သိုက်တူးသူ
သိုက်တူးသူ
ရထားဘီးသံများက တဒုန်းဒုန်းနှင့် လောကကြီးကို ခြောက်ခြားစေသယောင် မြည်ဟည်းနေသည်။ ညဆယ်နာရီ ရန်ကုန်ဘူတာကြီးမှ ထွက်ခွာလာသော ရထားတွဲအတွင်း၌ ကျွန်တော်သည် စိတ်အစဉ်ကို အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ကြားတွင် လူးလာတုံ့ပြန်ရင်း အထီးကျန်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်တွင် အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိသော မိန်းမပျိုတစ်ယောက်နှင့် ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းမကြီးတစ်ယောက်တို့ ရှိနေကြသည်။ မိန်းမပျိုကလေး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူစင်အေးချမ်းလွန်းသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ရာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမ၏ အကြည့်များက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မှောင်အတိကျနေသော ကမ္ဘာကြီးဆီသို့သာ ဦးတည်နေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မောင်နီဟု မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ရန်ကုန်မြို့ရှိ အလုပ်တိုက်ကြီးတစ်ခုမှ စပါးပွဲစားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း၊ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ပုသိမ်ဘက်သို့ သွားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့သည်။ အမှန်တော့ ကျွန်တော်သည် ဘဝကို ဖဲဝိုင်းနှင့် အရက်ပုလင်းကြားတွင် မြှုပ်နှံထားပြီး၊ အကြွေးပတ်လည်ဝိုင်းနေသော လူရှုံးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်အိတ်ကပ်ထဲတွင် နောက်ဆုံးကျန်သော ငွေအနည်းငယ်နှင့် အဖိုးတန်သည်ဟု ယူဆရသော ရှေးဟောင်းမြေပုံအစုတ်တစ်ခုသာ ပါရှိသည်။ ထိုမြေပုံသည် ဟင်္သာတနှင့် ပုသိမ်ကြားရှိ ရွာငယ်တစ်ရွာတွင် မြှုပ်နှံထားသော "သိုက်" တစ်ခုအကြောင်း ဖော်ပြထားသည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်နေမိသည်။
"မောင်ရင်က လူငယ်ပေမဲ့ စကားပြော အင်မတန် တည်ကြည်တာပဲ" ဟု မိန်းမကြီးက စကားစလာသည်။ သူမ၏ နာမည်မှာ ဒေါ်လေးစိန်ဟု သိရပြီး မိန်းမပျိုလေးမှာ သူမ၏ သမီး မနှင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူတို့နှင့် စကားလက်ဆုံကျရင်း သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူရန် ကြိုးစားနေမိသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင်တော့ လောဘမီးများက တောက်လောင်နေသည်။ လူတစ်ဦး၏ အစိမ်းအကျက်ကို ခွဲခြားရမည်ဟု ကျွန်တော် စကားနာထိုးပြောခဲ့သော်လည်း၊ ကျွန်တော့်ကိုယ်တိုင်ကတော့ သူတို့သားအမိ၏ ရိုးသားမှုကို အခွင့်ကောင်းယူရန် ချောင်းမြောင်းနေသော သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေပြီ။
မနှင်း၏ မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်တစ်ချက် စူးစိုက်ကြည့်တတ်သည်။ ထိုအကြည့်များအောက်တွင် ကျွန်တော် ရှက်ရွံ့သင့်သော်လည်း ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ကတော့ ရှေ့တွင် တွေ့ရမည့် ရွှေအိုး၊ ငွေအိုးများကိုသာ ပုံဖော်နေသည်။ "မောင်ရင့် နာမည်က မောင်နီလား၊ အဒေါ်တို့က အမည်ကြီးလို့ ကြားဖူးနေတာ အသက်ကြီးပြီ ထင်နေတာ" ဟု ဒေါ်လေးစိန်က ပြောသောအခါ ကျွန်တော် ခပ်ပြုံးပြုံးသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ အမှန်တော့ ကျွန်တော်သည် နာမည်ကြီးသူ မဟုတ်၊ နာမည်ပျက်နေသူသာ ဖြစ်သည်။ ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ရထားတွဲအတွင်း မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်သား၏ ကံကြမ္မာသည် မည်သို့မျှ မတွေးဆနိုင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်ရွေ့လျားနေတော့သည်။
