သူထားခဲ့သည့်စာ
သူထားခဲ့သည့်စာ
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတဲ့ အောက်တိုဘာလရဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ထွန်းလှ ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ပုံစံက အရင်ကထက်စာရင် အတော်လေး ပိန်ကျသွားသလိုပဲ။ မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက်နဲ့၊ နှုတ်ခမ်းတွေကလည်း ခြောက်ကပ်နေတယ်။ သူဝင်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ပစ်ထိုင်လိုက်တဲ့ပုံစံက အသက်မပါသလိုပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူငယ်ချင်းအရင်းကြီးမို့ ပြောင်ချင်ပျက်ချင်စိတ်နဲ့ "ဟေ့ကောင် ... မင်းမိန်းမ လဲ့လဲ့က ထမင်းမကျွေးဘူးလား၊ ရုပ်ကိုက သေလူရုပ်ပေါက်နေတာပဲ" လို့ နောက်လိုက်မိသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ပြောင်မှုကို ရေခဲရေနဲ့ အလောင်းခံလိုက်ရသလို အေးစက်သွားစေခဲ့တယ်။ "တင်မောင်ရေ … ငါ့မိန်းမနဲ့ငါ ကွာရှင်းတော့မလို့" တဲ့။
ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဘူး။ ထွန်းလှနဲ့ လဲ့လဲ့ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ အချစ်ဆုံး၊ အကြည်ဖြူဆုံးလို့ သတ်မှတ်ထားရတဲ့ စုံတွဲ။ ထွန်းလှက လဲ့လဲ့ကို ရဖို့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ လဲ့လဲ့ကလည်း ထွန်းလှကို "ကိုထွန်း ... ကိုထွန်း" နဲ့ တကောက်ကောက် လိုက်နေတာ။ အခုမှ ဘာကြောင့် ကွာရှင်းရမှာလဲ။
"ထွန်းလှ ... မင်း ဘာသောက်ရူးထတာလဲ။ ဒါ ကလေးကလား ပြောစရာလားကွ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ" လို့ ကျွန်တော် အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်စွာနဲ့ မေးမိတယ်။
သူကတော့ ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချထားရင်း "တကယ်ပြောတာ တင်မောင် ... ငါတို့ ကွာရှင်းကြတော့မှာ။ ဒီနေ့ လက်မှတ်ထိုးပြီး တရားဝင် လမ်းခွဲကြမယ်" လို့ ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ သူ့အသံထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မပါသလိုပဲ။ တကယ်တော့ အဲဒီ အေးစက်မှုနောက်ကွယ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အံကြိတ်ထိန်းထားရတဲ့ တုန်ခါမှုကို ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
"မင်းကွာ လဲ့လဲ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ကွာရတာလဲ ပြောစမ်းပါဦး။ လဲ့လဲ့မှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ မင်းမှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေတာလား" လို့ ကျွန်တော် စိတ်တိုတိုနဲ့ မေးမိတော့ သူက ခါးခါးသီးသီး ငြင်းတယ်။ ပြီးတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ အကူအညီတစ်ခု တောင်းတယ်။ အဲဒါကတော့ အခု သူပေးခဲ့တဲ့ စာအိတ်လေးကို နောက် လပြည့်တဲ့နေ့မှ လဲ့လဲ့လက်ထဲကို သွားပေးဖို့ပါပဲ။
"မင်းလည်း ဖောက်မဖတ်ပါနဲ့။ သူ့ကို လကြာမှ ဒီစာကို ဖတ်စေချင်လို့ပါ။ ငါ အမေရိကကို အပြီးသွားတော့မယ်။ ဟိုမှာ နိုင်ငံသားဖြစ်တာလည်း ကြာပြီ။ အဲဒါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်သွားအောင် လဲ့ကို အပြီးကွာရှင်းပေးခဲ့တာ။ ငါတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှလည်း သူ့ကို အားလုံးလွှဲပေးခဲ့တယ်။ ငါ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ အပြီးထွက်သွားမှာ"
ကျွန်တော် အငူငူအငေါင်ငေါင်နဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ နောက်တစ်ပတ်အကြာ လေဆိပ်မှာ သူ့ကို လိုက်ပို့တော့ သူဟာ တကယ့်ကို အထီးကျန်တဲ့ ခရီးသည်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ လိုက်ပို့သူဆိုလို့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း။ လဲ့လဲ့ကိုလည်း လုံးဝမတွေ့ရဘူး။ သူ လေဆိပ်ဂိတ်ထဲ ဝင်မသွားခင် ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "သူငယ်ချင်း ... ငါ့ကို ကတိပေးထားတာ မမေ့နဲ့နော်" လို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြောသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝေ့တက်လာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရပေမဲ့ အဲဒါဟာ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် အမှန်တရားနဲ့ ဝေးကွာနေခဲ့တုန်းပါပဲ။
