အမေ မသိခင်ဖျက်ချရသည့် ချစ်သူနဲ့ရတဲ့ဗိုက်
အမေ မသိခင်ဖျက်ချရသည့် ချစ်သူနဲ့ရတဲ့ဗိုက်
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့တာ အတော်ကြာပါပြီ။ အပြင်မှာတော့ နေရောင်ခြည်က ပူပူလောင်လောင်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကတော့ ရေခဲတုံးလို အေးစက်နေခဲ့တယ်။ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဆီးစစ်တံလေးပေါ်က နီရဲနေတဲ့ မျဉ်းနှစ်ကြောင်းက ကျွန်မကို သေမိန့်ပေးနေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အမှား၊ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေအားလုံးက အဲဒီမျဉ်းနှစ်ကြောင်းထဲမှာ စုပြုံနေခဲ့တယ်။
ကျွန်မက အမေ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးပါ။ အဖေမရှိတော့တဲ့နောက် အမေဟာ ဈေးထဲမှာ ငါးပိရောင်းပြီး ကျွန်မကို ဘွဲ့ရအောင်၊ လူတောတိုးအောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်။ အမေ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဂုဏ်သိက္ခာက ကျွန်မပါ။ အမေ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အားလုံးကလည်း ကျွန်မပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ အမေ့ကို သစ္စာဖောက်မိပြီ။
အောင်ခန့်နဲ့ ကျွန်မ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့တာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ။ သူက ကျွန်မအပေါ် သိပ်ကောင်းခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မ သာယာမိခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ စိတ်အလိုလိုက်မိတာကနေ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မတွေးခဲ့ဘူး။ အောင်ခန့်ကို ကျွန်မ ဖုန်းဆက်တယ်။ တစ်ခါ၊ နှစ်ခါ၊ သုံးခါ။ သူ ပြန်မဖြေဘူး။ စာတိုလေးတွေ ပို့ထားပေမဲ့ သူ 'Seen' ဖြစ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ဆစ်ဆစ်နဲ့ နာကျင်လာတယ်။ သူ ကျွန်မကို ထားခဲ့ပြီလား။ ဒီလို အကျပ်အတည်းထဲမှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကို ပစ်ထားတော့မှာလား။
"သမီး... ထမင်းစားမယ်လေ"
အမေ့ရဲ့ အသံက တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်လေး တုန်သွားပြီး ဆီးစစ်တံကို အမှိုက်ပုံးထဲ အမြန်ဝှက်လိုက်ရတယ်။
"ဟုတ် အမေ... သမီး ခဏနေ ဆင်းလာခဲ့မယ်"
မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ လူတစ်ယောက်လုံး ဖျော့တော့နေတာကို တွေ့ရတယ်။ မျက်ဝန်းတွေက ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ အမေ သိသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ အမေ သိရင် သွေးတိုးရောဂါရှိတဲ့ အမေ ရုတ်တရက် လဲကျသွားနိုင်တယ်။ အမေ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ မြေခကုန်လိမ့်မယ်။ အမေ တစ်သက်လုံး စုဆောင်းလာတဲ့ အားမာန်တွေ အားလုံး ကျွန်မကြောင့် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ အမေ မသိခင် ဒီအရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ငရဲလိုပဲ။ အောင်ခန့်ဆီက ဖုန်းပြန်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အသံက အရင်လို နွေးထွေးမနေတော့ဘူး။
"ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိသေးဘူး မေ၊ မင်း တစ်ခုခု လုပ်လိုက်လို့ မရဘူးလား"
သူ့စကားက ကျွန်မကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ အချစ်ဆိုတာ ဒီလောက်ပဲလား။ ကျွန်မ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ပဲ မြို့ပြင်က ဆေးခန်းတစ်ခုကို စုံစမ်းမိတယ်။ အမေ့ဆီကနေ ကျောင်းလခဆိုပြီး လိမ်ညာတောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးကို လက်ထဲမှာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။
ဆေးခန်းထဲကို ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက မှောင်မိုက်နေသလိုပဲ။ ဆေးနံ့တွေက နှာခေါင်းထဲကို စူးရှစွာ ဝင်လာတယ်။ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရင်း မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်နေမိတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲက သက်ရှိလေးကို သနားမိသလိုလို ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ့မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ သနားစိတ်တွေက ကြောက်စိတ်အောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားရပြန်တယ်။
"ခဏလေးပဲနော် သမီး... ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လုပ်ထား"
