အိမ်ထောင်ကွဲညီမနှင့် ကျွန်မယောကျာ်း

 အိမ်ထောင်ကွဲညီမနှင့် ကျွန်မယောကျာ်း

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်မ၏ ညီမလေး နွေးသည် အထုပ်အပိုးအနည်းငယ်နှင့် ကျွန်မတို့အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ ဖောင်းအစ်နေပြီး ပါးပြင်ပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော မျက်ရည်စများက သူမ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုကို သက်သေခံနေကြသည်။ အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်အကြာတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဖောက်ပြန်မှုကြောင့် ကွာရှင်းပြတ်စဲခဲ့ရသည့် နွေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဗလောင်ဆူသွားခဲ့သည်။

"မမ... နွေး ဒီမှာ ခဏလောက် နေပါရစေဦးနော်"

တုန်ရီနေသော သူမ၏ အသံလေးကြောင့် ကျွန်မ နွေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း ကိုသန့်ကတော့ နွေး၏ အထုပ်များကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် ကိုသန့်အပေါ် ယုံကြည်မှုများက တောင်ကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာနေခဲ့သည်။ ကိုသန့်သည် လူအေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မအပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်တတ်သူဖြစ်သလို၊ မိသားစုအပေါ်တွင်လည်း တာဝန်ကျေပြွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ နွေးရယ်... ဒါ နွေးအိမ်ပဲဟာ။ စိတ်အေးအေးထားပြီး နားနားနေနေ နေပါ"

ကိုသန့်၏ စကားကြောင့် နွေးက အားတုံ့အားနာဖြင့် ပြုံးပြသည်။ ထိုညက ကျွန်မတို့ သုံးယောက် ညစာ အတူတူစားခဲ့ကြသည်။ ကိုသန့်က နွေးကို ဟင်းတွေ ခပ်ပေးရင်း အားပေးစကားတွေ ပြောခဲ့သည်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲတွင်တော့ နွေးကို သနားရသလို၊ ကိုသန့်ကဲ့သို့ နားလည်မှုရှိသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ရရှိထားသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ချက်ပြုနေမိသည်။

သို့သော် ထိုနွေးထွေးမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု အစပြုနေပြီဆိုသည်ကို ကျွန်မ အနည်းငယ်မျှပင် ရိပ်မိခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ နေ့ရက်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ နွေးက ကျွန်မတို့ အိမ်သားတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုတွေ လျော့ပါးလာစေရန် ကိုသန့်က ပို၍ ဂရုစိုက်ပေးလာသည်။ နွေးကလည်း ကိုသန့်ကို အားကိုးတကြီး ဆက်ဆံလာသည်။ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ကြားက သံယောဇဉ်နှင့် လင်မယားကြားက ယုံကြည်မှုတို့ ပေါင်းစပ်နေသည့် ထိုအိမ်လေးသည် အပြင်ပန်းတွင်တော့ သာယာလွန်းလှပါသည်။

ကျွန်မသည် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးခဏခဏ ထွက်ရသူဖြစ်သဖြင့် အိမ်တွင် နွေးနှင့် ကိုသန့်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည့် အချိန်များက များပြားလာသည်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲတွင် "သူတို့က မောင်နှမတွေလို ဖြစ်နေကြပြီပဲ" ဟုသာ တွေးပြီး လုံခြုံသည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် သံသယဆိုသည့် အဆိပ်ပင်သည် အသေးငယ်ဆုံးသော အစက်အပြောက်လေးတစ်ခုမှ စတင်၍ ရှင်သန်တတ်ကြောင်း ကျွန်မ မသိခဲ့ရိုး အမှန်ပါ။

ပထမဆုံး သတိပြုမိသည်က ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများဖြစ်သည်။ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ပြန်လာသည့် အချိန်များတွင် ကိုသန့်နှင့် နွေးတို့သည် ဧည့်ခန်းတွင် စကားတပြောပြောနှင့် ရှိနေတတ်ကြသည်။ သို့သော် ကျွန်မ အိမ်ထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ စကားသံများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတတ်သည်။ ကိုသန့်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုသည့် အရိပ်အယောင်များကို ကျွန်မ စတင်မြင်တွေ့လာရသည်။