ထွန်းလှ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း လဲ့လဲ့ရဲ့ အခြေအနေကို သိချင်တာနဲ့ ကျွန်တော် သူတို့အိမ်ဟောင်းလေးဆီကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်က အရင်လို သက်ဝင်လှုပ်ရှားမနေတော့ဘူး။ ခြံထဲမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး ပန်းပင်လေးတွေတောင် ညှိုးနွမ်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ရောက်သွားတော့ လဲ့လဲ့က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး အသက်မပါသလို ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မကောင်းဘူး။
"လဲ့လဲ့ ... နေကောင်းရဲ့လား" လို့ ကျွန်တော် မေးမိတယ်။
လဲ့လဲ့က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ခါးသီးတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးတယ်။ "ကိုတင်မောင် ... သူ တကယ်ပဲ ထွက်သွားပြီလား။ ကျွန်မကို တစ်ချက်တောင် နောက်ပြန်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားတာလား" လို့ မေးတယ်။ သူ့အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ နာကျည်းမှုတွေ အပြည့်ပါနေတာကို ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။
"အေး ... သူ အမေရိကကို ထွက်သွားပြီ လဲ့လဲ့။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး" လို့ ကျွန်တော် အားနာနာနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။
လဲ့လဲ့က ရယ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသံက ရယ်သံထက် ငိုသံနဲ့ ပိုတူတယ်။ "သူက လူရက်စက်ကြီးပါ ကိုတင်မောင်ရယ်။ အမေရိကမှာ နိုင်ငံသားရထားတာ ကြာပြီတဲ့။ ကျွန်မကို ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မက သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အနှောင့်အယှက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ သူက ဟိုမှာ အသစ်စချင်လို့ ကျွန်မကို အမှိုက်တစ်ခုလို လွှင့်ပစ်ခဲ့တာလား"
ကျွန်တော့်အိတ်ကပ်ထဲမှာ ထွန်းလှ ပေးခဲ့တဲ့ စာအိတ်လေး ရှိနေတယ်။ အဲဒီစာကို ထုတ်ပေးလိုက်ချင်တဲ့စိတ်ကို အတော်လေး ထိန်းလိုက်ရတယ်။ လဲ့လဲ့က ဆက်ပြီး "သူ ကျွန်မကို ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်ပေးခဲ့တာကရော ဘာသဘောလဲ။ ကျွန်မက ပိုက်ဆံမက်တဲ့ မိန်းမလို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်မ လိုချင်တာ သူနဲ့အတူ ရှိနေဖို့ပဲလေ" လို့ ပြောရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါလေရော။
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ လဲ့လဲ့ရဲ့ နာကျည်းမှုတွေက မှန်သလိုလို ရှိနေတာပဲလေ။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ အေးစက်စက်နဲ့ ပစ်ထားခဲ့တဲ့ ထွန်းလှကိုလည်း ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ အပြစ်တင်မိတယ်။ "မင်းကွာ ... မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ နာကျင်အောင် လုပ်ရသလား" လို့ ထွန်းလှကို စိတ်ထဲကနေ လှမ်းပြောမိတယ်။ လဲ့လဲ့ကတော့ အဲဒီနေ့ကစပြီး ထွန်းလှရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်။ သူတို့ အတူရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။ လဲ့လဲ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ထွန်းလှဟာ အမေရိကန် အိမ်မက်နောက်ကို လိုက်ရင်း ဇနီးသည်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ သစ္စာမဲ့ လင်ယောကျ်ားတစ်ယောက်အဖြစ် အမြစ်တွယ်သွားခဲ့ပြီ။