ဆရာဝန်မရဲ့ အသံက အေးစက်လွန်းတယ်။ နာကျင်မှုက ဗိုက်ထဲကနေ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းပိတ်ထားမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှားအတွက်၊ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်အတွက် ပေးဆပ်နေရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကြီးလွန်းလှတယ်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးတဲ့နောက် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ လွတ်လပ်သွားပြီလို့ ထင်ရပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသလို ခံစားရတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမေက ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်စောင့်နေတယ်။ ကျွန်မ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရင်း အခန်းထဲကို တန်းဝင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
"သမီး... ခဏလာဦး"
အမေ့ရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ အမေ့နားမှာ ထိုင်လိုက်မိတယ်။ အမေက ဘာမှမပြောဘဲ ဘေးက သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ရွှေလက်ကောက်လေးနှစ်ကွင်းနဲ့ ပိုက်ဆံအထုပ်လေးတစ်ထုပ် ရှိနေတယ်။
"ဒါက အမေ သမီးအတွက် စုထားတာ။ အမေ သိတယ် သမီး။ သမီးရဲ့ အဝတ်အစားတွေထဲမှာ အမေ ဆီးစစ်တံကို တွေ့ခဲ့တာ ကြာပြီ။ အမေ စောင့်နေတာ... သမီး အမေ့ကို လာပြောမလားလို့။ သမီး ကြောက်နေမှာ အမေသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေက သမီးဘက်မှာ ရှိနေမှာပါ။ အခု အောင်ခန့်နဲ့ အမေ စကားပြောပြီးပြီ။ သူကတော့ ကြောက်ပြီး ရှောင်နေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အမေ့မြေးလေးကို အမေတို့ နှစ်ယောက်တည်း ကျွေးနိုင်ပါတယ်"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ အမေ့ရဲ့ စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်နေသလိုပဲ။ အမေ သိနေခဲ့တာပဲ။ အမေက ကျွန်မကို နားလည်ပေးဖို့ အသင့်ပြင်ထားခဲ့တာပဲ။ အမေက ကျွန်မရဲ့ အမှားကို အပြစ်မတင်ဘဲ ဝိုင်းဝန်းဖြေရှင်းပေးဖို့ စောင့်နေခဲ့တာ။
"အမေ... သမီး... သမီး..."
ကျွန်မ စကားတွေ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောရင်း အမေ့ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။ အမေက ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးနေတယ်။
"ဘာမှမဖြစ်ဘူး သမီး... အမေရှိတယ်။ ဗိုက်ထဲက မြေးလေးအတွက် သမီး အားရှိအောင် နေရမယ်လေ"
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီ။ အမေ မျှော်လင့်နေတဲ့၊ အမေ လက်ခံပေးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ အရာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့ပြီ။ အမေ့ကို ကြောက်လို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်မဟာ အမေ့ရဲ့ မေတ္တာကို စော်ကားမိခဲ့ပြီ။ အမေ့ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ပဲ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကိုပါ ကျွန်မ ချိုးနှိမ်ပစ်ခဲ့တာ။
"အမေ... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်။ သမီး... သမီး မရှိတော့ဘူး အမေ။ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ"
အမေ့ရဲ့ လက်တွေက ကျွန်မခေါင်းပေါ်မှာ တောင့်ခဲသွားတယ်။ အိမ်ထဲမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ အပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးတွေက တဖွဲဖွဲ ပြန်ရွာလာပြန်တယ်။ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်ခဲ့ရတဲ့ အမေဆိုတာ ကျွန်မကို အပြစ်ပေးမယ့်သူမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ခိုလှုံရာ ဖြစ်နေခဲ့တာကိုပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မရဲ့ နောင်တတွေက ပဲ့တင်ထပ်နေပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်လို့ မရနိုင်တော့တဲ့ အမှားတစ်ခုအဖြစ် ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်သက်တာလုံးကို ခြောက်လှန့်နေတော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ - ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် အမှားများစွာ၏ အစပြုရာ ဖြစ်သည်။ မိမိကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးသူထံမှ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ခြင်းက နောင်တကြီးစွာကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သည်။