ကျောင်းသူလေးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
ကျောင်းသူလေးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးဟာ အဖြူနဲ့ အစိမ်းရောင်တွေ လွှမ်းမိုးထားတဲ့ အိပ်မက်တွေနဲ့ပဲ စတင်ခဲ့တာပါ။ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ် ကျောင်းသူဘဝရဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာ ရန်ကုန်ရဲ့ မိုးစက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံနဲ့အတူ လိုက်ပါရွာသွန်းနေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ ဘဝရဲ့ နက်နဲတဲ့ အမှောင်ထုတွေအကြောင်းကို လုံးဝနားမလည်ခဲ့တဲ့ ဖြူစင်လွန်းတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ပါ။ ကျွန်မ နာမည်က ပန်းနု။ နာမည်နဲ့လိုက်အောင်ပဲ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကူးတွေဟာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းလွန်းခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဗိသုကာပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့၊ မေမေနဲ့ ဖေဖေ ဂုဏ်ယူရမယ့် သမီးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့၊ ကျောင်းစာကြည့်တိုက်ရဲ့ လှေကားထစ်တွေပေါ်မှာ မင်းသူနဲ့ ဆုံခဲ့တဲ့အချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေဟာ ပြောင်းလဲကုန်ခဲ့ပါတယ်။
မင်းသူက ကျွန်မထက် နှစ်နှစ်ကြီးတဲ့ စီနီယာတစ်ယောက်ပါ။ သူက အရပ်ရှည်ရှည်၊ အသားညိုညိုနဲ့ စကားပြောရင် သိမ်မွေ့လွန်းသူတစ်ယောက်ပေါ့။ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာလည်း နားလည်ရခက်တဲ့ အေးစက်မှုတွေ ရှိတတ်တာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ "ညီမလေး... စာအုပ်တွေ ပြုတ်ကျကုန်ပြီ" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးစကားသံဟာ ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ သံစဉ်တစ်ခုလို ချိုမြိန်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ စာအုပ်တွေကို ကူကောက်ပေးရင်း သူ့ရဲ့ နာမည်ကတ်ပြားလေးကို ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ မမြင်နိုင်တဲ့ ကြိုးတစ်မျှင် စတင်ချည်နှောင်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ အစပိုင်းမှာတော့ အရမ်းကို လှပခဲ့ပါတယ်။ သူက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း ကျောင်းလိုက်ပို့တယ်၊ ကျောင်းဆင်းရင် စောင့်နေတတ်တယ်၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်ရင် ချော့တတ်တယ်။ "ပန်းနုက ကိုယ့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးပဲ" လို့ သူပြောတိုင်း ကျွန်မဟာ ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်သွားသလို ခံစားခဲ့ရတာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်တာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူကိုပေါ့။ သူက ကျွန်မကို ပိုင်စိုးပိုင်နက် ဖြစ်လာတာကိုတောင် ကျွန်မက "ဂရုစိုက်တာ" လို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပြီး ပျော်နေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက အဲဒီ "ဂရုစိုက်ခြင်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးအောက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ထိန်းချုပ်မှုတွေ တဖြည်းဖြူး မြုပ်နှံထားတယ်ဆိုတာပါပဲ။
ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ မင်းသူဟာ အရင်လို သိမ်မွေ့တဲ့သူ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အချစ်ဟာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်။ "ဘယ်သူနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလဲ? ဘာလို့ ခုနက ယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာလဲ?" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေက နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကျွန်မကို ဖိစီးလာပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ဖို့ သူ စတင်တောင်းဆိုလာတယ်။ "မင်းကို သူတို့က ဖျက်ဆီးလိမ့်မယ်၊ ကိုယ်ပဲ မင်းကို တကယ်ချစ်တာ" လို့ သူက ထပ်ခါထပ်ခါ ရိုက်သွင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို သူ စစ်ဆေးတယ်၊ ကို သူ ယူထားတယ်။ ကျွန်မ ဘာလုပ်လုပ် သူ့ဆီက ခွင့်ပြုချက်တောင်းရတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာပါတယ်။
တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း သူက ဖုန်းဆက်လာတယ်။ "မသွားနဲ့လို့ ကိုယ်ပြောထားတယ်မလား? ပန်းနု ကိုယ့်စကားကို နားမထောင်တော့ဘူးလား?" တဲ့။ သူ့အသံက အရင်လို မချိုသာတော့ဘဲ အမိန့်ပေးတဲ့ အသံဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မကလည်း အားနာလို့ သွားချင်တယ်လို့ ပြောမိတာနဲ့ "မင်း သွားရင် ကိုယ့်ကို မချစ်လို့ပဲ၊ ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲလိုက်ရအောင်" ဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူ သုံးလာတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို လက်လွှတ်ရမှာ ကြောက်လို့ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်တိုင်းကျ ကစားရတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်မရဲ့ စာမေးပွဲတွေ နီးကပ်လာပေမဲ့ စာထဲမှာ စိတ်မရောက်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့ဆီက တစ်စောင်ဝင်လာရင် ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ကြည့်ရတယ်။ '' ဖြစ်ပြီး ပြန်မဖြေရင် သူက စိတ်ဆိုးပြီး ဖုန်းတွေ ပိတ်ထားတတ်တယ်။ အဲဒီအခါ ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားရတယ်။ "ကျွန်မ ဘာမှားသွားလို့လဲ?" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ အမြဲတမ်း နေရာယူနေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရအောင် လုပ်ရာမှာ အရမ်းတော်တဲ့သူပါ။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျောက်ဆုံးလာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မဟာ အရေပြားတွေကြားမှာ လှောင်ပိတ်ခံထားရတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်မရဲ့ ပညာရေးဟာ သိသိသာသာ ထိခိုက်လာပါတယ်။ အတန်းထဲမှာ ထိုင်နေပေမဲ့ စိတ်က သူ့ဆီမှာပဲ ရှိနေတယ်။ "ခုနက ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ?" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ဖြေဖို့ အဆင်သင့် ပြင်ထားရတယ်။ သူက ကျွန်မကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ မနှိပ်စက်ပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတော့ ရက်ရက်စက်စက် ညှဉ်းပန်းခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူက ကျွန်မကို ရက်ပေါင်းများစွာ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့အိမ်ရှေ့အထိ သွားပြီး တောင်းပန်ရတာမျိုးတွေ လုပ်ခဲ့မိတယ်။ ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာကို အချစ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးနေခဲ့တာပါ။
