မိထွေးရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် သေဆုံးသွားတဲ့ သမီးငယ်
မိထွေးရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် သေဆုံးသွားတဲ့ သမီးငယ်
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးဟာ သမီးငယ်လေး ဖူးဖူးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဇနီးသည် ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဖူးဖူးဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ရှူရခြင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဖူးဖူးရဲ့ မျက်ဝန်းဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေ၊ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေနဲ့ “ဖေဖေ” လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းသမျှကို ဆေးကြောပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖူးဖူး အသက် ခြောက်နှစ်အရွယ်မှာ ကျွန်တော် နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ နန္ဒာနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာဟာ သမီးလေးအတွက် မိခင်မေတ္တာ လိုအပ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆခဲ့လို့ပါ။
နန္ဒာက အေးစက်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ စကားနည်းတယ်၊ မျက်နှာက အမြဲတမ်း တင်းမာနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထဲကို နန္ဒာ ရောက်လာတဲ့ ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက ဖူးဖူးလေးက နန္ဒာ့ကို ကြောက်နေခဲ့တာ ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်က ခရီးတွေ မကြာခဏ ထွက်ရတယ်။ တစ်ခါသွားရင် တစ်ပတ်၊ ဆယ်ရက်လောက် ကြာတတ်တယ်။ အဲဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ဖူးဖူးကို နန္ဒာနဲ့ ထားခဲ့ရတာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရပေမဲ့ နန္ဒာ့ကို ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။
“ကိုဇော်... အလုပ်ကို စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ သွားပါ။ ဖူးဖူးကို ကျွန်မ ဂရုစိုက်ထားပါ့မယ်”
နန္ဒာက အဲဒီလို ပြောတတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဘာအရိပ်အယောင်မှ မရှိဘူး။ ဖူးဖူးလေးကတော့ ကျွန်တော့် အင်္ကျီစကို ဆွဲထားပြီး “ဖေဖေ... မသွားပါနဲ့လားဟင်” လို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နန္ဒာက သမီးလေးကို လှမ်းကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စိမ်းစိမ်းကားကားနိုင်လှတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဟာ မိသားစုစားဝတ်နေရေးအတွက် ဖူးဖူးရဲ့ လက်ကလေးကို ဖြုတ်ပြီး ခရီးထွက်ခဲ့ရမြဲပါ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက အဲဒီအိမ်တံခါးကြီး ပိတ်သွားတဲ့နောက်ကွယ်မှာ ဖူးဖူးလေးရဲ့ ငိုသံတွေဟာ နံရံတွေကြားမှာပဲ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ရတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေက အဲဒီကစတင်ခဲ့တာပါ။
လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ဖူးဖူးလေးရဲ့ အခြေအနေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာတယ်။ အရင်က ရွှင်ရွှင်ပျပျ ရှိလှတဲ့ သမီးလေးဟာ အခုဆိုရင် အမြဲတမ်း မှိုင်တွေနေတတ်ပြီး စကားလည်း သိပ်မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါတိုင်း သမီးလေးရဲ့ လက်မောင်းလေးတွေမှာ အညိုအမည်းစွဲနေတာကို တွေ့ရတတ်တယ်။
“နန္ဒာ... ဒါတွေက ဘာဖြစ်တာလဲ” လို့ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီး မေးမိရင် နန္ဒာက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။
“ကလေးပဲ ကိုဇော်... ဆော့ရင်း ပြုတ်ကျတာပေါ့။ ရှင်က ကျွန်မကို မယုံဘူးလား”
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ဝင်လာပေမဲ့ နန္ဒာက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတော့ ဖူးဖူးကို ထမင်းကျွေးတာ၊ အဝတ်အစား လဲပေးတာတွေကို စနစ်တကျ လုပ်ပြတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖူးဖူးလေးက နန္ဒာ့အနား ရောက်ရင် တုန်နေတတ်တာကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် ခရီးက အစောကြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲကို ဝင်ဝင်ချင်း ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်တော့် နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ငိုမနေနဲ့... နင့်ကို ဘယ်သူမှ လာမကယ်ဘူး။ ဒီဆေးကို အကုန်သောက်စမ်း”
