ရက်စက်တဲ့ ပထွေးဆိုး
ရက်စက်တဲ့ ပထွေးဆိုး
နံရံပေါ်က နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေတဲ့ အသံဟာ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညဉ့်နက်ပိုင်းမှာ တူနဲ့ ထုနေသလို မျိုး ကျွန်မ နားထဲမှာ ဟိန်းနေတယ်။ အိမ်ရှေ့ခန်းကနေ ကြားနေရတဲ့ လေးလံတဲ့ ခြေသံတွေက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကို တုန့်ခိုင်းသွားစေတယ်။ အဲဒီခြေသံတွေဟာ ဦးထွန်းလင်းရဲ့ ခြေသံတွေ။ ကျွန်မရဲ့ ပထွေးပေါ့။ အမေကတော့
ဦးထွန်းလင်းဟာ စကားနည်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို စောင့်ကြည့်နေသလိုမျိုး ရက်စက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတတ်တယ်။ သူရောက်လာပြီး နောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ခွင့် မရှိဘူး၊ ဖုန်းကိုလည်း သူ စစ်ဆေးတာ ခံရတယ်။ ကျွန်မရဲ့
မနက်ခင်းရဲ့ အလင်းရောင်ဟာ ကျွန်မအတွက် မျှော်လင့်ချက် မဆောင်ယူနိုင်ခဲ့ဘူး။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အမေက ထမင်းချက်နေပြီး ဦးထွန်းလင်းကတော့ စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး သတင်းစာ ဖတ်နေတယ်။ ကျွန်မ အနားကို ဖြတ်သွားတော့ သူက လှမ်းကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ တုန့်ခိုင်းသွားတယ်။ "နင် ဒီနေ့ ကျောင်းမသွားနဲ့တော့၊ အိမ်မှာပဲ ကူလုပ်" တဲ့။ ခပ်ပြတ်ပြတ် ထွက်လာတဲ့ သူ့အမိန့်သံကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ "ဘာလို့လဲ ဦးလေး၊ ဒီနေ့ ကျွန်မ စာမေးပွဲ ရှိတယ်လေ" လို့ အားတင်းပြီး ပြန်ပြောလိုက်မိတယ်။ ဦးထွန်းလင်းက သတင်းစာကို စားပွဲပေါ် ဘုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အရပ်အမောင်းက ကျွန်မကို လွှမ်းမိုးထားသလိုပဲ။ "ငါပြောရင် နားထောင်စမ်း၊ နင် စာသင်နေလို့ ဘာဖြစ်မှာလဲ၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း လင်ယူရမှာပဲ မဟုတ်လား" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို နင်းခြေလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အမေက ဘေးနားမှာ ရပ်နေပေမဲ့ ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဟင်းအိုးကိုပဲ မွှေနေတယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အမေက မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတယ်။ "အမေ... ဘာလို့ ဘာမှ မပြောတာလဲ၊ သမီးရဲ့ အနာဂတ်ကို ဒီလို ဖျက်ဆီးနေတာကို အမေ ကြည့်နေမှာလား" လို့ အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။ အမေက တုန်တုန်ရီရီနဲ့ "အေးရယ်... သူပြောတာကို နားထောင်လိုက်ပါ၊ သူက နင့်ကောင်းဖို့ ပြောတာပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ကျွန်မမှာ အားကိုးရာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ။ ဦးထွန်းလင်းက ကျွန်မအနားကို တိုးလာပြီး ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ "ဒီအိမ်မှာ ငါက အရှင်သခင်ပဲ၊ ငါခိုင်းတာကို မလုပ်ရင် နင်တို့ သားအမိ လမ်းဘေးရောက်သွားမယ်ဆိုတာ မှတ်ထား" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံက ကျွန်မ ပါးပြင်ကို လာထိမှန်နေပြီး ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ အနံ့အသက်တွေက နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး
ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ပိုပြီး ကျဉ်းမြောင်းလာတယ်။ ဦးထွန်းလင်းက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်တယ်။ အပြင်ထွက်ရင်လည်း သူကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်ထားတယ်။ အမေကတော့ တစ်နေ့တခြား ပိုပြီး ပိန်ချုံးလာသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမေက ကျွန်မကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်ဝန်းချင်း ဆုံဖို့တောင် ခက်ခဲလာတယ်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ ရေဆာလို့
ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ အတွေးတွေ ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ သူတို့ ဘာတွေ ကြံစည်နေကြတာလဲ။ မကြာခင် လွတ်မြောက်သွားမှာပါ ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်မကို တစ်နေရာရာမှာ ရောင်းစားတော့မှာလား။ အဲဒီအတွေးဝင်လာတာနဲ့ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမေအရင်းကရော ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်နေတာလား။ မဖြစ်နိုင်တာ၊ အမေက ကျွန်မကို ချစ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ အပြုအမူတွေ၊ ဦးထွန်းလင်းကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ပုံစံတွေက အားလုံး ဟန်ဆောင်မှုတွေလား။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလို နာကျင်လာတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ အိမ်ထဲက ပစ္စည်းလေးတွေ လှုပ်ရှားသံကြားရင်တောင် ကျွန်မ လန့်နိုးနေတတ်တယ်။ ဦးထွန်းလင်းရဲ့ ရက်စက်တဲ့ အပြုအမူတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ကြွက်တစ်ကောင်လို ပုန်းအောင်းနေရပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တုံ့ပြန်ဖို့ အားယူနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးရမယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံတော့ဘူး။ အမေ့ကိုတောင် မယုံရဲတော့ဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီနေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဦးထွန်းလင်းက ကျွန်မကို ခရီးသွားဖို့ ပြင်ခိုင်းတယ်။ "မြို့ထဲက အမျိုးတွေဆီ ခဏသွားလည်ရအောင်" တဲ့။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး အရောင်တောက်နေတယ်။ အမေကတော့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ထည့်ပေးနေတယ်။ ကျွန်မ သိနေပြီ၊ ဒါဟာ ကျွန်မကို ရောင်းစားတော့မယ့် ခရီးဆိုတာ။ ကျွန်မ အမေ့ရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "အမေ... သမီးကို တကယ်ပဲ လွှတ်လိုက်တော့မှာလား၊ အမေ့မှာ သမီးပဲ ရှိတာလေ" လို့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။ အမေ့လက်တွေ တုန်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေက ကျွန်မကို မကြည့်ဘူး။ "သွားပါသမီးရယ်၊ ဟိုမှာ နင့်အတွက် ပိုကောင်းမှာပါ" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး
ကျွန်မ ဒေါသတကြီးနဲ့ စားပွဲပေါ်က ပန်းအိုးကို ယူပြီး သူ့ကို ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။ "ရက်စက်တဲ့ လူယုတ်မာကြီး၊ ရှင် ကျွန်မဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတာ တော်ပြီ" လို့ အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။ ဦးထွန်းလင်းက ပန်းအိုးကို ရှောင်လိုက်ပြီး ကျွန်မဆီကို တိုးလာတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ချုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "နင် ဘာမှ မသိဘဲ မအော်နဲ့၊ ဒီအိမ်မှာ ဘယ်သူက တကယ် ရက်စက်နေလဲဆိုတာ နင် သိလား" လို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ သူက အမေ့ဘက်ကို လှည့်ပြီး "ပြောလိုက်တော့လေ... နင့်သမီးကို အမှန်တရား ပြောပြလိုက်တော့" လို့ အော်ပြောတယ်။ အမေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သား လဲကျသွားပြီး ငိုနေတယ်။ "အေးရယ်... အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ အမေ့မှာ အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ၊ နင့်အဖေ ထားခဲ့တဲ့ အိမ်ကိုတောင် အမေ ပေါင်ထားပြီးပြီ၊ ဦးထွန်းလင်းက အဲဒီအကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးနေတာ၊ သူက နင့်ကို ရောင်းစားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက နင့်ကို ဒီအိမ်ကနေ ဝေးရာကို ပို့ပေးပြီး ပညာသင်စေချင်တာ၊ ငါကသာ နင့်ကို အသုံးချပြီး သူ့ဆီက ပိုက်ဆံတောင်းနေခဲ့တာ" တဲ့။ ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ရက်စက်တဲ့ ပထွေးဆိုပြီး ကျွန်မ မုန်းခဲ့တဲ့လူက အမှန်တကယ်တော့ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးနေတဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်မ အသက်ထက်ချစ်တဲ့ အမေကတော့ ကျွန်မကို ငွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့သူလား။
လောကကြီးက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ဦးထွန်းလင်းက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ ငြီးငွေ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာကို ခုမှ ကျွန်မ မြင်ရတော့တယ်။ "ငါက လူကြမ်းကြီးပါ၊ စကားပြောလည်း မချိုသာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအမေကို ငါချစ်ခဲ့မိတာ ငါ့အမှားပဲ၊ သူက မင်းကို အသုံးချပြီး ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံညှစ်နေတာ ငါသိနေပေမဲ့ မင်းကို သနားလို့ ငါ အသာတကြည် ပေးခဲ့တာ၊ ခုတော့ ငါလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး၊ မင်းသွားချင်တဲ့နေရာကို သွားတော့" လို့ ပြောပြီး သူက အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားတယ်။ အမေကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကပ်စေးနဲတဲ့ အမှန်တရားတွေနဲ့အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ နူးညံ့တဲ့ အမေ မဟုတ်တော့ဘူး။ လောဘတွေ၊ မာယာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ အနီးဆုံးလူက သစ္စာဖောက်တာထက် ပိုနာကျင်ရတဲ့အရာ လောကမှာ မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်မ အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတယ်။ ဦးထွန်းလင်းရဲ့ နောက်ကျောကို အဝေးမှာ မြင်နေရပေမဲ့ ကျွန်မ လှမ်းမခေါ်မိဘူး။ သူလည်း သူ့လမ်းသူ သွားရမှာပဲ။ ကျွန်မလည်း ကျွန်မလမ်း ကျွန်မ သွားရမယ်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အိမ်ကြီးက မှောင်အတိ ကျနေတယ်။ ရက်စက်တဲ့ ပထွေးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်မ ရှာဖွေခဲ့တဲ့ ဗီလိန်ဟာ တကယ်တော့ ကျွန်မ အားကိုးခဲ့တဲ့ အမေ ဖြစ်နေတာက ဘဝရဲ့ အခါးသီးဆုံး ပြက်လုံးတစ်ခုပါပဲ။ လူတွေဟာ သူတို့ မြင်ချင်တဲ့
သင်ခန်းစာ - အမှောင်ထုထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူတိုင်းဟာ လူဆိုးမဟုတ်သလို၊ အလင်းရောင်အောက်မှာ ပြုံးပြနေတဲ့သူတိုင်းဟာလည်း သူတော်စင်မဟုတ်နိုင်ဘူး။ အမှန်တရားဆိုတာ မျက်စိနဲ့ မဟုတ်ဘဲ နှလုံးသားနဲ့ ခံစားမှသာ မြင်တွေ့နိုင်တဲ့ အရာမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။