ခန်းစီးနောက်ကွယ်က ပထွေး
ခန်းစီးနောက်ကွယ်က ပထွေး
အိမ်ရှေ့ခန်းက ကတ္တီပါခန်းစီးအပြာရင့်ကြီးဟာ လေတိုးတိုင်း တရွှားရွှားနဲ့ မြည်နေတတ်တယ်။ အဲဒီခန်းစီးကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုတာကို ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့ အဲဒီခန်းစီးကြီးက ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ပေးထားတဲ့ အကာအကွယ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ဖေဖေ ဆုံးပါးသွားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အိမ်ထဲမှာ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ လေထုကို အစားထိုးဖို့ မေမေက ဦးသန့်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အိမ်ပေါ် ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ပထွေးဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကို ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလိုလို ငြင်းဆန်နေမိပေမဲ့ ဦးသန့်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုအမူတွေက ကျွန်မရဲ့ ခံစစ်တံတိုင်းတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြိုချခဲ့တာပါ။
ဦးသန့်က လူအေးကြီးပါ။ စကားကို ခပ်အေးအေးပဲ ပြောတတ်တယ်။ မေမေနဲ့ သူနဲ့က ရှေးကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့သူတွေလို့ ဆိုတယ်။ ကျွန်မ ဆယ်တန်းနှစ်မှာ ဦးသန့်က ကျွန်မရဲ့ လိုလေသေးမရှိကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ မေမေက စီးပွားရေးကိစ္စတွေနဲ့ အပြင်ထွက်နေရချိန်မှာ ဦးသန့်က ကျွန်မအတွက် ထမင်းဘူး ပြင်ပေးတယ်။ ကျောင်းကြိုကျောင်းပို့ လုပ်ပေးတယ်။ ကျွန်မ ဖျားတဲ့အခါမှာလည်း မေမေ့ထက်တောင် ပိုပြီး ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူပါ။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်ဆန်တဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲမှာ ဦးသန့်က ဒုတိယမြောက် ဖေဖေတစ်ယောက်လို နေရာယူလာခဲ့တယ်။ "သမီး... ပင်ပန်းနေပြီလား၊ ဦးဦး ကော်ဖီဖျော်ပေးရမလား" ဆိုတဲ့ စကားသံက ကျွန်မအတွက်တော့ လုံခြုံမှုတစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်မိပြီဆိုရင် အကုန်ပုံအောပြီး ယုံတတ်တာပါပဲ။ ဖေဖေ့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေက ဦးသန့်ရဲ့ ကြင်နာမှုတွေအောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့တယ်။ မေမေက ဦးသန့်ကို အမြဲတမ်း မျက်နှာသာပေးတယ်။ ဦးသန့်ကလည်း မေမေ့ကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ပြုစုတယ်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုလေးဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ သိပ်ကို သာယာစရာကောင်းနေခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသာယာမှုတွေက လှည့်စားမှုတစ်ခုမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ဦးသန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့အခါ တစ်ခါတလေ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတတ်တာကို ကျွန်မကပဲ အတွေးလွန်နေတာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချော့ခဲ့မိတယ်။
ညဘက်တွေဆိုရင် ဧည့်ခန်းက ခန်းစီးကြီး နောက်ကွယ်မှာ မေမေနဲ့ ဦးသန့် တိုးတိုးတိုးတိုး တိုင်ပင်နေတတ်ကြတယ်။ ကျွန်မ အနားသွားရင် စကားစကို ဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ ဘာတွေများ ဖုံးကွယ်ထားကြတာလဲလို့ ကျွန်မ သိချင်ခဲ့ပေမဲ့ "လူကြီးချင်း စကားပြောနေတာပါ သမီးရယ်" ဆိုတဲ့ မေမေ့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မကို
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ အိမ်ထဲက အခြေအနေတွေက တစ်မျိုး ပြောင်းလဲလာတယ်။ မေမေက အရင်ကထက် ပိုပြီး စိတ်တိုတတ်လာတယ်။ အလုပ်ကိစ္စတွေ အဆင်မပြေဘူးဆိုပြီး ညည်းညည်းညူညူ လုပ်လာတယ်။ ဖေဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တွေ၊ စာရွက်စာတမ်းတွေကို မေမေနဲ့ ဦးသန့် ခဏခဏ ထုတ်ကြည့်နေတာကို ကျွန်မ မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်တယ်။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို ထူးဆန်းတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ဝင်လာတတ်တယ်။ ဘဏ်ကနေ ငွေထုတ်ယူတဲ့ အကြောင်းကြားစာတွေ။ မေမေ့ကို မေးကြည့်တော့ မေမေက "သမီး ကျောင်းလခအတွက် ထုတ်တာပါ" လို့ပဲ ပြီးစလွယ် ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းလခက အဲလောက် မများဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတယ်။ ဦးသန့်ရဲ့ အပြုအမူတွေကလည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ သူက ကျွန်မကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ချုပ်ချယ်လာတယ်။ ဘယ်သွားသွား၊ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောပြော အကုန်လုံးကို လိုက်စစ်ဆေးတယ်။
