မင်းက ငါ့ရဲ့ အသက်ပဲ" လို့ သူပြောတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးခဲ့ရတယ်။ အမေကတော့ ကျွန်မကို ခဏခဏ သတိပေးတတ်တယ်။ "သမီး... ပန်းကောင်းကို လိုချင်တဲ့သူက ပန်းကိုပဲ ကြည့်တာ၊ ပန်းအောက်က ရွှံ့ကို ကြည့်တဲ့သူက ပန်းကို တန်ဖိုးထားမှာမဟုတ်ဘူး" တဲ့။ အမေ့စကားတွေကို ကျွန်မ နားမဝင်ခဲ့ဘူး။ အမေက ဘဝနာခဲ့လို့ လူတွေကို မယုံကြည်တာလို့ပဲ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတယ်။
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ ကိုကိုက ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တဲ့သူ၊ ကျွန်မကို ဒီအမှောင်ထဲကနေ ကယ်တင်မယ့် နတ်သားတစ်ပါးလို့ပဲ စွဲမြဲစွာ ယုံကြည်နေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်မိတာပါပဲ။ ကိုကိုဟာ ကျွန်မရဲ့ အမှောင်လောကထဲက တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်လို့ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာထက် သေရမှာကို ပိုကြောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို မတွေးဝံ့စရာ အမှားတွေဆီကို တွန်းပို့တော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကြိုမသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ အမေ့ကိုတောင် မပြောဘဲ ထီးတစ်ချောင်းနဲ့ အပြင်ကို ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ လမ်းကြားလေးထဲမှာ ကိုကို့ကို တွေ့တော့ သူက တကိုယ်လုံး တုန်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေမှာ သွေးစတွေ ပေကျံနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ "ကိုယ်... ကိုယ် မရည်ရွယ်ပါဘူး နုရယ်၊ အဲဒီအန်တီကြီးက ကိုယ့်ကို အတင်းအကြပ် တောင်းနေလို့... ကိုယ် တွန်းလိုက်မိတာ" တဲ့။ ကိုကိုက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး တောင်းပန်တယ်။ "ဒီမှာ ကြည့်... ကိုယ် ရွှေအိတ်ကို ယူခဲ့တယ်၊ ဒါတွေကို ခဏ သိမ်းပေးထားပါ၊ ပြီးရင် ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် ဝေးရာကို ထွက်ပြေးကြမယ်" တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်က အန္တရာယ်ရှိမှန်း သိနေပေမဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ အချစ်က အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို ထောင်ထဲ မဝင်စေချင်ဘူး။ သူ့ကို ကျွန်မလက်ထဲကနေ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။ အမေ့ကိုတောင် မပြောဘဲ အဲဒီရွှေအိတ်ကို ကျွန်မတို့ အိမ်နောက်ဖေးက မြေကြီးထဲမှာ မြှုပ်နှံခဲ့မိတယ်။ မြေကြီးကို တူးနေတဲ့ အချိန်မှာ လက်တွေက တုန်နေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကိုကို့ကို ကယ်တင်နိုင်ပြီဆိုတဲ့ အသိနဲ့ အားတင်းထားခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ အိပ်မက်ထဲမှာ သွေးအိုင်ထဲက အန်တီကြီးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်နေရသလို၊ အမေ့ရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေကိုလည်း ရင်မဆိုင်ရဲခဲ့ဘူး။
နောက်ရက်တွေမှာ ကိုကို့ဆီ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ ပို့ရင်လည်း ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်စာမလာတော့ဘူး။ "ကိုကို အဆင်ပြေရဲ့လား" "နုကို တစ်ခုခု ပြန်ပြောပါဦး" ဆိုတဲ့ စာတွေဟာ အဖြေမရှိတဲ့ လေထုထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့ ရူးမတတ် ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။ သူ ကျွန်မကို ထားခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရဲတွေ ဖမ်းသွားပြီလားဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ တစ်ညချင်းစီကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကျော်ဖြတ်နေခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဟာ ကိုကို့ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ဘဝကိုပါ လောင်းကြေးထပ်လိုက်မိပြီဆိုတာ အဲဒီအချိန်မှာ မသိနားမလည်ခဲ့သေးဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရပ်ကွက်ထဲက သတင်းတွေက ထွက်လာတယ်။ ကိုကို့ကို မြို့ပြင်က ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့အတူ တွေ့လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်း။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကို ဆူးနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းမဆက်နိုင်လောက်အောင် သူ အလုပ်ရှုပ်နေတာ အဲဒီအမျိုးသမီးကြောင့်လား။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို စာတွေ အထပ်ထပ် ပို့ခဲ့တယ်။ "ကိုကို... ဘယ်မှာလဲ၊ နု ကြောက်နေပြီ၊ ပိုက်ဆံတွေလည်း လာယူတော့" လို့ ပြောပေမဲ့ သူကတော့ လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရဲ့ စာတွေကို သူ ဖတ်နေပေမဲ့ ဘာလို့ ပြန်မစာတာလဲ။
ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် အသုံးချခံရတဲ့ သားကောင်သက်သက်ပဲ ဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်က တဇွတ်ထိုး ဆန်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အချစ်ကို ကိုးကွယ်မိတာပါပဲ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို သတ်တော့မယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်မှာ မသိခဲ့ဘူး။ အမေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းတွေ ခဏခဏ ချတယ်။ အမေက ကျွန်မကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေပေမဲ့ ကျွန်မကပဲ ရှောင်ဖယ်နေခဲ့တာ။ "သမီး... လူတစ်ယောက်ကို အပ်နှံဖို့အတွက် အမေတို့လို မိန်းမတွေမှာ သိက္ခာပဲ ရှိတာ၊ အဲဒီသိက္ခာကို အလကား မဖြုန်းတီးပစ်ပါနဲ့" လို့ အမေ ပြောခဲ့တုန်းက ကျွန်မ အမေ့ကို ရန်တောင် ပြန်လုပ်ခဲ့မိသေးတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ရဲတွေ ကျွန်မတို့ အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထင်ထားတာက မြေကြီးထဲက ရွှေအိတ်ကို ရှာတွေ့သွားလို့ ထင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကျွန်မကို လက်ထိပ်ခတ်ဖို့ လာတာ။ "မနု... ခင်ဗျားကို လူသတ်မှု၊ လုယက်မှုတွေနဲ့ ဖမ်းရပါလိမ့်မယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ဆွံ့အသွားတယ်။ ဘာကြောင့်လဲလို့ မေးတော့ ရဲအရာရှိက သက်သေတွေကို ထုတ်ပြတယ်။ ကိုကိုက ရဲစခန်းကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး သတင်းပေးခဲ့တာတဲ့။ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မကို ဒီလို ရက်ရက်စက်စက် တွင်းထဲကို တွန်းချလိုက်တာလား။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အမေကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကျနေတယ်။ အမေက ရဲတွေရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး "ကျမသမီး မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျမ လုပ်တာပါ၊ ကျမသမီးကို လွှတ်ပေးပါ" လို့ အော်ဟစ် ငိုယိုခဲ့တယ်။ အမေ့ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက ရဲစခန်းတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်နေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မယုံကြဘူး။ သက်သေတွေက ခိုင်လုံနေပြီ။ ကိုကိုက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ။ သူက လူကြီးလူကောင်း ပုံစံနဲ့ အမှားကို ပြင်တဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်မကတော့ "အပျက်မသမီး၊ လူသတ်သမီး" ဆိုတဲ့ ဘဝကို ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မ ကိုကို့ရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူက ရဲစခန်းမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဟန်ဆောင်ငိုပြနေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူက တစ်ချက်လေးတောင် မော့မကြည့်ရဲဘူး။ အဲဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အခါးသီးဆုံး အမှန်တရားပါပဲ။ ကျွန်မ သူ့အတွက် ဘာမဆို လုပ်ပေးခဲ့တာ။ အမေ့ရဲ့ သွေးချွေးနဲ့ ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုတောင် သူ့ကို ပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ သူက ကျွန်မကို သေတွင်းထဲ မတွန်းရုံတမည် လုပ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အမေဟာ လူတွေ အထင်သေးတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မအပေါ် တစ်ခါမှ မညာခဲ့ဘူး။ ကိုကိုကတော့ အထက်တန်းလွှာက ဆင်းသက်လာပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ရွှံ့နွံတွေထက် ပိုညစ်ပတ်နေခဲ့တယ်။
