ကြိုးနဲ့ ကာတဲ့ခြံ (စ/ဆုံး)
ကြိုးနဲ့ ကာတဲ့ခြံ
ထနောင်းကုန်းရွာရဲ့ တောင်ဘက်စွန်းမှာ သီးသန့်ဆန်လွန်းတဲ့ အိမ်ဝိုင်းကြီးတစ်ဝိုင်း ရှိတယ်။ အဲဒီအိမ်ကြီးကို လူတွေက မြင်ရုံနဲ့တင် ရှိန်ကြသလို၊ အိမ်ပတ်ပတ်လည်မှာ ထူးထူးခြားခြား ကြိုးအနီရောင်တွေနဲ့ ခတ်ထားတဲ့ ခြံစည်းရိုးကြောင့်လည်း ပိုပြီး ထူးခြားနေတာပေါ့။ အဲဒီအိမ်ကြီးရဲ့ ပိုင်ရှင်က အဘထင်တဲ့။ ကျုပ်တို့ရွာသားတွေအတွက်တော့ အဘထင်ဟာ နားလည်ရခက်တဲ့ ပဟေဠိတစ်ခုလိုပါပဲ။ လူသတ်မှု၊ လုယက်မှုတွေနဲ့ ထောင်ထဲမှာ တစ်သက်လုံးနီးပါး ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ "ထောင်မင်းသား" ကြီးလို့လည်း ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်နဲ့ကျတော့ အဘထင်က ဆွေမျိုးသားချင်းတွေထက်တောင် ပိုပြီး ရင်းနှီးခဲ့ပါသေးတယ်။
"ဟေ့ တာတေ... မင်း ရောက်မလာတာ သုံးရက်ရှိပြီနော်"
အဘထင်ရဲ့ အသံက ဩဇာပါပေမယ့် ကျုပ်အပေါ်မှာတော့ နွေးထွေးမှု ရှိပါတယ်။ ကျုပ်ကတော့ အဘထင်ကို လေးစားသလို၊ သူ့ရဲ့ အတိတ်ဆိုးတွေထက် အခုလက်ရှိ သူပြောင်းလဲနေတဲ့ အေးချမ်းမှုကို ပိုပြီး မြင်မိတာ။ ကျုပ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ရွာထဲမှာ လူတောမတိုးတဲ့ကောင်လေ။ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ၊ အရက်လေးတစ်မြုံ့မြုံ့နဲ့ ဘဝကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဖြတ်သန်းနေတဲ့ကောင်။ ကျုပ်မှာ မိသားစုရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ချစ်ရတဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ဒေါသနဲ့ အမြော်အမြင်မရှိမှုတွေက အရာအားလုံးကို ပြာဖြစ်စေခဲ့တာ အဘထင် တစ်ယောက်ပဲ သိပါတယ်။
"ကျုပ် စိတ်တွေ လေးနေလို့ပါ အဘထင်ရာ... အိမ်မှာလည်း အဆင်မပြေဘူး"
ကျုပ်က ပြောရင်း အဘထင်ရဲ့ ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ အသာထိုင်လိုက်တယ်။ အဘထင်က သူ့ရဲ့ ဝါးလုံးခေါင်းဆေးတံကြီးကို ဖွာရင်း ကျုပ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ထဲကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သလိုပဲ။ အဘထင်ရဲ့ ခြံစည်းရိုးက ကြိုးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျုပ် အမြဲတမ်း သိချင်နေတာ တစ်ခုရှိတယ်။ ဘာလို့ သစ်သားတွေ၊ သံဆူးကြိုးတွေနဲ့ မကာဘဲ ဒီလို ကြိုးအနီတွေနဲ့ပဲ ပတ်ပတ်လည် ကာထားရတာလဲဆိုတာပါပဲ။
"တာတေ... မင်း ကြောက်တတ်သလား"
အဘထင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းကြောင့် ကျုပ် ကြက်သီးတောင် ထသွားမိတယ်။
"ဟာ... အဘထင်ကလည်း၊ လူတိုင်း ကြောက်တတ်တာပေါ့။ ကျုပ်လည်း ကြောက်တာပေါ့ဗျ"
"အေး... မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါဆို သရဲကော ကြောက်သလား"