ဟင်္သာတသို့ ရောက်သောအခါ ဒေါ်လေးစိန်တို့က ကျွန်တော့်ကို သူတို့အိမ်သို့ ခေတ္တဝင်နားရန် ဖိတ်ခေါ်ကြသည်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မြေပုံထဲက ရွာသို့ ရောက်ရန် ခြေကုပ်စခန်းတစ်ခု ရလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့အိမ်ကလေးမှာ ဝါးတားတား ရှိသော်လည်း အေးချမ်းသာယာလှသည်။ မနှင်းသည် ကျွန်တော့်ကို ဧည့်ဝတ်ပြုရာတွင် အလွန်ပင် စိတ်ရင်းမှန်လှသည်။ သူမ ခပ်ပေးသော ရေတစ်ခွက်၊ တည်ပေးသော လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်တိုင်းတွင် စေတနာများ ပါဝင်နေသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကတော့ အိမ်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်သော ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများကိုသာ လိုက်လံရှာဖွေနေမိသည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်အလုပ်ကိစ္စများကို အကြောင်းပြကာ အိမ်နီးနားချင်းများထံမှ သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းသည်။ ထိုအခါ ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ဒေါ်လေးစိန်တို့၏ ဘိုးဘွားများမှာ တစ်ချိန်က နာမည်ကြီး သိုက်နန်းရှင်များ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ဟူသော ကောလာဟလပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်မြေပုံထဲက နေရာသည် သူတို့၏ ခြံထောင့်ရှိ ညောင်ပင်အိုကြီးအောက် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။
"ကိုနီ... ရှင့်မျက်လုံးတွေက တစ်ခုခုကို လိုက်ရှာနေသလိုပဲ" ဟု မနှင်းက တစ်ရက်တွင် မေးလာသည်။ ကျွန်တော် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ဟန်မပျက် ရယ်မောကာ "ဒီအရပ်က သာယာလို့ ငေးကြည့်နေတာပါ နှင်းရယ်" ဟု ချော့မော့ပြောလိုက်သည်။ မနှင်း၏ မျက်နှာလေးတွင် နောင်တနှင့် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်သည် သူမကို ချစ်သည်ဟု ဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ ရင်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်ခဲ့သည်။ အမှန်တော့ ကျွန်တော် တူးချင်နေသည်မှာ သူမ၏ နှလုံးသား မဟုတ်၊ ထိုညောင်ပင်အောက်က ရွှေအိုးသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ထံသို့ ရန်ကုန်မှ အကြွေးရှင်များ၏ ဖုန်းများနှင့် စာများ တဖွဲဖွဲ ရောက်လာသည်။ "ဒီလကုန် ငွေမရရင် မင်းအသက်ကို နှုတ်မယ်" ဟူသော ခြိမ်းခြောက်မှုများက ကျွန်တော့်ကို အပူတပြင်း ဖြစ်စေသည်။ ကျွန်တော် နှောင့်နှေးနေ၍ မရတော့။ တစ်ညတွင် ဒေါ်လေးစိန်နှင့် မနှင်းတို့ အိပ်ပျော်နေစဉ် ကျွန်တော်သည် ပေါက်ပြားကို ဆွဲကာ ညောင်ပင်အိုကြီးဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လသာသော ညဖြစ်သော်လည်း ညောင်ပင်ကြီး၏ အရိပ်က မှောင်မည်းကာ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေသည်။ ကျွန်တော် သိုက်တူးသူတစ်ယောက်အဖြစ် အမှောင်ထဲတွင် စတင် လှုပ်ရှားတော့သည်။
မြေကြီးကို တူးဆွနေသည့် အသံမှာ တိတ်ဆိတ်သော ညဥ့်ယံတွင် ကျယ်လောင်လွန်းနေသယောင် ခံစားရသည်။ ချွေးများက ရေလို စီးကျနေသော်လည်း ကျွန်တော် မရပ်နားဝံ့ပါ။ မြေအနက် သုံးပေခန့် ရောက်သောအခါ မာကျောသော အရာတစ်ခုကို ပေါက်ပြားဖြင့် ထိမိသွားသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားကာ လက်ဖြင့်ပင် မြေကြီးများကို ကုတ်ခြစ်ဖယ်ရှားမိသည်။ သေတ္တာငယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သံချေးတက်နေသော သေတ္တာအိုလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ ပြဿနာအားလုံး ပြေလည်သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် အနောက်မှ အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ "ကိုနီ... ရှင် တကယ်ပဲ ဒါကို လုပ်ခဲ့တာလား"။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မနှင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ လက်ထဲတွင် မီးအိမ်ကလေး တစ်လုံး ပါလာသည်။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုထက် ပိုသော နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ရပ်နေမိသည်။
