လင်တရူးတဲ့ရောဂါ

 လင်တရူးတဲ့ရောဂါ

အခန်းတစ်

ပတ်ဝန်းကျင်က ကျွန်မကို ကွယ်ရာမှာရော ရှေ့တင်မှာပါ ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ "လင်တရူးမ" တဲ့။ ထိုစကားလုံးက ကျွန်မနားထဲမှာ ယဉ်ပါးနေတာ ကြာပါပြီ။ ကိုယ့်ယောက်ျားနောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်နေတာ၊ သူ့ဖုန်းကို တစ်ချိန်လုံးစစ်ဆေးနေတာ၊ သူဘယ်သွားသွား အရိပ်တကြည့်ကြည့် စောင့်ကြည့်နေတာတွေကို လူတွေက ရောဂါတစ်ခုလို မြင်ကြသည်။ ကျွန်မကတော့ ပြုံးပဲနေလိုက်သည်။ သူတို့မသိတာက အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီးမှ တည်ဆောက်ရတဲ့ အရာမျိုးဆိုတာပဲ။ ကျွန်မ နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း တမြည့်မြည့်လောင်နေတဲ့ မီးတောက်တစ်ခု ရှိသည်။ အဲဒီမီးတောက်က ကျွန်မကို လောင်မြိုက်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေကိုပါ ပြာဖြစ်စေခဲ့တာပါ။

အခန်းနှစ်

ကိုသူရနဲ့ ကျွန်မ အိမ်ထောင်ကျတာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မတို့ဘဝက သိပ်ကို သာယာခဲ့တာ။ သူက ရိုးသားတဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်မကတော့ အိမ်ထောင်ရှင်မပီပီ သူ့ကို ဂရုစိုက်ရတာကိုပဲ ပျော်မွေ့ခဲ့သူပါ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူ ပြုံးရင် ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး လင်းထိန်သွားတတ်ပြီး သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မိုးမှောင်ကျသွားတတ်သည်။ ကျွန်မရဲ့ လောကကြီးက သူ့ကို ဗဟိုပြုပြီး လည်ပတ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်လောက်ချစ်သလဲဆိုရင် သူ့အတွက်ဆို ကျွန်မ အသက်ကိုတောင် ထိုးကျွေးရဲတဲ့အထိပါပဲ။

အခန်းသုံး

အရာအားလုံးက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က မိုးသည်းထန်တဲ့ ညတစ်ညမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကိုသူရ အိမ်ကို ပြန်လာတော့ သူ့အင်္ကျီတွေမှာ သွေးတွေ ပေကျံနေခဲ့တယ်။ သူ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ကျွန်မကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ သူ ကားမောင်းရင်း လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိခဲ့တာ။ အဲဒီလူက နေရာတင် ဆုံးသွားခဲ့ပုံပဲ။ သူ ကြောက်လို့ မောင်းပြေးလာခဲ့တာတဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မငိုခဲ့ဘူး။ ကိုသူရရဲ့ အနာဂတ်၊ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူ့ရဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မဟာ လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

အခန်းလေး

ကျွန်မ စတင်ပြီး "ရူး" ပြခဲ့တယ်။ ပထမဆုံးအဆင့်အနေနဲ့ ကိုသူရကို ဘယ်မှ မသွားခိုင်းဘဲ အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ လူတွေအမြင်မှာတော့ ကျွန်မက ယောက်ျားကို အရမ်းတွယ်တာလွန်းလို့ အပြင်မထွက်ခိုင်းတာပေါ့။ တကယ်တော့ သူ အပြင်ထွက်ရင် ရဲတွေနဲ့ တိုးမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့မျက်နှာက အပြစ်ရှိစိတ်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ရိပ်မိသွားမှာ စိုးလို့ပါ။ ကျွန်မ သူ့ဖုန်းကို အမြဲစစ်တယ်။ သူ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောသလဲ၊ အဲဒီအမှုအကြောင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောမိသလားဆိုတာကို သိချင်လို့။ ဒါကိုလည်း လူတွေက "လင်ကို မယုံတဲ့ရောဂါ" လို့ သမုတ်ကြပြန်တယ်။ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကိုသူရ ဘေးကင်းဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်။