နန္ဒာ့ရဲ့ ခက်ထန်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်
“နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ နန္ဒာ... ငါ့သမီးကို နင် ဘာတွေ ကျွေးနေတာလဲ”
နန္ဒာက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တလည်း မရှိဘူး၊ ကြောက်ရွံ့မှုလည်း မရှိဘူး။ အဲဒီအစား ခါးသီးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုပဲ ရှိနေတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး နန္ဒာ့ကို ကျွန်တော် လုံးဝ အယုံအကြည် မရှိတော့ဘူး။ ဖူးဖူးလေးကိုလည်း နန္ဒာနဲ့ တစ်မိနစ်တောင် အတူတူ မထားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖူးဖူးရဲ့ ကျန်းမာရေးက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ နန္ဒာကတော့ အိမ်ရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ သားအဖကို အေးစက်စက် ကြည့်နေတတ်မြဲပါ။
အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး ဆိုးရွားလာတယ်။ ဖူးဖူးလေးဟာ အိပ်ရာထဲကနေ မထနိုင်တော့ဘူး။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အသားတွေ အရေခွံတွေ ကပ်ပြီး ပိန်ချုံးသွားတယ်။ ကျွန်တော် ဆရာဝန်တွေ အစုံပြပေမဲ့ ဘာရောဂါမှန်း ရှာမတွေ့ကြဘူး။ နန္ဒာကတော့ ဖူးဖူးရဲ့
“နင် သမီးအနားကို မလာနဲ့။ နင်က မိန်းမယုတ်။ နင် တစ်ခုခု လုပ်ထားလို့ ငါ့သမီး ဒီလို ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား” လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ဆဲဆိုခဲ့တယ်။
နန္ဒာက ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ဖူးဖူးရဲ့
တစ်ညမှာတော့ ဖူးဖူးလေးက ကျွန်တော့်လက်ကို အားတင်းပြီး ဆွဲထားတယ်။
“ဖေဖေ... သမီး အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ မေမေနန္ဒာက... မေမေနန္ဒာကလေ...”
သမီးလေး စကား မဆုံးခင်မှာပဲ အသက်ရှူသံတွေ ပြတ်တောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသည်းနှလုံး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ဖြစ်တဲ့ ဖူးဖူးလေး ဆုံးပါးသွားပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာ
“နင် ကျေနပ်ပြီလား နန္ဒာ... ငါ့သမီး သေသွားပြီ။ နင် သတ်လိုက်တာ... နင် လုပ်တာတွေ အကုန်လုံး ငါ သိတယ်”
ကျွန်တော် နန္ဒာ့ကို ရိုက်နှက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ နန္ဒာက ဘာမှ ပြန်မလုပ်ဘူး။ သူက သမီးလေးရဲ့ အလောင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာတယ်။ အဲဒီမျက်ရည်ဟာ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ထည့်မစဉ်းစားချင်တော့ဘူး။ ရဲကို တိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်နေခဲ့တယ်။ နန္ဒာကတော့ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ အိမ်ပေါ်ကနေ တိတ်တိတ်လေး ဆင်းသွားခဲ့တယ်။
သမီးလေးရဲ့ ဈာပနပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးဟာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီး ဖူးဖူးလေးရဲ့ ကစားစရာတွေက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ နန္ဒာလည်း အိမ်ကနေ ထွက်သွားတာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော် နန္ဒာ့အပေါ် အမုန်းတရားတွေနဲ့ပဲ ရှင်သန်နေခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ဖူးဖူးလေးရဲ့
အဲဒီသေတ္တာထဲမှာ နန္ဒာ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်နဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းအချို့ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာနဲ့ ဖတ်ကြည့်မိတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်။ ဖူးဖူးလေးမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွယ်လွန်သူ ဇနီးဆီကနေ မျိုးရိုးလိုက်လာတဲ့ ကုလို့မရတဲ့ ရှားပါး ဦးနှောက်ရောဂါတစ်မျိုး ရှိနေတာကို နန္ဒာက ကျွန်တော့်ထက် အရင် သိခဲ့တာပါ။ ဆရာဝန်တွေက ဖူးဖူးကို အသက် ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။
