ညမှာပျော်တဲ့ဌက်”(စ/ဆုံး)
ညမှာပျော်တဲ့ဌက်
အခန်း
ခုနှစ်ရဲ့ ရန်ကုန်မြို့ပြဟာ အခုခေတ်လို မီးရောင်စုံတွေနဲ့ ဝေေဝဆာဆာ မရှိခဲ့သေးပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ကုန်စည်စီးဆင်းမှုတွေရဲ့ ဗဟိုချက်မဖြစ်တဲ့ ဘုရင့်နောင်ပွဲရုံတန်းကြီးဆိုတာ နေ့ဘက်မှာ ဖုန်တထောင်းထောင်း၊ ဆူညံသံတညံညံနဲ့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပေမယ့် ညဉ့်နက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အေးစက်မှောင်မိုက်တဲ့ ဂိုဒေါင်ကြီးတွေကြားမှာ အထီးကျန်ဆန်လှပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော့်အသက်ဟာ နှစ်ကျော် နှစ်ထဲကိုပဲ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်နေတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်။ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲ ကျရှုံးခဲ့ပြီးနောက် ဘဝရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေဟာ မြူမှုန်တွေကြားမှာ ပျောက်ဆုံးနေချိန်ပေါ့။ မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေး အခြေအနေကလည်း ယိမ်းယိုင်နေတာကြောင့် ကျွန်တော်ဟာ ပွဲရုံတစ်ခုမှာ အတိုက်ချိန်စာရေးအဖြစ် အလုပ်ဝင်ခဲ့ရပါတယ်။
“သားကြီး... အမေ့ကို ကတိတစ်ခုတော့ ပေးရမယ်နော်”
အမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျက်ရည်စတွေ ဝိုင်းနေတာကို ကျွန်တော် ခုထိ မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ အဖေက ဆေးရုံပေါ်မှာ အသက်ရှူစက်နဲ့ လုံးပန်းနေရချိန်၊ ကျွန်တော်က မိသားစုအတွက် တာဝန်ယူဖို့ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့ရတယ်။ အမေ တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ ကတိကတော့ ဘဝအခြေအနေတွေ ပြန်ကောင်းလာရင် ပညာရေးကို ဆုံးခန်းတိုင်အောင် ပြန်လုပ်ပါဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ ခါးသက်လှပါတယ်။ လူပျိုပေါက်အရွယ်ရဲ့ မာန်မာနနဲ့ လောကဒဏ်ကို အံတုဖို့ ရန်ကုန်ကို ခြေချခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်း ပွဲရုံလောကထဲ ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဘဝဆိုတာ ပန်းခင်းလမ်းမဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတယ်။
အဲဒီ ပွဲရုံတန်းမှာ ကျွန်တော် စပြီး သတိထားမိတာက “ညိုမ” ပါ။
သူ့နာမည်က ညိုမတဲ့။ အသားညိုညို၊ မျက်လုံးမျက်ဖန် ကောင်းကောင်းနဲ့ အရပ်မနိမ့်မမြင့်၊ နှစ်လိုဖွယ် အပြုံးလေး ရှိတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူက ပွဲရုံတန်းမှာ လူတိုင်းသိတဲ့ “ညဌက်” တစ်ဦးပါ။ ညဘက်ဆိုရင် လူသူမနီးတဲ့ ဂိုဒေါင်ပျက်ကြီးတွေရဲ့ အနီးအနားမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေကြေးတတ်နိုင်တဲ့ ကုန်သည်တွေ ခေါ်ရာဆီကို လိုက်ပါသွားတတ်တဲ့သူ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို အဝေးကနေပဲ ကြည့်နေမိတတ်တယ်။ ညိုမမှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေး သုံးယောက်ရှိတယ်။ အကြီးဆုံးက ငါးနှစ်အရွယ်၊ အလတ်မလေးက သုံးနှစ်၊ အငယ်ဆုံးက တစ်နှစ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီကလေးတွေရဲ့ ဖခင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ညိုမကိုယ်တိုင်တောင် သိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပွဲရုံထဲက လူတွေက ကဲ့ရဲ့တတ်ကြတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ညိုမကို မြင်တိုင်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတယ်။ သူက အပြစ်ရှိတဲ့သူလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘဝရဲ့ သားကောင်လား။ မနက် နာရီမှာ အိပ်ရာထ၊ ငါးခြောက်ခြင်းတွေကို မနားတမ်း စီစဉ်ရတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေက ညိုမရဲ့ ဘဝဒဏ်ရာတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဘာမှမဟုတ်သလိုပါပဲ။ ပွဲရုံတန်းရဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေကြားမှာ ညိုမရဲ့ အပြုံးက တစ်ခါတလေတော့ ကျွန်တော့်အတွက် အိုအေစစ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာကိုတော့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း
မနက်ခင်း နာရီဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ စာရေးတွေ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အဆာပြေ သွားစားကြရတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ တစ်လကို အိမ်ပြန်ပို့ရမယ့် ပိုက်ဆံရှိတာကြောင့် အသုံးစရိတ်ကို အတော်လေး ချွေတာရပါတယ်။ အီကြာကွေး နှစ်ချောင်းကို အချဉ်ရည်နဲ့ တို့စားပြီး အခမဲ့ရတဲ့ ရေနွေးကြမ်းနဲ့ မျှောချရတာက နေ့စဉ် အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီလို မနက်ခင်းမျိုးမှာ ညိုမနဲ့ သူ့သားအမိတွေကို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ မကြာခဏ တွေ့ရတတ်ပါတယ်။
“ကိုဌက်ကြီး... ဒီနေ့ အီကြာကွေးပဲလား”
ညိုမက ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် အမြဲ ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်တတ်တယ်။ ကျွန်တော့် မျက်မှန်ဝိုင်းကြီးက အဆိုတော် ထူးအိမ်သင်နဲ့ တူတယ်ဆိုပြီး သူတို့က ကျွန်တော့်ကို “ဌက်ကြီး” လို့ ခေါ်ကြတာ။ ညိုမ ငွေရွှင်တဲ့ ရက်မျိုးဆိုရင် သူ့ကလေးတွေကို အီကြာကွေးတင်မကဘူး၊ နံပြားနဲ့ ပဲပြုတ်ပါ မှာကျွေးတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မျိုးမှာ ညိုမရဲ့ မျက်နှာက ပန်းတစ်ပွင့်လို လန်းဆန်းနေတတ်တာ။
“အင်းလေ... ညိုမရာ၊ ငွေကို ချွေတာရတယ်၊ အိမ်ကို ပို့ရဦးမယ်” လို့ ကျွန်တော်က ပြန်ပြောမိရင် ညိုမက သက်ပြင်းလေး ချတတ်တယ်။
“အေးပါ... နင့်လို လူရိုးလေးတွေကတော့ အိမ်အတွက် ကြည့်တာပေါ့၊ ငါကတော့ ဒီကလေး သုံးယောက် ဗိုက်ဝဖို့အရေး ညဘက်ဆို ဌက်လို ပျံသန်းနေရတာ”
ညိုမရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ သူ့အပေါ် ထူးခြားတဲ့ သံယောဇဉ်တစ်ခု ရှိနေတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ချစ်သူလို ချစ်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကြင်နာဂရုဏာ သက်မိတဲ့ စိတ်မျိုး။ သူ့ရဲ့ ခါးသက်တဲ့ ဘဝကို ကျွန်တော် တတ်နိုင်ရင် ကယ်ထုတ်ချင်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း တစ်လ ကျပ်နှစ်ထောင်ရတဲ့ စာရေးလေးပဲ မဟုတ်လား။
တစ်ခါတလေ ညိုမက သူ့ကလေးတွေကို ကျွေးရင်းကနေ ကျွန်တော့်ဆီကို အီကြာကွေး တစ်ချောင်း ကမ်းပေးတတ်တယ်။
“ရော့... ဌက်ကြီး၊ ဒါ ငါ့စေတနာနဲ့ ကျွေးတာ၊ စားလိုက်စမ်းပါ”
သူ ကမ်းပေးတဲ့ အီကြာကွေးကို ကျွန်တော် ယူစားမိတဲ့အခါတိုင်း ညိုမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေမှာ စွဲနေတဲ့ ဆေးလိပ်နံ့နဲ့ ငါးခြောက်နံ့ ရောယှက်နေတဲ့ ရနံ့ကို ရတတ်တယ်။ အဲဒီရနံ့ဟာ ဆင်းရဲသားတွေရဲ့ ရနံ့၊ ရုန်းကန်နေရသူတွေရဲ့ ရနံ့ပဲ။ ညိုမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ခါတလေ နာကျင်မှုတွေ အရိပ်ထင်နေတာကို ကျွန်တော် တွေ့ရပေမယ့် သူကတော့ အမြဲတမ်း ဟန်ကိုယ်ဖို့နဲ့ပဲ ပြုံးနေတတ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ပြောမထွက်တဲ့ နားလည်မှုတစ်ခု ရှိနေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနားလည်မှုကပဲ နောက်ပိုင်းမှာ နာကျင်စရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့မိဘူး။
