ခေါစာ
ခေါစာ
ကျပ်တီးကုန်းရဲ့ နေ့လယ်ခင်းဟာ ပူပြင်းလောင်မြိုက်လွန်းလှပါတယ်။ လေပူတွေက ဝှေ့တိုက်လာတိုင်း ပြောင်းပင်၊ ဆပ်ပင်တွေဟာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာနဲ့ ယိမ်းထိုးနေကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း အဲဒီလေပူတွေ တိုက်ခတ်နေသလိုပါပဲ။ သားလေးရဲ့ ကိုယ်လုံးတုန်တုန်လေးကို ပွေ့ချီထားရင်း ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ကျွန်မဘေးမှာတော့ အမေက ဆံပင်ဖြူဖားလျားနဲ့၊ နတ်ဝင်သည် တစ်ယောက်လို တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ တဲအိုလေးထဲမှာ ရွာနီးချုပ်စပ်က လူတွေ ဝိုင်းအုံကြည့်နေကြတယ်။ လူတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ သံသယတွေ ပြည့်နှက်နေတာကို ကျွန်မ မြင်နေရပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက ကိုဖိုးတုတ် တစ်ယောက်တည်းပါ။
ကိုဖိုးတုတ်က ကျွန်မရဲ့ လင်သား။ သူဟာ ဒီကျပ်တီးကုန်းမြေမှာ ကျွန်မအတွက်တော့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ၊ တစ်ဦးတည်းသော အချစ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က သူ တောထဲမှာ ဝါးခုတ်ရင်း ဝါးချွန်စူးပြီး သေသွားခဲ့တယ်လို့ လူတွေက ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မယုံဘူး။ ကိုဖိုးတုတ်က သန်မာတဲ့သူ၊ တောတောင်ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ။ သူ ကျွန်မကို ဒီလို အလွယ်တကူ ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ အမြဲ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေကတော့ "နတ်ကွပ်တာ" လို့ ပြောတယ်။ ဒေါ်ကျတ်ကြီးကို မပူဇော်လို့၊ နတ်မခန့်လို့ ကိုဖိုးတုတ် သေရတာလို့ အမေက တဖွဖွ ပြောခဲ့တယ်။ အခုလည်း ကြည့်ဦး... ကျွန်မတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးဟာ ဖျားနာပြီး အသက်လုနေရပြန်ပြီ။
“ခေါစာ... ခေါစာကျွေးရမယ်။ ဆန်ထမင်း ခုနှစ်ဆုပ်နဲ့ အမဲသားဟင်း။ ဒါမှ နင့်သား အသက်ချမ်းသာရာ ရမယ်” လို့ အမေက နတ်ဝင်သံနဲ့ အော်ဟစ်နေတယ်။ ကျပ်တီးကုန်းမှာ နေတဲ့ ကျွန်မတို့အတွက် ဆန်ထမင်းဆိုတာ နတ်သုဒ္ဓါလိုပဲ။ ကျွန်မတို့က ပြောင်းဆန်နဲ့ ဆပ်ဆန်ကိုပဲ စားရတာလေ။ အမဲသားဆိုတာ ဝေးလို့။ ဒါပေမဲ့ သားလေးရဲ့ အသက်အတွက် ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ရတော့မယ်။ ကိုဖိုးတုတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ ရှိခဲ့တဲ့ ကတိတွေ၊ အမှတ်တရတွေက ကျွန်မကို ခွန်အားပေးနေသလိုပဲ။ ကိုဖိုးတုတ်က အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်... "ထွေးစိန်... နင့်ကို ငါ ဘာမဆို ပေးဆပ်ပြီး ကာကွယ်မယ်" တဲ့။ အခုတော့ သူ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်မပဲ သားလေးကို ကာကွယ်ရတော့မယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ကိုဖိုးတုတ်ကို လွမ်းတဲ့စိတ်က ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်နေဆဲပါ။
သားလေးကို အမေ့လက်ထဲ ထည့်ခဲ့ပြီး ကျွန်မ ကားလမ်းမကြီးရှိရာ အဝေးက ရွာကို ခြေကျင်ထွက်လာခဲ့တယ်။ နေပူက ခေါင်းကို ပေါက်မတတ် ပူနေပေမဲ့ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေက မနားတမ်း။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကိုဖိုးတုတ်နဲ့ ကျွန်မ ပထမဆုံး ဆုံခဲ့တဲ့နေ့ကို သတိရနေမိတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက ကျွန်မတို့ရွာကို ဝါးလာရောင်းတဲ့သူ။ သူ့ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လက်တွေက ကျွန်မကို ဖမ်းစားခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ကျပ်တီးကုန်းမှာ တဲလေးထိုးပြီး အတူနေခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှ မရှိပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့တင် လုံလောက်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အမေက ကိုဖိုးတုတ်ကို တစ်ခါမှ သဘောမကျခဲ့ဘူး။ "ဒီကောင်က နိမ့်ပါးတယ်၊ နင့်ကို ဒုက္ခပေးမယ့်သူ" လို့ အမြဲကဲ့ရဲ့ခဲ့တာ။
