တဏှာကြီးတဲ့ မိသားစု
တဏှာကြီးတဲ့ မိသားစု
စင်ကာပူနိုင်ငံရဲ့ ညနေခင်းဟာ လူတွေကို အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး မွန်းကျပ်စေပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့
ကျွန်မ ဒီနိုင်ငံကို ရောက်နေတာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ ပထမတော့ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ချင်တဲ့ စိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကျွန်မဟာ သူတို့အတွက် သမီးတစ်ယောက်၊ အစ်မတစ်ယောက်ထက် "ငွေထုတ်စက်" တစ်ခုလို ဖြစ်လာလေလေပဲ။ အမေဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး အသုံးအဖြုန်း ကြီးလာတယ်။ အဖေကလည်း အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ လောင်းကစားဝိုင်းတွေထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်နေတတ်တယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်မ ပို့သမျှ ပိုက်ဆံတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ လောဘတဏှာတွေကြားထဲမှာ သဲထဲရေသွန်သလို ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။
ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ ငါ ဘာအတွက် အလုပ်လုပ်နေတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်မမှာ ချစ်သူရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်က တောင်းဆိုသမျှ ငွေတွေကို ရှာပေးနေရတာနဲ့ပဲ သူ့ကို အချိန်မပေးနိုင်ဘဲ လမ်းခွဲခဲ့ရတယ်။ အိမ်ကလူတွေကတော့ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုကို မမြင်ကြဘူး။ သူတို့ မြင်တာက ကျွန်မ ပို့ပေးတဲ့ ဒေါ်လာတွေကို မြန်မာငွေလဲလိုက်ရင် ရလာမယ့် ဂဏန်းတွေကိုပဲ။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ ဖုန်းမကိုင်မိရင် အမေက ဗိုက်ဗာကနေ ဆဲဆိုတတ်သေးတယ်။ "နင် စင်ကာပူရောက်ပြီး ငါတို့ကို မေ့နေပြီလား၊ ငါတို့ကတော့ ငတ်လို့ သေတော့မယ်" တဲ့။ တကယ်တော့ သူတို့ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းတွေက ကျွန်မတောင် မသုံးနိုင်တဲ့ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေပါ။ ကျွန်မကတော့ နေ့လယ်စာကို ပေါင်မုန့်တစ်လုံးနဲ့ပဲ ပြီးအောင်စားပြီး ပိုက်ဆံစုနေရတာ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မာကျောလာခဲ့ပါတယ်။
မနှစ်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိသိသာသာ ချို့ယွင်းလာခဲ့တယ်။ ခေါင်းခဏခဏ ကိုက်တတ်ပြီး မူးလဲတတ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ကိုတော့ မပြောခဲ့ဘူး။ ပြောလိုက်ရင် သူတို့က စိတ်ပူမှာထက် ပိုက်ဆံပိုမပို့နိုင်မှာကိုပဲ တွေးကြမှာ မဟုတ်လား။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ဆေးရုံမှာ စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ခဲ့တော့ ဆရာဝန်က ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ အကျိတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ခွဲစိတ်ဖို့ လိုအပ်သလို အနားယူဖို့လည်း လိုတယ်တဲ့။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အမေ့ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ "အမေ... သမီး နေမကောင်းဘူး၊ အလုပ်ခဏ နားချင်တယ်၊ ဒီလ ပိုက်ဆံ သိပ်မပို့နိုင်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ အမေ့ဆီက ပြန်လာတဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
"အလို... သီတာရယ်၊ အခုမှ လာပြီး နေမကောင်းဘူး လုပ်မနေပါနဲ့၊ နင့်အဖေက လောင်းကစားအကြွေးတွေ တက်နေလို့ အိမ်ကို လာသိမ်းတော့မယ် ပြောနေတာ၊ နင် ပိုက်ဆံမပို့ရင် ငါတို့ ဘယ်မှာ သွားနေရမလဲ" တဲ့။ အမေ့အသံမှာ စိုးရိမ်စိတ်ထက် ဒေါသက ပိုကဲနေတယ်။ ကျွန်မ ပါးစပ်ကနေ ဘာစကားမှ ထွက်မလာတော့ဘူး။ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ခွေခွေလေး လဲလျောင်းနေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက အလိုလို စီးကျလာတယ်။ သူတို့အတွက် ကျွန်မက အသက်ရှင်နေတဲ့ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ ငွေရှာပေးရမယ့် စက်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်နေတာကို သေချာသွားစေခဲ့တယ်။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ မြန်မာပြည်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားဖို့ပါပဲ။ သူတို့ ကျွန်မအပေါ် ဘယ်လောက်အထိ လောဘတဏှာ ကြီးနေကြသလဲဆိုတာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ချင်မိတယ်။ ကျွန်မကတော့ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရချိန်မှာ သူတို့ကတော့ ကျွန်မရဲ့ လုပ်အားခတွေကို ဘယ်လို ဖြုန်းတီးနေကြမလဲဆိုတာ သိချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ထွက်စာတင်လိုက်ပြီး ရသမျှ ငွေလေးတွေကို သိမ်းပြီး လေယာဉ်လက်မှတ် ဖြတ်လိုက်တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေ၊ ခါးသီးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါတယ်။
