စိတ်အနာဖေး
စိတ်အနာဖေး
အခန်း ()
မူးမူးရူးရူးနဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဒီကောင့်ရဲ့ နှာခေါင်းနဲ့ ပါးစပ်ပေါ် ခေါင်းအုံးဖိပြီး သတ်လိုက်ဖို့ ကျွန်မ တွေးမိလိုက်တယ်။ အတွေးနဲ့ အတူ တွန့်ကြေနေတဲ့ ကုတင်ခြေရင်းက ထဘီကို ကုန်းကောက်ပြီး ဝတ်ရတယ်။ နောက်ပြီး ဒီကောင့်ဘေးက ခေါင်းအုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ အခန်းထဲမှာ မီးပိတ်ထားလို့ မှောင်မည်းနေပေမယ့် ပြတင်းပေါက်ကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ လပြည့်ညရဲ့ အလင်းရောင်က ကုတင်ပေါ်မှာ တခူးခူး အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဒီကောင့်ကို အတိုင်းသား မြင်နေရစေတယ်။ အသက်ရှူသွင်းသံ၊ ရှူမှုတ်သံ တခူးခူးကြားမှာ လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်နေတဲ့ ဒီကောင့်ရဲ့ လည်စိအတက်အကျကိုပါ ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေဟာ တုန်ယင်နေပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ သတ်နည်းမျိုးစုံနဲ့ သူ့ကို သတ်ခဲ့ပြီးပါပြီ။ သူစားမယ့် ထမင်းထဲမှာ အဆိပ်ထည့်ကျွေးဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် ချွန်မြနေတဲ့ ဓားနဲ့ သူ့နှလုံးသားနေရာကို အရှိန်နဲ့ ထိုးစိုက်ဖို့ ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူစီးတဲ့ ဆိုင်ကယ်က ဘရိတ်ကြိုးကို ဖြတ်ထားလိုက်ဖို့တောင် တွေးတောခဲ့မိတာ။ ဒီကောင်ဟာ ကျွန်မရဲ့ အတွေးကမ္ဘာထဲမှာတော့ အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးနေခဲ့တာ ကြာပါပြီလေ။ ကျွန်မရဲ့ ဆုတောင်းတွေသာ တကယ် ပြည့်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ အလောင်းဖြစ်နေတာ ကြာလှပေါ့။
ကျွန်မ နာမည်က အေးမြ။ နာမည်က တင်စီးနေလို့လားတော့ မသိဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးမှာ အေးမြတဲ့ အချိန်ဆိုတာ ခဏတဖြုတ်တောင် မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တိုင်း မျက်လုံးထဲမှာ မြင်ယောင်လာတာက ချောင်းရေတွေ၊ ကူးခတ်နေတဲ့ ဘဲအုပ်တွေ၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း မျက်ရည်စိုနေတဲ့ အမေ့မျက်နှာရယ်၊ မူးရူးပြီး အမေ့ကို နှိပ်စက်နေတဲ့ အဖေ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်ဝါးစောင်းတွေရယ်ပဲ ဖြစ်တယ်။ အဖေ့မျက်နှာကိုတော့ ကျွန်မ ခပ်ရေးရေးပဲ မှတ်မိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ လှော်တဲ့ လှေပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ချောင်းထဲမှာ ဘဲဥကောက်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်လေးတွေကိုတော့ ကျွန်မ မြတ်နိုးစွာ မှတ်မိနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အေးချမ်းမှုက ကြာကြာမခံပါဘူး။ အဖေက ဘေးအိမ်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို အိမ်ပေါ်ခေါ်တင်လာတဲ့နေ့မှာ အမေက ကျွန်မလက်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ လှိုင်းလေထန်တဲ့ ပင်လယ်ထဲက လှေငယ်လေးလို ဖြစ်ခဲ့ရတာ။
ကျွန်မ နှစ်တန်းတက်ရတဲ့ နှစ်မှာတော့ အမေ့ဇာတိရွာလေးကို ပြန်ရောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီရွာမှာ ကျွန်မ ပျော်ခဲ့ပါတယ်။ ချောင်းရယ်၊ ဘဲတွေရယ်၊ မူးနေတဲ့ အဖေ့ကိုလည်း ကျွန်မ မလွမ်းတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်မ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ငရဲခန်းရဲ့ အစက အဲဒီရွာမှာပဲ အမြစ်တွယ်ခဲ့တာလို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ အတိအကျ ပြောရရင် ကျွန်မ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အမေ ပေါင်းနှုတ်နေတဲ့ တောထဲကို လိုက်သွားခဲ့တဲ့ နေ့ကပေါ့။ အမေတို့ ပေါင်းနှုတ်နေတဲ့ လယ်ကွင်းရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဦးတုတ်ကြီး။ သူ့မိန်းမက ကြီးတော်ပု။ "လာလာ သမီးလေး၊ ငြုတ်ခင်းထဲမှာ နေပူတယ်၊ ကြီးတော်ပုနဲ့ တဲခုံ လိုက်ခဲ့" ဆိုတဲ့ စကားနောက်မှာ ကျွန်မ ပါသွားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မဟာ ဘာမှမသိသေးတဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကြီးတော်ပု ကျွေးတဲ့ ပဲပြုတ်တွေကို စားနေတုန်း တဲထဲကို ဦးတုတ်ကြီး ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို ကြည့်နေတာဟာ ရိုးသားမှု မရှိဘူးဆိုတာ အခုအချိန်မှာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ ကျွန်မ နားလည်တော့တယ်။ "လာ... မြေးလေး... ဘိုးဘိုးဆီလာ" ဆိုတဲ့ ခေါ်သံက အခုထိ ကျွန်မ နားထဲမှာ ခြောက်လှန့်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကုလို့မရတဲ့ အနာဖေးတစ်ခု စတင် ဖြစ်တည်ခဲ့တာပါပဲ။
အခန်း ()
ဦးတုတ်ကြီးရဲ့ တဲထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဘူး။ အမေ့ကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အမေက ကျွန်မတို့ စားဝတ်နေရေးအတွက် ဦးတုတ်ကြီးဆီက ကြိုတင်ငွေတွေ ယူထားရတာကို သိနေတော့ ကျွန်မ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်တတ်တဲ့ အကျင့် ရလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ဖျံပေါ်မှာ ဆူးခြစ်ရာတွေ၊ ဓားရှရာတွေက အထပ်ထပ်ပဲ။ စိတ်က နာကျင်လွန်းတော့ လူကိုယ်ခန္ဓာ နာကျင်တာကို ခံစားရင်းနဲ့ စိတ်ရဲ့ ဒဏ်ရာကို ဖုံးဖိဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ ဖုံးဖိပါစေ၊ အဲဒီ "စိတ်အနာဖေး" က ယားယံလာလိုက်၊ ပြည်တည်လာလိုက်နဲ့ ကျွန်မကို နေ့ညမပြတ် နှိပ်စက်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အရွယ်ရောက်လာတော့ ဒီရွာကနေ ထွက်ပြေးချင်တဲ့ စိတ်တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ ဆယ်တန်းအောင်ပြီး မြို့တက် ကျောင်းတက်ရမယ်ဆိုတော့ ကျွန်မ သိပ်ပျော်တာပဲ။ မြို့ပေါ်ရောက်ရင်တော့ ဒီအနိဋ္ဌာရုံတွေကနေ ဝေးရာကို ပြေးနိုင်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒီမှာပဲ ကျွန်မ "ကျော်စွာ" နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ ကျော်စွာက ကျွန်မထက် အသက် () နှစ်လောက်ကြီးတယ်။ သူက ရိုးသားပုံရပြီး ကျွန်မအပေါ်မှာ သိပ်ကောင်းခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို သူသိအောင် ကျွန်မ မပြောပြခဲ့ပေမယ့် သူက ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ "အေးမြ... မင်းမျက်လုံးတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ရှိနေတယ်၊ ငါ မင်းကို အမြဲတမ်း ပျော်အောင် ထားမယ်" လို့ သူကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျော်စွာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကယ်တင်ရှင် နတ်သားတစ်ပါးလိုပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်တောင် မပြည့်ခင်မှာပဲ ကျော်စွာ့ရဲ့ အရောင်မှန်တွေက ထွက်လာတော့တာပါပဲ။ သူက အရက်ကို ရေလို သောက်တယ်။ မူးလာရင် ကျွန်မကို အကြောင်းမဲ့ ရိုက်နှက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို သူတစ်နည်းနည်းနဲ့ သိသွားတဲ့နေ့ကစပြီး "ဦးတုတ်ကြီးနဲ့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ ကျွန်မကို နှိပ်စက်တော့တာပဲ။ သူက ကျွန်မကို အကာအကွယ်ပေးမယ့်သူလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ သူက ကျွန်မရဲ့ အနာဟောင်းကို ပြန်ဆွပြီး ပြည်ထွက်အောင် လုပ်မယ့်သူ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူ မူးလာတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တရွတ်တိုက် ဆွဲတယ်။ "နင့်လို မိန်းမက ငါ့ကို တန်ဖိုးထားစရာ လိုသေးလို့လား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို စစ်တယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောတာကို စောင့်ကြည့်တယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ အလုပ်က ပြန်နောက်ကျရင် တံခါးပိတ်ပြီး အပြင်မှာ ပေးအိပ်တယ်။ အပြင်ကလူတွေ ရှေ့မှာတော့ သူက ခင်ပွန်းကောင်း ယောင်ဆောင်ပြပေမယ့် အိမ်ထဲမှာတော့ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ အမြတ်ထုတ်စရာ ကျေးကျွန်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။