"အမေက ပြောတယ်၊ ရှင်ဟာ ကျွန်မတို့ဆီကို ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုနဲ့ ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မယုံခဲ့ဘူး။ ရှင့်ကို ကျွန်မ တကယ် စိတ်ရင်းနဲ့ ခင်မင်ခဲ့တာ" ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောရှာသည်။ သူမ၏ စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသယောင် ခံစားရသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်လက်ထဲရှိ သေတ္တာလေးကိုတော့ လွှတ်မချနိုင်သေးပါ။ "နှင်း... ကိုယ့်မှာ အခက်အခဲရှိလို့ပါ" ဟု ဆင်ခြေပေးမိသည်။ "အခက်အခဲရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ရပါတယ်။ အခုတော့ ရှင်ဟာ လူစိမ်းတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ" ဟု ပြောကာ သူမ လှည့်ထွက်သွားသည်။
နောက်ရက်များတွင် အခြေအနေများက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒေါ်လေးစိန်က ကျွန်တော့်ကို စကားမပြောတော့ပါ။ မနှင်းကတော့ ကျွန်တော့်ကို မြင်လျှင်ပင် မျက်နှာလွှဲသွားတတ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုသေတ္တာလေးကို
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသေတ္တာထဲတွင် ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသည့် ရွှေဒင်္ဂါးများ၊ ကျောက်သံပတ္တမြားများ မရှိပါ။ ရှိနေသည်မှာ ဝါကျင်ကျင် စက္ကူအချို့နှင့် သံချေးတက်နေသော သော့ဟောင်းတစ်ချောင်းသာ ဖြစ်သည်။ စက္ကူများကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။ ထိုစာများမှာ ကျွန်တော့်အဖေ၏ လက်ရေးများ ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော့်အဖေသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်က ဤရွာတွင် ပွဲစားလုပ်ရင်း ဒေါ်လေးစိန်၏ ခင်ပွန်းထံမှ ငွေအမြောက်အမြား လိမ်လည်သွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
စာထဲတွင် ကျွန်တော့်အဖေက သူ၏ အပြစ်များအတွက် တောင်းပန်ထားပြီး၊ သူလိမ်သွားသော ငွေများကို ပြန်ဆပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ကြောင်း၊ ထိုအကြွေးများကို သူ၏သားက တစ်နေ့တွင် ပြန်ဆပ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။ သိုက်မြေပုံဆိုသည်မှာလည်း အခြားမဟုတ်၊ ကျွန်တော့်အဖေက သူ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံရန်အတွက် ရေးဆွဲခဲ့သော မြေပုံသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ရွှေအိုးကို ရှာရင်း မိမိအဖေ၏ အပြစ်ကြွေးဟောင်းကိုသာ ပြန်တူးဖော်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရဲများက အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ရန်ကုန်မှ အလွဲသုံးစားမှုအတွက် ကျွန်တော့်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ထွက်ပြေးရန် မကြိုးစားတော့ပါ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ မနှင်းက ရဲများရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်သည်။ ထိုအကြည့်တွင် သနားစရာ အကောင်းဆုံးသော လူရှုံးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုး ပါဝင်နေသည်။ "ကိုနီ... ရှင် တူးလိုက်တဲ့ သိုက်က ရှင့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ကြိုမသိခဲ့ဘူး" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