အချိန်တွေက တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သုံးလ၊ လေးလ ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုမှာ လဲ့လဲ့ရဲ့ အခြေအနေက အပြင်ပန်းကြည့်ရင် တည်ငြိမ်စပြုလာသလိုပဲ။ သူ အလုပ်တွေ ပြန်လုပ်တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြန်တွေ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အရင်လို တောက်ပမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့ရင် "ကိုတင်မောင် ... ဟိုလူကြီးဆီက သတင်းကြားသေးလား" လို့ မေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော်က "မကြားပါဘူး" လို့ပဲ ဖြေရတယ်။ တကယ်လည်း ထွန်းလှဆီက ဘာသတင်းမှ မရခဲ့ဘူး။ ပေါ်မှာလည်း သူ ဘာမှ တင်တာမတွေ့ရသလို၊ မှာလည်း လုံးဝ မဖြစ်တော့ဘူး။
ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်။ ထွန်းလှက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ တိတ်ဆိတ်သွားရတာလဲ။ အမေရိကမှာ သူ ပျော်နေလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် သူ အသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားလို့လား။ တစ်ဖက်မှာလည်း လဲ့လဲ့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ လဲ့လဲ့ဆီကို ယောက်ျားလေးအချို့ ချဉ်းကပ်လာတာကို မြင်ရတယ်။ လဲ့လဲ့ကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားသလိုပဲ။ "ကျွန်မ ယောက်ျားတွေကို ကြောက်သွားပြီ ကိုတင်မောင်။ ကိုယ် အသက်ထက် ချစ်ရပါတယ်ဆိုတဲ့လူကတောင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ဆန် ပစ်သွားနိုင်တာပဲလေ" လို့ သူက ခါးခါးသီးသီး ပြောလေ့ရှိတယ်။
ကျွန်တော့်အိမ်က စားပွဲတင်အံဆွဲထဲမှာ ထွန်းလှပေးထားတဲ့ စာအိတ်လေးကတော့ ဖုန်တက်လို့။ နေ့တိုင်းလိုလို အဲဒီစာအိတ်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ဝေခွဲမရဖြစ်ခဲ့တယ်။ အခုပဲ သွားပေးလိုက်ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ထွန်းလှ ပြောသလို လပြည့်တဲ့အထိ စောင့်ရမလား။ ထွန်းလှက ဘာလို့ လလို့ သတ်မှတ်ခဲ့တာလဲ။ လကြာရင် ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားမှာမို့လို့လဲ။
ဒီအတောအတွင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ သတင်းတစ်ခု ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်။ ထွန်းလှနဲ့ နီးစပ်တဲ့ အသိတစ်ယောက်က ထွန်းလှကို အမေရိကမှာ မတွေ့ဘူးလို့ ပြောတာပဲ။ သူ လိုက်စုံစမ်းကြည့်တော့ ထွန်းလှက အမေရိကကို ထွက်သွားတာ ဟုတ်ပေမဲ့၊ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘယ်နေရာ ရောက်သွားမှန်း ဘယ်သူမှ မသိဘူးတဲ့။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဝင်လာတယ်။ ထွန်းလှ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူက ကျွန်တော်တို့ကိုပါ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်နေတာလား။
လ ပြည့်တဲ့ညမှာ ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ဘူး။ လဲ့လဲ့ရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော့်မျက်စိထဲမှာ တဝဲလည်လည်။ သူ ထွန်းလှကို နာကျည်းနေတာတွေ၊ မုန်းတီးနေတာတွေက တကယ့်ကို တစ်နေ့တခြား ပိုတိုးလာနေတာ။ တစ်ဖက်မှာလည်း ထွန်းလှရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူကျပ်စေတယ်။ အမှန်တရားဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒီစာအိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ။ ကျွန်တော် စာအိတ်ကို အလင်းထဲမှာ ထောင်ကြည့်မိပေမဲ့ ဘာမှ မမြင်ရဘူး။ "ထွန်းလှရာ ... မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ပေးခဲ့တာလဲကွာ" လို့ ညည်းတွားမိရင်း လပြည့်မယ့်ရက်ကိုပဲ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ စောင့်နေမိတော့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ထွန်းလှ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လပြည့်တဲ့နေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ စာအိတ်ပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ ရက်စွဲအတိုင်း ကျွန်တော် လဲ့လဲ့ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က မိုးအုံ့နေပြီး လေတွေ တိုက်နေတယ်။ ကျွန်တော် လဲ့လဲ့ရဲ့ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တော့ ရင်တွေ တုန်နေတာ လက်တွေတောင် အေးစက်လို့။