"ပန်းနု... နင် အရမ်းပိန်သွားတယ်၊ နင့်မျက်လုံးတွေကလည်း မှိုင်နေတာပဲ" လို့ မေမေက စိုးရိမ်တကြီး မေးလာတဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့
ကျွန်မ သူ့ကို မေးမိတဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို ပါးရိုက်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျူးလွန်မှုပါပဲ။ "မင်းက ကိုယ့်ကို မယုံဘူးလား? မင်းကို ကိုယ်က စောင့်ရှောက်ထားတာကို မင်းက စွပ်စွဲနေတာလား?" လို့ သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပါးပေါ်က နာကျင်မှုထက် ရင်ထဲက နာကျင်မှုက ပိုပြီး ပြင်းထန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ နာကျင်မှုကိုတောင် မခံစားနိုင်တော့တဲ့အထိ ထုံထိုင်းသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ဝပ်တွားနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ရွံရှာလာပေမဲ့လည်း ရုန်းထွက်ဖို့ ခွန်အားတွေ ကင်းမဲ့နေခဲ့ပါတယ်။
ကျောင်းက ပိတ်ခါနီးအချိန်၊ မိုးသက်လေပြင်းတွေ ကျနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ အရာအားလုံးဟာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ မင်းသူက ကျွန်မကို သူတို့အိမ်ကို လာဖို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သွားတဲ့အခါ သူက အရက်တွေ မူးနေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းဟာ စားပွဲပေါ်မှာ ပွင့်နေခဲ့ပြီး ကျွန်မ မရည်ရွယ်ဘဲ မြင်လိုက်ရတာက ကျွန်မကို အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်စေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ကျွန်မနဲ့ သူ အတူရှိနေခဲ့တဲ့ အချိန်က ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ဗီဒီယိုဖိုင်တွေနဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို သူက တခြားသူတွေဆီ ပို့နေတာပါပဲ။ "ဒီကောင်မလေးက ငါ့ခြေဖဝါးအောက်မှာပဲ၊ ငါ ခိုင်းသမျှ လုပ်ရတဲ့သူ" ဆိုတဲ့ စာသားတွေနဲ့အတူပေါ့။
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့သူဟာ ကျွန်မကို လူတောမတိုးအောင် လုပ်နေခဲ့တာလား? ကျွန်မ ဒေါသတကြီးနဲ့ သူ့ကို အော်ဟစ်မိတဲ့အခါ သူက ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ "မင်းက ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? ဒီပုံတွေ ထွက်သွားရင် မင်းရဲ့ ကျောင်းသူဘဝ၊ မင်းရဲ့ မိသားစု သိက္ခာ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား?" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက သူဟာ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ကျွန်မကို အသုံးချပြီး သူ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ပျော်မွေ့နေခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ မင်းသူ့ရဲ့
အဖြစ်အပျက်တွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်မဟာ ကျောင်းကနေ ထွက်လိုက်ရပါတယ်။ လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေ၊ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေကြတဲ့ စကားလုံးတွေကို ကျွန်မ မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ
မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ အရင်က တောက်ပခဲ့တဲ့ ပန်းနုကို ကျွန်မ မတွေ့ရတော့ဘူး။ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့၊ ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုပဲ မြင်ရတယ်။ "ငါ ဘာလို့ အစကတည်းက သတိမထားမိခဲ့တာလဲ?" ဆိုတဲ့ နောင်တတွေက ကျွန်မကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ နှိပ်စက်နေခဲ့ပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ထိန်းချုပ်ခြင်း မဟုတ်ဘူး၊ လွတ်လပ်ခွင့် ပေးခြင်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ အရမ်းကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုနဲ့ သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုကတော့ ကျွန်မကို ဖေးမခဲ့ကြပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့
ဒီပုံပြင်လေးဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝအဖြစ်အပျက်ပါ။ ကျွန်မလို ကျောင်းသူလေးတွေ၊ မိန်းကလေးငယ်လေးတွေကို ကျွန်မ ပြောချင်တာက... "အချစ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ သင့်ကို ချုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားလာတဲ့သူရှိရင်၊ သင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ သိက္ခာကို တိုက်စားလာတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးရှိရင် အချိန်မနှောင်းခင် အမြန်ဆုံး ရုန်းထွက်လိုက်ပါ။ အစပိုင်းမှာ နာကျင်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အချိန်ဆွဲနေရင် သင့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖြစ်ဆိုးဟာ သင့်အတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ပါစေ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အချစ်နဲ့ ပိုင်စိုးဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ အတ္တသာဖြစ်ပြီး၊ ထိုအတ္တသည် သင့်ဘဝ၏ တောက်ပသော အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော အဆိပ်အတောက် ဖြစ်သည်။