နန္ဒာ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ရေးထားတာက -
“ကိုဇော် သိသွားရင် နှလုံးသားကွဲကြေသွားလိမ့်မယ်။ သူဟာ ဖူးဖူးကို သူ့အသက်ထက် ချစ်တာ။ အဲဒီတော့ အဆိုးအဆွမ်း ခံရမယ့်လူက ငါပဲ ဖြစ်ပါစေ။ ဖူးဖူးလေးကို အစွမ်းကုန် ကုသပေးမယ်။ သူ သောက်ရတဲ့ ဆေးတွေက အရမ်းခါးတယ်၊ ထိုးရတဲ့ ဆေးတွေက အရမ်းနာတယ်။ ဖူးဖူးလေးက ငါ့ကို မုန်းနေလည်း ဖြစ်တယ်။ ဖေဖေ့ကို မပြောပါနဲ့လို့ သူ တောင်းပန်တိုင်း ငါ့ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလိုပဲ။ ကိုဇော် ငါ့ကို ရိုက်နှက်ဆဲဆိုနေတာတွေက ဖူးဖူးလေးရဲ့ ဝေဒနာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အမုန်းခံပြီး သမီးလေးရဲ့ အသက်ကို တစ်ရက်ဆို တစ်ရက် ပိုရှင်အောင် ကြိုးစားခဲ့တာပါ။”
ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တဲ့ အညိုအမည်းစွဲတာတွေက နန္ဒာ ရိုက်လို့ မဟုတ်ဘဲ ရောဂါကြောင့် သွေးကြောတွေ ပေါက်ထွက်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့တဲ့ ခါးတဲ့ ဆေးတွေက နန္ဒာ သူ့ရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ အကုန်ရောင်းပြီး ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ နိုင်ငံခြားဖြစ် အသက်ကယ်ဆေးတွေ။ နန္ဒာက ဖူးဖူးကို
ကျွန်တော်ဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ပါ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာတဲ့အထိ နောင်တတွေက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုနေခဲ့တယ်။ နန္ဒာဟာ ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ အချစ်ကြောင့်ရော၊ သမီးလေးအပေါ်ထားတဲ့ ကရုဏာကြောင့်ရော တစ်လောကလုံးရဲ့ အမုန်းကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်သွားခဲ့တာပါ။ သူဟာ ဗီလိန်တစ်ယောက်အဖြစ် အသတ်ခံခဲ့ရတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။
ကျွန်တော် နန္ဒာ့ကို လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နန္ဒာက ဘယ်အရပ်ကို ရောက်သွားမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ဟောင်းလေးထဲမှာ ဖူးဖူးလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံနဲ့ နန္ဒာ့ရဲ့ ကျန်ရစ်တဲ့ ပဝါလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ကျွန်တော် အချစ်ကို ကိုးကွယ်ခဲ့ပေမဲ့ အချစ်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်အစစ်အမှန်ကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့မိဘူး။ နန္ဒာ့ရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် သမီးငယ် သေဆုံးသွားတာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုနဲ့ အမုန်းတရားတွေကြောင့်သာ သမီးလေးဟာ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ဖေဖေနဲ့ မေမေရဲ့ နွေးထွေးမှုကို အပြည့်အဝ မရသွားခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အမုန်းတရားတွေရဲ့ သားကောင် ဖြစ်ခဲ့ရသလို၊ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေပါပြီ။ သမီးလေးရဲ့ အုတ်ဂူလေးရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်။
“ဖူးဖူးလေး... သမီးရဲ့ မေမေနန္ဒာကို ဖေဖေ တောင်းပန်ချင်လိုက်တာ။ သမီးလည်း မေမေနန္ဒာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်”
လေပြေလေး တစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားတယ်။ ဖူးဖူးလေးရဲ့ ရယ်သံလေးလား၊ နန္ဒာ့ရဲ့ သက်ပြင်းချသံလား ကျွန်တော် မဝေခွဲနိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ အချိန်တွေဟာ ဒီနောင်တတွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးသွားရတော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်နေရတဲ့ အဆိုးတရားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မြင့်မြတ်တဲ့ ပေးဆပ်ခြင်းတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ အမှန်တရားကို မျက်စိနဲ့ မဟုတ်ဘဲ နှလုံးသားနဲ့ မြင်အောင် ကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။