လဲ့လဲ့က အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်ပြီး စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူက အံ့သြသလိုနဲ့ ပြုံးပြတယ်။ "ကိုတင်မောင် ... ဒီနေ့ ဘာကိစ္စ ထူးလို့လဲ"
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောဘဲ အိတ်ထဲက စာအိတ်လေးကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။ "ဒါ ... ထွန်းလှ မသွားခင်က ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့စာပဲ။ လပြည့်မှ လဲ့လဲ့ကို ပေးပါလို့ သူ မှာခဲ့တယ်"
လဲ့လဲ့ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အံ့သြမှု၊ နာကျည်းမှုနဲ့ ထိတ်လန့်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ အကြည့်နဲ့ စာအိတ်ကို ကြည့်နေတယ်။ "သူက ... ဘာတွေ ရေးထားဦးမှာလဲ။ ကျွန်မကို ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြီး နာကျင်အောင် လုပ်ဦးမလို့လဲ" လို့ သူက တုန်ရီတဲ့ အသံနဲ့ မေးတယ်။
"ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါ လဲ့လဲ့။ ငါလည်း ဘာမှ မသိဘူး"
လဲ့လဲ့က တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ စာအိတ်ကို ဖောက်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘေးကနေ ရင်တလှပ်လှပ်နဲ့ စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ လဲ့လဲ့ စာကို စဖတ်တယ်။ ပထမပိုင်းမှာတော့ သူ့မျက်နှာက တင်းမာနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ စာရဲ့ အလယ်ပိုင်းလောက် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ လက်တွေ သိသိသာသာ တုန်လာတယ်။ စာရွက်ပေါ်ကို မျက်ရည်စက်တွေ တစ်စက်ပြီး တစ်စက် ကျလာတယ်။
"မဟုတ်ဘူး ... မဟုတ်ဘူး ... ကိုထွန်း မင်း ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ" လဲ့လဲ့က အော်ဟစ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါလေရော။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ "လဲ့လဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ ... ဘာတွေ ရေးထားလို့လဲ" ဆိုပြီး စာကို လှမ်းယူကြည့်လိုက်မိတယ်။
စာထဲမှာ ရေးထားတာက -
"လဲ့ ... ဒီစာကို လဲ့ ဖတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ် ဒီလောကမှာ ရှိချင်မှ ရှိတော့မှာပါ။ ကိုယ် အမေရိကကို လာခဲ့တာ နိုင်ငံသားကိစ္စကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ကုလို့မရတော့တဲ့ အကျိတ်တစ်ခု ရှိနေတာကို ကိုယ် သိခဲ့ရလို့ပါ။ ဆရာဝန်တွေက ကိုယ့်ကို လထက် ပိုမရှင်ရတော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ် လဲ့။ အဲဒါကြောင့် ကိုယ် သေသွားတဲ့အခါ မင်း ကိုယ့်ကို သတိရပြီး ပူဆွေးနေမှာကို ကိုယ် မလိုလားဘူး။ မင်း ကိုယ့်ကို မုန်းသွားစေချင်လို့ ကိုယ် အမေရိကကို ထွက်သွားတယ်၊ မင်းကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အထင်မျိုး ဖြစ်အောင် ကိုယ် လုပ်ခဲ့တာပါ။ မင်း ကိုယ့်ကို မုန်းနေရင် ကိုယ် မရှိတော့တဲ့အခါ မင်း ပိုပြီး နေသာထိုင်သာ ရှိမယ်လို့ ကိုယ် ထင်ခဲ့လို့ပါ။ ကိုယ်ကတော့ အဝေးတစ်နေရာမှာ မင်းကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ပဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ ထွက်ခွာသွားပါ့မယ်။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ လဲ့ ... ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်"
ကျွန်တော် စာကို ဖတ်ပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ ထွန်းလှရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာ၊ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အပြုအမူတွေက အခုမှ အဓိပ္ပာယ်ပေါ်လာတော့တယ်။ သူက သူ့ဇနီးသည်ကို နာကျင်မှုတွေကနေ ကာကွယ်ပေးချင်လို့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူယုတ်မာ အဖြစ်ခံပြီး ထွက်သွားခဲ့တာပဲ။