ရန်ကုန်လေဆိပ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ရာသီဥတုက အုံ့မှိုင်းနေတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ကို တက္ကစီနဲ့ တန်းမပြန်ဘဲ အိမ်နီးနားချင်းတစ်ယောက်ဆီမှာ အရင်သွားတည်းခဲ့တယ်။ အဲဒီကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မတို့ အိမ်ကို စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်မ မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မ ထင်ထားတာနဲ့ လုံးဝ တခြားစီ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်လေးက အရင်ကထက် ပိုပြီး ဟောင်းနွမ်းနေတယ်၊ ဆေးတွေ ကွာကျနေပြီး ခြံဝင်းထဲမှာလည်း မြက်တွေ ရှုပ်ပွနေတယ်။ အမေ ပြောသလို လောင်းကစားသမားတွေ ဝိုင်းနေတာမျိုးလည်း မတွေ့ရဘူး။ ကျွန်မ ပို့ပေးတဲ့ ငွေတွေနဲ့ အိမ်ကို ပြင်ဆင်ထားမယ်၊ အသုံးအဆောင်သစ်တွေ ဝယ်ထားမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။
"အဒေါ်... ဟိုအိမ်က လူတွေ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ" လို့ ကျွန်မ တည်းခိုတဲ့ အိမ်က အဒေါ်ကြီးကို မေးကြည့်လိုက်တယ်။ အဒေါ်ကြီးက သက်ပြင်းချပြီး "အေး... သနားပါတယ် အေးမြတို့ မိသားစုလည်း၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က သီတာ့အဖေ ရောဂါဖောက်ပြီး ဆေးရုံတက်ရကတည်းက တစ်မိသားစုလုံး ဒုက္ခရောက်နေကြတာ၊ အကြွေးတွေကလည်း တောင်ပုံရာပုံပဲလေ" တဲ့။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။ အဖေက ရောဂါဖြစ်နေတာလား။ အမေကတော့ ကျွန်မဆီကို ပိုက်ဆံတောင်းတိုင်း အဖေ လောင်းကစားလုပ်လို့၊ အဖေ ပျော်ပါးလို့ဆိုပြီးပဲ ပြောခဲ့တာ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သံသယတွေ ပိုတိုးလာတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ အိမ်ကို မဝင်သေးဘဲ အဖေ တက်နေတယ်ဆိုတဲ့ ဆေးရုံကို သွားစုံစမ်းမိတယ်။ ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေအရ အဖေဟာ ကျောက်ကပ်ရောဂါ အပြင်းအထန် ခံစားနေရပြီး အပတ်တိုင်း သွေးဆေးနေရတာကို သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ပို့ပေးတဲ့ ငွေတွေဟာ အမေ့ရဲ့ အလှပြင်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ အဖေ့ရဲ့ အသက်ကို ဆွဲဆန့်ဖို့အတွက် သုံးနေရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမေက ဘာလို့ ကျွန်မကို အမှန်အတိုင်းမပြောဘဲ သူတို့မှာ တဏှာကြီးသယောင်၊ လောဘကြီးသယောင် ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးပြီး အိမ်ကို ပြေးသွားမိတယ်။
အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ စကားသံတွေကြောင့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားခဲ့တယ်။ အမေနဲ့ မောင်လေး စကားပြောနေကြတာပါ။ "အမေ... မမဆီက ဒီလ ပိုက်ဆံမရရင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ အဖေ့အတွက် ဆေးဖိုးက လိုနေပြီ၊ ကျွန်တော် ကျောင်းက ထွက်ပြီး အလုပ်ဝင်တော့မယ်" လို့ မောင်လေးက ငိုသံပါနဲ့ ပြောနေတယ်။ အမေက "မလုပ်ပါနဲ့ သားရယ်၊ နင့်မမက ဟိုမှာ အလုပ်တွေ ပင်ပန်းနေရှာတာ၊ ငါတို့ အခက်အခဲတွေကို ပြောပြရင် သူ စိတ်ပူပြီး အလုပ်တွေ ပျက်ကုန်လိမ့်မယ်၊ ငါ့သမီးလေးကို စိတ်အေးအေးနဲ့ အလုပ်လုပ်စေချင်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် ငါကပဲ လူဆိုးလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံတောင်းနေရတာ၊ ငါ့သမီး ငါ့ကို မုန်းချင်လည်း မုန်းပါစေတော့၊ သူ့ကို စိတ်ဒုက္ခ မပေးချင်ဘူး" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သူတို့ကို တဏှာကြီးတဲ့ မိသားစု၊ ငွေမက်တဲ့ မိသားစုလို့ သတ်မှတ်ပြီး မုန်းတီးနေခဲ့တာ။ တကယ်တော့ သူတို့က ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးနေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ အလုပ်ထဲမှာ စိတ်မနှောင့်ယှက်ရအောင်၊ ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှုကို မထိခိုက်အောင် သူတို့ရဲ့ ဒုက္ခတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး ကျွန်မဆီက ငွေကို အတင်းအဓမ္မ တောင်းနေတဲ့ လူဆိုးတွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားလိုက်တယ်။ အမေနဲ့ မောင်လေးက ကျွန်မကို မြင်တော့ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြတယ်။