တစ်ညတွင် ကျွန်မ ရေသောက်ရန် ညသန်းခေါင်ယံ၌ နိုးလာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်သို့ သွားသည့်လမ်းတွင် ဧည့်ခန်းထဲမှ တိုးတိုးလေး ပြောနေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"နွေး... ဒီကိစ္စကို နှင်းကို မသိစေနဲ့ဦးနော်။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ သိထားတာ ကောင်းမယ်"

ကိုသန့်၏ အသံဖြစ်သည်။ ထိုစကားစုက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို အပ်ဖြင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာကို မသိစေချင်တာလဲ။ သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ။ ကျွန်မ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေခဲ့သော်လည်း 

"ကိုသန့်... ဒီနေ့ နွေးနဲ့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ"

ကျွန်မ အလုပ်သွားခါနီး မေးလိုက်သည့်အခါ ကိုသန့်က ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ—

"ဪ... နွေးက သူနဲ့ဆိုင်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းအချို့ သွားလုပ်ချင်လို့ဆိုလို့ လိုက်ပို့ပေးမလို့ပါ"

သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ ရှောင်ဖယ်နေသည်။ ကျွန်မ နွေးကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း နွေးက ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းစားနေသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်တွေ နီမြန်းနေသည်မှာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရှက်ရွံ့ခြင်းထက် အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု ထင်မြင်မိသွားသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်မ၏ စိတ်သည် ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိတော့ပါ။ အလုပ်ထဲတွင်လည်း အာရုံမရ။ စိတ်ထဲတွင် ကိုသန့်နှင့် နွေးတို့ နှစ်ယောက် အိမ်မှာ ဘာတွေ လုပ်နေကြမလဲဆိုသည့် အတွေးများကသာ ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ ကိုသန့်ဆီ ဖုန်းခေါ်သော်လည်း သူ မကိုင်ပါ။ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ထားသော်လည်း ဖြစ်ပြီး ပြန်စာ မလာပါ။ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမှ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ" ဆိုသည့် တိုတောင်းသော စကားတစ်ခွန်းသာ ပြန်လာတတ်သည်။ ထို "အလုပ်ရှုပ်နေခြင်း" သည် နွေးနှင့် ပတ်သက်နေမည်လားဆိုသည့် အတွေးက ကျွန်မကို ရူးသွပ်စေခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် ကိုယ့်အိမ်ကို ကိုယ်ပြန်ရမှာတောင် ကြောက်လန့်လာသည်။ အိမ်ထဲဝင်လိုက်တိုင်း သူတို့နှစ်ယောက်၏ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သံသယသည် လူတစ်ယောက်ကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားသွားတတ်သည့် အက်ဆစ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ကျွန်မ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ နေရာတွင် နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

တစ်ရက်တွင် ကျွန်မ ခရီးသွားရန် ရှိသည်ဟု လိမ်ညာကာ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းတွင်တော့ အိမ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် ခိုအောင်းရင်း အိမ်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့မိသည်။ ညနေပိုင်းတွင် ကိုသန့်နှင့် နွေးတို့ အပြင်က အတူတူ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကိုသန့်က နွေး၏ ပခုံးကို ဖက်ထားပြီး နွေးကလည်း ကိုသန့်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုနေသလိုလို၊ မှီတွယ်နေသလိုလို ဖြစ်နေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက ကျွန်မ၏ ဦးနှောက်ထဲက သွေးကြောများကို ပေါက်ထွက်မတတ် ခံစားစေခဲ့သည်။ ကျွန်မ သူတို့ကို ချက်ချင်း သွားရောက် ရန်မတွေ့သေးဘဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ညဘက်တွင် ကျွန်မ အိမ်သို့ အသံမပေးဘဲ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် မီးများ မှိတ်ထားသော်လည်း ကိုသန့်၏ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် မီးလင်းနေသည်။

ကျွန်မ 

"ကိုသန့်ရယ်... နွေး မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ ဒါကို မမ သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"စိတ်အေးအေးထားပါ နွေးရယ်။ ကိုယ် အားလုံး စီစဉ်ထားပါတယ်။ နှင်း မသိစေရပါဘူး"

ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ထိုစကားသံများက မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။ ကျွန်မ 

"မမ... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး..."

