အောက်မြတ်သာနှင့်အိမ်စောင့်သရဲမ
အောက်မြတ်သာနှင့်အိမ်စောင့်သရဲမ
အခန်းတစ်
မြို့ပြနဲ့ ဝေးကွာတဲ့ ဒီအိမ်အိုကြီးဆီကို ကျွန်မ စရောက်ကတည်းက ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး လေးလံနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အောက်မြတ်သာရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတဲ့အခါ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာခဲ့မိတယ်။ အောက်မြတ်သာက ကျွန်မဘဝရဲ့ အရာရာပေါ့။ သူက ခန့်ညားတယ်၊ စကားပြောရင် သိမ်မွေ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို သူတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီ "ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ အစပိုင်းမှာ ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ခြံဝင်းကျယ်ကြီးထဲမှာ ဝါးပင်တွေ အုပ်ဆိုင်းနေတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အသိုက်အမြုံလို့ သူက တင်စားခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့ရိုး အမှန်ပါ။
အခန်းနှစ်
အိမ်ထဲကို ရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ထူးဆန်းတာတွေ စကြုံရတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် အိမ်အပေါ်ထပ်ကနေ ခြေသံလိုလို၊ အဝတ်စ တိုက်မိတဲ့ အသံလိုလို ကြားရတတ်တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ အောက်မြတ်သာကို ပြောပြတော့ သူက ရယ်တယ်။ "မင်းက စိတ်ကူးယဉ်လွန်းလို့ပါ မိနွယ်ရာ... ဒီအိမ်မှာ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာကို" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်တွေက ကျွန်မကို လူရူးတစ်ယောက်လို ခံစားရစေတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို အမြဲစစ်တယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေဆီက ဖုန်းလာရင်လည်း မကိုင်ခိုင်းဘူး။ "သူတို့က ငါတို့ကြားထဲမှာ အနှောင့်အယှက်တွေ" လို့ သူက ဆိုတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်လွန်းလို့ အရာအားလုံးကို ခေါင်းငုံ့ခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မှောင်ရိပ်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ အဖြူရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုကတော့ ကျွန်မကို တစိုက်မတ်မတ် ကြည့်နေသလိုပဲ။
အခန်းသုံး
တစ်ရက်မှာတော့ အောက်မြတ်သာ အပြင်သွားတုန်း ကျွန်မ အိမ်အပေါ်ထပ်က အမြဲပိတ်ထားတဲ့ အခန်းလေးကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ အခန်းထဲမှာ ဖုန်တွေ အလိမ်းလိမ်းနဲ့။ ဒါပေမဲ့ မှန်တင်ခုံပေါ်မှာတော့ အမျိုးသမီးသုံး အလှကုန်အဟောင်းအချို့နဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲက မိန်းကလေးက ကျွန်မနဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်လိုက်တာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ နောက်ကနေ "ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဆိုတဲ့ အောက်မြတ်သာရဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်မ တုန်တက်သွားတယ်။ သူ့မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေပြီး ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး အခန်းထဲကနေ ဆွဲထုတ်သွားတယ်။ "နင့်ကို ငါပြောထားတယ်လေ... ဘယ်မှ မသွားနဲ့လို့! နင်က ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘူးလား" ဆိုတဲ့ စကားတွေက ရိုက်နှက်မှုတွေနဲ့အတူ ရောပါလာခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မ သိလိုက်ရပြီ။ ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူဟာ လူသားတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ သွေးအေးတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ဆိုတာ။
အခန်းလေး
အောက်မြတ်သာရဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ သူက ကျွန်မကို အပြင်ပေးမထွက်တော့ဘူး။ အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားတယ်။ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ပေမဲ့ သူက "နင်က ငါ့အပိုင်ပဲ၊ သေရင်တောင် ငါ့အိမ်မှာပဲ သေရမယ်" လို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်တွေမှာ အိမ်စောင့်သရဲမလို့ ကျွန်မ ထင်ထားတဲ့ အဖြူရောင်ပုံရိပ်က ခဏခဏ ပေါ်လာတတ်တယ်။ သူက ကျွန်မကို ရန်မပြုဘူး။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ ကြည့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြောက်တာထက် သနားလာမိတယ်။ တစ်ညမှာတော့ အောက်မြတ်သာက ကျွန်မကို ကြိုးနဲ့တုတ်ပြီး ထားခဲ့ချိန်မှာ အဲဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်မအနားကို တိုးကပ်လာတယ်။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက တုန်ရီနေပြီး "ပြေး... ပြေးတော့..." လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တာကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။