အခန်း
မိုးရာသီ ရောက်လာတော့ ပွဲရုံတန်းက ပိုပြီး စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းလာတယ်။ တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ညိုမ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ရောက်မလာဘူး။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ပွဲရုံပိတ်ချိန်မှာ လိုက်ကြည့်မိတော့ ညိုမကို ဂိုဒေါင်ပျက်အနားမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါ တွေ့ရတဲ့ ညိုမက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။
သူ့မျက်နှာမှာ အညိုအမဲတွေ စွဲနေတယ်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ သွေးစတွေ ခြောက်ကပ်နေပြီး မျက်လုံးတွေက ဖူးရောင်နေတယ်။ ကျွန်တော် ရင်ထဲက ဆစ်ကနဲ နာသွားမိတယ်။
“ညိုမ... ဘာဖြစ်တာလဲ” ကျွန်တော့်အသံက တုန်ရီနေတယ်။
ညိုမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး အားတင်းပြုံးတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအပြုံးက ငိုနေတာထက် ပိုဆိုးပါတယ်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဌက်ကြီးရယ်... လူစိတ်မရှိတဲ့ ကောင်တွေနဲ့ တွေ့လိုက်လို့ပါ”
“ဘယ်သူတွေလဲ... ပြောလေ ညိုမ၊ ငါ တိုင်ပေးမယ်”
“မတိုင်ပါနဲ့ ဌက်ကြီးရယ်... ငါတို့လို ညဌက်တွေရဲ့ ဘဝမှာ ဒါတွေက ကြုံနေကျပဲ၊ ဟိုနေ့က လူသုံးယောက်က ငါ့ကို ဂိုဒေါင်ထဲ ခေါ်သွားပြီး အနိုင်ကျင့်တယ်၊ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံလည်း မပေးဘဲ ရိုက်နှက်သွားကြတာ၊ ငါကလည်း နာရီပေါင်းများစွာ သူတို့ကို ဆဲဆိုနေမိလို့ ပိုအခံလိုက်ရတာပါ”
ညိုမရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူရ ကြပ်စေပါတယ်။ လောကကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဒီလောက်အထိ နင်းချေဖို့ လိုလို့လား။ ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဒေါသထွက်မိတယ်။
“ညိုမ... နင် ဒီအလုပ်ကို ဆက်မလုပ်ပါနဲ့တော့လား၊ ငါ... ငါ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပါ့မယ်”
ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ စကားကို ကြားတော့ ညိုမက ရယ်တယ်။ ရယ်သံက ခြောက်ကပ်ကပ်ပဲ။
“ဌက်ကြီး... နင်က ကလေးပဲ ရှိသေးတာ၊ နင့်အိမ်ကိုတောင် နင် မနည်း ထောက်ပံ့နေရတာ မဟုတ်လား၊ ငါ့မှာ ကလေး သုံးယောက်ရှိတယ်၊ သူတို့ ဗိုက်ဆာရင် ဘာနဲ့ ကျွေးရမလဲ၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းမှ သူတို့ ဗိုက်ဝမှာ၊ ငါက ညမှာပဲ ပျော်ရတဲ့ ဌက်ပါဟာ... နေ့ဘက်ဆိုရင်တော့ အတောင်ပံ ကျိုးနေတဲ့ ဌက်ပေါ့”
အဲဒီညက ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ ညိုမရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ၊ သူ့ရဲ့ ရယ်သံခြောက်ကပ်ကပ်တွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ချစ်နေမိတာလား။ မဟုတ်ဘူး... ဒါက အချစ်ထက် ပိုလေးနက်တဲ့၊ တစ်ဖက်သားကို ကယ်တင်ချင်တဲ့ လူသားချင်း စာနာမှုပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ စာနာမှုကပဲ ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး နောင်တရစေမယ့် အစပျိုးခြင်း ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
အခန်း
