လူ့တစ်နပ်စား
လူ့တစ်နပ်စား
အခန်း (တစ်)
ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ စွဲထင်နေတဲ့ အတိတ်ရဲ့အငွေ့အသက်တွေက အခုထက်ထိ လတ်ဆတ်နေတုန်းပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ ဝင်းဦးလို ဗလတောင့်တောင့်၊ ရင်အုပ်မို့မို့နဲ့ စပို့ရှပ်အင်္ကျီကို ခန့်ခန့်ညားညား ဝတ်ချင်ခဲ့တဲ့ လူပျိုပေါက်အရွယ်လေးပေါ့။ မှန်ရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း အုတ်ခဲနှစ်လုံးနဲ့ ဒိုက်ထိုးလိုက်၊ ရေထမ်းပုံးတွေကို အားကုန်မလိုက်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးဟာ ကြွက်သားတွေ ထွက်လာဖို့ပဲ အာရုံရှိခဲ့တာ။ မြောက်ပိုင်း ငါးလမ်းထဲက အောင်ချမ်းသာရုံနောက်က ဝိတ်ရုံလေးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ခွန်အားတွေ မွေးဖွားရာ နေရာတစ်ခုပေါ့။ ဝင်ကြေး ငါးမူး၊ တစ်လ တစ်မတ်ဆိုတဲ့ ပမာဏဟာ အခုခေတ်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေမဲ့ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေပါ။
ကျွန်တော့်ဖခင်က ဈေးထဲမှာ ဆိုင်သေးသေးလေး တစ်ဆိုင်ဖွင့်ထားတယ်။ ညနေကျောင်းဆင်းရင် အဖေ့ကို ကူရင်း ဆိုင်သိမ်းပြီးတာနဲ့ ဝိတ်ရုံကို အပြေးသွားရတာ အမော။ ဝိတ်မလို့ နာကျင်နေတဲ့ လက်မောင်းကြွက်သားတွေကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေမိတာဟာ အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသလိုမျိုး။ ကိုဝင်းတို့လို ကာယဗလမောင်တွေဆီက သင်ယူရတဲ့ နည်းစနစ်တွေက ကျွန်တော့်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိစေခဲ့တယ်။ လူကြီးတွေကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို ဗလငါးတန်နဲ့ ပြည့်စုံအောင်၊ ပြည်သူ့နီတိကို လေးစားအောင် သွန်သင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီခေတ်က လူကြီးတွေဟာ တကယ်ကို စေတနာအရင်းခံခဲ့ကြတာပါ။ စာဖတ်ဖို့ တိုက်တွန်းတယ်၊ စာရိတ္တကောင်းဖို့ လမ်းညွှန်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ခါးပတ်အဝါအဆင့်ထိ ရောက်ခဲ့တဲ့ ကရာတေးကစားသမား တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ခွန်အားဆိုတာ သူတစ်ပါးကို နှိပ်စက်ဖို့မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့နဲ့ အားနည်းသူကို ကူညီဖို့ဆိုတာ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ အခိုင်အမာ စွဲမြဲနေခဲ့တဲ့ ယုံကြည်ချက်ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေဟာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မြို့ကလေးရဲ့ လမ်းတွေကလည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ အရင်က ဝိတ်ရုံရှိတဲ့ နေရာမှာ အခုတော့ ကာရာအိုကေဆိုင်တွေ၊ ဘိလိယက်ခုံတွေ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ချစ်ရတဲ့ ဆုမွန်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်ပိုင်း ဘဝကို ရိုးရိုးသားသား ရုန်းကန်ခဲ့ပေမဲ့ လောကကြီးက ကျွန်တော် ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ရှစ်ဆယ့်ရှစ်နောက်ပိုင်း ပြောင်းလဲလာတဲ့ စနစ်ဆိုးတွေကြားထဲမှာ "ငါ့ဝမ်းပူဆာ မနေသာ" ဆိုတဲ့ လူ့တစ်နပ်စား စိတ်ဓာတ်တွေက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လာခဲ့တယ်။ လူငယ်တွေဟာ ပိန်ကပ်ကပ်နဲ့ ပညာရေးမှာလည်း အားနည်း၊ တွေးခေါ်မြော်မြင်မှုတွေလည်း ပျောက်ဆုံးကုန်ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကိုဇော်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ရပ်ကွက်ထဲမှာ "ပရဟိတ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ လူကြီးလုပ်နေတဲ့သူ။ လူတိုင်းက သူ့ကို လေးစားကြတယ်၊ သူပြောသမျှ အကုန်အဟုတ်ထင်နေကြတဲ့ ခေတ်ပျက်ရဲ့ သူရဲကောင်းတုတစ်ယောက်ပေါ့။
အခန်း (နှစ်)