အခန်းငါး
ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲလာပြီ။ အောက်မြတ်သာဆီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်အောင် လုပ်တယ်။ "မင်းကို ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်ဘူး... မင်းမှာ ငါပဲ ရှိတာ" လို့ သူက ခဏခဏ ပြောပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ခိုးပြီး မိဘတွေဆီ ဆက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လိုင်းမမိဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ စာတိုတွေကို "မြင်ပြီး (Seen)" ပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး ကျွန်မကို ပြုံးကြည့်နေတတ်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက သရဲထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ တစ်ညမှာတော့ အပေါ်ထပ်က အဖြူရောင်ပုံရိပ်က ကျွန်မကို လက်ယက်ခေါ်တယ်။ ကျွန်မ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားရင်း အိမ်ရဲ့ မြေအောက်ခန်းဆီကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။
အခန်းခြောက်
မြေအောက်ခန်းထဲမှာ အနံ့အသက်တွေက ဆိုးရွားလှတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတာကတော့... အောက်မြတ်သာရဲ့ အရင် ဇနီးသည်လို့ ယူဆရတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ အရိုးစုတွေ။ ပြီးတော့ သူမ ရေးထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီဟောင်းလေး တစ်အုပ်။ အဲဒီထဲမှာ အောက်မြတ်သာရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေ၊ သူမကို ဘယ်လို နှိပ်စက်ပြီး သတ်ခဲ့သလဲဆိုတာတွေ ပါနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မြေအောက်ခန်း တံခါး ပွင့်သွားပြီး အောက်မြတ်သာ ဝင်လာတယ်။ "တွေ့သွားပြီပေါ့လေ..." သူက လက်ထဲမှာ ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကြောက်တရားတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားပြီး ခြေကုန်လက်ပန်း ကျနေပြီ။ "နင်လည်း သူတို့လိုပဲ ဒီအိမ်မှာ အမြဲတမ်း နေသွားရတော့မယ်" လို့ သူက ပြောပြီး ကျွန်မဆီကို တိုးလာတယ်။
အခန်းခုနစ်
ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အလှည့်အပြောင်းက အဲဒီမှာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်နေတဲ့ အဖြူရောင်ပုံရိပ်က အောက်မြတ်သာရဲ့ နောက်ကနေ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အားနဲ့ တွန်းချလိုက်တယ်။ အောက်မြတ်သာဟာ လှေကားပေါ်ကနေ လိမ့်ကျပြီး ဓားက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပြန်စိုက်သွားတယ်။ သူ အသက်ငင်နေချိန်မှာ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောင်တထက် ဒေါသတွေပဲ ပြည့်နေတုန်း။ ကျွန်မ အိမ်ပြင်ကို အပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ အိမ်ကြီးကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ အပေါ်ထပ်ပြတင်းပေါက်မှာ အဖြူရောင်ပုံရိပ်လေးက ကျွန်မကို လက်ဝေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမဟာ အိမ်စောင့်သရဲမ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမဟာ အောက်မြတ်သာရဲ့ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့၊ ကျွန်မကို ကယ်တင်ချင်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်မ လွတ်မြောက်ခဲ့ပေမဲ့ ညတိုင်း အိမ်မက်ထဲမှာ အောက်မြတ်သာရဲ့ အသံကို ကြားနေရတုန်းပဲ။ "နင် ဘယ်ကိုပြေးပြေး ငါ့ဆီ ပြန်လာရမှာ" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထာဝရ ခြောက်လှန့်နေတော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ - အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေတဲ့ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်နေတဲ့ ဓားတစ်စင်းကို ဖက်ထားရသလိုပါပဲ၊ နာကျင်မှုက အကျင့်ဖြစ်သွားတဲ့အခါ လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းစကို ရှာဖို့တောင် မေ့လျော့သွားတတ်ကြတယ်။