"သမီးကို ဦးဦးက သမီးလေးတစ်ယောက်လို ချစ်လို့ပါ" ဆိုတဲ့ စကားက အရင်ကလို နားဝင်မချိုတော့ဘဲ နားထဲမှာ ကန့်လန့်ကြီး ဖြစ်လာတယ်။ ညညဆိုရင် ဦးသန့်က ကျွန်မ
မေမေကလည်း တစ်နေ့တခြား ပိန်ချော်လာပြီး မျက်လုံးတွေက ဂယောင်ဂတမ်း ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ မေမေ့နား သွားကပ်ပြီး "မေမေ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ တစ်ခုခုဆို သမီးကို ပြောပါဦး" လို့ ငိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေမေက ကျွန်မလက်ကို ခါချပြီး "နင် ဘာမှ သိစရာမလိုဘူး၊ နင့်ဘာသာနင် စာပဲ ကြိုးစားစမ်းပါ" လို့ ဟောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဦးသန့်က
တစ်ညမှာတော့ အိမ်ထဲကနေ အသံကျယ်ကြီးတွေ ထွက်လာလို့ ကျွန်မ လန့်နိုးသွားခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ မေမေနဲ့ ဦးသန့် စကားများနေကြတာ။ ကျွန်မ ခပ်တိုးတိုးလေး လျှောက်သွားပြီး ခန်းစီးပြာကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းနေလိုက်တယ်။ မေမေက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေပြီး "ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို ဒီလို လုပ်ရက်တယ်လား ကိုသန့်။ ဒါတွေက ကျွန်မ သမီးအတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး လက်ကျန်တွေပါ" လို့ ပြောနေတာ ကြားလိုက်ရတယ်။
ဦးသန့်ရဲ့ အသံက အရင်ကလို နူးညံ့မနေတော့ဘူး။ ခက်ထန်မာကျောနေတယ်။ "မင်းကလည်းကွာ... ငါတို့ အတူတူ ကောင်းစားဖို့ လုပ်နေတာပဲ။ အခု ဒီအိမ်ကို အပေါင်ဆုံးရင် မင်းရော မင်းသမီးရော လမ်းဘေးရောက်မှာ။ အဲဒါကြောင့် ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်စမ်းပါ" တဲ့။ အိမ်ကို အပေါင်ဆုံးမယ်? ကျွန်မ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဖေဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်ကြီးက ဘာလို့ အပေါင်ဆုံးရမှာလဲ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့၊ ဒုတိယဖေဖေလို့ သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မေမေကိုယ်တိုင်ကပဲ သူ့ကို လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ခန်းစီးနောက်ကနေ ထွက်လာပြီး "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ!" လို့ အော်မေးလိုက်တယ်။ မေမေက ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ ဦးသန့်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ သူက ကျွန်မနား လျှောက်လာပြီး ပခုံးကို ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မ သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။
"သမီး... ဦးဦး ရှင်းပြပါ့မယ်" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အသံက အခုထိ ချိုသာနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီချိုသာမှု နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မြင်ယောင်နေပြီ။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ အိမ်ဟာ အိမ်နဲ့ မတူတော့ဘူး။ ငရဲခန်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မေမေက ကျွန်မကို ကြည့်ရင် မျက်နှာလွှဲသွားတတ်တယ်။ ဦးသန့်ကတော့ အိမ်ထဲမှာ သခင်တစ်ယောက်လို လွှမ်းမိုးထားတော့တယ်။ ကျွန်မဆီမှာ ရှိတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာလေးတွေအဆုံး အကုန်လုံးကို သူက သိမ်းယူသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူတို့ကို ပြန်တွန်းလှန်ဖို့ သတ္တိ မရှိခဲ့တာပါပဲ။
ရက်အနည်းငယ် ကြာတော့ ဦးသန့် အိမ်မှာ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ မေမေ့
အဲဒီစာချုပ်တွေက အိမ်ရောင်းချတဲ့ စာချုပ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက အမွေစားအမွေခံ လွှဲပြောင်းပေးတဲ့ စာချုပ်တွေ။ ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက ဦးသန့်ဆီကို လွှဲပေးတာ မဟုတ်ဘဲ မေမေက သူ့ရဲ့ အကြွေးရှင်တွေဆီကို ကျွန်မရဲ့ နာမည်နဲ့ လွှဲပေးထားတာ။ ဦးသန့်က အဲဒီအကြွေးရှင်တွေရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်ပဲ။ သူက ကျွန်မတို့ကို ကာကွယ်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့ကို စောင့်ကြည့်ပြီး အကုန်လုံးကို သိမ်းကျုံးယူဖို့ ရောက်လာတဲ့လူ။