ကျွန်တော် လက်ထိပ်ခတ်ခံလိုက်ရသည်။ ဒေါ်လေးစိန်ကတော့ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းမလာခဲ့ပါ။ သူမ အားလုံးကို သိနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် သူတို့အပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သော မကောင်းမှုများ၊ လိမ်လည်မှုများအတွက် ပေးဆပ်ရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ရထားပေါ်တွင် စတွေ့စဉ်က ပြောခဲ့သော "အစိမ်းအကျက် မရွေးဘူး" ဆိုသည့် စကားမှာ ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော် ပြန်လည် ပတ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော်သည် သူတစ်ပါးကို ချိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း၊ မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ချောက်ထဲသို့ တွန်းချလိုက်မိသူ ဖြစ်သည်။
ထောင်နံရံများအကြားတွင် ကျွန်တော် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် နေခဲ့ရသည်။ အပြင်လောကသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျွန်တော့်တွင် ဘာမှ မရှိတော့ပါ။ မိဘများကလည်း ကွယ်လွန်သွားပြီ၊ မိတ်ဆွေများကလည်း ကျောခိုင်းသွားကြပြီ။ ကျွန်တော်သည် ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်သွားရင်း ဟင်္သာတက ရွာကလေးဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားမိသည်။ ညောင်ပင်အိုကြီးကတော့ နဂိုအတိုင်းပင်။ သို့သော် ဒေါ်လေးစိန်တို့ အိမ်ကလေးမှာတော့ လူသူမရှိတော့ဘဲ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေလေပြီ။
မနှင်းသည် မြို့ပေါ်ရှိ လူချမ်းသာတစ်ဦးနှင့် အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဟု ရွာသားတစ်ယောက်ထံမှ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမအတွက် ဝမ်းသာသင့်သော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် အပ်ဖြင့် ထိုးသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော်သာ လောဘနောက် မလိုက်ဘဲ သူမအပေါ် စိတ်ရင်းမှန်ခဲ့လျှင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘဝများ ယခုထက် ပို၍ လှပနေနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ ကျွန်တော်သည် ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် ထိုင်ကာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် တူးခဲ့သော မြေကျင်းဟောင်းကို ကြည့်နေမိသည်။ ယခုတော့ ထိုကျင်းမှာ မြေကြီးများဖြင့် ပြန်လည် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက ကျိုးပျက်သွားသော ဘဝအစိတ်
ရထားပေါ်တွင် စတင်ခဲ့သော ခရီးစဉ်သည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်သည် ရွှေအိုးရှာသော သိုက်တူးသူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ်တွင်တော့ ကျွန်တော် တူးမိခဲ့သည်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သင်္ဂြိုဟ်မည့် သေတွင်းသာ ဖြစ်သည်။ လောကတွင် အဖိုးတန်ဆုံးသော သိုက်မှာ ရွှေနှင့် ငွေ မဟုတ်ဘဲ၊ လူတစ်ဦး၏ ရိုးသားမှုနှင့် တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ထားရှိသော စိတ်ရင်းစေတနာသာ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော် ညောင်ပင်ကြီးကို ကျောခိုင်းကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် ကျွန်တော့်အရိပ်က ရှည်လျားစွာ မြေပြင်ပေါ်၌ ကျနေသည်။ ထိုအရိပ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော၊ ဘဝကျိုးပျက်သွားသော လူတစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော အမှတ်အသားပင် ဖြစ်တော့သည်။ ကျွန်တော်သည် ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကို မသိသော်လည်း၊ တစ်ခုတော့ သေချာသည်။ ကျွန်တော်သည် နောက်နောင်တွင် ဘယ်သောအခါမှ သိုက်တူးသူတစ်ယောက် မဖြစ်လိုတော့ပါ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - လောဘဖြင့် တူးဖော်သော ရွှေအိုးထက်၊ စေတနာဖြင့် စိုက်ပျိုးသော မေတ္တာပင်ကသာ ဘဝကို ထာဝရ အရိပ်ပေးနိုင်ပါသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်တူးဖော်ရခြင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အနာကျင်ရဆုံး အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။