ယုတ်မာတဲ့ မိထွေး
ယုတ်မာတဲ့ မိထွေး
ခြံထဲက အမေ့လက်ရာ စံပယ်ရုံလေးကို ခုတ်ပစ်လိုက်တဲ့နေ့က ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီစံပယ်ရုံဟာ အမေမဆုံးခင်က နောက်ဆုံးစိုက်ပျိုးသွားခဲ့တဲ့ အမေ့ရဲ့ အသက်ဝိညာဉ်တစ်ခုလို ကျွန်တော် တန်ဖိုးထားခဲ့တာပါ။ ဖေဖေကတော့ ဘာမှမပြောဘူး။ ဒေါ်ခင်ယုရဲ့ ဘေးနားမှာ ပြုံးပြုံးကြီး ရပ်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ဒေါ်ခင်ယုဆိုတာ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို အမေဆုံးပြီး နှစ်နှစ်အကြာမှာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိထွေးပေါ့။ သူမက လှပတယ်၊ ယဉ်ကျေးတယ်၊ စကားပြောရင်လည်း အမြဲတမ်း ချိုသာလွန်းလို့ ဖေဖေကတော့ သူမပြောသမျှ နတ်သံစာလို့ ထင်နေရှာတာ။
ကျွန်တော် မှတ်မိသေးတယ်၊ သူမ စံပယ်ရုံကို ခုတ်ခိုင်းလိုက်တဲ့အချိန်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့ မျက်လုံးတွေ။ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့။ "မင်းသူ... ဒီနေရာမှာ နှင်းဆီပင်တွေ စိုက်ရင် ပိုလှမှာနော်၊ ဖေဖေကလည်း နှင်းဆီကို ပိုကြိုက်တယ်မလား" လို့ သူမက မေးတော့ ဖေဖေက ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဖေဖေ့ကို ချစ်တဲ့စိတ်၊ ဖေဖေတစ်ယောက်တည်း အထီးမကျန်စေချင်တဲ့စိတ်နဲ့ ကျွန်တော် အရာရာကို အောင့်အီးသည်းခံခဲ့တယ်။
အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ အသက် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်၊ နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရာထူးကောင်းကောင်းနဲ့ အနာဂတ်တောက်ပနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ ချစ်သူ "မေ" နဲ့လည်း မကြာခင် လက်ထပ်ဖို့ ရည်မှန်းထားခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း ဖေဖေနဲ့အတူ ထမင်းလက်ဆုံစားရတာကို ကျွန်တော် မြတ်နိုးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်ခင်ယု ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ထမင်းဝိုင်းဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ငရဲခန်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟင်းခွက်ထဲကို ဟင်းတွေ ခပ်ထည့်ပေးရင်း "စားပါသားရဲ့၊ အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေမှာပေါ့" လို့ ပြောတတ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ ကျွန်တော့်ကို မုန်းတီးမှုတွေ အရိပ်ထင်နေတာကို ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နေရတာပါ။ ဖေဖေကတော့ "ခင်ယုက မင်းအပေါ် တကယ်စေတနာရှိတာပါကွာ" လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ ဖေဖေ မသိတာက သူမဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အုတ်မြစ်တွေကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြိုချဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာပါပဲ။
အရာရာဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုလဲလာခဲ့တယ်။ ပထမဆုံး စတင်တာက ဖေဖေနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားက ယုံကြည်မှု။ ဒေါ်ခင်ယုဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ ဒေါသကို အသုံးချတတ်တယ်။ သူမက ဖေဖေမရှိတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်အမေကို စော်ကားတဲ့စကားတွေ၊ ကျွန်တော့်ကို နှိမ်တဲ့စကားတွေကို သွေးအေးအေးနဲ့ ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဖေဖေက အိမ်ထဲကို ဝင်လာတတ်မြဲပဲ။ အဲဒီအခါမှာတော့ သူမဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်ရည်တွေဝဲပြီး "သားက အန်တီ့ကို မကြည်ဖြူတာ ခံနိုင်ပါတယ်၊ ဖေဖေ့ကိုတော့ စိတ်မဆင်းရဲစေနဲ့လေ" လို့ အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြောတော့တာပါပဲ။ ဖေဖေက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပျက်တဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး "မင်းသူ... မင်း တော်တော်ရိုင်းလာတာပဲ" လို့ ဆူတော့တယ်။