အခု ကျွန်မ ရွာကြီးကို ရောက်ပြီ။ ဆန်ထမင်းနဲ့ အမဲသားဟင်း ရဖို့အတွက် ကျွန်မမှာ ပါလာတာက ကိုဖိုးတုတ် နောက်ဆုံး လက်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ငွေလက်ကောက်လေး တစ်ကွင်းပဲ ရှိတယ်။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အသက်ထက် တန်ဖိုးထားတဲ့ အရာ။ သူ မသေခင် တစ်ပတ်အလိုမှာ သူ အပင်ပန်းခံ အလုပ်လုပ်ပြီး ဝယ်ပေးခဲ့တာ။ "ထွေးစိန်... ဒါလေးကို မချွတ်နဲ့နော်၊ ငါ့ကိုယ်စား မှတ်ထား" လို့ သူ ပြောခဲ့တဲ့ အသံက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားလေးရဲ့ အသက်က ပိုအရေးကြီးတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်မ လက်ကောက်လေးကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ်။
ကျွန်မ ရွာထဲက ကုန်စုံဆိုင်ကို ဝင်ခဲ့တယ်။ ဆိုင်ရှင်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကောက်ကို အထင်သေးသလို ကြည့်တယ်။ "ဒါက ဘယ်လောက်တန်မှာမို့လဲ အေ... ကဲကဲ... ဆန်တစ်ပြည်နဲ့ အမဲသား ခြောက်စုတ်လောက်တော့ ပေးလိုက်မယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းခနဲ ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ ကိုဖိုးတုတ်ရဲ့ အချစ်ကို ဆန်တစ်ပြည်နဲ့ လဲလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားလေးအတွက် ကျွန်မ လက်ခံလိုက်ရတယ်။ ဆန်ဖြူဖြူလေးတွေနဲ့ အမဲသားစိမ်းစိမ်းတွေကို မြင်တော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုက လှိုက်တက်လာတယ်။ ဒီအရာတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ပြန်ဝယ်ပေးနိုင်မှာလား။ ကျွန်မ လမ်းမှာ ခဏနားရင်း ကိုဖိုးတုတ်ကို တမ်းတမိတယ်။ "ကိုကြီး... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်... သားလေးအတွက်မို့လို့ပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။
ကျပ်တီးကုန်းကို ပြန်တဲ့လမ်းမှာ ကျွန်မ ထူးဆန်းတဲ့ သတင်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ ရွာအဝင်က ညောင်ပင်အောက်မှာ နားနေတဲ့ လူတချို့ ပြောနေတာက... "ဟိုဘက်ရွာက ကိုဖိုးတုတ်ဆိုတဲ့လူ မသေဘူးတဲ့၊ သူက တခြားတစ်နေရာမှာ အိမ်ထောင်အသစ်နဲ့ အခြေကျနေတာ" တဲ့။ ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားတယ်။ ခြေထောက်တွေက ရှေ့ကို မလှမ်းနိုင်တော့ဘူး။ မဖြစ်နိုင်တာ။ ကိုဖိုးတုတ်က ကျွန်မကို သိပ်ချစ်တာ။ သူ သေသွားပြီလို့ အမေကိုယ်တိုင် အတည်ပြုခဲ့တာလေ။ သူ တောထဲမှာ ဝါးချွန်စူးပြီး သေသွားတာကို အမေက မြင်ခဲ့တာလို့ ပြောခဲ့တာ။
ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ တရိပ်ရိပ် တက်လာတယ်။ အမေ ဘာလို့ လိမ်ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မကို ကိုဖိုးတုတ်နဲ့ ခွဲချင်လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် နတ်တွေကို အကြောင်းပြပြီး ကျွန်မကို သူ့အနားမှာပဲ တစ်သက်လုံး ထားချင်လို့လား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မကို ပစ်ထားခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ အားကိုးခဲ့တဲ့ အမေကပဲ ကျွန်မကို လှည့်စားခဲ့တာလား။ ကျွန်မ လက်ထဲက ဆန်နဲ့ အမဲသားထုပ်ကို ကြည့်ရင်း ရယ်ချင်သလို ငိုချင်သလို ဖြစ်လာတယ်။ ဒီ "ခေါစာ" က ဘယ်သူ့အတွက်လဲ။ သားလေးအတွက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အမေ ဖန်တီးထားတဲ့ လိမ်ညာမှုတွေအတွက်လား။