ထောင်ထဲကို မဝင်ခင် နောက်ဆုံးအချိန်မှာ အမေ့ကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အမေဟာ အရမ်းကို အိုမင်းရင့်ရော်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ အမေ့ကို ဖက်ပြီး ငိုချင်ပေမဲ့ ရဲတွေက ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်။ "သမီး... အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ အမေ သမီးကို မကယ်နိုင်လို့" လို့ အမေက တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ မဟုတ်ဘူးအမေ... သမီးသာ အမေ့ကို တောင်းပန်ရမှာ။ အမေ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို အချစ်နဲ့ ကိုးကွယ်ခဲ့မိတဲ့ သမီးကသာ အမှားဆုံးပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။
ကိုကိုလား... သူကတော့ အဲဒီရွှေအိတ်ထဲက တစ်ဝက်ကို ရဲတွေကို လာဘ်ထိုးပြီး လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ သူ အခုဆိုရင် တခြားမြို့မှာ အခြေချပြီး အိမ်ထောင်တွေ ဘာတွေတောင် ကျနေပြီတဲ့။ သူကတော့ ပျော်ရွှင်နေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် "နောင်တမရဘူး" လို့ ပြောနေမိတာပါပဲ။ ကျွန်မ နောင်တမရတာက ကျွန်မ အပျက်မသမီး ဖြစ်ခဲ့တာကို မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ အမေ့ကို ချစ်ခဲ့တာ၊ အမေ့အပေါ် သိတတ်ခဲ့တာကို နောင်တမရဘူး။ ကျွန်မ မှားသွားတာက လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိတာ။
ကျွန်မ ထောင်က လွတ်လာတဲ့နေ့မှာ ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလွင်နေတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ အုတ်ဂူလေးရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်။ "အမေ... သမီး အမေ့သမီး ဖြစ်ရတာကို နောင်တမရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိခဲ့တာကတော့ သမီးဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ" တဲ့။ အမေ့ကို ကျွန်မ ကယ်တင်ချင်ခဲ့တယ်၊ အမေ့ကို ဂုဏ်ရှိရှိ ထားချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ တဇွတ်ထိုး ဆန်မှုတွေက အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ အမေ့ကို ပြန်တောင်းပန်ချင်ပေမဲ့ အမေက မြေကြီးအောက်မှာ အေးစက်စွာ အိပ်ပျော်နေပြီ။
ကျွန်မ ရှေ့ဆက်လျှောက်မယ့် လမ်းမှာတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်ပြီး အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဟာ အပျက်မသမီး ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကိုတော့ ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ ထပ်ပြီး အပ်နှံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ လူတွေက ကျွန်မကို "အပျက်မသမီး" လို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ တကယ်တမ်း စိတ်ဓာတ် ပုပ်ခက်ပြီး ပျက်စီးနေတာက ကျွန်မ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ အမေဟာ သူ့ဘဝကို ရောင်းစားပြီး ကျွန်မကို လူလားမြောက်အောင် ကျွေးခဲ့ပေမဲ့၊ ကိုကိုကတော့ သူ့ရဲ့ လူဂုဏ်ထံမှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ရောင်းစားခဲ့တာ။ ဘယ်သူက ပိုယုတ်ညံ့သလဲဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ကျွန်မဟာ ဒီအမှောင်ထဲကနေ ရုန်းထွက်ပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်တော့မယ်။ နောင်တဆိုတာဟာ အမှားကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နောက်ကျသွားတဲ့သူတွေအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အခါးသီးဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခုပါပဲ။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူတို့ရဲ့ မူလဇစ်မြစ်နဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့၊ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ သစ္စာတရားနဲ့သာ ဆုံးဖြတ်ပါ။ တစ်ခါတလေမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံတွေအောက်မှာ အမည်းဆုံး စိတ်ဓာတ်တွေ ပုန်းကွယ်နေတတ်ပြီး၊ ရွှံ့နွံတွေကြားထဲမှာ အစင်ကြယ်ဆုံး နှလုံးသားတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ သင့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို မထိုက်တန်တဲ့သူလက်ထဲ အပ်နှံမိတဲ့နေ့ဟာ သင့်ဘဝရဲ့ နိဂုံးအစပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။