Posts

စောင်နှင့်ထဘီမှားနေသူ

စောင်နှင့်ထဘီမှားနေသူ ---------------------------- လွှတ်တော်ကို မြင်းကြီးစီးလာတဲ့ ဝန်မင်းညိုမြကို “အလိုဗျာ ဝန်မင်း … မြင်းမကြီး စီးလာရသလား” လို့ ဝိုင်းနောက်ကြတယ် ဒီတော့မှ ဝန်မင်းက မြင်းပေါ်ကဆင်း၊ အမြီးကိုလှန်ကြည့် “အဲဒါပဲဗျ … အိမ်က ကောင်တွေ သောက်သုံးကို မကျ … ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေ့မှ မြင်းမကို ပြင်ပေးလိုက်သလဲ မသိဘူး … ခက်တော့တာပဲ” ဝန်မင်းညိုမြ ဒီလိုပါပဲ ကိုယ်စီးနေတဲ့မြင်း အထီးမှန်း … အမမှန်းကို မသိတာ။ ဒါတင်လား မဟုတ်သေးဘူး။ ရန်သူတွေနှိမ်နင်းမယ်ဆိုပြီး မြင်းဇောင်းထဲက မြင်းကို ရွေးခိုင်းတော့လည်း “ဟဲ့ … ဟိုမြင်း ဝဝကြီးကိုယူခဲ့” လို့ အမိန့်ပေးတာ “မှန်လှပါ ဝန်မင်းဘုရား … အဲသည်မြင်းက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ပါဘုရား” လို့လျှောက်မှ “မင်းတို့ကလည်း ကိုယ်ဝန်ရှိရင် ခွဲထားရောပေါ့” လို့ ပြောသတဲ့ အဲဒါကို ဝန်မင်းတွေက နောက်နေကြတာ။ ဟုတ်တယ်။ ဝန်မင်းညိုမြ ကိုယ့်ဇောင်းထဲက မြင်းတွေကို အထီးမှန်း၊ အမမှန်း ခုထိမသိတာတော့အမှန်။ ညကလည်းကြည့် “ဝန်ကတော် … နေ့ပူလို့ညချမ်း တပေါင်းလ သရမ်းလှသကွယ်” တဲ့ ဝန်ကတော်က “အလိုတော် … ရှင့်နှယ် ခုမှ ပြာသိုလပဲရှိသေးတယ်ရှင့်” “ဟုတ်လား … ငါက အေးလွန်းလို့ ပြောတာပါကွယ်” ဝန်မင်းညိုမြကို ဘာပြောလိုက် ပြော...

မယားငယ်အဖြစ်ပြည့်တန်ဆာကိုယူမိတဲ့ အဖေ

 မယားငယ်အဖြစ်ပြည့်တန်ဆာကိုယူမိတဲ့ အဖေ အခန်းတစ် ကျွန်မတို့အိမ်ကလေးဟာ တစ်ချိန်က နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ။ အဖေဟာ ဌာနဆိုင်ရာမှာ လူလေးစားခံရတဲ့ အရာရှိကြီးတစ်ဦး၊ အမေကတော့ အိမ်ထောင်ရှင်မပီပီ မိသားစုကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ထိန်းကျောင်းသူပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေဟာ ဖန်ခွက်တစ်ခွက်လို အက်ကြောင်းလိုက်လာတာကို ကျွန်မ စတင်သတိပြုမိခဲ့တယ်။ အဖေ့ဆီကနေ အရင်ကမရဖူးတဲ့ ပြင်းရှရှ ရေမွှေးနံ့တွေ ရလာတယ်။ အလုပ်ကပြန်လာရင် အမေ့မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ဖုန်းကိုလည်း အမြဲတမ်း မှောက်ထားတတ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ဆီက မက်ဆေ့ချ်ဝင်လာတိုင်း ပြာပြာသလဲ ဖတ်တတ်လာတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲကို အမှောင်ရိပ်တစ်ခု စတင်ကျရောက်လာတာကို ကျွန်မ ရင်တုန်စွာနဲ့ ခံစားနေခဲ့ရတယ်။ အခန်းနှစ် အဖေ့ရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေက ပိုပြီး သိသာလာတယ်။ အရင်က မိသားစု ထမင်းဝိုင်းမှာ စကားတပြောပြောနဲ့ စားတတ်တဲ့ အဖေဟာ အခုတော့ တိတ်ဆိတ်လို့။ အမေက ဟင်းတွေ ခပ်ထည့်ပေးရင်တောင် "တော်ပြီ... ငါ့ဘာသာစားမယ်" ဆိုတဲ့ အေးစက်စက် စကားလုံးတွေပဲ ပြန်လာတတ်တယ်။ တစ်ညမှာတော့ အဖေ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ မသိစိတ...

ခဲအိုနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်

 ခဲအိုနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန် မိုးအေးအေးမှာ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်က ရေစက်ကလေးတွေကို ငေးကြည့်နေမိတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။ ဗိုက်ထဲက ရစ်ခနဲ နာကျင်မှုနဲ့အတူ ပျို့တက်လာတဲ့ ခံစားချက်ကြောင့် ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး အိမ်သာထဲကို ပြေးဝင်ခဲ့ရပြန်တယ်။ အော့အန်သံတွေ အပြင်ကို ထွက်သွားမှာ စိုးလို့ ရေပိုက်ကို အဆုံးထိ ဖွင့်ချထားလိုက်မိတယ်။ မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ ဖျော့တော့ပြီး အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။ အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အရွယ်ဟာ တကယ်တော့ ပွင့်လန်းရမယ့်အရွယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီနံရံလေးဖက်ဟာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ဒီအိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကပေါ့။ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်မှာ တစ်ဦးတည်းသော အစ်မဖြစ်သူ မကြီးရဲ့ အိမ်မှာ လာနေခဲ့ရတာ။ မကြီးရဲ့ အမျိုးသား ကိုထက်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရာထူးကြီးကြီးနဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့သူ။ အစပိုင်းမှာတော့ ကိုထက်က ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းခဲ့ပါတယ်။ မောင်နှမအရင်းတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်တယ်၊ လိုတာမှန်သမျှ ဝယ်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ဂရုစိုက်မှုတွေနောက်မှာ အဆိပ်အတောက်တွေ ပါလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။  ညဘက်တွေမှာ မကြီး ...

အောက်မြတ်သာနှင့်အိမ်စောင့်သရဲမ

 အောက်မြတ်သာနှင့်အိမ်စောင့်သရဲမ အခန်းတစ် မြို့ပြနဲ့ ဝေးကွာတဲ့ ဒီအိမ်အိုကြီးဆီကို ကျွန်မ စရောက်ကတည်းက ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး လေးလံနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အောက်မြတ်သာရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတဲ့အခါ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာခဲ့မိတယ်။ အောက်မြတ်သာက ကျွန်မဘဝရဲ့ အရာရာပေါ့။ သူက ခန့်ညားတယ်၊ စကားပြောရင် သိမ်မွေ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို သူတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီ "ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ အစပိုင်းမှာ ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ခြံဝင်းကျယ်ကြီးထဲမှာ ဝါးပင်တွေ အုပ်ဆိုင်းနေတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အသိုက်အမြုံလို့ သူက တင်စားခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့ရိုး အမှန်ပါ။ အခန်းနှစ် အိမ်ထဲကို ရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ထူးဆန်းတာတွေ စကြုံရတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် အိမ်အပေါ်ထပ်ကနေ ခြေသံလိုလို၊ အဝတ်စ တိုက်မိတဲ့ အသံလိုလို ကြားရတတ်တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ အောက်မြတ်သာကို ပြောပြတော့ သူက ရယ်တယ်။ "မင...

အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ရန်ငြိုး

 ◾အောက်လမ်းဘိုးထင် နှင့် ရန်ငြိုး (၆၁) ◾အခန်း (၁)     ကြီးမားကျယ်၀န်းသောခြံကြီး၏ သစ်ပင်ကြီးတပင်အောက်တွင် လူငယ်လေးသုံးယောက် မကျေမနပ်ဖြင့် စကားဆိုနေကြသည်။သူတို့နှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ အိမ်ထဲတွင်တော့ နောက်ထပ်လူတစုလည်း စကားပြောနေကြသည်။အမှန်စင်စစ် လူငယ်လေးသုံးယောက်သည် သူတို့အကြောင်းကိုပြောနေသော အိမ်ထဲမှ လူများကို မကျေမနပ်ဖြင့် စကားဆိုနေကြခြင်းသာ      "ဟေ့ကောင်တွေ ဟိုလူနှစ်ယောက်က ဘာလဲ လူကြီးတွေက အဲ့လောက်မဟုတ်ဘူး သူတို့ နှစ်ယောက်က ပိုဆိုးနေတယ် "     "ဟုတ်ပါ့ကွာ ကြက်တူရွေးကတော်တော် မယ်ဘော်က ကဲကဲ ဆိုတာ အဲ့တာကို ပြောတာ "     "အေးကွာ သူပြောမှဖြင့် ငါတို့ကို ချက်ချင်းပဲ မြို့ဂတ်ပို့တော့မှာ လိုလိုနဲ့ "     လူငယ်လေးသုံးယောက်မှာ အိမ်လေးကို ငဲ့စောင်းကြည့်ရင်း မကျေမနပ် စကားဆိုနေသည်။သူတို့သုံးယောက်မှာ မောင်ဘိုးထင်၊ပေတူး နှင့် သာအေး တို့ဖြစ်ကြသည်။အိမ်ပေါ်တွင်တော့ ရွာသို့မပြန်ဖြစ်သေးသော အဖွားနွေဦးနှင့် ဇေယျာ၊ဦးအုန်း နှင့် ရွာလူကြီးတို့အပြင် ဖိုးထွေးနှင့် သာရ တို့ပါ ရှိနေ၏။သူတို့ သုံးယောက် မကျေမနပ်ဖြစ်သည်မှာ ဖိုးထွေးနှင့် သာရကိုသာ ဖြစ်သည်။အိမ်လေးဆီ...