ကျွန်မ အိမ်ကို အပြေးပြန်ခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ အမေက ထုံးစံအတိုင်း နတ်ဝင်သလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ လုပ်နေတုန်း။ ကျွန်မ အမေ့ရှေ့မှာ ဆန်ထုပ်ကို ဝုန်းခနဲ ချလိုက်တယ်။ "အမေ... ကိုကြီး မသေသေးဘူးဆိုတာ အမေ သိတယ် မဟုတ်လား" လို့ ကျွန်မ အော်မေးလိုက်တယ်။ အမေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခဏလောက် တုန်လှုပ်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပြန်တည်ငြိမ်သွားတယ်။ "နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ထွေးစိန်... သူက သေပြီးသား။ ဒေါ်ကျတ်ကြီးကို မပူဇော်လို့ သေတာ။ အခုလည်း သားလေးကို ကယ်ချင်ရင် ခေါစာ မြန်မြန်ပြင်" လို့ အမေက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ သားလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ သားလေးက မျက်လုံးလေးတွေ လည်နေပြီ။ ကျွန်မမှာ အမှန်တရားကို လိုက်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ သားလေးကို ကယ်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ကိုဖိုးတုတ်အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ အချစ်တွေက အက်ကွဲကြောင်းတွေ ထင်ကုန်ပြီ။
နေဝင်ရီတရော အချိန်ရောက်ပြီ။ ကျွန်မ ဆန်ဖြူဖြူတွေကို ချက်ပြီး အမဲသားဟင်းနဲ့ နတ်ကွပ်တဲ့နေရာမှာ သွားတင်ရတော့မယ်။ ဒါက ခေါစာပဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး ထမင်း ခုနှစ်ဆုပ်ကို နယ်လိုက်တယ်။ တစ်ဆုပ်ချင်းစီမှာ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ မျှော်လင့်ချက်ပျက်သုဉ်းမှုတွေ ပါဝင်နေတယ်။ သားလေးကတော့ တဲပေါ်မှာ အသက်ရှူ ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူနေတုန်း။ ကျွန်မ ခေါစာပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး ရွာပြင်က ဇရပ်ပျက်ကြီးဆီကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာက ကိုဖိုးတုတ်နဲ့ ကျွန်မ ခိုးရာမလိုက်ခင်က ချိန်းတွေ့ခဲ့တဲ့ နေရာ။
ဇရပ်ပျက်ကြီးကို ရောက်တော့ ကျွန်မ အမှောင်ထဲမှာ လူရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာတယ်။ အဲဒီလူရိပ်က ကျွန်မ သိပ်သိတဲ့ ပုံစံမျိုး။ "ကိုကြီးလား..." လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်တယ်။ လူရိပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်... ကိုဖိုးတုတ်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ ကိုဖိုးတုတ် မဟုတ်တော့ဘူး။ သူ့မျက်နှာမှာ အမာရွတ်တွေနဲ့၊ မျက်လုံးတွေကလည်း အရောင်မရှိတော့ဘူး။ "ထွေးစိန်... နင် ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ" လို့ သူက အသံဩဩနဲ့ မေးတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက ခေါစာပန်းကန် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။
"ကိုကြီး... ကိုကြီး မသေဘူးပဲ။ အမေက... အမေက ကိုကြီး သေပြီလို့ ပြောတာ" လို့ ကျွန်မ ငိုရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ကိုဖိုးတုတ်က ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။ "နင့်အမေက ငါ့ကို ရွာကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့တာ။ ငါ ဝါးချွန်စူးပြီး ဒုက္ခရောက်နေတုန်း သူက ငါ့ကို လာတွေ့ပြီး ပြောခဲ့တာ... နင်က တခြားလူနဲ့ ယူတော့မယ်၊ ငါ့ကို မလိုချင်တော့ဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ ငါ့ကို သေပြီလို့ လူတွေကို လိမ်ပြောခဲ့တာ။ ငါ ဒီမှာ ခိုးပြီး လာနေတာ ကြာပြီ။ နင့်ကို တစ်ချက်လောက် မြင်ရမလားလို့..." တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားရတယ်။ အမေ... ကျွန်မရဲ့ အမေက ကျွန်မတို့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလား။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ကို ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ နည်းနဲ့ ခွဲခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ကိုဖိုးတုတ်ကို ပြေးဖက်ဖို့ လုပ်ပေမဲ့ သူက နောက်ကို ဆုတ်သွားတယ်။ "မလာနဲ့ ထွေးစိန်... ငါ့မှာ အိမ်ထောင်ရှိနေပြီ။ ငါလည်း နင့်ကို မုန်းလို့ အငဲ့မထားဘဲ အသစ်ရှာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုမှ ငါ အမှန်တရားကို သိရတော့တယ်" တဲ့။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးသွားတယ်။ အမေ့ရဲ့ လိမ်ညာမှုက ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆက်နိုင်တော့တဲ့အထိ ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ။
ကျွန်မ ဇရပ်ပျက်ထဲမှာ ကိုဖိုးတုတ်ကို ထားခဲ့ပြီး အိမ်ကို အရူးတစ်ယောက်လို ပြန်ပြေးခဲ့တယ်။ လက်ထဲမှာ ခေါစာပန်းကန်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်း။ အိမ်ရောက်တော့ အမေက သားလေးဘေးမှာ ထိုင်ပြီး မန်းမှုတ်နေတယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို မြင်တာနဲ့ ဒေါသတွေက ထိန်းမရတော့ဘူး။ "အမေ... အမေ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ။ ကိုကြီးကို ဘာလို့ မောင်းထုတ်ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ လိမ်ခဲ့တာလဲ" လို့ အော်ဟစ်ပြီး အမေ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ အမေက ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး ကျွန်မကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်တယ်။ "ငါ... ငါက နင့်ကို ကောင်းစေချင်လို့ပါ။ အဲဒီကောင်က မွဲတေတယ်၊ နင့်ကို ကျွေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ အမေက ဆင်ခြေပေးတယ်။
ကျွန်မ အမေ့ကို ကြည့်ရင်း ရွံရှာမိတယ်။ အမေက နတ်တွေကို အကြောင်းပြပြီး ကိုယ့်သမီးရဲ့ ဘဝကို ကစားခဲ့တာ။ ကျွန်မ လက်ထဲက ခေါစာပန်းကန်ကို သားလေးရဲ့ ခေါင်းရင်းမှာ တင်လိုက်တယ်။ "ရော့... အမေ လိုချင်တဲ့ ခေါစာ။ အမေ ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတွေကို ဒီခေါစာနဲ့ပဲ အစားထိုးလိုက်တော့" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ သားလေးကို ပွေ့ချီလိုက်တယ်။ ထူးဆန်းတာက သားလေးရဲ့ ကိုယ်က အေးစက်နေပြီ။ သားလေး မရှိတော့ဘူး။ သားလေးက ကျွန်မတို့ရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေကြားမှာ မရှင်သန်ချင်တော့လို့ ထွက်သွားခဲ့ပြီ ထင်ပါရဲ့။
ကျွန်မ မငိုတော့ဘူး။ မျက်ရည်တွေ ခန်းခြောက်သွားပြီ။ ကျွန်မ သားလေးရဲ့ ကိုယ်လေးကို ပွေ့ချီပြီး တဲပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ အမေက နောက်ကနေ "ထွေးစိန်... ငါ့သမီး... ဘယ်သွားမလို့လဲ" လို့ အော်ခေါ်နေပေမဲ့ ကျွန်မ လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ကျပ်တီးကုန်းရဲ့ လေပူတွေက ကျွန်မကို ဝိုင်းထားဆဲ။ ကိုဖိုးတုတ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ သားလေးလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ အမေ ပေးခဲ့တဲ့ "ခေါစာ" က သားလေးကို မကယ်နိုင်ခဲ့သလို၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကိုလည်း ပြန်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ဒီခြောက်သွေ့တဲ့ မြေပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အပင်အိုတစ်ပင်လိုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတရံမှာ ကျွန်မတို့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်နေတဲ့ အရာတွေက ကျွန်မတို့ အချစ်ရဆုံးသူတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ လိမ်ညာမှုတွေ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ အမှန်တရားကို မသိဘဲ ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ ခေါစာဟာ ဘယ်တော့မှ အရာမထင်ပါဘူး။