အခန်း ()
ကျွန်မ ခံနိုင်ရည်တွေ ကုန်ဆုံးလာတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျော်စွာ့ကို သတ်ပစ်ဖို့ အလေးအနက် စဉ်းစားမိတော့တယ်။ အဲဒီနေ့က မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေခဲ့တာ။ ကျော်စွာက မူးပြီး ပြန်လာရုံတင်မကဘူး၊ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ လူညစ်ပတ်တွေပါ အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ သူတို့တွေ အခန်းထဲမှာ ဝိုင်းဖွဲ့ သောက်စားနေကြတာကို ကျွန်မ ထမင်းဟင်း ပြင်ပေးရတယ်။ ကျော်စွာက ကျွန်မကို သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ အရှက်ခွဲတယ်။ "ကြည့်စမ်း... ဒါ ငါ့မိန်းမ၊ ရွာက လာတဲ့ ကောင်မ... အလှတော့ ရှိသား" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို အတင်းဆွဲဖက်တယ်။ ကျွန်မ ရုန်းတော့ သူက ကျွန်မ ပါးကို အရှိန်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "နင်က ငါ့ကို အထင်သေးတာလား" လို့ အော်ဟစ်ပြီး လူတွေရှေ့မှာတင် ကျွန်မကို နှိပ်စက်တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ငိုနေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ ဘာကြောင့် ဒီလိုဘဝမျိုးကို သည်းခံနေရတာလဲ။
အမေကတော့ ရွာမှာ ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူး။ အမေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေ အားလုံးကို ကျော်စွာကပဲ တာဝန်ယူပေးထားတာ။ ကျွန်မမှာ အလုပ်ရှိပေမယ့် အမေ့ရဲ့ ခွဲစိတ်စရိတ်အတွက် ကျော်စွာက သူ့ရဲ့ အမွေရထားတဲ့ ခြံကို ရောင်းပြီး ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာ။ ဒါဟာ ကျွန်မကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ သံခြေကျင်းပဲ။ သူက ကျွန်မကို နှိပ်စက်သမျှ "ငါက နင့်အမေအတွက် ဒီလောက် လုပ်ပေးထားတာ" ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ အမြဲ ပိတ်ပင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေက အမုန်းတွေ ဖြစ်လာပြီး အဲဒီအမုန်းတွေက လူသတ်ချင်စိတ်အထိ ကူးစက်လာခဲ့တယ်။
တစ်ခါတလေ သူ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ လည်ပင်းကို ကြည့်ပြီး ညှစ်သတ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လက်တွေက နောက်တွန့်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သေသွားရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ထောင်ထဲ ရောက်သွားရင် အမေ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အမေက ကျွန်မကိုပဲ အားကိုးနေရတာ။ ကျော်စွာက ဒါကို အပိုင်သိနေလို့လည်း ကျွန်မကို စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်နေတာ ဖြစ်မယ်။ "အေးမြ... နင်က ငါ့လက်ခုပ်ထဲက ရေပဲ" လို့ သူက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အနာဖေးကို ခွာမိလို့ သွေးတွေ တစိုစို ထွက်နေတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခုလိုပဲ။ နာကျင်မှုက အမြဲတမ်း အသစ်ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဖုန်းဆက်ရင် သူက တမင် မကိုင်ဘူး။ ကျွန်မ စာပို့ရင် သူက Seen ဖြစ်ပြီး ပြန်စာ မရေးဘူး။ သူ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာကို ပြနေတာ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ပြန်လာရင်တော့ သူ့ရဲ့ ရမ္မက်ဇောတွေအတွက် ကျွန်မကို အရုပ်တစ်ရုပ်လို အသုံးချပြန်ရော။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမှောင်ဖုံးလာခဲ့ပြီ။
