ဖြတ်လမ်း ” (စ/ဆုံး)

 ဖြတ်လမ်း

အညာနွေ၏ နေရှိန်က ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် လမ်းမထက်တွင် လွင့်ပျံနေသော ဖုန်မှုန့်များပင် ပူလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကျွန်မသည် တောင်ကြီးသူပီပီ ဤကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့ပူပြင်းသော ရာသီဥတုကို အသားမကျနိုင်သေးဘဲ အိမ်ထဲတွင်သာ အောင်းနေချင်သော်လည်း လိုအပ်သော ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူရန်အတွက် ဈေးသို့ ထွက်လာခဲ့ရသည်။ ဈေးသည် မအေးနှင့် ဆုံဖြစ်ခဲ့ပုံက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဆိုသော်လည်း ထိုတိုက်ဆိုင်မှုနောက်ကွယ်တွင် နက်ရှိုင်းလှသော ဝေဒနာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ မထင်မှတ်ခဲ့မိပါ။ မအေး၏ အိမ်ရှေ့ရှိ ဗန်ဒါပင်ကြီး၏ အရိပ်အောက်တွင် ထိုင်နေသော ဦးဝင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးဖိမရသော အလင်းပျောက်ဆုံးမှု အချို့ကို ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်သည်။ အသားညိုညို၊ ခပ်ဝဝနှင့် ဖော်ရွေသော ထိုအမျိုးသားသည် ပြုံးပြနေသော်လည်း ထိုအပြုံးများက နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်သာ တင်ကျန်နေပြီး နှလုံးသားအထိ ရောက်ဟန်မတူပေ။ မအေးက ကျွန်မကို ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်စွာဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး သူမ ရောင်းချမည့် ပစ္စည်းများကို ပြသနေသည်။ အိမ်တွင်းမှု အလုပ်များဖြင့် အသားကျနေပုံရသော မအေးသည် စကားပြောလျှင် သွက်လက်ချက်ချာပြီး အရာရာကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်စွမ်း ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ဦးဝင်းကမူ ကျွန်မတို့ စကားပြောနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငြိမ်သက်နားထောင်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံမှသာ ခေါင်းငြိမ့်ပြတတ်သည်။ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ဦးကို တစ်ဦး အမှီသဟဲပြုနေကြသော၊ အေးချမ်းသာယာသော မိသားစုလေးတစ်ခုအဖြစ် ကျွန်မ မြင်ယောင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ထိုအေးချမ်းမှုသည် မုန်တိုင်းမလာမီ ငြိမ်သက်နေသော လေထုကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်ဟု ကျွန်မ လုံးဝ မတွေးတောမိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပါသည်။

ကျွန်မသည် ကျောင်းဆရာမ တစ်ဦး ဖြစ်သလို ပရလောကနှင့် ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းများကို စပ်စုလေ့လာသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သဖြင့် ဦးဝင်း၏ မျက်နှာထက်မှ တစ်ချက်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော အပူအပင်ရိပ်များကို အာရုံခံမိနေသည်။ မအေး ပစ္စည်းများ သွားယူနေခိုက် ဦးဝင်းနှင့် ကျွန်မ နှစ်ယောက်ထဲ ကျန်ရစ်သောအခါ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက ထိုင်ခုံလက်တန်းကို တောက်တောက်တောက်နှင့် ခေါက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ကျွန်မက စကားစလိုက်မှသာ သူက သူ၏ ဘဝအကြောင်း အနည်းငယ်ကို စတင် ဖွင့်ဟလာတော့သည်။ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် ဤမြို့လေးတွင် အခြေချခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုဗစ်ကာလနှင့် နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော အခြေအနေများကြောင့် စီးပွားရေး အဆင်မပြေမှုများကို ခါးစည်းခံခဲ့ရကြောင်း သူက ဆိုသည်။ ဦးဝင်း၏ စကားသံများသည် အက်ကွဲနေပြီး သူ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည် တူးဆွရသည်မှာ သူ့အတွက် နာကျင်စရာ ကောင်းနေပုံရသည်။ ကျွန်မသည် စာရေးသူတစ်ဦး၏ အသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ စကားလုံးတိုင်းကို အလေးအနက် နားထောင်နေမိသည်။ သူက မအေးကို အလွန်ချစ်ကြောင်း၊ မအေး၏ ဆန္ဒမှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အမြဲ ကြိုးစားခဲ့ကြောင်း ပြောပြနေချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများက အရည်လဲ့လာသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ ဤနေရာတွင် ကျွန်မ စတင် သတိထားမိသည်မှာ သူတို့၏ ဘဝထဲသို့ တတိယလူတစ်ဦး သို့မဟုတ် လွဲမှားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု စိမ့်ဝင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာလာပြီးနောက် ဦးဝင်းသည် သူ၏ ရင်ထဲမှ အမှောင်ထုကို တစ်စွန်းတစ်စ ထုတ်ဖော်လာသည်။ လူဆိုသည်မှာ အခက်အခဲနှင့် ကြုံလာရသောအခါ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကြောင်းကို အလျင်စပ် ရှာဖွေတတ်ကြစမြဲပင်။ ထိုသို့ ရှာဖွေရာတွင် အမှန်တကယ် ခိုင်မာသော လမ်းမကြီးထက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်နိုင်မည့် ဖြတ်လမ်းကို ပိုမို သဘောကျတတ်ကြသည်။ ဦးဝင်းက ပြောပြသည်မှာ ခုနှစ်၏ အခက်ခဲဆုံး အချိန်များတွင် သူတို့ မိသားစု၏ ငွေကြေးပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် သူ၏ သူငယ်ချင်းရင်းဖြစ်သူ ကိုကျော်က အကြံတစ်ခု ပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ကိုကျော်သည် သူတို့ အိမ်သို့ အမြဲဝင်ထွက်သွားလာနေသူဖြစ်ပြီး ဦးဝင်းက ညီအစ်ကိုအရင်းကဲ့သို့ ယုံကြည်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကိုကျော်က ငွေကြေးအမြတ်အစွန်း မြန်မြန်ရနိုင်မည့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်ခုအကြောင်း ပြောပြကာ မအေးကို စည်းရုံးခဲ့သည်။ ဦးဝင်းက ထိုအလုပ်သည် အန္တရာယ်များနိုင်ကြောင်း တားဆီးခဲ့သော်လည်း မအေးကမူ မိသားစု၏ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်ရန် ထိုဖြတ်လမ်းကို လိုက်ချင်နေခဲ့သည်။ ဇနီးသည်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် သူငယ်ချင်းအပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်မှုတို့ကြောင့် ဦးဝင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူခဲ့မိသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ အေးချမ်းသော အိမ်လေးထဲသို့ သံသယနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ စတင် စီးဝင်လာခဲ့တော့သည်။ ဦးဝင်း၏ စကားများအရ မအေးသည် ကိုကျော်နှင့် အလုပ်ကိစ္စဟု အကြောင်းပြကာ အပြင်သို့ ခဏခဏ ထွက်လေ့ရှိလာပြီး ဖုန်းများကိုလည်း လျှို့ဝှက်စွာ ကိုင်တွယ်လာခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ ဦးဝင်းသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ခံစားနေရသော်လည်း သူ၏ ဇနီးကို အပြစ်မမြင်လိုဘဲ ယုံကြည်မှုကိုသာ အရင်းခံထားခဲ့သည်။