ကျုပ်က ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်ပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ အဘထင်က ဒီည သရဲကျွေးဖို့ ရှိတယ်လို့ ပြောလာတဲ့အခါ ကျုပ် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရတာ အမှန်ပဲ။ အဘထင်နဲ့ ထောင်ထဲမှာ အတူနေခဲ့တဲ့၊ ကြိုးပေးသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရတဲ့ "ကိုဩ" ဆိုတဲ့လူအကြောင်း သူ ပြောပြတယ်။ လူသုံးယောက်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဖောက်ထွင်းဝိဇ္ဇာ ကိုဩ။ အခုတော့ အဲဒီလူက အဘထင်ရဲ့ ခြံထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်တဲ့။
ကျုပ် စဉ်းစားနေမိတယ်။ အဘထင်က ဘာလို့ အဲဒီလို လူသတ်သမား ဝိညာဉ်ကို အနားမှာ ထားတာလဲ။ ကျုပ်ရဲ့ ဘဝဟာလည်း ကိုဩလိုပဲ အမှားတွေနဲ့ ပြည့်နေတာလား။ ကျုပ်ရဲ့ မိသားစုကို ကျုပ် ဘယ်လို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသလဲဆိုတဲ့ အတိတ်တွေက တရိပ်ရိပ် ပြန်ပေါ်လာတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ဒေါသကြောင့် သမီးလေး ထိခိုက်ခဲ့ရတဲ့နေ့၊ ဇနီးဖြစ်သူက ကျုပ်ကို ရွံရှာလွန်းလို့ ထွက်သွားခဲ့တဲ့နေ့... အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျုပ်ဘဝဟာ ပြိုလဲခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျုပ်ဟာ အသက်ရှင်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။
ကျုပ်ရဲ့ ဘဝပျက်ခန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ရုတ်တရက်ကြီးကို ငလျင်လှုပ်သလို ပြိုကျသွားခဲ့တာ။ အဲဒီနေ့က ကျုပ် အရက်သောက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဇနီးဖြစ်သူ နုနုနဲ့ စကားများကြတယ်။ နုနုက ကျုပ်ကို အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ အမြဲသောက်စားနေတာကို ငြီးငွေ့နေပြီလို့ ပြောတယ်။ ကျုပ်က ဒေါသအိုးပေါ့။ အနားမှာရှိတဲ့ ရေနွေးအိုးနဲ့ လွှတ်ပေါက်လိုက်တာ... အဲဒီရေနွေးအိုးက နုနုကို မထိဘဲ အနားမှာ ကစားနေတဲ့ ငါးနှစ်အရွယ် သမီးလေးရဲ့ ကျောပေါ်ကို ကျသွားခဲ့တယ်။
သမီးလေးရဲ့ အော်ဟစ်သံက ကျုပ်ရဲ့ နားထဲမှာ အခုထိ မြည်ဟီးနေတုန်းပဲ။ ဆေးရုံရောက်တော့ သမီးလေးရဲ့ ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ကျောက အရေပြားတွေ အကုန်လန်ကုန်ပြီ။ အဲဒီနေ့မှာတင် နုနုက သမီးကို ခေါ်ပြီး ကျုပ်ဆီက ထွက်သွားခဲ့တယ်။ "ရှင်ဟာ လူမဟုတ်ဘူး... တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ယုတ်ညံ့တယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျုပ်ရဲ့ ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျုပ်ဟာ လူတောမတိုးတော့ဘူး။ အလုပ်ကလည်း ပြုတ်၊ အိမ်ကလည်း အပေါင်ဆုံး။ အခုတော့ အဘထင်ရဲ့ အိမ်ကိုပဲ ခြေဦးလှည့်နေမိတာ။ အဘထင်က ကျုပ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အကုန်သိပေမယ့် ဘာမှတော့ မဝေဖန်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘဝကို အမှားပေါင်းများစွာနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့သူမို့ ထင်ပါရဲ့။
"တာတေ... ငါ ဒီည ကိုဩကို ကျွေးမလို့၊ မင်းပါ ဝိုင်းကူမလား"
