ခဲအိုနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်
ခဲအိုနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်
မိုးအေးအေးမှာ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်က ရေစက်ကလေးတွေကို ငေးကြည့်နေမိတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။ ဗိုက်ထဲက ရစ်ခနဲ နာကျင်မှုနဲ့အတူ ပျို့တက်လာတဲ့ ခံစားချက်ကြောင့် ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး အိမ်သာထဲကို ပြေးဝင်ခဲ့ရပြန်တယ်။ အော့အန်သံတွေ အပြင်ကို ထွက်သွားမှာ စိုးလို့ ရေပိုက်ကို အဆုံးထိ ဖွင့်ချထားလိုက်မိတယ်။ မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ ဖျော့တော့ပြီး အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။ အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အရွယ်ဟာ တကယ်တော့ ပွင့်လန်းရမယ့်အရွယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီနံရံလေးဖက်ဟာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်မ ဒီအိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကပေါ့။ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်မှာ တစ်ဦးတည်းသော အစ်မဖြစ်သူ မကြီးရဲ့ အိမ်မှာ လာနေခဲ့ရတာ။ မကြီးရဲ့ အမျိုးသား ကိုထက်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရာထူးကြီးကြီးနဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့သူ။ အစပိုင်းမှာတော့ ကိုထက်က ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းခဲ့ပါတယ်။ မောင်နှမအရင်းတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်တယ်၊ လိုတာမှန်သမျှ ဝယ်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ဂရုစိုက်မှုတွေနောက်မှာ အဆိပ်အတောက်တွေ ပါလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။
ညဘက်တွေမှာ မကြီး အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးသွားရတဲ့အခါမျိုးဆို ကိုထက်ရဲ့ အကြည့်တွေက ပြောင်းလဲလာတတ်တယ်။ "နွေက မကြီးထက် ပိုလှတယ်၊ ပိုပြီး နုနယ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်လာတယ်။ ကျွန်မ ငြင်းဆန်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို အသုံးချတယ်။ "ငါ့ကြောင့် နင်တို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် ဒီလိုအိမ်မှာ စည်းစိမ်နဲ့ နေရတာ။ ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် နင်ရော နင့်အစ်မပါ လမ်းဘေးရောက်သွားမယ်" ဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မ ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်ခဲ့ရတယ်။
အဲ့ဒီညက... မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ညက ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံး အခန်းကဏ္ဍ စတင်ခဲ့တာပဲ။ သူ ကျွန်မအခန်းထဲကို ဇွတ်အတင်း ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ငိုယိုတောင်းပန်ပေမယ့် သူကတော့ သားရဲတစ်ကောင်လိုပဲ။ "နင့်အစ်မကို မချစ်ဘူးလား၊ သူ စိတ်ဆင်းရဲတာ မြင်ချင်လို့လား" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ ခုခံမှုကို သူ ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဒါဟာ ထမင်းစားရေသောက်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်ထားတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို စစ်ဆေးတယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ဝိညာဉ်မရှိတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ရာသီထိန်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဆေးစစ်တံမှာ ပေါ်နေတဲ့ အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ ဒါကို ကိုထက်ကို ပြောပြတော့ သူက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးမယ် ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "နင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ၊ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြံနေတာလား" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်လို မမြင်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အလိုရမ္မက်ကို ဖြေဖျောက်ဖို့ အသုံးအဆောင်တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ။
"ဒီကလေးကို ဖျက်ချရမယ်" လို့ သူက အမိန့်ပေးသလို ပြောတယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ကို လက်နဲ့ ကာလိုက်မိတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ မတော်တရားတဲ့ နည်းနဲ့ ရလာပါစေ၊ ဒီကလေးဟာ ကျွန်မရဲ့ သွေးသားပဲ။ "မဖျက်နိုင်ဘူး ကိုထက်၊ ဒါ ကျွန်မကလေးပဲ" လို့ ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်အော်မိတယ်။ သူက ကျွန်မကို အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တယ်။ အပြင်ကနေ သော့ခတ်ပြီး အစားအသောက်တွေကို တံခါးအောက်ကနေပဲ သွင်းပေးတယ်။ ကျွန်မ မကြီးကို ဖုန်းဆက်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဖုန်းကလည်း သူ့ဆီမှာ။