စာကို ဖတ်ပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ထွန်းလှနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို အသည်းအသန် လိုက်စုံစမ်းခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အမေရိကက မြန်မာလူမှုကူညီရေးအသင်းတစ်ခုကနေတစ်ဆင့် သတင်းရခဲ့တယ်။ ထွန်းလှဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်ကတင် ဆေးရုံတစ်ခုမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီတဲ့။ သူ သေဆုံးတဲ့အထိ သူ့အနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဘဲ အထီးကျန်စွာနဲ့ပဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာ။
လဲ့လဲ့ဟာ အဲဒီသတင်းကို ကြားရတဲ့နေ့ကစပြီး လူတစ်ယောက်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ "ကျွန်မ သူ့ကို မုန်းခဲ့မိတယ် ကိုတင်မောင်။ ကျွန်မ သူ့ကို အပြစ်တွေ တင်ခဲ့မိတယ်။ သူ ဝေဒနာတွေ ခံစားနေရချိန်မှာ ကျွန်မက သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မအတွက် အကုန်လုံး ပေးဆပ်သွားတာကို ကျွန်မက အထင်လွဲခဲ့မိတယ်" လို့ ပြောရင်း ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး ငိုတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိတယ်။ သူငယ်ချင်းအရင်းကြီး ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ သူ့ရဲ့ ဝေဒနာကို ဘာလို့ မရိပ်မိခဲ့တာလဲ။ သူ လေဆိပ်မှာ နှုတ်ဆက်သွားတဲ့ အကြည့်တွေကို ဘာလို့ သာမန်လို့ ထင်ခဲ့တာလဲ။ ထွန်းလှဟာ သူ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အမှောင်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်ပြီး၊ တစ်ဖက်လူအတွက် အလင်းရောင်ကို ပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလင်းရောင်က အမှန်တရား ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ နာကျင်စရာ အပူရှိန်တွေ ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
လဲ့လဲ့ဟာ ထွန်းလှ ထားခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရောင်းချပြီး ထွန်းလှ နာမည်နဲ့ ပရဟိတ လုပ်ငန်းတွေ လုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲက နောင်တရိပ်တွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ဘူး။ ညနေခင်းတိုင်းမှာ လဲ့လဲ့ဟာ ထွန်းလှ ထားခဲ့တဲ့ အဲဒီစာလေးကို ကိုင်ပြီး တစ်ယောက်တည်း စကားတွေ ပြောနေတတ်တယ်။
"ကိုထွန်းရယ် ... ရှင်ဟာ အရမ်းကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ လူကြီးပါ။ ရှင့်ရဲ့ အချစ်ကို ရှင့်ဘာသာ သိမ်းဆည်းသွားပြီး ကျွန်မကို နောင်တတွေနဲ့ ထားရစ်ခဲ့တာ တရားလို့လား"
ကျွန်တော် အခုတော့ နားလည်သွားပါပြီ။ တစ်ခါတစ်လေမှာ ကျွန်တော်တို့ သိချင်လှပါချည်ရဲ့ ဆိုတဲ့ အမှန်တရားတွေဟာ သိလိုက်ရတဲ့အခါမှာ ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလို ခံစားရတတ်တယ်ဆိုတာ။ ထွန်းလှ ထားခဲ့တဲ့စာဟာ လဲ့လဲ့အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချိုမြိန်ဆုံးနဲ့ အခါးသီးဆုံး လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တော့တယ်။
မေတ္တာတရားဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ဖွင့်ဟဝန်ခံခြင်းထက်၊ တစ်ဖက်လူ မနာကျင်စေဖို့အတွက် ကိုယ်တိုင် ဝေဒနာကို မြိုသိပ်ပြီး အထီးကျန်စွာ ထွက်ခွာသွားခြင်းမျိုးလည်း ရှိတတ်ပါလားဆိုတာ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာ ရလိုက်ပါတော့တယ်။
ပြီး။
နောင်တဆိုတာ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိလိုက်ရတဲ့အခါ ပေးဆပ်ရတဲ့ အခကြေးငွေတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို အဆုံးစီရင်ချက် မချခင်၊ ထိုသူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဘာတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာကို နားလည်ပေးနိုင်ဖို့ ကြိုးစားကြပါ။