သင်သေသွားလျှင်

 သင်သေသွားလျှင်

ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို အတင်းမှိတ်ထားမိသည်။ သို့သော် နားထဲကို တိုးဝင်လာသည့် စကားသံတွေကိုတော့ တားဆီး၍ မရခဲ့ပါ။ အသက်ရှူစက်၏ တတီတီ မြည်သံနောက်ကွယ်မှာ ကျွန်တော့်ဇနီး နန္ဒာနှင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ဇေယျာတို့ တိုးတိုးဖျဖျ ပြောနေကြသည့် စကားများသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော် မသေသေးပါ။ သို့သော် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှား၍ မရတော့။ ဆရာဝန်တွေက ကျွန်တော့်ကို ‘အသိစိတ်မဲ့ အခြေအနေ’ လို့ သတ်မှတ်ထားကြသော်လည်း ကျွန်တော့်အတွင်းက ဝိညာဉ်ကတော့ အားလုံးကို သိနေ၊ မြင်နေ၊ ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

“သူ့ရှေ့မှာ ဒီလိုပြောဖို့ လိုလို့လား ဇေယျာ၊ ငါ ကြောက်တယ်” လို့ နန္ဒာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ဝမ်းနည်းရိပ် မပါဘဲ စိုးရိမ်စိတ်သာ ကပ်ပါနေသည်။

“မကြောက်ပါနဲ့ နန္ဒာရာ၊ သူက အခု လူသေလို ဖြစ်နေတာပဲ။ ဘာမှ မသိတော့ပါဘူး။ ရှေ့နေနဲ့လည်း အားလုံး စကားပြောပြီးပြီ။ သူ သေတာနဲ့ လုပ်ငန်းအားလုံး ငါတို့လက်ထဲ ရောက်မှာပဲ။ မင်းလည်း ဒီဒုက္ခတွေကနေ လွတ်ပြီပေါ့” လို့ ဇေယျာက နှစ်သိမ့်သည်။

ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာသည်။ ဇေယျာဆိုတာ ကျွန်တော် ယုံကြည်လွန်းလို့ လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးရဲ့ အာဏာကို လွှဲပေးထားခဲ့သူ။ နန္ဒာဆိုတာ ကျွန်တော် အသက်ထက် ချစ်ရတဲ့ ဇနီး။ ကျွန်တော် သူတို့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သေသွားလျှင် သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် ပူဆွေးကြမလဲလို့ တွေးပူခဲ့မိတာ။ အခုတော့ ကျွန်တော် သေဖို့ကို သူတို့က စက္ကန့်မလပ် စောင့်ဆိုင်းနေကြတာပဲ။ ကျွန်တော် မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့ အိမ်၊ ကား၊ ကုမ္ပဏီနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူတို့ ဝေစုခွဲနေကြပြီ။ ကျွန်တော် သေသွားလျှင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မသေခင်မှာတင် ခါးခါးသီးသီး သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းတွေ နှေးကွေးလာသည်။ နန္ဒာက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ငိုနေသည်။ ဘေးကကြည့်လျှင်တော့ ချစ်လှစွာသော ခင်ပွန်းသည်ကို ခွဲခွာရတော့မည့် ဇနီးသည်တစ်ဦး၏ ပုံစံပင်။ သို့သော် သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေကြားက နာရီနှင့် လက်စွပ်ကို သူမ စမ်းသပ်နေမှန်း ကျွန်တော် သိနေသည်။ ကျွန်တော် မသေခင်က သူမကို ဆင်ပေးခဲ့တဲ့ စိန်လက်စွပ်ကြီးထက် ကျွန်တော့်လက်မှာ ဝတ်ထားတဲ့ တန်ဖိုးကြီး လက်ပတ်နာရီကို သူမ ပိုစိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။

“သတိရပါဦး ကိုကိုရယ်... ကျွန်မကို ထားမသွားပါနဲ့”

သူမရဲ့ ငိုသံက ပတ်ဝန်းကျင်အတွက်တော့ သရုပ်ဆောင်ကောင်းလွန်းလှသည်။ ကျွန်တော်သာ စကားပြောနိုင်လျှင် “မင်းတို့ လိုချင်တာ အကုန်ယူပါ၊ ငါ့ကိုတော့ စိတ်အေးအေးလေး သေခွင့်ပေးပါ” လို့ အော်ပြောလိုက်ချင်သည်။ ညနေစောင်းမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့သည်။ အသက်ရှူစက်၏ မြည်သံ ရပ်သွားချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ကျွန်တော် သေသွားပြီ။