သကြန်ပိတ်ရက် ရောက်တော့ ကျွန်တော် မိတ္ထီလာကို ပြန်ခဲ့ရတယ်။ အဖေ ကျန်းမာရေး ကောင်းလာလို့ တာဝန်ကျရာ မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့ရမှာမို့ အိမ်ကို ကူညီဖို့ ပြန်သွားတာပါ။ ရန်ကုန်ကနေ ခွဲခွာရတဲ့အခါ ညိုမကို နှုတ်မဆက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ စိတ်ထဲမှာတော့ “မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်၊ ညိုမအတွက် တစ်ခုခု ကူညီနိုင်အောင် ကြိုးစားမယ်” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် ဘဝက ကျွန်တော် ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ အိမ်မှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာနဲ့ ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်ဖို့ သုံးလလောက် ကြာသွားခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ကျွန်တော် ပထမဆုံး ရှာမိတာ ညိုမကိုပါ။ ဒါပေမယ့် ပွဲရုံတန်းမှာ ညိုမကို မတွေ့ရတော့ဘူး။
“ညိုမ... ဘယ်ရောက်နေလဲ” လို့ ပွဲရုံက လူတွေကို မေးကြည့်တော့ သူတို့က မျက်နှာလွှဲသွားကြတယ်။
နောက်ဆုံး ညိုမရဲ့ သားကြီးကို ပွဲရုံအနားမှာ ငါးခြောက်ခေါက်တွေ ကောက်နေတာ တွေ့လို့ မေးကြည့်တော့မှ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ညိုမ နေမကောင်းဖြစ်နေတာ ကြာပြီတဲ့။ ဘာရောဂါမှန်း မသိဘဲ အိပ်ရာထဲ လဲနေတာ နှစ်လကျော်ပြီ။ ညဌက်ဆိုတော့လည်း နေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ ဘယ်သူကမှ လာမကြည့်ကြတော့ဘူး။ ဖောက်သည်တွေကလည်း ရောဂါကူးမှာ ကြောက်ပြီး ခြေဦးမလှည့်ကြတော့ဘူး။
ကျွန်တော် ဂိုဒေါင်ပျက်ကြီးဆီကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ဂိုဒေါင်ပျက်ရှေ့မှာ လူတွေ အုံနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အထဲကို တိုးဝင်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... ညိုမ... တစ်ခါက နှစ်လိုဖွယ် ပြုံးတတ်တဲ့ ညိုမဟာ ဖျာစုတ်လေးပေါ်မှာ မျက်လုံးပွင့်လျက်သားနဲ့ အသက်ကင်းမဲ့နေရှာပြီ။
သူ့ဘေးမှာ ကလေးငယ် သုံးယောက်က ဘာမှမသိသေးဘဲ သူ့အမေရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ဆော့ကစားနေကြတယ်။ အကြီးဆုံးလေးကတော့ ငိုရကောင်းမှန်း သိနေပေမယ့် အသံမထွက်နိုင်ဘဲ တုန်ရီနေရှာတယ်။ ညိုမရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော်ခြောက်ကပ်နေပြီး အင်မတန် အားကိုးရာမဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် နေရာမှာတင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတော့တယ်။
“ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ညိုမရာ... ငါ နောက်ကျသွားတယ်၊ နင့်ကို ငါ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အတောမသတ်နိုင်အောင်ပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ညိုမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် အသာအယာ ပိတ်ပေးခဲ့တယ်။ သူ သေဆုံးသွားတာတောင် စိတ်မချနိုင်တဲ့ အငြိုးအတေးတွေ ရှိနေသလိုပဲ။ အဲဒီညက ပွဲရုံတန်းကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်နေခဲ့တယ်။ ညဌက်လေး တစ်ကောင်ကတော့ ကောင်းကင်ယံထက်ကို ထာဝရ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီ။ လူတွေကတော့ ညိုမကို ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ မေ့သွားကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ညိုမဟာ ဘဝရဲ့ ဖျောက်ဖျက်မရတဲ့ အမာရွတ်တစ်ခု ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း