အလုပ်မှာလည်း ကျွန်တော် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်လာတယ်။ ဒေါ်ခင်ယုက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းတွေကို ခဏခဏ ခေါ်တတ်တယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေကြားမှာ "သား... ဖေဖေ နေမကောင်းဘူး၊ မြန်မြန်ပြန်လာဦး" ဆိုတဲ့ ဖုန်းကြောင့် အလုပ်တွေကို ပစ်ထားပြီး ပြေးပြန်ရတဲ့အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဖေဖေက အိပ်ပျော်နေတာ ဒါမှမဟုတ် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ဒေါ်ခင်ယုနဲ့ စကားပြောနေတာကိုပဲ တွေ့ရတယ်။ "အန်တီ စိုးရိမ်လို့ပါ သားရယ်၊ ခုနကပဲ သက်သာသွားတာ" လို့ သူမက အပြုံးမပျက် ပြောတတ်တယ်။ ကုမ္ပဏီက အရေးကြီးတဲ့ ပရောဂျက်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော် အမှားအယွင်းတွေ လုပ်မိလာတယ်။ စိတ်ဖိစီးမှုတွေက ကျွန်တော့်ကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုလာခဲ့တယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ ချစ်သူ မေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စပဲ။ ဒေါ်ခင်ယုက မေနဲ့တွေ့တဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော့်အကြောင်း ကောင်းသလိုလိုနဲ့ မကောင်းတာတွေကို သွေးထိုးပေးခဲ့တယ်။ "မင်းသူက အမေဆုံးပြီးကတည်းက စိတ်က နည်းနည်းကြမ်းလာတာ၊ သမီးလေး သည်းခံပေးပါဦး" လို့ ပြောရင်း ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝေဒနာရှင်တစ်ယောက်လို ပုံဖော်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ မေကြားမှာ အထင်လွဲမှုတွေ များလာပြီး စကားများတဲ့အကြိမ်တွေ စိတ်ကုန်စရာကောင်းအောင် တိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူမက "ကိုယ့်မိသားစုအရေးတောင် ကိုယ်မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲနဲ့ ကျွန်မကို ဘယ်လိုကာကွယ်ပေးမှာလဲ" လို့ မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့တယ်။
အဲဒီညက မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ အိမ်ကို သန်းခေါင်ကျော်မှ ပြန်ရောက်ခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ ငွေစာရင်း မှားယွင်းမှုတစ်ခုကြောင့် ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးနေတဲ့အချိန်မို့ စိတ်တွေက အစွန်းရောက်အောင် ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီ။ အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဖေဖေက မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒေါ်ခင်ယုကတော့ ဘေးနားမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတယ်။ "မင်းသူ... မင်း ဘာတွေလုပ်လိုက်တာလဲ" ဖေဖေ့အသံက တုန်ရီနေတယ်။
ကျွန်တော့်ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ အမေ့ရဲ့ ရွှေထည်ပစ္စည်းအချို့နဲ့ ကျွန်တော့်အလုပ်က ပရောဂျက်ဖိုင်အချို့ ပြန့်ကျဲနေတယ်။ "မင်း အမေ့အမှတ်တရတွေကို ရောင်းပြီး မင်းရဲ့ အလုပ်က အရှုပ်အထုပ်တွေကို ရှင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" လို့ ဖေဖေက မေးတယ်။ ကျွန်တော် ကြောင်အသွားတယ်။ "ဘာတွေပြောနေတာလဲ ဖေဖေ၊ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ဘူး" လို့ ပြန်ပြောပေမဲ့ ဖေဖေက ဒေါ်ခင်ယု လက်ထဲက ဖုန်းကို ညွှန်ပြတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ ကျွန်တော် ဒေါ်ခင်ယုကို ခြိမ်းခြောက်ထားတဲ့ အသံဖိုင်တစ်ခု။ အဲဒါက ဖြတ်ညှပ်ကပ်လုပ်ထားတဲ့ အသံဖိုင်မှန်း ကျွန်တော် ချက်ချင်း သိလိုက်ပေမဲ့ ဖေဖေကတော့ မသိရှာဘူး။