အဘထင်က ပြောရင်း အိမ်ရှေ့က ကွင်းပြင်မှာ ဖျာတစ်ချပ် ခင်းလိုက်တယ်။ ထမင်းဟင်းတွေ၊ အရက်တွေ ပြင်ထားတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ တိတ်ဆိတ်လို့။ လေတိုက်သံကတောင် တရှူးရှူးနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။ ခြံစည်းရိုးမှာ ကာထားတဲ့ ကြိုးအနီတွေက လေထဲမှာ တလှုပ်လှုပ်နဲ့။ ကျုပ် သတိထားမိတာတစ်ခုက အဲဒီကြိုးတွေဟာ ရိုးရိုးကြိုးတွေ မဟုတ်ဘူး။ ကျစ်ဆံမြီးလို ကျစ်ထားတဲ့ ကြိုးအထူကြီးတွေ။
"အဘထင်... အဲဒီကြိုးတွေက ဘာကြိုးတွေလဲ"
ကျုပ်က စိတ်မလုံသလို မေးလိုက်တော့ အဘထင်က ဆေးတံကို ချလိုက်ပြီး ကျုပ်ကို အေးစက်စက် ကြည့်တယ်။
"အဲဒါ ကိုဩကို ကြိုးပေးခဲ့တဲ့ ကြိုးတွေပဲ တာတေ။ ငါ ထောင်ကထွက်တော့ ထောင်ပိုင်ကြီးဆီကနေ အမှတ်တရ တောင်းလာခဲ့တာ။ အဲဒီကြိုးတွေနဲ့ ဒီခြံကို ကာထားမှ ကိုဩက တခြားကို မသွားဘဲ ငါ့အနားမှာ နေတာကွ"
ကျုပ် ကျောထဲမှာ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ကြိုးတွေနဲ့ ခြံခတ်ထားတာတဲ့လား။ အဘထင်ဟာ ကိုဩကို သံယောဇဉ်ကြီးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ကြောက်လို့ ကာကွယ်ထားတာလား။ ကျုပ် စဉ်းစားလို့ မရခင်မှာတင် အိမ်နောက်ဖေးဘက်ကနေ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေသံလိုလို၊ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းလိုလို ကြားလိုက်ရတယ်။
"လာပြီ... သူ လာပြီ"
အဘထင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ ကျုပ် မျက်လုံးတွေကို အမှောင်ထဲမှာ စူးစိုက်ကြည့်ပေမယ့် ဘာမှ မမြင်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အေးစက်တဲ့ လေထုတစ်ခုက ကျုပ်ရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျုပ် ရင်တွေ တုန်နေပြီ။ ဒါဟာ သရဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်ရဲ့ စိတ်ခြောက်ခြားမှုလား။
ရက်တွေ ကြာလာပေမယ့် ကျုပ်ရဲ့ ဘဝကတော့ နာလန်မထူနိုင်သေးဘူး။ နုနုဆီကို ဖုန်းဆက်ပေမယ့် တစ်ခါမှ မကိုင်ဘူး။ စာတိုတွေ ပို့လည်း ပြန်မလာဘူး။ "သမီးလေး နေကောင်းလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းလေးကိုတောင် ဖြေမယ့်သူ မရှိတော့တဲ့ ဘဝ။ ကျုပ်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့တောင် ကြံစည်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေဖို့ကလည်း သတ္တိမရှိပြန်ဘူး။
အဲဒီညက အဘထင်ဆီကို ကျုပ် အရက်မူးမူးနဲ့ ရောက်သွားပြန်တယ်။ အဘထင်က အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ကြိုးတွေကို ပွတ်သပ်နေတယ်။
"အဘထင်... ကျုပ် ဘဝကတော့ အဆုံးသတ်သွားပြီဗျာ။ ဘာမှ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး"
ကျုပ်က ငိုရှိုက်ရင်း ပြောမိတယ်။ အဘထင်က ကျုပ်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချတယ်။
