အပျိုဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့

 အပျိုဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့

နံနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် 

တံခါးအသာပွင့်သွားသံနှင့်အတူ မွှေးပျံ့သော သနပ်ခါးနံ့က 

နေ့လယ်ခင်း၏ ပူရှိန်သည် အိမ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် သူမ၏ အသုံးအဆောင်များကို သိမ်းဆည်းရင်း စားပွဲတင်အံဆွဲထဲမှ သေတ္တာအိုလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုသေတ္တာထဲတွင် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည်။ နွမ်းဖတ်နေသော စာအိတ်အချို့၊ ခြောက်သွေ့နေသော နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်နှင့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူမနှင့် မင်းသန့်တို့သည် တက္ကသိုလ်ဝင်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ပြုံးနေကြသည်။ ထိုစဉ်က ကမ္ဘာကြီးသည် သူတို့နှစ်ယောက်အတွက်သာ ဖန်တီးထားသည်ဟု ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ "ငါတို့ ဝေးသွားကြရင်တောင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မမေ့ကြေးနော် ရွှေရည်" ဟု မင်းသန့် ပြောခဲ့ဖူးသော စကားသံက နားထဲတွင် ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ယခုတော့ မင်းသန့်သည် ဝေးကွာသော မြို့တစ်မြို့တွင် ရှိနေလိမ့်မည်။ သူရော သိနေပါသလား၊ ယနေ့သည် သူမ၏ အပျိုဘဝ နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်နေသည်ကို။ နှင်းရွှေရည်သည် စာလွှာများကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်မိသည်။ စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီတွင် ပါဝင်သော ခံစားချက်များသည် ယခုတိုင် နွေးထွေးနေဆဲ။ သို့သော် ဤနွေးထွေးမှုများသည် နက်ဖြန်တွင် အပြစ်ရှိသော အရာများ ဖြစ်သွားတော့မည်။ သူမသည် မီးခြစ်တစ်လုံးကို ယူကာ အိမ်နောက်ဖေးရှိ အမှိုက်ပုံဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ တစ်ခုချင်းစီကို မီးရှို့ရင်း တက်လာသော မီးခိုးငွေ့များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အတိတ်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းသည် နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ နာကျင်လှသည်။

ညနေစောင်းတွင်တော့ အိမ်ရှေ့တွင် မဏ္ဍပ်ထိုးသံများ၊ လူစည်ကားသံများက ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။ သူငယ်ချင်းမလေးများ ရောက်လာကြပြီး နှင်းရွှေရည်ကို ဝိုင်းဝန်း စနောက်နေကြသည်။ "အမလေး... ရွှေရည်တို့ကတော့ နက်ဖြန်ဆို အိမ်ထောင်ရှင်မကြီး ဖြစ်တော့မယ်။ ငါတို့ကိုတော့ မေ့မသွားနဲ့ဦးနော်" ဟု သီရိက ရယ်မောကာ ပြောသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် အလိုက်သင့် ပြုံးပြနေရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ သူငယ်ချင်းများ၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သလိုပင်။ သူမသည် ခေါင်းလျှော်၊ ကိုယ်တိုက်ပြီးနောက် ရေမွှေးနံ့သာများ ဆွတ်ပျံ့နေသော 

ညစာစားချိန်တွင် မိသားစုဝင်အားလုံး စုံစုံလင်လင် ရှိနေကြသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးဘုန်းမြင့်က သမီးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချသည်။ "သမီး... ဖေဖေတို့က သမီးအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးတာပါ။ ကိုနေလင်းက သမီးကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် ထားမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး" ဟု လေးနက်စွာ ပြောသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် ထမင်းလုပ်ကို ခက်ခဲစွာ မျိုချနေရသည်။ မိဘများ၏ စေတနာကို သူမ သိပါသည်။ သို့သော် စေတနာသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချည်နှောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာတတ်သည်ကို သူတို့ နားမလည်ကြ။ "သိပါတယ် ဖေဖေ။ သမီး ဘာမှ စိတ်မပူပါဘူး" ဟု လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်ရသည်။ ညစာစားပွဲသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။ အပျိုဘဝ၏ နောက်ဆုံး ညစာ။ သူမသည် ဤထမင်းဝိုင်း၊ ဤဟင်းခွက်များကို အလွတ်မှတ်သားနေမိသည်။ နက်ဖြန်မှစ၍ သူမသည် အခြားသူတစ်ပါး ပြင်ဆင်သော ထမင်းဝိုင်းတွင် ထိုင်ရတော့မည်။ သူမ၏ ဘဝကို သူမကိုယ်တိုင် မပိုင်ဆိုင်တော့သည့် ခံစားချက်က သူမကို အသက်ရှူကျပ်စေသည်။

ညဦးပိုင်းတွင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို လာရောက် ပို့ဆောင်ကြသည်။ ချိတ်ထဘီ အနီရောင်နှင့် ဇာအင်္ကျီဖြူဖြူလေးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှပစွာ လဲလျောင်းနေသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် ထိုဝတ်စုံကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်သည်။ ပိုးသား၏ အထိအတွေ့သည် အေးစက်နေသည်။ ဤဝတ်စုံသည် သူမ၏ လွတ်လပ်မှုကို ချုပ်နှောင်မည့် သံခြေချင်းများကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်သည်။ အသားအရေက ဝင်းပနေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အသက်ဝိညာဉ် ကင်းမဲ့နေသယောင်။ "ဒါဟာ ငါလား" ဟု သူမကိုယ်သူမ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ အပျိုဘဝတွင် သူမသည် စိတ်ကူးယဉ်ခွင့် ရှိခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း သီချင်းညည်းခွင့် ရှိခဲ့သည်။ မည်သူ့ကိုမှ ဂရုစိုက်စရာမလိုဘဲ ရယ်မောခွင့် ရှိခဲ့သည်။ ယခုတော့ ထိုအရာအားလုံးသည် စည်းကမ်းချက်များ၊ တာဝန်ဝတ္တရားများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်။