"သမီး... သီတာ... နင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့..." အမေ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျွန်မ အမေ့ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ "အမေ... သမီး မှားသွားတယ်၊ အမေတို့ကို သမီး အထင်လွဲခဲ့တယ်၊ သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ အမေရယ်" လို့ ပြောရင်း ကျွန်မ အသက်ရှူရ ခက်လာတယ်။ ရင်ထဲက နာကျင်မှုက ဦးနှောက်ထဲအထိ ပျံ့နှံ့သွားသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးလာပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားပါတော့တယ်။
ကျွန်မ ပြန်နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ ဆေးရုံကုတင်ပေါ် ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ဘေးမှာ အမေနဲ့ မောင်လေးက မျက်ရည်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။ ဆရာဝန်က ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို သူတို့ကို ပြောပြပြီးပြီ ထင်ပါတယ်။ အမေက ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး "သမီးရယ်... ဘာလို့ အမေ့ကို မပြောခဲ့တာလဲ၊ သမီး ဒီလောက်ဖြစ်နေတာကို အမေကတော့ ပိုက်ဆံတွေပဲ တောင်းနေမိတယ်၊ အမေဟာ တကယ်ကို အမေမပီသတဲ့ မိန်းမပါ" လို့ အပြစ်ရှိသလို ပြောနေရှာတယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း အမေ့ကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။
"မဟုတ်ဘူး အမေ... သမီးကသာ အမေတို့ရဲ့ မေတ္တာကို မမြင်ဘဲ တဏှာလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ အမေတို့က သမီးကို ချစ်လွန်းလို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာကို သမီးက မုန်းနေခဲ့မိတာ" လို့ အားယူပြီး ပြောလိုက်တယ်။ အဖေကတော့ တခြား
ကျွန်မတို့ မိသားစုဟာ အပြင်ပန်းမှာတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ငွေမက်ကြတဲ့၊ တဏှာကြီးကြတဲ့သူတွေလို ထင်ရပေမဲ့ အတွင်းစိတ်မှာတော့ တစ်ယောက်အတွက်တစ်ယောက် အနစ်နာခံဖို့ အမြဲအသင့်ရှိနေခဲ့ကြတာပါ။ အခုတော့ ကျွန်မ ဦးနှောက်ထဲက အကျိတ်ကို ခွဲစိတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေရပြီ။ အောင်မြင်မလား၊ မအောင်မြင်ဘူးလား မသေချာပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ငြိမ်းချမ်းနေပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ အမေ့ကို ပြန်ချစ်ခွင့်ရခဲ့ပြီ၊ မောင်လေးကို ပြန်နားလည်ခွင့်ရခဲ့ပြီ။ နောင်တဆိုတာ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိရတဲ့အခါ ရလာတဲ့ အသီးအပွင့်ဆိုပေမဲ့ အဲဒီနောင်တကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မတို့ဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ တန်ဖိုးကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားခဲ့ရပါတယ်။
တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော်တို့ အချစ်ဆုံးလူတွေကို အဆိုးဆုံးလို့ ထင်မြင်နေတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သူတို့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ မျက်ရည်တွေကို မြင်အောင်ကြည့်နိုင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ မိသားစုဆိုတာ အပြစ်ပြောဖို့ထက် နားလည်ပေးဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
သင်အချစ်ဆုံးလူသားတွေရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားထက် သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်နောက်ကွယ်က အကြောင်းပြချက်ကို ရှာဖွေကြည့်ပါ။ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှသိရတာက နောင်တဖြစ်စေပေမဲ့ အမှန်တရားကို ဘယ်တော့မှမသိလိုက်ရတာကတော့ ထာဝရဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်စေပါလိမ့်မယ်။