ကိုဇော်က ကျွန်တော့်ကို ချဉ်းကပ်လာတယ်။ သူက "ညီလေး... မင်းက ဗလလည်းရှိတယ်၊ စာလည်းဖတ်ဖူးတယ်၊ မင်းလိုလူမျိုးက ဒီလိုပဲ ဈေးရောင်းပြီး အချိန်ကုန်မနေသင့်ဘူး" လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို စပြီး လှုံ့ဆော်ခဲ့တယ်။ သူက ရပ်ကွက်ထဲမှာ လူငယ်တွေအတွက် သင်တန်းတွေ ဖွင့်မယ်၊ ပရဟိတ အဖွဲ့တွေ ဖွဲ့မယ်၊ အဲဒီမှာ ကျွန်တော့်ကို နေရာပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ဆုမွန်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို တားခဲ့တယ်။ "ကိုကို... သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလိုပဲ၊ ကျွန်မတို့ ဒီလိုပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေရအောင်ပါ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ အရင်ကလို လူရှိန်တဲ့သူ၊ လူလေးစားခံရတဲ့သူ ဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒက အရိုးထဲထိ စွဲနေခဲ့တယ်။ ဝင်းဦးလို စပို့ရှပ်ဝတ်ပြီး ခန့်ချင်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်ဟောင်းက ကိုဇော့်ရဲ့ စကားလုံးတွေကြားမှာ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့တယ်။
ကိုဇော်နဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ရင်း ကျွန်တော်ဟာ ရပ်ကွက်ထဲက လူငယ်တွေကို စည်းရုံးရတယ်။ "တို့တွေက လူမှုရေး လုပ်နေတာ၊ မြို့နယ်အတွက် လုပ်နေတာ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အခွင့်ထူးခံ လူတန်းစားတစ်ရပ်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကိုဇော်က ကျွန်တော့်ကို ကားတစ်စီး ပေးစီးတယ်၊ လူရှေ့ထွက်ရင် အဝတ်အစား ကောင်းကောင်းတွေ ဝတ်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ တကယ်ပဲ လူကြီးဖြစ်လာပြီလို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကန်းနေခဲ့တယ်။ ကိုဇော်က ပရဟိတ အလှူငွေတွေကို သုံးပြီး မြေကွက်တွေ ရိုက်တယ်၊ အာဏာရှိသူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး လူငယ်တွေကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေလို အသုံးချတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီစနစ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း ဆုမွန်ရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး ညှိုးနွမ်းလာတယ်။ "ကိုကို... ကိုကို သုံးနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ဘယ်ကလာတာလဲ၊ ကိုကို့ကို အရင်ကလို ချွေးထွက်သံယိုနဲ့ ရတဲ့ ပိုက်ဆံလေးကိုပဲ လိုချင်တာ" လို့ သူမက ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို နားမလည်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်လို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခဲ့မိတယ်။ "မင်းက ဘာသိလို့လဲ၊ ငါက အခု နေရာတစ်ခု ရနေပြီ၊ အရင်လို ဆိုင်သိမ်းပြီး အုတ်ခဲမနေရတော့ဘူး" လို့ ကျွန်တော် ခါးခါးသီးသီး တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေဟာ ကြွက်သားတွေလို မမာကျောတော့ဘဲ ပုပ်ပွလာနေပြီဆိုတာ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။ ကိုဇော်ဟာ ကျွန်တော့်ကို "လူ့တစ်နပ်စား" တွေရဲ့ လောကထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တာပါ။
အခန်း (သုံး)
ဘဝရဲ့ ပြိုလဲမှုတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း စလာခဲ့တယ်။ ကိုဇော်က ကျွန်တော့်ကို "ပရောဂျက်" တစ်ခုမှာ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းတယ်။ အဲဒါက ရပ်ကွက်ထဲက မြေကွက်လပ်တစ်ခုကို အားကစားကွင်း လုပ်မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သိမ်းယူတဲ့ ကိစ္စ။ တကယ်တော့ အဲဒီမြေကွက်က ဆင်းရဲသား မိသားစုအများကြီး မှီခိုနေတဲ့ နေရာလေး။ ကျွန်တော်က ကိုဇော့်ကို ယုံကြည်လွန်းလို့ အသေးစိတ် မကြည့်ဘဲ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တယ်။ တစ်လအကြာမှာတော့ အဲဒီနေရာမှာ ကားဂိုဒေါင်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မိသားစုအများကြီး လမ်းပေါ် ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးလာကြတယ်။ "သူက လူသန်ကြီး မဟုတ်လား၊ အခုတော့ လူရုတ်မာကြီး ဖြစ်နေပြီ" ဆိုတဲ့ စကားသံတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေတင်မကဘဲ အိမ်ထောင်ရေးကလည်း အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပျက်စီးလာတယ်။ ဆုမွန်က ကျွန်တော့်ကို စကားမပြောတော့ဘူး။ သူနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ နံရံကြီးတစ်ခု ခြားနေသလိုပဲ။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်၊ စာပို့ရင်လည်း စာကိုဖတ်ပြီး ပြန်မဖြေ (Seen but no reply)။ အိမ်မှာ အတူရှိနေပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ သူစိမ်းတွေထက် ပိုပြီး ဝေးကွာနေခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ ဆုမွန်က သူ့အထုပ်ကိုပြင်ပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်နေခဲ့တယ်။ "ကျွန်မ ကိုကို့ကို အရင်ကလို အားကိုးချင်ခဲ့တာ၊ ကိုကို့ရဲ့ ကြွက်သားတွေကို မဟုတ်ဘူး၊ ကိုကို့ရဲ့ နှလုံးသားကို အားကိုးချင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကိုကိုဟာ ကိုဇော့်ရဲ့ လက်ပါးစေ လူ့တစ်နပ်စား တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ" လို့ ပြောပြီး သူမ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
သူမ ထွက်သွားတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ အိမ်အလွတ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အရက်က ပုလင်းထဲကနေ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိစိတ်တွေကို ဝါးမြိုလာတယ်။ တစ်ချိန်က အလေးမခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေဟာ အခုတော့ အရက်ခွက်ကိုတောင် တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ကိုင်နေရပြီ။ အလုပ်မှာလည်း ပြဿနာတွေ တက်လာတယ်။ ကိုဇော်က ကျွန်တော့်ကို အသုံးချပြီးတာနဲ့ ဘေးဖယ်ဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ ငွေကြေးတွေ အလွဲသုံးစားလုပ်တယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို အမှုဆင်လာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးဖို့ လက်တစ်ကမ်းအကွာကို ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝဟာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကျပျက်စီးနေတဲ့ အုတ်ပုံဟောင်းကြီးလိုပါပဲ။
အခန်း (လေး)
အထွတ်အထိပ် ရောက်တဲ့ နေ့ကတော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညပေါ့။ ကျွန်တော် ကိုဇော့်ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ ဒေါသတွေ၊ နာကျည်းမှုတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ခွန်အားတွေကို စုစည်းပြီး သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သွားခဲ့တာ။ ကိုဇော့်ရုံးခန်းထဲကို ကျွန်တော် ဝုန်းဒိုင်းကြဲပြီး ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ထိုင်နေတယ်။ "ဘာလဲ ညီလေး... မင်းက ငါ့ကို ရန်လာလုပ်တာလား" လို့ သူက လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး မေးတယ်။
"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ၊ ကျွန်တော့်မိန်းမ ထွက်သွားပြီ၊ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ရွံနေကြပြီ။ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒါတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မေးမြန်းခဲ့တယ်။
ကိုဇော်က ခုံပေါ်ကနေ ထလာပြီး ကျွန်တော့်နားကို ကပ်လာတယ်။ "မင်း အဖေကို မှတ်မိသေးလား... ဦးဘညွန့်လေ" လို့ သူက မေးလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားခဲ့တယ်။ "မင်းအဖေက အရင်ခေတ်က အရမ်းရိုးသားတဲ့ ဆိုင်ရှင်ကြီးပေါ့။ ငါ့အဖေက မင်းအဖေဆီမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းပါးပါး ယူမိတာကို မင်းအဖေက ရဲတိုင်ခဲ့တယ်။ ငါ့အဖေ ထောင်ထဲမှာ သေသွားခဲ့တာ မင်းသိလား။ ငါတို့ မိသားစု လမ်းပေါ်ရောက်ခဲ့ရတာ။ မင်းကို ငါကူညီခဲ့တယ် ထင်နေလား။ မဟုတ်ဘူး... မင်းကို အမြင့်ဆုံးတင်ပြီးမှ မြေပြင်ပေါ်ကို ရိုက်ချပစ်ချင်တာ။ မင်းအဖေ ပြုခဲ့တဲ့ စာရိတ္တမဏ္ဍိုင်ကို မင်းလက်နဲ့ မင်းကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးအောင် ငါလုပ်ခဲ့တာ"
ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ ကိုဇော်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မသိနားမလည်မှုကို အသုံးချရုံတင်မကဘူး၊ မျိုးဆက်တစ်ခုလုံးရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုကိုပါ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ရန်သူ့လက်ထဲက ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်သာသာပါပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ထိုးကြိတ်ဖို့ လက်သီးပြင်လိုက်ပေမဲ့ ခွန်အားတွေက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ စိတ်ဓာတ်က ကျိုးပျက်သွားတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကြွက်သားတွေကလည်း အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေခြင်းတရားကတောင် ကျွန်တော့်ကို လက်မခံခဲ့ဘူး။
အခန်း (ငါး)
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ ဒီမြို့ကလေးရဲ့ လမ်းဘေးတစ်နေရာမှာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ စပို့ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်နဲ့ ထိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗလတွေဟာ အရေပြားအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ အရင်က ဝိတ်မခဲ့တဲ့ လက်မောင်းတွေဟာ အခုတော့ အစာတောင်းဖို့အတွက်တောင် အားမရှိတော့ဘူး။ ကိုဇော်ကတော့ အခုထိ "ပရဟိတ" ခေါင်းစဉ်နဲ့ လူကြီးလုပ်နေတုန်းပဲ။ သူက ကျွန်တော့်လို လူငယ်အသစ်တွေကို ထပ်ပြီး ရှာဖွေနေဦးမှာပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ ဘဝကို တစ်နပ်စား စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဖြတ်သန်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့မိတဲ့အတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကြီးလွန်းခဲ့ပါတယ်။
ဆုမွန်ဆီက သတင်းစကား တစ်ခါတစ်လေ ကြားရတတ်ပါတယ်။ သူက တခြားမြို့မှာ အေးအေးဆေးဆေး အလုပ်လုပ်နေတယ်တဲ့။ ကျွန်တော် သူ့ကို သွားမတွေ့ရဲဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှက်နဲ့ အမှားတွေက သူ့ရှေ့မှာ မတ်တတ်ရပ်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် မှန်ကြည့်တိုင်း ဝင်းဦးကို မမြင်ရတော့ဘူး။ မြင်နေရတာကတော့ လောဘနဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်ကိုပဲ။
ကျွန်တော့်ဘဝကနေ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တာကတော့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဗလငါးတန်ထက် စာရိတ္တဗလက ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်ဆိုတာပါပဲ။ စာရိတ္တဗလ မရှိတဲ့ ခွန်အားဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတ်မယ့် ဓားတစ်စင်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ခေတ်က လူကြီးတွေ သွန်သင်ခဲ့တဲ့ "ဗလငါးတန်" ဆိုတာ အခုခေတ်မှာ လူပြက်တွေလို ဖြစ်နေပြီလား။ လူတိုင်းက ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ပဲ ကြည့်ပြီး သူတစ်ပါးကို နင်းခြေဖို့ ဝန်မလေးကြတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီစနစ်ရဲ့ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့သလို၊ အဲဒီစနစ်ကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ညနေစောင်းလို့ အောင်ချမ်းသာရုံဘက်က နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် သက်ပြင်းချမိတယ်။ လောကကြီးမှာ အစားကောင်းတစ်နပ် စားဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ဘဝကို ရောင်းစားခဲ့တဲ့ "လူ့တစ်နပ်စား" တွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလူတွေထဲမှာ အရှုံးကြီး ရှုံးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါပြီ။
လောကတွင် အကောင်းဆုံးသော ခွန်အားမှာ ကြွက်သားများ မဟုတ်ဘဲ၊ အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော စာရိတ္တမဏ္ဍိုင်သာ ဖြစ်ပေသည်။