"နင်တို့ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် စော်ကားကြတာလား!"

ကျွန်မ၏ အော်ဟစ်သံက အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကျွန်မသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ကာ နွေး၏ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်မိသည်။

"နွေး... နင့်ကို ငါက ညီမလေးတစ်ယောက်လို ချစ်ခဲ့တာ။ နင်က ငါ့ယောက်ျားကိုမှ မြှူဆွယ်ရသလား။ ကိုသန့်... ရှင်ရောပဲ၊ ကျွန်မအပေါ်မှာ ဒီလောက်တောင် သစ္စာမရှိတာလား"

ကိုသန့်က ကျွန်မကို တားရန် ကြိုးစားသည်။ "နှင်း... မင်း ထင်သလို မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေ"

"ဘာကို ရှင်းပြမှာလဲ။ မျက်စိရှေ့မှာ မြင်နေရတာတောင် ရှင်းပြချင်သေးတာလား။ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ငါ့မျက်စိရှေ့က အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ!"

ကျွန်မသည် ဒေါသအဟုန်ဖြင့် အိမ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ နွေးက တရှုံ့ရှုံ့ငိုရင်း သူမ၏ 

ကျွန်မသည် သူတို့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်မပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကိုသန့်သည် ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ရာထူးကြီးကြီးနှင့် အလုပ်လုပ်နေသူ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် ကိုသန့်နှင့် နွေးတို့၏ ဖောက်ပြန်မှုအကြောင်းကို လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံအချို့နှင့်တကွ (သူတို့ အတူတူရှိနေစဉ် ခိုးရိုက်ထားသည့်ပုံများ) ကို အကျိုးအကြောင်း ရေးသားကာ တင်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် ကိုသန့်၏ မိဘများနှင့် ကုမ္ပဏီက တာဝန်ရှိသူများဆီသို့လည်း အီးမေးလ်များ ပို့လိုက်သည်။

ကျွန်မ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းပါသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို လူ့အဖွဲ့အစည်းကြားတွင် မျက်နှာမပြနိုင်အောင် လုပ်ပစ်ရန်ဖြစ်သည်။ ကိုသန့်သည် အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ မြေခသွားခဲ့သည်။ နွေးသည်လည်း ဆွေမျိုးသားချင်းများကြားတွင် ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံရကာ အိမ်ထဲက အိမ်ပြင် မထွက်ရဲတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။

တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် ကိုသန့်က ကျွန်မဆီသို့ စာအိတ်တစ်အိတ် လာပေးသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် လူမမာတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချောင်ကျနေပြီး မျက်လုံးများတွင် အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့နေသည်။

"ဒါကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါ နှင်း။ ပြီးရင် မင်း စိတ်ကျေနပ်သလို ဆက်လုပ်ပါတော့။ ကိုယ် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး"

သူသည် စာအိတ်ကို ချပေးကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ စာအိတ်ကို တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစာအိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ကျွန်မ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ အချစ်စာလွှာများ မဟုတ်ဘဲ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းများနှင့် စာချုပ်အချို့ ဖြစ်နေသည်။

ဆေးစစ်ချက် မှတ်မ်းများအရ နွေးသည် နောက်ဆုံးအဆင့် ကျောက်ကပ်ရောဂါ ဝေဒနာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ကျောက်ကပ်နှစ်ခုလုံး ပျက်စီးနေပြီး အသက်ရှင်ရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့ကြောင်း ရေးသားထားသည်။ ကိုသန့်နှင့် နွေးတို့ လျှို့ဝှက်စွာ သွားလာနေခြင်းမှာ ကျွန်မကို မသိစေဘဲ ကိုသန့်က သူ၏ ကျောက်ကပ်ကို နွေးအား လှူဒါန်းရန် စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

စာချုပ်ထဲတွင် ကိုသန့်က နွေးအတွက် ဆေးကုသစရိတ်များနှင့် သူ၏ အာမခံငွေအားလုံးကို နွေး၏ အမည်ပေါ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးထားသည့် အထောက်အထားများ ရှိနေသည်။ ကိုသန့်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မှတ်စုတိုလေးတစ်ခုကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"နှင်း... နွေးက သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို မင်းကို မသိစေချင်ဘူး။ မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာကို သူ အရမ်းကြောက်တာ။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ငါကလည်း မင်းရဲ့ ညီမလေးဖြစ်သလို၊ ငါ့ရဲ့ ညီမလေးလိုလည်း ဖြစ်နေတော့ ငါ့ကျောက်ကပ်ကို လှူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။ မင်းကို အံ့သြသွားအောင် ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ပြီးမှ ပြောပြမလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့..."