ကိုယ်သေရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ တွေးပူနေစရာ မလိုဘူးဆိုတာ အခုမှ လက်တွေ့ ခံစားရတော့သည်။ ကျွန်တော့်ကို ချစ်လှပါချည်ရဲ့ ဆိုသူတွေက သူတို့ လုပ်စရာ ရှိတာကို ချက်ချင်း စလုပ်ကြတော့သည်။ ကျွန်တော့်ကို ဆေးရုံကနေ အိမ်ကို သယ်လာကြသည်။ နန္ဒာက ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်တွေကို ချွတ်ပစ်သည်။ ဇေယျာက ဘေးကနေ ကူညီပေးနေသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝတ်လစ်စားလစ် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို သူတို့ ရေချိုးပေးကြသည်။ တစ်ချိန်က ကျွန်တော် မြတ်နိုးခဲ့တဲ့ နန္ဒာ့ရဲ့ လက်တွေက အခုတော့ အေးစက်ပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းနေသလိုပင်။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို အဝတ်အစား အသစ်တွေ ဝတ်ပေးကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ကျွန်တော် ကြိုက်တဲ့ အရောင်တွေ မဟုတ်သလို၊ ကျွန်တော် သဘောကျတဲ့ ပိတ်စတွေလည်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။

ကျွန်တော့်အလောင်းကို အိမ်မှာ အကြာကြီး ထားလို့ မရပါဘူး။ ခဏအကြာမှာပဲ အလောင်းသယ်တဲ့ကား ရောက်လာသည်။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးတဲ့၊ မသိသေးတဲ့ လိပ်စာသစ်တစ်ခုဆီကို သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ယူသွားကြသည်။ အေးစက်ပြီး အလွန်ချမ်းတဲ့ ရေခဲတိုက်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ဝတ်ပေးထားတဲ့ အဝတ်တွေကို ထပ်ချွတ်ပြီး ကိုယ်လုံးတီးကြီး ထားလိုက်ကြပြန်သည်။

တစ်သက်လုံး ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့၊ အဝတ်အစားကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်ဝတ်ဆင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အခုတော့ ဘာမှ မရှိတော့တဲ့ လူတစ်ယောက်လို အေးစက်စက် 

မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် အသုဘချသောနေ့ ရောက်လာသည်။ ကျွန်တော့်ကို ချစ်သူ၊ ခင်သူ၊ လေးစားသူတွေ အများကြီး ရောက်လာကြသည်။ သူတို့က အသုဘရှုသည်ဆိုပြီး လာကြသော်လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တွေ့သည့်အခါ ဟီးဟီးဟားဟားနှင့် ပြောချင်ရာတွေ ပြောနေကြသည်။ တစ်ချို့က နိုင်ငံရေးအကြောင်း၊ တစ်ချို့က စီးပွားရေးအကြောင်း၊ တစ်ချို့ကတော့ “အဝေးကြီးက လာရတာ၊ အလုပ်တွေ ပျက်ခဲ့ရတယ်” ဆိုပြီး ညည်းညူနေကြသည်။

“သူ မသေခင်ကတောင် တွေ့လိုက်သေးတယ်။ စကားတွေ အများကြီး ပြောလိုက်ရတယ်” လို့ တစ်ယောက်က စာဖွဲ့ကာ ပြောနေသည်။ ကျွန်တော် သေခါနီးမှာ သူတို့ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်နားမှာ မရှိခဲ့ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အားလုံးက ကျွန်တော့်အကြောင်းကို ကိုယ်သိဆုံးလူတွေလို ဟန်ဆောင်ပြောနေကြသည်။ ကျွန်တော့် မိသားစုကတော့ ငိုနေကြသည်။ နန္ဒာကတော့ အားလုံးထဲမှာ အငိုဆုံးပင်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဇေယျာ့ဆီကို ခဏခဏ ရောက်သွားတာကိုတော့ ကျွန်တော်ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော့်အလောင်းကြီးကို တွန်းလှည်းနှင့် တွန်းသွားကြသည်။ ကြေးစည်သံတွေက နားထဲမှာ စူးရှနေသည်။ အိုးတွေ ပေါက်ခွဲလိုက်သံက ဘဝတစ်ခု နိဂုံးချုပ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သလိုပင်။ မီးသင်္ဂြိုဟ်သည့် 

ချစ်လှပါချည်ရဲ့ ဆိုသော မိသားစုတွေတောင် ကျွန်တော့်အလောင်း ပြာမကျမီမှာတင် ကားပေါ်တက်ပြီး ပြန်သွားကြပြီ။ ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားလို့ မရ၊ သိမ်းထားလို့ မရ၊ နောက်ဆုံးတော့ လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့ကြရတာပါပဲ။

“နေခဲ့တော့... သွားပြီ” လို့ ပြောသူတောင် ရှိပုံမရ။ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝတွေဆီကို အမြန်ဆုံး ပြန်သွားချင်နေကြသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကြီးသည် မီးတောက်တွေကြားမှာ ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားခဲ့သော ရုပ်ခန္ဓာကြီးသည် ဘယ်မှာမျှ မရှိတော့ပြီ။