သံသယဟူသည်မှာ စတင် ပေါက်ဖွားလာလျှင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြီးထွားလာတတ်သော အဆိပ်ပင်နှင့် တူလှသည်။ ဦးဝင်းသည် မအေး၏ အပြုအမူများ ပြောင်းလဲလာသည်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် မီးစနှင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ တစ်နေ့တွင် ဦးဝင်းသည် မအေး မသိအောင် သူမ၏ ဖုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်မိရာမှ ကမ္ဘာပျက်မတတ် နာကျင်စရာ အမှန်တရားကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ ကိုကျော်နှင့် မအေးတို့ကြားတွင် အလုပ်ကိစ္စထက် ကျော်လွန်သော ပတ်သက်မှုများ ရှိနေကြောင်း၊ သူတို့ နှစ်ဦးသည် ဦးဝင်း မသိအောင် ငွေကြေးများကို ထုတ်ယူကာ အခြားတစ်နေရာတွင် ဘဝသစ် ထူထောင်ရန် ကြံစည်နေကြောင်း သက်သေအထောက်အထားများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဦးဝင်းသည် ထိုညက အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ တစ်ညလုံး ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ သူ ယုံကြည်ခဲ့သော ဇနီးသည်နှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူတို့က သူ့ကို ကျောခိုင်းကာ ဖြတ်လမ်းကို ရွေးချယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မအေးသည် စီးပွားရေး အဆင်ပြေရန်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ကိုကျော်နှင့် နီးစပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုဖြတ်လမ်းသည် သူမ၏ သစ္စာတရားကိုပါ ဝါးမြိုသွားခဲ့သည်။ ဦးဝင်းက မအေးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း မအေးကမူ အေးစက်စွာဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ချိန်က ရှိခဲ့သော နွေးထွေးမှုများ မရှိတော့ဘဲ စိမ်းကားမှုများသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဖြတ်လမ်းကို လိုက်ခဲ့သော မအေးသည် သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးကိုပါ ဖြတ်တောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မအေးသည် ဦးဝင်း စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးများနှင့် တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ ကိုကျော်နှင့်အတူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဦးဝင်းသည် လူသူမရှိသော အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် မအေးကို လိုက်လံ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် သတင်းအစအနမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ သူငယ်ချင်းရင်းက သစ္စာဖောက်ကာ ဇနီးသည်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းသည် ဦးဝင်းအတွက် ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံးသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်မနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် ဦးဝင်းသည် ထိုဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည် ပြောပြနေရင်း အသံများ တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏ ဖြူစင်သော မေတ္တာနှင့် ယုံကြည်မှုတို့သည် အချောင်လမ်းကို လိုက်ချင်သူများ၏ လက်ထဲတွင် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ အမှန်တကယ်တော့ မအေး လိုက်ခဲ့သော ဖြတ်လမ်းသည် သူမကို ပန်းတိုင်သို့ မပို့ဆောင်ဘဲ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့သာ တွန်းပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဦးဝင်းက ညည်းတွားရှာသည်။ အနီးဆုံးလူများ၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံလိုက်ရသော ဦးဝင်းသည် ယခုအခါတွင် လူသားချင်း ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေပြီး အထီးကျန်စွာဖြင့်သာ နေ့ရက်များကို ကုန်လွန်စေရတော့သည်။ ဖြတ်လမ်းဆိုသည်မှာ ခရီးရောက်မြန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိ၏ အဖိုးတန်ဆုံးသော အရာများကို စတေးလိုက်ရတတ်ကြောင်း ဤဖြစ်ရပ်က သက်သေပြနေသည်။

လောကတွင် ဖြတ်လမ်းဟူသည် မရှိပါ။ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားရာတွင် ရိုးသားမှုနှင့် သစ္စာတရားကို လက်လွှတ်လိုက်ခြင်းသည် နောင်တဟူသော လမ်းဆုံးသို့သာ ရောက်ရှိစေမည် ဖြစ်ပါသည်။