အခန်းငါး

အချိန်တွေ ကြာလာတော့ ကိုသူရကိုယ်တိုင်က ကျွန်မကို စိတ်ကုန်လာတယ်။ "မင်း ငါ့ကို အသက်ရှူကျပ်အောင် လုပ်နေပြီ နှင်" လို့ သူ အော်ဟစ်ခဲ့တဲ့ ညတွေ မနည်းတော့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တဆစ်ဆစ် နာကျင်ရပေမဲ့ ပြုံးပြီး သူ့ကို ရန်ပြန်လုပ်ခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို မုန်းလေလေ၊ သူ ကျွန်မနဲ့ ဝေးဝေးနေချင်လေလေ ဖြစ်အောင် ကျွန်မ ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ အမှုပေါ်လာရင် ကျွန်မကပဲ အားလုံးကို လုပ်ခဲ့တာပါလို့ ဝန်ခံဖို့ ပြင်ဆင်ထားလို့ပဲ။ သူ ကျွန်မကို မုန်းနေမှ ကျွန်မ ထောင်ထဲသွားရတဲ့အခါ သူ စိတ်မကောင်းမဖြစ်မှာ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း အော်ဟစ်နေမိတယ်။ "ကိုရယ်... နှင်က ကိုယ့်ကို ကာကွယ်နေတာပါ" လို့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ လည်ချောင်းဝမှာတင် တစ်နေခဲ့တယ်။

အခန်းခြောက်

နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီနေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ရဲတွေ အိမ်ကို ရောက်လာချိန်မှာ ကျွန်မက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့အတိုင်း ကိုသူရရဲ့ ကားကို ကျွန်မပဲ ခိုးမောင်းပြီး အဲဒီညက ထွက်သွားခဲ့တာပါလို့ ထွက်ဆိုခဲ့တယ်။ ကိုသူရကတော့ အံ့သြမှင်သက်ပြီး ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ရူးသွပ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး "ကိုယ့်ကို ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ အပါမခံနိုင်လို့ ကျွန်မပဲ အပြစ်ခံယူတာ" လို့ လူရှေ့မှာ အော်ပြောခဲ့တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ "လင်တရူးမ... ယောက်ျားအတွက်နဲ့ ထောင်တောင် အစားဝင်ခံသေးတယ်" လို့ ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ ကိုသူရကတော့ ကျွန်မကို ရွံရှာသလို ကြည့်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါ ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ အကြည့်ပဲ။ သူ ကျွန်မကို မုန်းပြီး ပျော်ပျော်ကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ဖို့ပဲ လိုတယ်။

အခန်းခုနစ်

အခုတော့ ကျွန်မ အုတ်တံတိုင်းတွေကြားမှာ။ ကိုသူရကတော့ တခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ပြီး ဘဝသစ်ကို စတင်နေပြီလို့ ကြားတယ်။ သူ ကျွန်မဆီ တစ်ခါမှ လာမကြည့်ဘူး။ သူ ထင်နေတာက ကျွန်မက သူ့ကို အရူးအမူးစွဲလမ်းလွန်းလို့ အမှုတွေကို လိမ်ညာဝန်ခံပြီး သူ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ မိန်းမကြီးပေါ့။ လူတွေကလည်း ကျွန်မကို "လင်တရူးတဲ့ရောဂါ" ရဲ့ သားကောင်လို့ ပြောနေကြတုန်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်စာ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကျွန်မ ပြုံးနေမိတယ်။ ကိုသူရ ဘေးကင်းတယ်။ သူ လူသတ်သမား မဖြစ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာ၊ ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်မှု၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေအားလုံးကို သူ ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက် ယဇ်ပူဇော်ခဲ့ပြီးပြီ။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ဖက်လူ ပျော်ရွှင်ဖို့ ကိုယ့်ဘဝကို အမှောင်ချပစ်လိုက်ရတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။

လူတစ်ယောက်ကို တကယ်ချစ်ရင် ကိုယ့်နာမည်ပျက်ရတာထက် သူမျက်ရည်ကျရမှာကို ပိုကြောက်တတ်ကြတာ သဘာဝပဲ။ ဒါကို လောကကတော့ ရူးသွပ်ခြင်းလို့ပဲ အမည်တပ်ကြလိမ့်မယ်။