အခန်း ()
ဒီညတော့ ကျွန်မ တကယ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီ။ ကျော်စွာက အရင်နေ့တွေထက် ပိုမူးနေတယ်။ သူက ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လန် အိပ်နေရင်း ဟောက်သံတွေ တခူးခူး ထွက်နေတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ခေါင်းအုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။ ဒီခေါင်းအုံးနဲ့ သူ့မျက်နှာကို ဖိထားလိုက်ရင် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်မ ငရဲက လွတ်မြောက်တော့မယ်။ ကျွန်မ ကုတင်နားကို တိုးသွားလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ လည်စိက အတက်အကျ ဖြစ်နေတာကို လအလင်းရောင်အောက်မှာ မြင်နေရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံက ရင်ဘတ်ထဲကနေ ထွက်လာတော့မမတတ်ပဲ။ "သတ်လိုက်... အေးမြ... ဒါမှ နင် လွတ်မြောက်မှာ" လို့ စိတ်ထဲက အသံက တိုက်တွန်းနေတယ်။
ကျွန်မ ခေါင်းအုံးကို မြှောက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျော်စွာ့ရဲ့ လက်ထဲကနေ စာအိတ်တစ်အိတ် ကုတင်အောက်ကို ကျသွားတယ်။ ကျွန်မ ခဏ တန့်သွားပြီး အဲဒီစာအိတ်ကို ကောက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အထဲမှာ စာရွက်အချို့နဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါနေတယ်။ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်မ အံ့သြသွားရတယ်။ အဲဒါက ဦးတုတ်ကြီးရဲ့ ဓာတ်ပုံ။ ဦးတုတ်ကြီးက ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ ပိန်ချောင်ပြီး သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေတဲ့ပုံ။ စာရွက်တွေကို ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့ ကျော်စွာက ဦးတုတ်ကြီးကို တရားစွဲဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ ကြာပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျော်စွာက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို သိသွားတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်မကို နှိပ်စက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဦးတုတ်ကြီးကို လက်စားချေဖို့ နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဦးတုတ်ကြီးက နယ်မှာ သြဇာရှိသူဆိုတော့ ကျော်စွာ့မှာ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပုံရတယ်။
စာရွက်တွေထဲမှာ ကျော်စွာရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာမျက်နှာတစ်ခုကိုလည်း တွေ့လိုက်ရတယ်။ "အေးမြကို ကြည့်ရတာ ငါ့ကို သိပ်မုန်းနေပုံရတယ်။ ငါ့မှာ ကင်ဆာရောဂါ ရှိနေတာကိုလည်း သူ မသိသေးဘူး။ ငါ မရှိတော့တဲ့နောက် သူ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လို ရပ်တည်မလဲ။ သူ့အမေအတွက် ဆေးဖိုးတွေကို ငါ ကြိုတင် စီစဉ်ထားပေးရမယ်။ ငါ သူ့ကို ရိုက်နှက်မိတာက ငါ့ကိုယ်ငါ မုန်းလို့ပါ။ ငါ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို သူ သိသွားရင် သူလည်း လိုက်ခံစားနေရဦးမယ်။ သူ ငါ့ကို မုန်းနေမှ ငါ သေသွားတဲ့အခါ သူ ဝမ်းမနည်းမှာ။"
ကျွန်မ လက်ထဲက ခေါင်းအုံး ပြုတ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး ကုတင်ခြေရင်းမှာ ပုံလဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျော်စွာက ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို ဖုံးဖိဖို့နဲ့ ကျွန်မကို သူ့အပေါ် သံယောဇဉ် ပြတ်သွားအောင် တမင် လုပ်နေခဲ့တာလား။ သူက ကျွန်မအတွက် သူ့ဘဝကို ပေးဆပ်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာကို သူ သိနေရင်တောင် သူက ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးနေတုန်းပဲလား။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် စီးကျလာတော့တယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ စေတနာကို အမုန်းတွေနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့မိတာလား။