"တာတေ... မင်း ဘဝက ပြိုကျနေတာ မဟုတ်သေးပါဘူး။ မင်းကတော့ မင်းကိုယ်မင်း အကျဉ်းချထားတာ။ ငါ့ကို ကြည့်စမ်း... ငါ့တစ်ဘဝလုံး ထောင်ထဲမှာ ကုန်ခဲ့ရတယ်။ ငါ ချစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမဟာလည်း ငါ့ရှေ့မှာတင် တခြားလူနဲ့ ယူသွားတာကို ကြည့်ခဲ့ရတယ်။ ငါ လူတွေကို သတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလို့ အခုထိ အသက်ရှင်နေလဲ သိလား"
အဘထင်က ပြောရင်း သူ့ရဲ့ အင်္ကျီကို ချွတ်ပြလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ ဓားဒဏ်ရာတွေ၊ ကျည်ဆန်ဒဏ်ရာတွေ ဗလပွပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးက သူ့ရဲ့ လည်ပင်းမှာ ထင်ကျန်နေတဲ့ ကြိုးကွင်းရာကြီးပဲ။ ကျုပ် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။
"အဘ... အဘက ကြိုးပေးခံခဲ့ရတာလား"
အဘထင်က ရယ်တယ်။ အဲဒီရယ်သံက အရမ်းကို နာကျင်စရာကောင်းတယ်။
"ဟုတ်တယ် တာတေ။ ငါက ကြိုးပေးခံရမယ့်နေ့မှာတင် နိုင်ငံတော် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်နဲ့ လွတ်လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုဩကတော့ မလွတ်ခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒီလူသုံးယောက်ကို သတ်ခဲ့တာ ငါကွ... ကိုဩ မဟုတ်ဘူး။ ကိုဩက ငါ့အတွက် အပြစ်ကို ခံယူသွားပေးတာ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ဘဝဟာ ကြိုးနဲ့ ကာထားတဲ့ ခြံထဲမှာပဲ ရှင်လျက်နဲ့ သေနေခဲ့တာ"
ကျုပ် အံ့ဩလွန်းလို့ စကားတောင် မပြောနိုင်ဘူး။ အဘထင်က တကယ့် လူသတ်သမားပေါ့။ ကိုဩကတော့ အဘထင်အတွက် အသက်ပေးသွားခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း။ ကျုပ် ရင်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ တခြားလူတစ်ယောက်အတွက် အသက်ပေးရတာလဲ။ အဘထင်က အဲဒီအပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ပဲ ဒီခြံကြီးထဲမှာ ကိုဩရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြုစုရင်း နေထိုင်နေတာပေါ့။
"မင်း သိလား တာတေ... ကိုဩက ငါ့ဆီကနေ ဘာတောင်းနေလဲဆိုတာ။ သူက ငါ့အသက်ကို လာတောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ နောင်တတွေကိုပဲ သူက စားသုံးနေတာ"
အဲဒီညက ကျုပ် အဘထင်ရဲ့ အိမ်မှာပဲ အိပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ သမီးလေးက ကျုပ်ကို ကြည့်ပြီး ငိုနေတယ်။ သမီးရဲ့ ကျောက ဒဏ်ရာတွေက သွေးတွေ ထွက်နေတုန်းပဲ။ ကျုပ် နိုးလာတော့ ချွေးတွေ ရွှဲနေတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကျုပ်ကို ကြည့်နေသလိုပဲ။ အဘထင်ရဲ့ အိမ်ထဲမှာ ကြိုးနံ့တွေ ရနေသလို ခံစားရတယ်။
ကျုပ်ရဲ့ ဘဝ ပြိုလဲမှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ နုနုက တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျုပ် စိတ်ရူးပေါက်သွားခဲ့တယ်။ ကျုပ်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ သိက္ခာလည်း မရှိ၊ ပိုက်ဆံလည်း မရှိ၊ ချစ်တဲ့သူတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျုပ် အဘထင်ရဲ့ အိမ်ကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။
"အဘထင်... ကျုပ်ကို သတ်ပေးပါတော့ဗျာ။ ကျုပ် မရှင်ချင်တော့ဘူး"