ပိုပြီး နာကျင်စရာကောင်းတာက မေမေ့ရဲ့ လက်မှတ်တွေပဲ။ မေမေက လောင်းကစားဒဏ်ကြောင့် အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေခဲ့တာ။ ဦးသန့်က အဲဒီအကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကတိနဲ့ မေမေ့ကို သိမ်းသွင်းခဲ့တာ။ မေမေက ကျွန်မထက် သူ့ရဲ့ အကြွေးတွေ လွတ်မြောက်ဖို့ကိုပဲ ကြည့်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ ပညာရေး၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝ... အကုန်လုံးကို မေမေက ဦးသန့်ရဲ့ လက်ထဲကို ထိုးအပ်ခဲ့တာ။
ကျွန်မ စာရွက်တွေကို ကိုင်ပြီး တုန်ယင်နေတုန်းမှာပဲ
သူက ကျွန်မနားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လွန်းလို့ အနောက်ကို ဆုတ်မိတယ်။ မေမေကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ဘာမှ မသိသလို အိပ်နေတုန်းပဲ။ ဦးသန့်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်က မြင်ခဲ့ရတဲ့ နွေးထွေးမှုတွေ တစ်စက်မှ မရှိတော့ဘူး။ လောဘနဲ့ ရက်စက်မှုတွေပဲ အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်မကို ချောက်ထဲ တွန်းချနေတာပါ။ "သမီးလေး... မကြောက်ပါနဲ့၊ ဦးဦးက သမီးကို တစ်နေရာ ပို့ပေးမယ်။ အဲဒီမှာ သမီး သက်သက်သာသာ နေရမှာပါ" တဲ့။ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို အရေခွံနွှဲနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ အရာအားလုံးက လျင်မြန်စွာပဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ဦးသန့်နဲ့ မေမေတို့ ကျွန်မကို ရောင်းစားဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ရဲစခန်းကို ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး လက်ကျန် သတ္တိတွေကို စုစည်းပြီး လုပ်ခဲ့တာပါ။ ရဲတွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဦးသန့်က ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်။ မေမေကတော့ ငိုယိုပြီး ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ခဲ့တယ်။ "သမီးရယ်... မေမေ မှားသွားပါတယ်၊ မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" တဲ့။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ခြောက်သွေ့နေပြီ။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူနှစ်ယောက်စလုံးက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြတာ။ အိမ်ကြီးကတော့ ချိပ်ပိတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ပဲ အိမ်ပေါ်က ဆင်းခဲ့ရတယ်။
အခု ကျွန်မ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ အဲဒီအိမ်ကြီးကို ပြန်ကြည့်နေမိတယ်။ ဧည့်ခန်းက ခန်းစီးပြာကြီးကတော့ လေထဲမှာ လွင့်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီခန်းစီးက လူတွေရဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကို ဖုံးကွယ်ပေးထားခဲ့တာ။ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ တစ်ခါတလေမှာ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာက အဝေးဆုံးလူ ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတတ်တယ်ဆိုတာ။ ဦးသန့်ဆိုတဲ့ ပထွေးက ကျွန်မကို ရက်စက်ခဲ့သလို၊ မေမေဆိုတဲ့ အရင်းခေါက်ခေါက်ကလည်း ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းတွေက ခက်ခဲဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ အသေအချာ သိလိုက်ရတယ်။ ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကန့်အသတ်မရှိ ယုံကြည်မိတာက ကိုယ့်လည်ပင်းကိုယ် ကြိုးကွင်းစွပ်တာနဲ့ တူတူပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်မှာ ခြောက်ကပ်သွားပြီ။ နောင်တဆိုတာ နောင်မှ ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ အမှားကို သိတဲ့အချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာပါ။ ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ကြီးကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ခန်းစီးနောက်ကွယ်က အတိတ်တွေကို အဲဒီမှာပဲ ထားရစ်ခဲ့တော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်၏ နူးညံ့မှုသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သင်၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေနေသော လက်နက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တတ်ပြီး၊ အရင်းနှီးဆုံး သစ္စာဖောက်မှုသည် အနက်ရှိုင်းဆုံး နာကျင်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။