ည  နာရီခန့်တွင် အိမ်ရှေ့မှ ဖုန်းသံ မြည်လာသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် ရင်ခုန်သံ မြန်လာကာ ဖုန်းကို သွားကိုင်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှ ထွက်လာသော အသံသည် သူမ မျှော်လင့်ထားသူ မဟုတ်။ ကိုနေလင်း ဖြစ်နေသည်။ "ရွှေရည်... မအိပ်သေးဘူးလား။ နက်ဖြန်အတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား" ဟု သူက နွေးထွေးစွာ မေးသည်။ "ဟုတ်ကဲ့... အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ ကိုနေလင်း" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။ ကိုနေလင်းသည် စကားကို အရှည်ကြီး မပြောတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အသံထဲတွင် သူမအပေါ် ထားရှိသော ဂရုစိုက်မှုများ ပါဝင်နေသည်ကို နှင်းရွှေရည် ခံစားရသည်။ "ကိုယ်တို့ ဘဝသစ်ကို ပျော်ရွှင်အောင် တည်ဆောက်ကြမယ်နော်။ ကိုယ် မင်းကို ဂရုစိုက်ပါ့မယ်" ဟု သူက ကတိပေးသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။ ကိုနေလင်းသည် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားကတော့ တခြားတစ်နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေပြီ။

ညသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ အိမ်နောက်ဖေး ဝရံတာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်အလယ်တွင် ထွန်းလင်းနေသည်။ သူမသည် အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ခြံစည်းရိုးနားသို့ လျှောက်သွားမိသည်။ ထိုစဉ် ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက် အမှောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ "ရွှေရည်..." တိုးညင်းသော ခေါ်သံကြောင့် သူမ တုန်တက်သွားသည်။ မင်းသန့် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ပိန်ချောင်သွားကာ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသည်။ "နင်... ဘာလို့ လာတာလဲ" ဟု သူမ တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မင်းသန့်သည် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း "နင့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ချင်လို့ပါ။ နက်ဖြန်ဆိုရင် နင်က သူများဇနီး ဖြစ်တော့မှာပဲ" ဟု ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ခြံစည်းရိုးက ခြားနေသော်လည်း ထိုထက် ပို၍ ကြီးမားသော လူမှုရေးစည်းကမ်းများက ခြားနေသည်။ "ပြန်ပါတော့ မင်းသန့်ရယ်။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး" ဟု သူမ ပြောရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ "ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်ကို ပျော်စေချင်တယ် ရွှေရည်။ ငါ့ကို မေ့လိုက်ပါ" ဟု ပြောကာ မင်းသန့်သည် အမှောင်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် ထိုနေရာတွင်ပင် ထိုင်ချကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။ အပျိုဘဝ၏ နောက်ဆုံးသော မျက်ရည်များ။

ငိုပြီးနောက် နှင်းရွှေရည်သည် 

မနက်  နာရီခွဲတွင် မိတ်ကပ်ဆရာမ ရောက်လာသည်။ အိမ်တစ်ခုလုံး ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ထိုင်ပေးနေမိသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆေးရောင်စုံများ ခြယ်သနေကြသည်။ ဆံပင်များကို ထုံးဖွဲ့နေကြသည်။ "ညီမလေးက အရမ်းလှတာပဲ။ သတို့သားက ကံကောင်းလိုက်တာ" ဟု မိတ်ကပ်ဆရာမက ချီးမွမ်းသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် မှန်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသော မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ယခင်က နှင်းရွှေရည် မဟုတ်တော့ဘဲ သူစိမ်းဆန်သော အလှနတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်သည်တော့ ငြိမ်သက်နေသည်။ လှိုင်းလေများ ငြိမ်သက်သွားသော ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ပင်။ အရာအားလုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ထင်သည်။

နေရောင်ခြည် အနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာသောအခါ နှင်းရွှေရည်သည် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ပြီးသွားပြီ။ မိခင်နှင့် ဖခင်တို့ 

အိမ်ရှေ့တွင် မင်္ဂလာကား ဆိုက်ရောက်လာသည်။ ကိုနေလင်းသည် ဝတ်လုံအင်္ကျီနှင့် ခန့်ညားစွာ ဆင်းလာသည်။ သူသည် နှင်းရွှေရည်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုများ ပါဝင်နေသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် အိမ်တံခါးဝတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်ကာ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ကြီးပြင်းခဲ့သော အိမ်လေး၊ သူမ၏ ကစားဖော်များ၊ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိခဲ့သော နေရာလေး။ သူမသည် တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် နှုတ်ဆက်ခြင်း အပြုံးဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုနေလင်း ကမ်းပေးသော လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကားတံခါး ပိတ်သွားသံနှင့်အတူ နှင်းရွှေရည်၏ အပျိုဘဝသည် တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သစ်ပင်များ၊ အိမ်များက နောက်သို့ ကျန်ရစ်နေသည်။ ရှေ့တွင်တော့ အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လမ်းသစ်တစ်ခုက သူမကို စောင့်ကြိုနေသည်။ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချကာ ကိုနေလင်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းလေး မှီချလိုက်သည်။ နေဝင်ချိန်သည် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သစ်လွင်သော နေဝန်းသစ်တစ်ခုသည်တော့ သူမ၏ ဘဝထဲသို့ စတင် ထွန်းလင်းလာခဲ့လေပြီ။