ကျုပ်က အဘထင်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ အဘထင်က ကျုပ်ကို ထူမပေးဘူး။ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဆေးတံကို ဖွာနေတယ်။
"သေချင်ရင် သေလို့ရတာပေါ့ တာတေ။ ဒါပေမဲ့ မင်း သေသွားရင် မင်းရဲ့ အပြစ်တွေက ဘယ်သူ့ဆီ ရောက်သွားမလဲ မင်း စဉ်းစားဖူးလား။ ကိုဩက ငါ့အတွက် အသေခံသွားပေးလို့ ငါ့မှာ အပြစ်တွေ ကျန်နေခဲ့တာ။ မင်းကော... မင်းရဲ့ သမီးလေးအတွက် ဘာလုပ်ပေးခဲ့ဖူးလဲ"
အဘထင်ရဲ့ စကားက ကျုပ်ကို ထိုးနှက်လိုက်သလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခြံထဲမှာ လေပြင်းတွေ တိုက်လာတယ်။ ခြံစည်းရိုးက ကြိုးအနီတွေက တဖျပ်ဖျပ်နဲ့ မြည်လာတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ခြံထဲကို ဝင်လာသလို ခြေသံတွေ ကြားရတယ်။
"ကိုဩ... မင်း လာပြီလား"
အဘထင်က လေထဲကို ကြည့်ပြီး စကားပြောနေတယ်။ ကျုပ် ကြည့်လိုက်တော့ ဘာမှ မမြင်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဘထင်ရဲ့ လည်ပင်းမှာ ကြိုးကွင်းရာကြီးက တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဘထင်က အသက်ရှူရ ခက်လာသလိုပဲ။
"အဘ... အဘ ဘာဖြစ်တာလဲ"
ကျုပ် အဘထင်ကို ပြေးထူပေမယ့် အဘထင်က ကျုပ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
"တာတေ... မင်း ထွက်သွားတော့။ ကိုဩက ငါ့ကို လာခေါ်ပြီ။ သူ ငါ့ကို အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရတာ။ မင်း ဒီမှာ ရှိနေရင် မင်းပါ ပါသွားလိမ့်မယ်။ သွားစမ်း!"
ကျုပ် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အိမ်ထဲကနေ ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ ခြံစည်းရိုးကို ရောက်တော့ ကြိုးတွေက ကျုပ်ကို ပတ်ထားသလိုပဲ။ ကျုပ် ရုန်းကန်ပြီး ထွက်ခဲ့ရတယ်။ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဘထင်က ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ လဲကျနေပြီ။ သူ့ရဲ့ အပေါ်မှာ လူရိပ်မည်းကြီး တစ်ခုက ငုံ့ကြည့်နေသလိုပဲ။ အဲဒီလူရိပ်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ကြိုးတစ်ပင် ရှိနေတယ်။
ကျုပ် ရွာထဲကို အော်ဟစ်ပြီး ပြေးဝင်သွားခဲ့တယ်။ လူတွေ နိုးလာပြီး အဘထင်ရဲ့ အိမ်ကို သွားကြတော့ အဘထင်က သေဆုံးနေပြီ။ ဆရာဝန်တွေကတော့ နှလုံးရပ်ပြီး သေတာလို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် သိတာပေါ့။ အဘထင်ရဲ့ လည်ပင်းမှာ ထင်ကျန်နေတဲ့ ကြိုးရာအသစ်စက်စက်ကြီးက ဘယ်သူ့လက်ချက်လဲဆိုတာ။
အဘထင် သေဆုံးသွားတာနဲ့တင် မပြီးသေးဘူး။ အဲဒီညက အဘထင်ရဲ့ အိမ်ကြီး မီးစွဲလောင်ခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ မီးမရှို့ဘဲနဲ့ အလိုလို လောင်တာ။ ကြိုးတွေကော၊ အိမ်ကြီးကော အကုန် ပြာကျသွားခဲ့တယ်။
အဘထင် သေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း ကျုပ်ဟာ လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အရက်ကို ဖြတ်လိုက်တယ်။ မြို့တက်ပြီး အလုပ်ကြမ်းလုပ်တယ်။ ရသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို နုနုဆီကို လစဉ်ပို့ပေးတယ်။ သူတို့ကတော့ ကျုပ် ပို့မှန်း သိချင်မှ သိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ကျုပ် လုပ်သင့်တာကိုပဲ လုပ်နေတာ။
တစ်နှစ်လောက် ကြာတော့ ကျုပ် ရွာကို ခဏပြန်လာဖြစ်တယ်။ အဘထင်ရဲ့ ခြံဟောင်းကြီးဆီကို သွားကြည့်မိတယ်။ ခြံထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ တောတွေ ထနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ထူးထူးခြားခြား ခြံရဲ့ အလယ်မှာတော့ သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင် ကျန်နေသေးတယ်။ အဲဒီသစ်ပင်မှာ ကြိုးအနီစလေး တစ်ခုက လေထဲမှာ လွင့်နေတုန်းပဲ။
ကျုပ် အဲဒီနေရာမှာ ထိုင်ပြီး အဘထင်ကို သတိရနေမိတယ်။ အဘထင်က သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ကိုဩနဲ့အတူ ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီ။ ကျုပ်ရဲ့ အပြစ်တွေကော... ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှာလဲ။ ကျုပ်ရဲ့ ဘဝကို ကြိုးနဲ့ ကာထားတဲ့ ခြံတစ်ခုလိုပဲ ကျုပ် ခံစားရတယ်။ အပြင်ကို ထွက်လို့လည်း မရ၊ အထဲမှာ နေလို့လည်း မရတဲ့ နောင်တတွေရဲ့ ထောင်ချောက်။
ကျုပ် ဖုန်းထဲက နုနုဆီ ပို့ထားတဲ့ စာတွေကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ "မင်းတို့ကို ငါ တောင်းပန်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုပေါင်း များစွာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖုန်းက တုန်ခါလာတယ်။ နုနုဆီက တစ်စောင် ဝင်လာတာ။
"သမီးလေးက ရှင့်ကို သတိရတယ်လို့ ပြောတယ်"
ကျုပ်ရဲ့ မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတယ်။ ဒါဟာ ကျုပ်အတွက်တော့ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ပဲ။ အဘထင် မရခဲ့တဲ့၊ ကိုဩ မရခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု။
ကျုပ် နားလည်လိုက်ပါပြီ။ ဘဝဆိုတာ အမှားတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ အဲဒီအမှားတွေကို ပြုပြင်ဖို့ အချိန်ဆိုတာ အမြဲရှိနေတတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ အဘထင်ကတော့ သူ့ရဲ့ အမှားအတွက် အသက်နဲ့ ပေးဆပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျုပ်ကတော့ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ကျုပ်ရဲ့ အမှားတွေကို ဆေးကြောသွားရဦးမှာပါ။
ခြံစည်းရိုးက ကြိုးတွေဟာ လူတစ်ယောက်ကို အပြင်မထွက်အောင် တားဆီးနိုင်ပေမယ့်၊ စိတ်ထဲက နောင်တတွေကိုတော့ ဘယ်ကြိုးနဲ့မှ တားဆီးလို့ မရနိုင်ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - အမှားတစ်ခုကို လုပ်မိဖို့က စက္ကန့်ပိုင်းပဲ ကြာတတ်ပေမယ့်၊ အဲဒီအမှားကို ပြန်ပြင်ဖို့ကတော့ တစ်ဘဝလုံး ပေးဆပ်ရတတ်ပါတယ်။ နောင်တဆိုတာ အကောင်းဆုံး သင်ခန်းစာဖြစ်သလို၊ အဆိုးဆုံး အကျဉ်းထောင်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။