ကျွန်တော် မရှိတော့သည့် နောက်တစ်နေ့မှာတင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သော့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးက သူစိမ်းတွေလက်ထဲ ရောက်သွားတော့မည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ ဇေယျာက ဥက္ကဋ္ဌနေရာကို ဝင်ယူလိုက်ပြီ။ ဝန်ထမ်းတွေကလည်း ဝမ်းနည်းနေမည့်အစား အလုပ်ထုတ်မခံရဖို့နဲ့ ရာထူးတိုးဖို့ကိုသာ ဂရုစိုက်နေကြသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးက ဆက်ပြီး လည်ပတ်နေလိမ့်မည်။ ကျွန်တော့်ထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်သူ ရှိသလို၊ ဖျက်ဆီးမည့်သူလည်း ရှိပေလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ကျွန်တော်နှင့် ဘာမျှ မဆိုင်တော့ပါ။

အိမ်နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး နန္ဒာက တစ်ပတ်လောက်တော့ ဝမ်းနည်းနေပေလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဓာတ်ပုံကလည်း မကြာခင်မှာပဲ ဖယ်ရှားခံရတော့မည်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေသည်။

ရက်လည်ပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကားကို ဇေယျာက စီးနေပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ဇေယျာနဲ့ နန္ဒာတို့ အတူတူ အိပ်နေကြပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုတော့ လိုချင်သူတွေကို ပေးလိုက်ကြပြီ။ ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ကျွန်တော်နှင့် ဘာမျှ မဆိုင်တော့သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွေးလေးကိုတောင် “ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး” ဆိုပြီး တခြားလူတစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်ကြသည်။ ကျွန်တော် ရှိနေတုန်းက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းဝိုင်းလည်ခဲ့ကြသူတွေအားလုံး အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နေရာမှာ ဇေယျာက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ။

သို့သော်... သူတို့ ဖျောက်ဖျက်လို့ မရတဲ့ အရာတစ်ခုတော့ ကျန်နေခဲ့သည်။ အဲဒါကတော့ “ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်” သာ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့မှာ ဇေယျာနဲ့ နန္ဒာတို့ စကားများနေကြသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။

“နင့်ကို ငါ ယုံခဲ့တာ မှားတာပဲ။ သူ ရှိတုန်းက ငါ့ကို ဒီထက် အများကြီး ပိုကောင်းအောင် ထားခဲ့တာ။ နင်ကတော့ ငါ့ကို နှိပ်စက်ဖို့ပဲ သိတယ်” လို့ နန္ဒာက ငိုပြီး ပြောနေသည်။

ဇေယျာက ရယ်လိုက်ပြီး “သူ့နာမည်ကို ထုတ်မပြောနဲ့တော့။ သူက လူအ၊ လူန။ သူ့ပစ္စည်းတွေကို ငါတို့ ယူထားတာပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာ” လို့ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ကျွန်တော့် နာမည်က သူတို့အတွက်တော့ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သို့သော် ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်ဟောင်း တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့် အုတ်ဂူရှေ့မှာ လာပြီး ဂါရဝပြုနေတာကို တွေ့ရသည်။ “ဆရာသာ မရှိရင် ကျွန်တော် ဒီနေ့လို လူဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆရာ့ရဲ့ စေတနာတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး” လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

အဲဒီအချိန်မှာမှ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ရသည်။ ကိုယ့်နာမည်ကို ကိုယ်တိုင် ရေးထိုးခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။ တစ်ချို့က သဲပေါ်မှာ ရေးခဲ့ကြလို့ လှိုင်းပုတ်တာနဲ့ ပျောက်သွားကြသည်။ တစ်ချို့က စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးခဲ့ကြလို့ မီးလောင်တဲ့အခါ ပြာဖြစ်သွားကြသည်။

ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ကို လူတစ်ချို့ရဲ့ နှလုံးသားပေါ်မှာ ရေးထိုးနိုင်ခဲ့ပုံရသည်။ ဇေယျာနဲ့ နန္ဒာတို့ဆီမှာ ကျွန်တော့်နာမည်က သစ္စာဖောက်ခံရသူ၊ အမေ့လျော့ခံရသူအဖြစ် ကျန်ရစ်နေပေမဲ့၊ ကျွန်တော် ကူညီခဲ့ဖူးသူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ ကျွန်တော့်နာမည်က ထာဝရ တည်ရှိနေပါလိမ့်မည်။

ကျွန်တော် သေသွားလျှင် ဘာမှ ပါမသွားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ‘နာမည်’ ကတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာကို သက်သေခံနေပါလိမ့်မည်။ ကိုယ့်နာမည်ကို ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်အောင် ရေးထိုးမလား၊ ပြစ်တင်ရှုံ့ချစရာ ဖြစ်အောင် ရေးထိုးမလားဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်နေစဉ်မှာပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။

သင်သေသွားလျှင် အားလုံးက သင့်ကို ထားခဲ့ကြလိမ့်မည်။ သင့်နာမည်ကိုသာ သင့်ကိုယ်စား ချန်ထားရစ်ခဲ့လိမ့်မည်။ ထိုနာမည်သည် လူတို့၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် ရှိနေပါစေ။

နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးသည် သူပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ပစ္စည်းများတွင်မရှိဘဲ သူထားရစ်ခဲ့သော ကောင်းမြတ်သည့် အမှတ်တရများတွင်သာ ရှိသည်။