ကျွန်မ၏ လက်ထဲမှ စာရွက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝဲကျသွားသည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တုန်ခါသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ဘာတွေ လုပ်မိတာလဲ။ ကျွန်မ၏ သံသယစိတ်ကြောင့် ကျန်းမာရေးမကောင်းသည့် ညီမလေးကို ရိုက်နှက်မိခဲ့သည်။ ကျွန်မအပေါ် စေတနာထားသည့် ခင်ပွန်းကို လူတောမတိုးအောင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ "ကလဲ့စားခြေခြင်း" သည် တကယ်တမ်းတွင်တော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျွန်မ ချက်ချင်းပင် နွေးရှိရာ ဆေးရုံသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ နွေးသည် သူမကို လူအများက ကဲ့ရဲ့နေကြသည့် ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ၊ သူမ၏ ရောဂါဝေဒနာထက် ပို၍ နာကျင်ရသည့် ကျွန်မ၏ အမုန်းတရားကြောင့် ဆေးအလွန်အကျွံသောက်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့သည်။

ဆေးရုံခန်းထဲတွင် အေးစက်နေသော နွေး၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးနေမိသည်။

"နွေးရယ်... မမ မှားသွားပါတယ်။ မမကို ခွင့်လွှတ်ပါ"

ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေပါစေ၊ နွေးကတော့ ပြန်၍ ထူးမည်မဟုတ်တော့ပါ။ ကိုသန့်ကတော့ ဆေးရုံခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူ ကျွန်မကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါ။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျွန်မအပေါ် ထားရှိသည့် မေတ္တာများ ကုန်ခမ်းသွားပြီဆိုသည်ကို ကျွန်မ သိလိုက်ရသည်။

"ကိုသန့်... ကျွန်မ..."

"နှင်း... မင်း ငါ့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာထက်၊ မင်းရဲ့ ညီမလေးကို မင်းကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်တာက ပိုပြီး နာကျင်ဖို့ ကောင်းတယ်။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မရှိတော့ဘူး"

ကိုသန့်သည် ထိုစကားတစ်ခွန်းကိုသာ ပြောပြီး ကျွန်မ၏ ဘဝထဲမှ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သော်လည်း ထိုအိမ်သည် ယခင်ကဲ့သို့ နွေးထွေးမှု မရှိတော့ပါ။ အိမ်၏ ထောင့်တိုင်းတွင် နွေး၏ ရယ်သံများနှင့် ကိုသန့်၏ ဂရုစိုက်မှုများက အရိပ်လို ခြောက်လှန့်နေကြသည်။

ကျွန်မသည် ကလဲ့စားချေခဲ့သည်။ ကျွန်မ နိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အဆုံးသတ်တွင် ကျွန်မ ရရှိလိုက်သည်မှာ အထီးကျန်ခြင်း၊ အမုန်းတရားနှင့် တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရမည့် နောင်တများသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ သံသယစိတ်သည် ကျွန်မ ချစ်ရသူအားလုံးကို ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီး ကျွန်မကိုတော့ အသက်မရှိသော လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

မိုးတွေက ပြန်ရွာနေပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင်တော့ ကျွန်မကို ဖက်ထားပေးမည့်သူ၊ နှစ်သိမ့်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပါ။ ကျွန်မသည် အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် ဘဝပျက်ပုံကြီးကို ကြည့်ကာ အသံတိတ် ငိုကြွေးနေမိပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ- သံသယသည် မျက်စိကွယ်စေတတ်ပြီး၊ အမှန်တရားကို မသိဘဲ ပြုလုပ်လိုက်သော ကလဲ့စားခြေမှုသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဖျက်ဆီးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်မှုကို တည်ဆောက်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသော်လည်း၊ ဖျက်ဆီးရန်မှာ စက္ကန့်ပိုင်းသာ လိုအပ်သည်။