မယားငယ်အဖြစ်ပြည့်တန်ဆာကိုယူမိတဲ့ အဖေ
မယားငယ်အဖြစ်ပြည့်တန်ဆာကိုယူမိတဲ့ အဖေ
အခန်းတစ်
ကျွန်မတို့အိမ်ကလေးဟာ တစ်ချိန်က နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ။ အဖေဟာ ဌာနဆိုင်ရာမှာ လူလေးစားခံရတဲ့ အရာရှိကြီးတစ်ဦး၊ အမေကတော့ အိမ်ထောင်ရှင်မပီပီ မိသားစုကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ထိန်းကျောင်းသူပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေဟာ ဖန်ခွက်တစ်ခွက်လို အက်ကြောင်းလိုက်လာတာကို ကျွန်မ စတင်သတိပြုမိခဲ့တယ်။ အဖေ့ဆီကနေ အရင်ကမရဖူးတဲ့ ပြင်းရှရှ ရေမွှေးနံ့တွေ ရလာတယ်။ အလုပ်ကပြန်လာရင် အမေ့မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ဖုန်းကိုလည်း အမြဲတမ်း မှောက်ထားတတ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ဆီက မက်ဆေ့ချ်ဝင်လာတိုင်း ပြာပြာသလဲ ဖတ်တတ်လာတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲကို အမှောင်ရိပ်တစ်ခု စတင်ကျရောက်လာတာကို ကျွန်မ ရင်တုန်စွာနဲ့ ခံစားနေခဲ့ရတယ်။
အခန်းနှစ်
အဖေ့ရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေက ပိုပြီး သိသာလာတယ်။ အရင်က မိသားစု ထမင်းဝိုင်းမှာ စကားတပြောပြောနဲ့ စားတတ်တဲ့ အဖေဟာ အခုတော့ တိတ်ဆိတ်လို့။ အမေက ဟင်းတွေ ခပ်ထည့်ပေးရင်တောင် "တော်ပြီ... ငါ့ဘာသာစားမယ်" ဆိုတဲ့ အေးစက်စက် စကားလုံးတွေပဲ ပြန်လာတတ်တယ်။ တစ်ညမှာတော့ အဖေ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ မသိစိတ်နဲ့ ခိုးကြည့်မိတော့ "ကို... ဒီည လာခဲ့ဦးမလား၊ စောင့်နေမယ်နော်" တဲ့။ ပေးပို့သူရဲ့ အမည်က "မေ"။ အဲဒီနောက်ပိုင်း အဖေဟာ အိမ်ကိုပြန်လာတာ ကျဲလာသလို၊ အမေ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း နည်းမျိုးစုံနဲ့ လိမ်ညာထုတ်ယူလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာတာကို အမေက သိနေပေမဲ့ အဖေ့ကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ မျိုသိပ်ထားခဲ့ရှာတယ်။
အခန်းသုံး
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။ အဖေ ခဏခဏ သွားနေတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ကျွန်မ နောက်ယောင်ခံလိုက်ကြည့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာက မြို့ပြင်က ခပ်ညံ့ညံ့ ကာရာအိုကေဆိုင်တန်းတစ်ခု။ အဖေ ကားပေါ်က ဆင်းသွားပြီး တွဲခေါ်သွားတဲ့ မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးဟာ ကျွန်မထက်တောင် အသက်သိပ်မကြီးသေးဘူး။ ပြီးတော့ သူမဟာ အဲဒီဝန်းကျင်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ပြည့်တန်ဆာတစ်ယောက်ဖြစ်နေတာပါ။ အဖေဟာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လျက်နဲ့ ဘာကြောင့် ဒီလိုမိန်းကလေးမျိုးနောက်ကို အရူးအမူး လိုက်နေရတာလဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်ရသလို၊ အဖေ့အတွက်လည်း ရှက်မိတယ်။
အခန်းလေး
အိမ်မှာ ပေါက်ကွဲမှုတွေ စတင်တော့တာပါပဲ။ အမေက အကြောင်းစုံသိသွားတဲ့နေ့မှာ အဖေ့ကို ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "ရှင် မှားနေပြီ... အဲဒီမိန်းကလေးက ရှင့်ကို ဖျက်ဆီးမှာ။ အိမ်ကို ပြန်လာပါ" လို့ အမေက ပြောခဲ့ပေမဲ့ အဖေကတော့ နားမဝင်တော့ဘူး။ "မင်းတို့ ဘာသိလို့လဲ၊ မေက ငါ့ကို နားလည်ပေးနိုင်ဆုံးပဲ" ဆိုပြီး အဖေက အမေ့ကို တွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း အဖေဟာ အိမ်ကို လုံးဝပြန်မလာတော့ဘဲ အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ တိုက်ခန်းငှားပြီး အတူနေထိုင်တော့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ အလုပ်ခွင်မှာလည်း ဒီသတင်းတွေက ပျံ့နှံ့သွားပြီး အဂတိလိုက်စားမှုတွေ၊ အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားမှုတွေနဲ့ အဖေဟာ ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတယ်။ အားလုံးဟာ တရိပ်ရိပ်နဲ့ ပျက်စီးခြင်းဆီကို ဦးတည်နေခဲ့ပြီ။