အခန်း ()
နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျွန်မဟာ ကျော်စွာ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ကျော်စွာကတော့ အဲဒီညက ဖြစ်ရပ်ကို ဘာမှမသိခဲ့သလိုပဲ နောက်ရက်တွေမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း မူးရူးပြီး ပြန်လာမြဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမြင်တွေကတော့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားလုံးတွေ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတဲ့ နာကျင်မှုကို ကျွန်မ မြင်နေရပြီ။ သူ ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ဖို့ လက်ရွယ်လိုက်တိုင်း သူ့မျက်လုံးထဲမှာ တွေ့ရတဲ့ တုန်လှုပ်မှုကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ သူက ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ အနာဖေးလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ။ အနာဖေးဆိုတာ ဒဏ်ရာကို ကာကွယ်ပေးထားပေမယ့် ကြည့်ရတာ အရုပ်ဆိုးတယ်၊ ယားယံတယ်၊ နာကျင်စေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအနာဖေး မရှိရင် ဒဏ်ရာက ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်လေ။
ကျော်စွာက သူ့ရဲ့ အသက်ကို ကျွန်မအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တာပါ။ သူ သေဆုံးသွားတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ သိပ်မငိုခဲ့ဘူး။ လူတွေကတော့ "ဒီလောက် နှိပ်စက်တဲ့ လင် သေသွားတာ သူ ဝမ်းမနည်းရှာဘူး" လို့ ပြောကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားနေရတာကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး။ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ငွေကြေးတွေနဲ့ ကျွန်မ အမေ့ကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘဝကတော့ အထီးကျန်ခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မ တစ်ခုတော့ နားလည်သွားခဲ့တယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အမြဲတမ်း ချိုသာနေတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက အင်မတန် ခါးသီးပြီး နာကျင်စရာ ကောင်းတတ်တယ်။
အခု ကျွန်မရဲ့ လက်ဖျံပေါ်မှာ အနာဖေးဟောင်းတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီ အနာဖေးတွေကို ကြည့်တိုင်း ကျော်စွာ့ကို ကျွန်မ သတိရမိတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဘဝအတွက် သူ့ကိုယ်သူ အနစ်နာခံပြီး လူဆိုးတစ်ယောက်လို နေသွားခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို သတ်ဖို့အထိ တွေးခဲ့မိတဲ့ မိန်းမမိုက်တစ်ယောက်ပေါ့။ လူ့ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံးသော နောင်တကတော့ ကိုယ့်အပေါ် စေတနာ ထားခဲ့သူကို မသိလိုက်ဘဲ အမုန်းတွေနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့မိတာပါပဲ။ စိတ်ရဲ့ အနာဖေးကတော့ အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်ရှိနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမာရွတ်က ကျွန်မကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ "အရာရာကို အပြင်ပန်း အမြင်နဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့၊ တချို့သော အမုန်းတရားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အင်မတန် နက်ရှိုင်းတဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေ ရှိနေတတ်တယ်" ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အပေါ်ယံအမုန်းတွေနဲ့ပဲ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ တချို့သော စေတနာတွေဟာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားတတ်လို့ပါ။