အမေ မသိခင်ဖျက်ချရသည့် ချစ်သူနဲ့ရတဲ့ဗိုက်

 အမေ မသိခင်ဖျက်ချရသည့် ချစ်သူနဲ့ရတဲ့ဗိုက် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့တာ အတော်ကြာပါပြီ။ အပြင်မှာတော့ နေရောင်ခြည်က ပူပူလောင်လောင်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကတော့ ရေခဲတုံးလို အေးစက်နေခဲ့တယ်။ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဆီးစစ်တံလေးပေါ်က နီရဲနေတဲ့ မျဉ်းနှစ်ကြောင်းက ကျွန်မကို သေမိန့်ပေးနေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အမှား၊ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေအားလုံးက အဲဒီမျဉ်းနှစ်ကြောင်းထဲမှာ စုပြုံနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မက အမေ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးပါ။ အဖေမရှိတော့တဲ့နောက် အမေဟာ ဈေးထဲမှာ ငါးပိရောင်းပြီး ကျွန်မကို ဘွဲ့ရအောင်၊ လူတောတိုးအောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်။ အမေ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဂုဏ်သိက္ခာက ကျွန်မပါ။ အမေ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အားလုံးကလည်း ကျွန်မပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ အမေ့ကို သစ္စာဖောက်မိပြီ။ အောင်ခန့်နဲ့ ကျွန်မ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့တာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ။ သူက ကျွန်မအပေါ် သိပ်ကောင်းခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မ သာယာမိခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ စိတ်အလိုလိုက်မိတာကနေ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မတွေးခဲ့ဘူး။ အောင်ခန့်ကို က...

လင်တရူးတဲ့ရောဂါ

 လင်တရူးတဲ့ရောဂါ အခန်းတစ် ပတ်ဝန်းကျင်က ကျွန်မကို ကွယ်ရာမှာရော ရှေ့တင်မှာပါ ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ "လင်တရူးမ" တဲ့။ ထိုစကားလုံးက ကျွန်မနားထဲမှာ ယဉ်ပါးနေတာ ကြာပါပြီ။ ကိုယ့်ယောက်ျားနောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်နေတာ၊ သူ့ဖုန်းကို တစ်ချိန်လုံးစစ်ဆေးနေတာ၊ သူဘယ်သွားသွား အရိပ်တကြည့်ကြည့် စောင့်ကြည့်နေတာတွေကို လူတွေက ရောဂါတစ်ခုလို မြင်ကြသည်။ ကျွန်မကတော့ ပြုံးပဲနေလိုက်သည်။ သူတို့မသိတာက အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီးမှ တည်ဆောက်ရတဲ့ အရာမျိုးဆိုတာပဲ။ ကျွန်မ နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း တမြည့်မြည့်လောင်နေတဲ့ မီးတောက်တစ်ခု ရှိသည်။ အဲဒီမီးတောက်က ကျွန်မကို လောင်မြိုက်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေကိုပါ ပြာဖြစ်စေခဲ့တာပါ။ အခန်းနှစ် ကိုသူရနဲ့ ကျွန်မ အိမ်ထောင်ကျတာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မတို့ဘဝက သိပ်ကို သာယာခဲ့တာ။ သူက ရိုးသားတဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်မကတော့ အိမ်ထောင်ရှင်မပီပီ သူ့ကို ဂရုစိုက်ရတာကိုပဲ ပျော်မွေ့ခဲ့သူပါ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူ ပြုံးရင် ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး လင်းထိန်သွားတတ်ပြီး သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မိုးမှောင်ကျသ...