အခန်းငါး
ဘဝက တကယ်ကို ရက်စက်ပါတယ်။ အဖေ အလုပ်ပြုတ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေအားလုံးကို အဲဒီမိန်းကလေးက တောင်းယူခဲ့တယ်။ အဖေကလည်း သူမကို အလိုလိုက်လွန်းတော့ ရှိသမျှအိမ်ခြံမြေတွေကို ရောင်းချပြီး သူမကို ပေးခဲ့တယ်။ အမေကတော့ ဒီဒဏ်တွေကို မခံနိုင်ဘဲ လေဖြတ်ပြီး အိပ်ရာထဲ လဲသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ အဖေ့ဆီကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့တယ်။ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ အဖေက ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ "အမေ အခြေအနေမကောင်းဘူး အဖေ... ပြန်လာကြည့်ပါဦး" လို့ မက်ဆေ့ချ်ပို့ထားလည်း အဖေက Seen ပြပြီး ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ အဖေဟာ အချစ်နောက်ကို လိုက်ရင်းနဲ့ လူသားဆန်မှုတွေကိုပါ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီလား။
အခန်းခြောက်
တစ်ညမှာတော့ အဖေဟာ အိမ်ကို အရူးတစ်ယောက်လို ပြန်ရောက်လာတယ်။ အဝတ်အစားတွေကလည်း နွမ်းဖတ်လို့၊ မျက်နှာမှာလည်း ဒဏ်ရာတွေနဲ့။ သူ ငိုယိုပြီး ပြောပြတာကတော့... အဲဒီမိန်းကလေးက သူ့ဆီမှာ ရှိသမျှ အကုန်ယူပြီးနောက် တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီတဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါထက် ပိုနာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေပါသေးတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးဟာ အဖေ့ဆီကို အမှတ်မထင် ရောက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အဖေ မတရားသဖြင့် အလုပ်ဖြုတ်ခဲ့တဲ့ ဝန်ထမ်းဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ သမီးဖြစ်နေတာပါ။ သူမက အဖေ့ကို ကလဲ့စားချေဖို့အတွက် တမင်သက်သက် ချဉ်းကပ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ အဖေ့ဘဝ ပျက်စီးသွားတာကို ကြည့်ပြီးမှ လှောင်ရယ်ကာ ထွက်သွားခဲ့တာပါ။ အဖေဟာ ဘဝကိုလည်း ဆုံးရှုံး၊ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ဆုံးရှုံး၊ မိသားစုကိုလည်း ဖျက်ဆီးမိခဲ့တဲ့အတွက် မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။
အခန်းခုနစ်
အခုတော့ ကျွန်မတို့အိမ်လေးဟာ ခြောက်ကပ်နေပြီ။ အမေ ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ တစ်နှစ်တောင် ရှိခဲ့ပြီ။ အဖေကတော့ စိတ်ဝေဒနာသည်တစ်ယောက်လို အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို ငေးကြည့်နေတတ်တယ်။ သူ မကြာခဏဆိုသလို ရေရွတ်တတ်တာကတော့ "ငါ မှားခဲ့တယ်... ငါ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးမိခဲ့တယ်" ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ကြည့်ပြီး သနားပေမဲ့ အရင်လို မချစ်နိုင်တော့ဘူး။ ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာကလည်း အမေ့ရဲ့ အသက်မဲ့သွားတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်တိုင်း ခက်ခဲနေဆဲပါ။ အဖေဟာ ခဏတာ သာယာမှုနောက်ကို လိုက်ရင်းနဲ့ ထာဝရ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေကို ရောင်းစားခဲ့မိသူပေါ့။
သင်ခန်းစာ - အမှားတစ်ခုကို အချစ်လို့ အမည်တပ်ပြီး မိသားစုကို ရင်းနှီးလိုက်တဲ့အခါ၊ ပြန်ရလာမယ့်အရာက နောင်တနဲ့ ပျက်စီးခြင်းမှတစ်ပါး အခြားမရှိနိုင်တော့ပေ။