"သားက အန်တီ့ကို ပြောတယ်၊ ဖေဖေ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ အတင်းတောင်းပေးပါတဲ့၊ မပေးရင် ဒီအိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ပစ်မယ်တဲ့" ဒေါ်ခင်ယုက ငိုရင်းပြောတယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ထိန်းမရတော့ဘဲ သူမကို ကိုင်ပေါက်မိမလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ "မင်း ယုတ်မာလှချည်လား" လို့ ကျွန်တော် အော်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဖေဖေက ကျွန်တော့်ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ ဖေဖေ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ လက်နဲ့မရွယ်ခဲ့ဖူးဘူး။
နောက်တစ်နေ့မှာပဲ ကုမ္ပဏီကနေ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်ပယ်ကြောင်း စာရောက်လာတယ်။ ဒေါ်ခင်ယုက ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ ခင်မင်တဲ့အဆက်အသွယ်ကို သုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို ငွေခိုးတဲ့သူ၊ စာရွက်စာတမ်း အတုလုပ်တဲ့သူလို့ နာမည်ဖျက်ခဲ့တာပါ။ အလုပ်လည်းပြုတ်၊ သိက္ခာလည်းကျ၊ အဖေ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။ မေကလည်း ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး လမ်းခွဲခွင့်တောင်းခဲ့တယ်။ "ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးလို့ အန်တီပြောတာ ကျွန်မ မယုံခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ ရှင်းသွားပြီ" တဲ့။ မြင်နေရတဲ့ နံရံတွေပေါ်မှာ "" ပြနေပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာတော့တဲ့ မေ့ရဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောမိတော့တယ်။ အရာရာဟာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် အိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ဖေဖေက "မင်းလို လူမျိုးကို ငါ့သားလို့ မသတ်မှတ်နိုင်တော့ဘူး" လို့ ပြောခဲ့တာ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်နဲ့ တည်းခိုခန်းလေးတစ်ခုမှာ သောင်တင်နေခဲ့တယ်။ အလုပ်အသစ်ရှာပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ပျက်ကြောင့် ဘယ်သူကမှ အလုပ်မခန့်ကြဘူး။ တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အမှိုက်ပုံထဲက ဖုန်မှုန့်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက ဖေဖေ လေဖြတ်သွားပြီဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော် အိမ်ကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့ပေမဲ့ ဒေါ်ခင်ယုက ခြံတံခါးကို ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ "မင်းလိုလူမျိုး ဒီကိုလာစရာ မလိုဘူး၊ ဖေဖေ့ပစ္စည်းတွေကို လာခိုးဦးမလို့လား" လို့ သူမက ခြံဝင်းထဲကနေ လှမ်းအော်ပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးတယ်။ ကျွန်တော် ခြံတံခါးကို ခါရမ်းပြီး အော်ဟစ်နေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ဘက်မှာ မရှိခဲ့ဘူး။ အိမ်နီးနားချင်းတွေကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကဲ့ရဲ့တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။