နှစ်တွေ အတော်ကြာခဲ့ပါပြီ။ ခုနှစ်မှာ ကျွန်တော် ဆယ်တန်း ပြန်ဖြေပြီး အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ ခုနှစ်မှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကိုယ်ပိုင်ဘဝလေးနဲ့ အခြေတကျ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရင့်နောင် ပွဲရုံတန်းက အနံ့အသက်တွေနဲ့ ညိုမရဲ့ အပြုံးကိုတော့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မေ့မပစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ပြည့်နှစ်၊ မတ်လရဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် ပန်းဘဲတန်းဘက်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေတုန်း လူရွယ်တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတာ သတိထားမိတယ်။ သူက ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး စမတ်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားတယ်။
“ဗျို့... ကိုဌက်ကြီး”
ကျွန်တော် ဆတ်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီနာမည်ကို ခေါ်မယ့်သူ ဒီလောကမှာ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ထားတာ။
“ငါ့ညီ... အစ်ကို့ကို သိလို့လား”
“သိတာပေါ့ အစ်ကိုရာ... အစ်ကို့ရဲ့ အသံကို ကြားရတာနဲ့တင် ကျွန်တော် မှတ်မိနေတာ၊ ကျွန်တော်... မညိုမရဲ့ သားအကြီးဆုံးပါ”
ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ လှိုင်းလုံးကြီး တစ်လုံး ရိုက်ခတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ညိုမရဲ့ သား...။ သူက အခုတော့ အောင်မြင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီတဲ့။ ဘိုကလေးဘက်က လယ်ပိုင်ရှင် လင်မယားက သူတို့ မောင်နှမ သုံးယောက်လုံးကို ခေါ်ယူမွေးစားခဲ့ပြီး ပညာတွေ သင်ပေးခဲ့တာကြောင့် အခုတော့ အားလုံး ဘဝအခြေအနေ ကောင်းနေကြပြီလို့ သူက ပြောပြတယ်။
“ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကပဲ အမေ့အတွက် ရည်စူးပြီး အမေ့မွေးရပ်မြေမှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်း လှူခဲ့သေးတယ် အစ်ကို” လို့ သူက ပြောတော့ ကျွန်တော့် မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်စတွေ ဝဲလာရပြန်တယ်။
ညိုမ... နင် မြင်နေရဲ့လား။ နင် အသက်ပေးပြီး စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ နင့်ရဲ့ ရင်သွေးလေးတွေက အခုတော့ လူတလုံးသူတလုံး ဖြစ်နေကြပြီ။ နင် ညမှာ ပျော်ခဲ့ရတဲ့ ဌက်တစ်ကောင်အဖြစ် ဘဝကို အနစ်နာခံခဲ့တာတွေက အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။
သူပေးခဲ့တဲ့ လိပ်စာကတ်လေးကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်မိတော့ ညိုမရဲ့ မျက်နှာလေးကို တိမ်တိုက်တွေကြားမှာ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ ဘဝဆိုတာ ဆန်းကြယ်လိုက်တာ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပျက်စီးခြင်းက နောက်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရှင်သန်ခြင်းအတွက် လမ်းခင်းပေးသွားတတ်တာမျိုးလား။
ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာတော့ ညိုမကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့တဲ့ နောင်တတွေက နာကျင်နေဆဲပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ညိုမ စိတ်ချလက်ချ အိပ်စက်နိုင်ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီး တစ်ခု ကျသွားသလိုပါပဲ။ ညိုမ... နင်ကတော့ ညမှာ ပျံသန်းရတာကို မုန်းတီးခဲ့ပေမယ့် နင့်ကလေးတွေအတွက်တော့ မင်းဟာ အလင်းဆောင်တဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးပါပဲ။
ဘဝဆိုတာ ကိုယ်ရွေးချယ်ခွင့်မရှိတဲ့ လမ်းကို လျှောက်ရတာမျိုး ဖြစ်ပေမယ့်၊ ကိုယ်ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာကတော့ ဘယ်တော့မှ အလဟဿ မဖြစ်သွားတတ်ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ဦး၏ တန်ဖိုးကို သူ၏ အလုပ်အကိုင်ဖြင့် မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်၊ သူ၏ ပေးဆပ်မှုနှင့် မေတ္တာတရားဖြင့်သာ တိုင်းတာပါ။