ကျွန်မ အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်နေရင်း နောင်တတွေနဲ့ ပူလောင်နေမိတယ်။ ဘာလို့ စောစောကတည်းက မထွက်ပြေးခဲ့မိတာလဲ။ ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကို ကြောက်နေခဲ့မိတာလဲ။ မကြီးကိုရော ကျွန်မ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ။ ကိုယ့်အစ်မရဲ့ ယောက်ျားနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရနေတဲ့ ညီမတစ်ယောက်... ဒီအပြစ်ဟာ သေရင်တောင် ဆေးကြောလို့ ရပါ့မလား။
တစ်ညမှာတော့ တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကိုထက် ပြန်လာပြီ ထင်လို့ ကျွန်မ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ကုန်ကုန့်လေး ကပ်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝင်လာတာက ကိုထက် မဟုတ်ဘဲ မကြီး ဖြစ်နေတယ်။ မကြီးရဲ့ မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့။ ကျွန်မ အရမ်းလန့်သွားပြီး "မကြီး... ညီမ... ညီမ တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ပဲ တတွတ်တွတ် ပြောနေမိတယ်။ မကြီးက ကျွန်မနားကို တိတ်တိတ်ကလေး လာပြီး ကျွန်မကို ဖက်လိုက်တယ်။
"မငိုနဲ့ နွေ... မကြီး အကုန်သိတယ်" တဲ့။
ကျွန်မ အံ့ဩသွားမိတယ်။ မကြီး သိနေတာ ကြာပြီလား။ မကြီးက ကျွန်မလက်ထဲကို အထုပ်တစ်ထုပ်နဲ့ ငွေအချို့ ထည့်ပေးတယ်။ "ကိုထက်က မကြီးကိုလည်း ဒီလိုပဲ နှိပ်စက်ခဲ့တာ။ သူက လူယုတ်မာပဲ နွေ။ မကြီးက သားသမီး မရနိုင်တော့ သူ့ကို ကြောက်ပြီး ငြိမ်နေခဲ့မိတာ။ နွေမှာပါ ဒီလို ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ မကြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြီး နွေ့ကိုတော့ မသေစေချင်ဘူး။ ဒီအိမ်ကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့။"
ဒီနေရာမှာ ကျွန်မ ထင်မှတ်မထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို မကြီးက ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်။ "နွေ... တကယ်တော့ မကြီးက နွေ့ရဲ့ အစ်မအရင်း မဟုတ်ဘူး။ နွေ့အမေက မကြီးကို ကောက်ယူ မွေးစားထားခဲ့တာ။ မကြီးက နွေ့အမေအပေါ် ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ နွေ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မကြီး ရှုံးသွားခဲ့တယ်။ ဒီငွေတွေ ယူသွားပြီး ဝေးဝေးကို ပြေးတော့။ ကလေးကိုလည်း လူလားမြောက်အောင် မွေးပါ" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ မကြီးက ကိုယ်တိုင် ငရဲထဲမှာ နေရစ်ခဲ့ပြီး ကျွန်မကိုတော့ လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မ မကြီးကို ထားခဲ့ဖို့ ဝန်လေးနေပေမယ့် မကြီးက ကျွန်မကို အနောက်ပေါက်ကနေ အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ "သွားတော့ နွေ... နောက်လှည့်မကြည့်နဲ့"
ကျွန်မ မိုးထဲလေထဲမှာ အိတ်လေးတစ်လုံးကို ပိုက်ပြီး ပြေးခဲ့မိတယ်။ ဘယ်ကို သွားရမလဲ မသိပေမယ့် အဲ့ဒီ အဆိပ်အတောက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ အိမ်ကြီးဆီကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလှည့်တော့ဘူး။ ကိုထက်ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေဘဝကနေ ကျွန်မ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလွတ်မြောက်မှုအတွက် မကြီးရဲ့ ဘဝကို ရင်းနှီးပေးဆပ်ခဲ့ရတာကို တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို ခံစားရတယ်။
ကျွန်မ ဗိုက်ကို လက်နဲ့ အသာအယာ ပွတ်လိုက်မိတယ်။ "သားလေး... မင်းရဲ့ အဖေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိဖို့ မလိုဘူး။ မင်းမှာ မေမေရှိတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းအတွက် ဘဝကို စတေးခဲ့တဲ့ ကြီးကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။"
နာကျင်မှုတွေဟာ အမာရွတ် ဖြစ်ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ အမာရွတ်တွေကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး မာကျောစေခဲ့တယ်။ ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ အချစ်ထက် အမုန်းက ပိုပြီး သင်ခန်းစာ ပေးတတ်တာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်မ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်ရမယ်။ ကျွန်မအတွက် မဟုတ်ရင်တောင် ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းထဲက အပြစ်မဲ့တဲ့ သက်ရှိလေးအတွက်ပေါ့။
ဘဝဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခွင့် မရှိတဲ့ အခါမျိုးတွေ ရှိတတ်ပေမယ့်၊ ရွေးချယ်ခွင့် ရလာတဲ့ အချိန်မှာတော့ နောင်တမရမယ့် လမ်းကိုပဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်လှမ်းရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ ရုန်းထွက်ခြင်းဟာ အားနည်းတာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် တည်ဆောက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။