ကျွန်တော် လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သုံးသပ်မိတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အလုပ်မရှိ၊ မိသားစုမရှိ၊ ချစ်သူမရှိ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တာနဲ့ ဖေဖေ့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဒေါ်ခင်ယုရဲ့ ယုတ်မာမှုက သိပ်ကို နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ဘဝကို တစ်စစီ ဖျက်ဆီးရုံတင်မကဘဲ ဖေဖေ့ကိုလည်း သူမရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေလို လုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ သွားထိုင်ပြီး တစ်ညလုံး ငိုခဲ့တယ်။ "အမေ... သား ရှုံးသွားပြီ၊ အမေ့သား ဘဝပျက်သွားပြီ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောရင်း ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သေလို့မဖြစ်သေးဘူး၊ သူမရဲ့ အမှန်တရားကို ဖေဖေ သိသွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အောက်ခြေလူတန်းစား ဘဝနဲ့ ရုန်းကန်ရင်း အရက်သမားတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ ဖေဖေ ဆုံးသွားပြီတဲ့။ ဒေါ်ခင်ယုဟာ ဖေဖေ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ရောင်းချပြီး နိုင်ငံခြားကို ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ ဖေဖေကတော့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ လေဖြတ်ပြီး စကားမပြောနိုင်တဲ့ အခြေအနေနဲ့ ဘိုးဘွားရိပ်သာတစ်ခုမှာ အထီးကျန်စွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရတာ။
ရှေ့နေက ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဖေဖေ လက်တုန်တုန်နဲ့ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါတယ်။ "သား... ဖေဖေ မှားခဲ့ပါတယ်၊ ခင်ယုရဲ့ စရိုက်မှန်ကို ဖေဖေ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ မင်းကို ဖေဖေ အားကိုးချင်ခဲ့ပေမဲ့ မာနတွေက ကာဆီးနေခဲ့တယ်။ ဖေဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" တဲ့။ အဲဒီစာလေးကို ဖတ်ရင်း ကျွန်တော် အသံကုန်ဟစ်ပြီး ငိုချလိုက်တယ်။ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ငွေကြေးတွေ၊ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဘာမှမရှိတော့တဲ့ အချိန်မှာ ရရှိလာတဲ့ ဒီတောင်းပန်စကားက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် အရင်က နေခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးရှေ့ကို သွားကြည့်မိတယ်။ အိမ်ကတော့ အသစ်ပြန်ပြင်ထားပြီး တခြားသူတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့ပြီ။ အမေ့ရဲ့ စံပယ်ရုံလေးနေရာမှာ စိုက်ထားတဲ့ ဒေါ်ခင်ယုရဲ့ နှင်းဆီပင်တွေဟာလည်း ခြောက်သွေ့ပြီး သေကုန်ကြပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝဟာလည်း အဲဒီခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှင်းဆီပင်တွေလိုပဲ၊ ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့ ခွန်အားတွေ မရှိတော့ဘူး။ ယုတ်မာတဲ့ မိထွေးတစ်ယောက်ကြောင့် ဘဝပျက်သွားတာလို့ အပြစ်တင်ချင်ပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေနဲ့ သတိလက်လွတ် ဖြစ်ခဲ့မှုတွေကလည်း အဓိက တရားခံတွေပါပဲ။
ဘဝဆိုတာ ရုပ်ရှင်ထဲကလို အမြဲတမ်း လူကောင်းတွေ အောင်နိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ မကောင်းမှုတွေက အနိုင်ရသွားတတ်ပြီး ကျန်ရစ်သူတွေကတော့ နောင်တတွေနဲ့အတူ ဘဝပျက်ပျက်နဲ့ ရှင်သန်နေထိုင်သွားရတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အခုတော့ ဘာမှမရှိတော့တဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ်၊ လမ်းဘေးက ဖုန်မှုန့်တွေကြားမှာ လွင့်ပါးရင်း နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို စောင့်နေရုံပဲ ရှိပါတော့တယ်။
ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်တစ်ခုလိုပဲ၊ တစ်ခါကွဲအက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ နဂိုအတိုင်း ပြန်မဆက်နိုင်တော့သလို၊ မိသားစုဆိုတဲ့ နွေးထွေးမှုဟာလည်း ယုတ်မာမှုတွေကြားမှာ တစ်ခဏချင်း ပြာကျသွားနိုင်ပါတယ်။ ဘဝမှာ အရာရာကို ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အခါမှ သိလိုက်ရတာက အမုန်းတရားထက် ပိုနာကျင်ရတာဟာ "ဘာမှ ပြန်ပြင်လို့မရတော့တဲ့ နောင်တ" ဆိုတာပါပဲ။